எல்லாருக்கும் முன் அவளைத் தான் சொன்னான்

“ஏய், அந்த டிரேயை மேலே தூக்கு, காபி கசக்குது,” என்று சாந்தி அத்தைமாமி நிலாவின் கையில் இருந்த எஃகு தட்டைப் பிடித்து உயர்த்திவிட்டு, நுழைவு முற்றத்தின் நடுவிலேயே அவளை ஓரமாகத் தள்ளினாள்.

சென்னையின் அந்த திருமண மண்டப நுழைவு வளையம் ஏற்கனவே கார்கள், மலர்தூவிகள், பட்டுப் புடவைகள், வெள்ளை வேஷ்டிகள், மொபைல் கேமராக்கள் என நெரிசலால் முழங்கிக் கொண்டிருந்தது. மாப்பிளை வீட்டார் இறங்கும் பக்கம் மட்டும் சிவப்பு கம்பளம். மற்ற பக்கம், சமையலறைக்கு செல்லும் குறுக்குவழி. அந்த இரண்டிற்கும் நடுவே, மெலிந்த சல்வாரில் நின்ற நிலாவை பார்த்தவுடன் யாருக்கும் அவள் உறவாகத் தெரியவில்லை; கையில் டிரே, கழுத்தில் வேலைக்குப் போகும் பழைய அடையாள அட்டை கயிறு மடித்து வைத்திருந்தது. காலையிலிருந்து தண்ணீர் கூட முடிக்காமல் ஓடியதால், அவளுடைய மதிய உணவுப் பெட்டி பிளாஸ்டிக் நாற்காலி மூலையில் குளிர்ந்தபடியே இருந்தது. இதை எல்லாம் பார்த்தும், கதவுக்கருகே நின்ற அர்ஜுன் இன்னும் ஒரு சொல் கூட சொல்லவில்லை.

“முகப்பில நிக்காதே,” சாந்தி மீண்டும் சொன்னாள். “மாப்பிளை வீட்டார் வர்றாங்க. உன்னைப் பார்த்து யாரென்ன நினைப்பாங்க? உள்ளே போகணும்னா பின்வாசல் இருக்கு. முதல்ல காபி சுழற்றிப் போடு.”

நிலா கண்களை மட்டும் தூக்கிப் பார்த்தாள். அர்ஜுனின் பார்வை ஒரு நொடிக்கு அவளைத் தொட்டது; உடனே அவன் அருகே நின்ற பெரியப்பா ஏதோ சொன்னதால் திரும்பிப் போனான். அந்தச் சிறிய தயக்கம், சாந்திக்கு இன்னும் உரிமை கொடுத்தது.

“என்னம்மா, கேக்கலையா?” என்று அவள் எல்லாரும் கேட்கும் அளவுக்கு குரல் உயர்த்தினாள். “வித்யாவோட காலேஜ் தோழி மாதிரி வந்து நிற்கிறா. யாருக்கெல்லாம் இந்த மண்டபத்துல எங்கு நிக்கணும் என்பதுக்கு ஒழுங்கு இருக்கு.”

நிலா உடனே வாதம் செய்யவில்லை. டிரேயை சாயாமல் நேராகப் பிடித்துக் கொண்டு, சிவப்பு கம்பளத்தை வெட்டி கடக்காமல், அதன் நுனியில் நின்றாள். அதுவே முதல் சின்ன விரிசல். சாந்தி காட்டிய பாதைக்கு அவள் போகவில்லை. காபி எடுத்துக் கொடுக்கவேண்டியவர் போலவும் இல்லை; தள்ளிவிட முடியாதவர் போலவும் நின்றாள். கையில் இருந்த டிரேயின் கிண்ணங்கள் மெதுவாக மோதின.

அந்த நேரத்தில் மணமகள் வித்யா, அலங்கார மேடையிலிருந்து இறங்கி வெளியே வர முயன்றாள். “நிலா—” என்று அவள் அழைத்ததும், சாந்தி உடனே உடலைக் குறுக்கே வைத்தாள்.

“இப்போ வேணாம், மா,” என்றாள் அவள் தன் மரியாதைக் குரலில். “மணப்பெண் வெளில வந்து யாரையும் தனியா பேசக்கூடாது. எதுவும் இருந்தா பிறகு. இவளிடம் நான் சொல்றேன்.”

“என்கிட்ட பேசறதுக்கும் உங்கிட்ட சொல்லறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்று வித்யா சற்று கடிந்துகொண்டாள்; ஆனாலும் மேக்கப், புகைப்படம், அத்தைமாமி கூட்டம்—அவள் அங்கேயே பிடித்துக் கட்டப்பட்டாள். இந்தத் தடையைப் பார்த்த மாப்பிளை வீட்டுப் பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து அரைச் சிரிப்பு சிரித்தார்கள். அவ்வளவுதான் போதும்; தவறான வாசிப்பு வேரூன்றும்.

சாந்தி அதை உணர்ந்து இன்னும் திறந்தபடிச் செய்தாள். “நிலா,” என்றாள், “நீ எங்க வீட்டுக்கார பொண்ணு கிடையாது. வேலைக்காரங்க பக்கம் உதவி செய்ய வந்திருக்கேனா, அதைப் பண்ணு. பெரியவர் முன்னாடி அதிகமா தெரிஞ்ச மாதிரி நடக்காதே.”

அந்த வாக்கியம் நுழைவு வளையத்தில் பட்டாசு வெடித்தது போலப் பரவியது. ‘வேலைக்காரங்க பக்கம்’ என்ற சொல்லில் சமையலறை வாசலில் இருந்த பாத்திர ஒலி கூட ஒரு நொடி மந்தமானது. கையில் பூமாலை வைத்திருந்த ஒரு சிறுவன் நின்றுபோனான். அர்ஜுன் திடீரென்று திரும்பிப் பார்த்தான்; ஆனால் இன்னும் அவன் அங்கேயே நின்றான். அதுதான் நிலாவுக்குச் சுடு.

நிலா மெதுவாக டிரேயை அருகிலிருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலி மீது வைத்தாள். அவளது கழுத்தில் மடித்து வைத்திருந்த பழைய அடையாள அட்டை கயிறு சற்று வெளியே சரிந்தது; சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்து நசுங்கிய குறுக்கே நசுங்கிய கயிறு. அதைச் சரிசெய்யாமல் விட்டுவிட்டு அவள் சாந்தியைக் கண்டு கேட்டாள்.

“என் குரல் இங்க ஒலிக்கக் கூடாதுன்னு நீங்க சொல்றீங்க,” என்றாள். “சரி. அப்போ யாருக்கு ஒலிக்கலாம்? இந்த வாசலில யார் யாரை ஏற்கணும்னு முடிவு செய்ற உரிமை உங்க கிட்ட வந்தது எங்கிருந்து?”

அது வாதம் இல்லை. திருப்பிக் கொடுக்கப்பட்ட கேள்வி. சாந்தி உடனே சிரித்தாள்; ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் கசப்பு தெரிந்தது.

“எங்க வீட்டுக் கண்ணியத்தால,” என்றாள். “எனக்கு சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”

“கண்ணியம் யாருடையது?” நிலா ஒரே அடியில் மீண்டும் கேட்டாள். “மணமகள் வித்யாவுடையதா? மாப்பிளை வீட்டாருடையதா? இல்ல உங்க தனிப்பட்ட கட்டுப்பாட்டா? வித்யா என்னை அழைக்கிறாள். அர்ஜுன் என்னை பார்த்து நிக்கிறான். நீங்க மட்டும் ‘பின்வாசல்’ சொல்றீங்க. இந்த வாசலுக்குப் பொறுப்பு யாருக்குன்னு எல்லாரும் கேட்கட்டுமா?”

கூட்டம் நேராகச் சாந்தியைப் பார்த்தது. ‘எல்லாரும் கேட்கட்டுமா’ என்ற வார்த்தை அவள் கையிலிருந்த அதிகாரத்தை மெல்லப் பிடுங்கியது. வித்யா அங்கேயே இருந்தாள். அர்ஜுன் இப்போது நகராமல் இருக்க முடியவில்லை. அவன் இரண்டு அடிகள் முன் வந்தான். ஆனாலும் அந்த ஒரு நொடியே போதும்; சாந்தியின் முகம் கடினமாயிற்று.

“நீ அளவை மீறாதே,” என்றாள். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி எதையோ நினைச்சு இங்கே நுழைஞ்சுட்டு, இப்போ மேடை எடுக்காதே. எவன் அழைச்சான்? என்ன உரிமை?”

அந்த ‘எவன் அழைச்சான்’ என்ற கேள்வி மரியாதை இழக்கச் செய்தது. அர்ஜுனின் தாடை இறுகிப் போனது. ஆனால் சாந்தி இன்னும் நிற்கவில்லை. அவள் எதிரே வந்த சமையலறை பணியாளனிடம், “அந்த டிரேயை இவள கையில குடு. உள்ள பக்கம் எடுத்துப் போக சொல்லு. நமக்கு நேரம் ஆகுது,” என்றாள். எல்லோருக்கும் முன், நிலாவை மறுபடியும் வேலைக்காரப் பக்கம் தள்ள ஒரு கடைசி முயற்சி.

பணியாளர் தயக்கத்துடன் டிரேயை எடுத்தான். நிலா அவனைப் பார்த்தாள். அவன் கண்களில் ‘நான் இதில் ஏன் சிக்கணும்’ என்ற அச்சம். சாந்தி அவன் தோள்மேல் சடாக் என்று கையை வைத்தாள். “கொடு சொல்றேன்ல.”

அந்தத் தடவை நிலா ஒரு அடி முன் வந்தாள். டிரேயை நேராகப் பெற்றுக் கொண்டாள். சாந்தி வென்ற சிரிப்புடன் வாயைத் திறந்தவுடனே நிலா திரும்பவில்லை. நுழைவு வளையத்தின் நடுவிலேயே நின்றாள். கையில் டிரே. கழுத்தில் பழைய கயிறு. முகத்தில் பனி.

“என்ன உரிமையா?” என்று சாந்தி மேலும் கூர்மையாக்கி கேள்வியை எறிந்தாள். “மாப்பிளை வீட்டார் நிக்கிற இடத்துல நீ நிக்கற உரிமை என்ன?”

அங்கே தான் அர்ஜுன் வருவான் என்று கூட்டம் நினைத்தது. யாரோ பெரியவர் குரல் இறக்குவார் என்றும் நினைத்தார்கள். நிலா மட்டும் அவ்வளவு நேரம் காத்திருந்ததை நிறுத்தினாள்.

அவள் டிரேயை இடது கைக்கு மாற்றி, வலது கையில் இருந்த சாவியை எடுத்தாள். அந்தச் சாவியை அர்ஜுனின் மார்புக்கு முன் நீட்டி வைத்தாள். நேற்றிரவு அவன் அவளிடம் கொடுத்த வீட்டு கூடுதல் சாவி—திருப்பித் தரச் சொல்லாமல் தாமதித்திருந்த சாவி. அதை எல்லாரும் பார்க்கும் உயரத்தில் பிடித்தபடி அவள் சொன்னாள்:

“இது உங்க வீட்டுச் சாவி. நான் தாமதமா திருப்பி கொடுத்தது மரியாதைக்காக. ஒளிஞ்சு நிக்கற பழக்கத்துக்காக இல்ல. இந்த வாசலில நான் நிக்கற உரிமை—உங்க வீட்டுக் காப்பி சுமக்க வந்தவளோட உரிமை இல்ல.” அவள் குரல் நழுவவில்லை. “இந்த வீட்டில் வரவேற்கப்படப்போற மருமகளோட உரிமை.”

கூட்டத்தின் முன் நேரம் முள் குத்திய மாதிரி நின்றது. சாந்தியின் முகத்தில் முதலில் நம்பிக்கையின்மை, அடுத்த நொடி கேலி, மூன்றாம் நொடிக்கு பயம் வந்தது. “என்ன பேசற?” என்று அவள் சத்தம் போட்டாள்; ஆனால் அந்த சத்தம் உடைந்து போனது.

நிலா அவளைப் பார்க்கவே இல்லை. அர்ஜுனின் கையைத் தேடிப் பார்ப்பதும் இல்லை. அவள் சாவியை அவன் கையில் வைக்காமல் இன்னும் உயரமாகக் காட்டினாள். “நான் யார்னு நீங்க கேட்கறீங்க. நல்லா கேளுங்க. என் பெயர் நிலா. நான் அவனோட தேர்வு. இது இன்று காலை எடுத்த முடிவு இல்ல. இதை வீட்டுக்குள்ள மூடி வைக்கிற அவசியம் முடிஞ்சுடுச்சு.”

வித்யா மேக்கப் புடவையின் கசங்கலை மறந்தபடி இரண்டு அடிகள் முன் வந்தாள். “அத்தை,” என்றாள் குளிர்ந்த குரலில், “அவளை நான் அழைத்தேன். அர்ஜுன் கூட. இதில் உங்களுக்கு மறைக்க எதுவும் இல்லை.”

அந்த ஆதரவு கூட்டத்தைச் சாய்த்தது; ஆனால் கடைசி அடியை இன்னும் நிலாவே வைத்தாள். சாந்தி கையை நீட்டி, “இவ்வளவு பேரு முன்னாடி உன்னால இப்படி சொல்ல முடியாது,” என்று அவளைத் தடுக்க முயன்றாள்.

நிலா பின்வாங்கவில்லை. “என்னால சொல்ல முடியும்,” என்றாள். “ஏன்னா என்னை இவ்வளவு பேரு முன்னாடி நீங்க இழிவாக்கினீங்க. இப்போ அதே முன்னாடி நான் நிக்கிற இடத்தையும் சொல்றேன். சமையலறை வழி இல்லை. முன்வாசல்.”

அவள் நேராக அர்ஜுனை நோக்கி சாவியை நீட்டினாள். “இத எடுத்துக்கோ. வேற நிபந்தனை வேணாம். நான் உன் பக்கம் நின்னா, அது எல்லாருக்கும் முன் தான். இல்லன்னா எங்கும் இல்லை.”

அர்ஜுன் அந்தச் சாவியைப் பெற்றுக் கொள்ளும்போது அவனுடைய கை வெளிப்படையாக நடுங்கியது. நுழைவு வளையம் முழுக்க அவன் குரல் கேட்டது. “எங்கும் இல்லைன்னு சொல்லாதே.” அவன் சாவியைப் பிடித்த கையையே உயர்த்தினான்; கூட்டம் பார்க்கும் அளவுக்கு. “நிலா தான் என் பக்கம். இங்க நிக்கற இடமும் அவளோடது.”

அது பேசப்பட்டவுடன், சாந்தி மீண்டும் கட்டுப்பாட்டைத் தேடினாள். “முதல்ல பெரியவர்களிடம்—”

“பெரியவர் முன்னாடிதான் சொல்றோம்,” என்று நிலா அவளை வெட்டி நிறுத்தினாள். அந்த ஒரே வெட்டு, அவளின் பேச்சுரிமையை சாந்தியிடமிருந்து கிழித்தெடுத்தது. “இப்போ யாருக்காவது சந்தேகம் இருந்தா, என்கிட்ட கேளுங்க. பின்வாசலுக்கு நான் போக மாட்டேன்.”

மாப்பிளை வீட்டிலிருந்த ஒரு மூத்த பெண்மணி, இதுவரை சாந்தியோடு தலையாட்டியிருந்தவர், தன் புடவைக் குனியைச் சரி செய்து நிலாவை மேலிருந்து கீழ்வரை பார்த்தார். அங்கிருந்த மதிப்பீடு மாறியது. அருகில் நின்ற புகைப்படக்காரன் கேமராவை உயர்த்தி வைத்து மீண்டும் கீழே இறக்கிவிட்டான்; இது படம் பிடிக்கும் விஷயம் இல்லை, பக்கம் மாறும் விஷயம். சாந்தி திடீரென்று தனியாகத் தோன்றினாள். அவள் இதுவரை ஒதுக்கி வைத்திருந்த குரலும் இடமும் திரும்பி வரவில்லை.

“அர்ஜுன், நீ அமைதியா இரு,” என்றாள் அவள், இப்போது கட்டளை அல்ல, வேண்டுகோள் போல. “இது நேரமில்லை.”

“நேரம் இப்போதான்,” நிலா சொன்னாள். டிரே இன்னும் அவள் கையிலே இருந்தது; அதில் காபி கிண்ணங்கள் நடுங்கின. “நேரம் இல்லாதபோது இழிவு செய்ய நேரம் இருந்தது. நான் யார் என்று சொல்ல நேரம் இல்லையா?”

அர்ஜுன் ஒரு அடி அவள் பக்கம் வந்து நின்றான். முன்பு அவளைப் பார்த்து நின்றவன், இப்போது அவள் அருகில் நின்றான். அந்த இரண்டு அடிகள்தான் எல்லாருக்கும் வாசிக்கக்கூடிய தீர்ப்பு. சாந்தி ஏதோ சொல்ல வாய்திறந்தாள்; ஆனால் யாரும் அவளை நோக்கி முன் வரவில்லை. வித்யா நேராக நிலாவிடம், “உள்ளே வா,” என்றாள். மணமகள் சொன்ன அழைப்பு திறந்த கதவாக நின்றது.

நிலா உடனே உள்ளே போகவில்லை. சாந்தியை நேராகப் பார்த்தாள். “இப்போதுக்குப் பிறகு,” என்றாள், “என்னை வேலைக்காரப் பக்கம் தள்ளி அழைக்காதீங்க. பெயரால் கூப்பிடுங்க. இல்ல மௌனமா இருங்க.”

அதைச் சொல்லிவிட்டு அவள் முதலில் சமையலறை பக்கம் திரும்பினாள். ஏனென்றால் டிரேயை தரையில் விடாமல், தள்ளப்பட்ட இடத்திலிருந்தே தன் இடத்தை மாற்றுவதே முழு பதில். குறுக்குவழி சேவைப் பாதைக்கு வரும் வளவில் இரண்டு சிறுவர்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்; அவளைப் பார்த்தவுடன் தானாக ஓரமாயினர். சமையலறை வாசலில் நின்ற பணியாளர் கை நீட்டி டிரே வாங்கப் போய், உடனே கையைப் பின்வாங்கினான். நிலா அவனை நோக்காமல் நடந்தாள். வளவின் மூலையை அடையும் போது அவள் கையில் இருந்த டிரே நிமிர்ந்து நிலையானது; கிண்ணங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிய சத்தம் மெதுவாக நின்றது. அவள் முன் பாதை தானாகத் திறந்தது.