பணம் திரும்பியவுடன் அவர்களின் வழி நின்றது

அவள் நீட்டிய பழைய ஓரங்கள் மிரண்டுபோன போக்குவரத்து அட்டையை வித்யா மாமி விரல்நுனியால் பிடித்து கவுண்டர்மேல் இழுத்துப் போட்டாள். “காயத்ரி, இந்த முறை உனக்கு ஊழியர் வழிச் சீட் கிடையாது. பட்டியலில் பெயரே இல்லை. பின்செல்லு.” கண்ணாடி முன்புறத்தில் விரல் தடங்கள் காய்ந்து இருந்தன; அதன் கீழே நின்றிருந்த வரிசை முழுக்க அவர்களின் முகம் அவள்மேல் விழுந்தது. இரவு முறை முடிந்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்த சேவைத் துறை பெண்கள், மஞ்சள் பையில் குளிர்ந்து போன உணவுப் பெட்டி தொங்கிய ஆண்கள், எல்லாரும் கேட்கும்படி வித்யா மாமி குரலை உயர்த்தினாள். “எத்தனை தடவை சொல்வது? உறவு இருக்கிறது என்பதற்காக சலுகை கிடைக்காது.”

காயத்ரி கையை பின்னே எடுக்கவில்லை. “நேற்று இரவே சண்முகம் அண்ணா என்னை இந்த காலை விமான நிலைய வழிச்சுற்றில் போடச் சொன்னார்.”

“சொன்னார் என்றால் போதுமா?” வித்யா மாமி முன் இருந்த பதிவேட்டைக் குத்திக்காட்டினாள். “காசு விடப்பட்ட சீட்டுதான் நகரும். மேலுமா—” அவள் சிரித்துக் கொண்டு வரிசை பார்த்தாள். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி சுற்றிவந்தால் வேலை விதி மாறாது. இன்னும் கல்யாணம் ஆகல. மரியாதை தெரிஞ்சுக்கோ.”

அந்த கடைசி வாக்கியம் வரிசையில் நின்றிருந்த இரண்டு பெண்களைக் கண்ணைத் தாழ்த்தச் செய்தது. அருணின் பெயர் யாரும் சொல்லவில்லை; ஆனாலும் எல்லோரும் புரிந்துகொண்டார்கள். சண்முகத்தின் சகோதர மகன் அருண், போக்குவரத்து ஒப்பந்தக் கணக்குகளை பார்த்துக்கொண்டவன். மூன்று மாதங்களாக, வீட்டில் பேசாமல் வைக்க முடியாத அளவுக்கு, அவர்களிருவரைப் பற்றித் தெரிந்திருந்தது. அதனால்தான் இந்த மறுப்பு சும்மா சீட் மறுப்பாக இல்லை. அவளை வேலைக்குச் சேர்த்த மரியாதையையும், வர இருக்கிற மாப்பிள்ளை வீட்டுப் பேச்சையும் ஒரே தடவையில் கீழே தள்ளும் முயற்சி.

காயத்ரியின் கைப்பேசி அதே வேகத்தில் ஒலித்தது. திரையில் ‘மீனா அத்தை’ என்று வந்தது. வித்யா மாமி சாய்ந்து பார்த்துவிட்டு நிதானமாகப் புன்னகைத்தாள்; அவள் எதையோ முன்பே செய்து வைத்திருப்பதுபோல. காயத்ரி அழைப்பை எடுத்தவுடன் அங்கிருந்து அத்தையின் மூச்சே பதறிக் கேட்டது. “எங்கே இருக்க? இப்போதே வித்யா சொல்றா, நீ கவுண்டர்ல வாதம் பண்ணுறியாம். மகளே, வேலை இடத்துல பேர் போனால் நம்ம வீட்டுப் பேச்சு எல்லாம் நின்று போயிடும். இன்னும் நிச்சயம் கூட ஆகல. கொஞ்சம் தலையைக் குனிச்சுக்கோ.”

வித்யா மாமி கணக்குப் பலகையை திருப்பி, அடுத்தவரின் அட்டையை வாங்கிக்கொண்டபடியே சொல்லினாள். “பேசிக் கொண்டே இரு. ஆனா வரிசையை நிறுத்தாதே. அடுத்தவர்.” அவள் காயத்ரியின் அட்டையை இன்னும் தன்னருகே வைத்திருந்தாள்; திருப்பிக் கொடுக்கவே இல்லை. அந்த ஒரு அசைவுதான் எல்லாவற்றிலும் கேவலமானது—அட்டையும் அவளுடையதல்ல, வழியும் அவளுடையதல்ல, நிற்கும் இடம்கூட அவளுடையதல்ல என்ற மாதிரி.

காயத்ரி மெதுவாக அழைப்பை நிறுத்தினாள். “என் அட்டையைத் திருப்பிக் கொடுங்க.”

“இப்போ ஏன்? உனக்குப் பயன்படப் போவதில்லை.” வித்யா மாமி அதை பதிவேட்டின் கீழே நுழைத்தாள். “அருண் எவ்வளவு நன்றாக இருந்தாலும், எல்லாரையும் வீட்டுக்குள் கொண்டு வர முடியாது. உன் அம்மா புரிஞ்சுக்கணும்.”

அந்தப் பொழுதுதான் காயத்ரி மேலிருந்து கீழ்வரை அவளை அளந்துப் பார்த்தாள். வெறும் கவுண்டர் மேசையைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணல்ல. கடந்த ஆண்டு மரணம் அடைந்த நரசிம்மன் மாமாவின் இரண்டாவது மனைவி; அவர் உயிரோடிருக்கும்போது இந்த தனியார் பணியாளர் போக்குவரத்து ஒப்பந்தத்தை நடத்திக் கொண்டவர். அவர் போனபிறகு கணக்குப் புத்தகமும், வாகன வழிச் சீட்டுகளும், முன் மேசை அதிகாரமும் வித்யா மாமி கையில் சேர்ந்துவிட்டது. சண்முகம் கையொப்பம் போடும் உரிமையோடு இருந்தாலும், தினசரி ஓட்டத்தை இவள்தான் நடத்தி, அதையே வீட்டுப் பெருமையாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

“சரி,” காயத்ரி சொன்னாள். “அப்படியென்றால் வழிச்சீட்டை யார் விடுகிறார்கள் என்று இப்போதே பார்த்துக்கொள்ளலாம்.”

வித்யா மாமி சிரித்தாள். “யாரை அழைக்கப் போற? வரிசை பார்க்குது, காயத்ரி. தாழ்வு எடுக்காதே.”

காயத்ரி உடனே வேறெதுவும் சொல்லவில்லை. கவுண்டரின் வலப்புறத்தில் இருந்த கட்டண இயந்திரத்தின் அருகே கம்பியில் தொங்கியிருந்த சிறிய சாவித்தொகுப்பு அவள் கவனத்துக்கு வந்தது—நேற்று இரவு தாமதமாகத் திருப்பிக் கொடுக்கப்பட்ட வாகன நிறுத்தச் சாவி. அவள் தன்னுடைய கைப்பேசியைத் திறந்து வங்கி அறிவிப்புகள் வந்த குழுவைத் தேடினாள். சண்முகம் பெயரில் இருந்த பழைய கணக்கு மூடப்பட்ட நாள் முதல், ஒவ்வொரு காலையும் எந்த வாகனத்திற்கு கட்டணம் விட வேண்டும், எந்த வழிச் சுற்றை இயக்க வேண்டும் என்பதற்கான அனுமதி “மீனா டிரஸ்ட்” என்ற கணக்கிலிருந்து வருவதை அவளுக்குத் தெரியும். அந்த டிரஸ்ட் யாருடையது என்று வித்யா மாமி ஒருபோதும் வரிசை முன் சொல்லியதில்லை.

அவள் நேராக அழைத்தது சண்முகத்துக்கு அல்ல. “மீனா அத்தை,” என்றாள் காயத்ரி, அழைப்பு சேர்ந்தவுடன், குரலை விளங்குமாறு உயர்த்தாமல் தெளிவாக வைத்துக் கொண்டு, “மாமா எழுதிய ஒப்பந்தம் நினைவிருக்கா? விமான நிலைய ஊழியர் போக்குவரத்து கணக்கை டிரஸ்ட் கணக்கிலிருந்து விடாமல் எந்த வாகனமும் நகராது. இப்போ கவுண்டர்ல என் அட்டை பிடிச்சு வைத்து சீட் மறுக்கிறாங்க. நீங்க அனுமதி விடறீங்களா இல்லையா?”

வரிசையில் இருந்தவர்கள் மெதுவாக முனகினர். வித்யா மாமி கை நின்றது. “என்ன டிரஸ்ட்? இங்க வேலைப் பற்றிப் பேசு—”

அதே நேரம் கவுண்டருக்குப் பின்புறம் இருந்த கணினியில் ஒலித்த சிறிய அறிவிப்புச் சத்தம் கீற்றாய் வெட்டியது. கட்டண நிலை மாற்றம். இயந்திரத்தின் மேல் நீல ஒளி ஒளிர்ந்தது. பக்கத்தில் இருந்த இளைஞர் எழுத்தர் திரையைப் பார்த்து பிறகு காயத்ரியையும், பிறகு வித்யா மாமியையும் பார்த்தான். “அம்மா… இந்த காலை மூன்று வண்டி வழிச்சுற்றுக்கும் கட்டணம் நிறுத்தப்பட்டிருக்குது. புதிய அனுமதி காத்திருக்குது. வெளியீடு செய்ய அதிகாரச் சாவி வேண்டும்.”

“என் கடவுச்சொல் போடு,” என்று வித்யா மாமி சிணுங்கினாள்.

எழுத்தர் திணறினான். “அது செல்லவில்லை அம்மா. டிரஸ்ட் உரிமையாளர் உறுதிப்படுத்தல் வேண்டும்னு காட்டுது. பெயர்…” அவன் திரையை நெருங்கிப் பார்த்தான். “காயத்ரி நரசிம்மன்.”

ஒரே நொடியில் கவுண்டரின் மறுபுறம் நின்றிருந்த வரிசை நேராக அவள்மேல் சாய்ந்தது. காயத்ரி ஒரு இமையும் அசைக்கவில்லை. நரசிம்மன் மாமா இறப்பதற்கு முன், முதல் மனைவி மீனா பெயரில் இருந்த டிரஸ்டை மறுசீரமைத்து, நிர்வாக உரிமையை தனது அக்காவின் மகளாகிய காயத்ரிக்கு மாற்றிய ஆவணம் கட்டுப்பாட்டு அறையில் இருந்தது. “பின்னால் யாராவது மதிப்பு காப்பாற்ற வேண்டிய நாள் வரும்,” என்று ஒருமுறை மட்டும் சொல்லியிருந்தார். அவள் அதை யாரிடமும் காட்டிப் பெருமை பேசவில்லை; தேவையென்றால் மட்டும் நகர்த்த வேண்டிய பழைய வழக்கு போல வைத்திருந்தாள்.

அவள் கைப்பேசியில் வந்த உறுதிப்படுத்தலைத் திறந்து திரையை எழுத்தரிடம் காட்டினாள். “காலை விமான நிலைய வழிச்சுற்று ஒன்று, இரண்டு ஓடட்டும். மூன்றாவது வண்டி நிற்கட்டும். முதல் சீட் என் பெயரில்.” திரையில் இருந்த எண் இயந்திரத்துடன் பொருந்தியதும், நீல ஒளி பச்சையாக மாறியது.

வித்யா மாமி உடனே முன் வந்தாள். “ஒரு நிமிஷம். இது உள்ளக் குடும்ப விஷயம். இங்க வரிசை முன்னாடி நாடகம் வேண்டாம்.”

“இங்க எப்போவே நாடகம் தொடங்கிட்டது,” என்று காயத்ரி சொன்னாள். “அட்டையைத் திருப்பிக் கொடுங்க.”

அந்த முறை வித்யா மாமி உடனே கொடுக்கவில்லை. ஆனால் எழுத்தர் பதிவேட்டைக் காயத்ரி பக்கம் நகர்த்திவிட்டான். “அம்மா, எந்தப் பெயர்களை விடுறது?” என்று அவனைத் தான் கேட்டான். ‘அம்மா’ என்ற சொல் வித்யா மாமியிடம் செல்லாமல் அவளைத் தாண்டி வந்து காயத்ரி முன் விழுந்தது. அதுதான் முதல் தெரியும் மாறுதல்.

காயத்ரி பட்டியலை எடுத்தாள். “மலர், ஜெபமணி, ரவீந்திரன்—இந்த மூவரை வழிச்சுற்று ஒன்றுக்கு. விஜி, ஃபாத்திமா, ஸ்ரீகாந்த்—இரண்டுக்கு.” எழுத்தர் சீட்டுகளைப் பிரித்தான். பின்னால் இருந்த பாதுகாப்பு ஊழியன் திறந்த கதவின் அருகே காத்திருந்தவர்களிடம் பெயர்கள் வாசிக்கத் தொடங்கினான். சீட்டுகள் இடம் மாறின; யார் எங்கு ஏற வேண்டும் என்பதை இப்போது காயத்ரி வாயிலாகத்தான் எல்லோரும் அறிந்தார்கள்.

வித்யா மாமியின் முகம் இறுகியது. “என்னைத் தவிர்த்து யாரும் இந்த வழியை நடத்த முடியாது. வண்டி ஓட்டுநர்கள் எனக்கு கேட்பார்கள்.”

அதே நொடியில் ஓட்டுநர்களில் ஒருவர் உள்ளே வந்து தொப்பியைத் தட்டினான். “காயத்ரி அம்மா, முதல் வண்டி எங்க லேன்ல?” அவன் கேள்வி நேராக அவளிடம். வித்யா மாமி திரும்பிப் பார்த்த முறை, அவள் தோளில் இருந்த புடவை ஓரம் கூட சீராக அமரவில்லை.

“வட லேன்,” காயத்ரி சொன்னாள். “முதல் அட்டை தயாரா வைங்க.”

கண்ணாடி சுவரின் அப்பால், ஏற்றுமதி வாயிலுக்குச் செல்லும் குறுகிய பாதையில் இரும்புத் தடுப்பு காத்திருந்தது. அங்கே செல்லும் ஒவ்வொரு ஊழியருக்கும் தனித்த நுழைவு அட்டை தேவை. கவுண்டரிலிருந்த சாம்பல் நிறப் பெட்டியில் அவை அடுக்கப்பட்டிருந்தன. வித்யா மாமி பெட்டிக்குச் சென்றவுடன் காயத்ரி கையை நீட்டி நிறுத்தினாள். “அதை இங்க கொண்டு வாங்க.”

“இது என் மேசை,” என்று வித்யா மாமி கூறினாள்.

“கட்டணம் என் அனுமதியில்தான் நகருது,” காயத்ரி பதிலளித்தாள். “அட்டைப் பெட்டி இங்க.”

பாதுகாப்பு ஊழியனே பெட்டியை எடுத்துவந்து காயத்ரி முன் வைத்தான். இரும்பு மூடியின் சீளும் சத்தம் வரிசை முழுக்க கேட்டது. அட்டைகள் ஒழுங்காக அடுக்கப்பட்டிருந்தன; சிலவற்றின் மூலையில் பழைய kulappu, பயண அட்டையின் மிரண்ட ஓரம் போல வெள்ளையாக கீறியிருந்தது. அவள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எடுத்துச் சீட்டு பொருத்திப் பக்கத்துக்கு கொடுத்தாள். பெயர் வாசிக்கப்பட, அட்டை செல்ல, தடுப்பு திறக்கப்படும் ஒழுங்கு அமைந்தது.

அந்தப் போதே அருண் விரைவாக உள்ளே வந்தான். எலிவேட்டர் கதவின் உலோகக் கண்ணாடியில் இருந்த பழைய துடைப்புத் தடங்கள் அவன் அவசர முகத்தைச் சிதறடித்துக் காட்டின. அவன் நேராக வித்யா மாமியை நோக்கிப் போனான்; ஆனால் அங்கிருந்த அமைப்பைப் பார்த்தவுடன் அடி நின்றது. பதிவேடு காயத்ரி முன். அட்டைப் பெட்டி காயத்ரி கையில். ஓட்டுநர்கள் அவளிடம் கேட்கிறார்கள். அவன் குரல் தாழ்ந்தது. “மாமி, என்ன செய்தீங்க?”

வித்யா மாமி உடனே பாதுகாப்புக் குரல் பிடிக்க முயன்றாள். “இந்தப் பெண் பழைய காகிதம் காட்டி—”

“பழைய காகிதமல்ல,” என்று மீனா அத்தை பேசிக்கொண்டிருந்த கைப்பேசி ஸ்பீக்கரில் தெளிவாக வந்தது. காயத்ரி அழைப்பை முடிக்காமல் வைத்திருந்தாள். “நரசிம்மன் எழுதிய டிரஸ்ட் ஆவணம். நான் இப்போ கட்டுப்பாட்டு அறைக்குச் சொல்லிட்டேன். காயத்ரி உறுதி இல்லாமல் இன்று ஒரு வண்டியும் முழுசா ஓடாது.”

அருண் கண்களை ஒரு நொடி மூடியான். அவன் அவள்மேல் பார்வை எடுத்ததும் அதில் வேண்டுகோள் இல்லை; நிலைமை புரிந்துகொண்ட கரடுமுரடான எச்சரிக்கை மட்டுமே. “காயத்ரி, வழிச்சுற்று நிக்கக்கூடாது. உள்ளே போக வேண்டியவர்கள் இருக்காங்க.”

“அதனால்தான் ஓடவைக்கிறேன்,” அவள் சொன்னாள்.

வரிசை குறைந்துகொண்டே போனது. காயத்ரி பெயர் வாசித்தாள், அட்டை கொடுத்தாள், பாதுகாப்பு ஊழியன் கதவின் அருகே கொண்டு சென்றான். ஒவ்வொரு தடவையும் இரும்புத் தடுப்பு சின்ன ஒலியுடன் திறந்தது. வித்யா மாமி பக்கத்தில் நின்று கொண்டு, தன் இடத்தைத் தேடி எங்கும் பிடிக்க முடியாமல் இருந்தாள். அவள் ஒருமுறை பதிவேட்டைப் பிடிக்க முயன்றபோது எழுத்தர் தானாகவே அதை இன்னும் காயத்ரி பக்கம் தள்ளினான்.

இறுதியில் கவுண்டர்முன் நின்றவர்கள் அருண், வித்யா மாமி, மற்றும் அவர்களுடன் வந்திருந்த வித்யா மாமியின் தம்பி மகன் கார்த்திக் மட்டுமே. ஏற்கனவே இரண்டு வண்டிகள் நிறைந்து வாயிலருகே காத்திருந்தன. மூன்றாவது வண்டி கட்டணம் இல்லாமல் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. கார்த்திக் எரிச்சலுடன் சொன்னான், “எனக்கு உள்ளே போய் சரக்கு ரசீது ஒப்படைக்கணும். என் அட்டை கொடுங்க.”

காயத்ரி பட்டியலைப் பார்த்தாள். “உங்க பெயர் காலை வழிச்சுற்றுப் பட்டியலில் இல்லை.”

“அதை இப்போ சேர்த்து விடு,” என்றாள் வித்யா மாமி, குரல் இப்போது கட்டளையில்லை, வேகமான விண்ணப்பம். “குடும்பம்தானே. நம்மவங்க. அப்படி நிக்கவைக்காதே.”

“இப்போதான் சொன்னீங்க,” காயத்ரி அமைதியாக நினைவூட்டினாள், “உறவு இருக்கிறதால சலுகை கிடையாதுன்னு.”

அருண் இடையில் வந்தான். “காயத்ரி, கார்த்திக்கை அனுப்பு. மாமி பிறகு பேசிக்கலாம்.”

அவள் அவனை நேராகப் பார்த்தாள். “பிறகு பேசிக்கலாம் என்பது இங்க வேலை செய்யாது. வரிசை முன் யார் மறுக்கப்பட்டாரோ, அதே வரிசை முன் யார் அனுமதி கேட்கிறார்கள் என்பதும் இங்கதான் பதிவு ஆகும்.”

வித்யா மாமியின் கை நடுங்கியது. “நான் தவறா பேசியிருந்தா… இப்போ விடு. பேரைக் காப்பாத்திக்கணும்.”

காயத்ரி அட்டைப் பெட்டிக்குள் கை விட்டாள். ஒரு அட்டையை எடுத்தாள். அதை கார்த்திக்காக அல்ல, மலர் என்ற பெயர் கொண்ட கூடுதல் மாற்றுப் பணியாளருக்கான அவசர நுழைவு அட்டையுடன் பொருத்தினாள்; இரண்டாவது வண்டியில் நிற்கும் அந்தப் பெண் இன்னும் கதவுக்கு வெளியே காத்திருந்தாள். “மலர்,” என்று அழைத்தாள் காயத்ரி. பெண் ஓடிவந்தாள்; கையில் உணவுப் பெட்டி குளிர்ந்த சத்தத்தோடு ஆடியது.

வித்யா மாமி இப்போது வெளிப்படையாகத் தாழ்ந்தாள். “கார்த்திக்காவது. அவன் குழந்தை மாதிரி. இன்று மட்டும்.”

“இன்று மட்டும் நான் மறுக்கப்பட்டிருந்தேன்,” காயத்ரி சொன்னாள். “அது உங்களுக்கு போதவில்லை.”

அவள் எழுத்தரிடம் திரும்பினாள். “மூன்றாவது வண்டி கட்டணம் விட வேண்டாம். பட்டியல் முடிஞ்சது.” பிறகு பாதுகாப்பு ஊழியனை நோக்கி, “இரண்டாவது லேனில் ஒரே ஒரு கூடுதல் நுழைவு. மலருக்கு.”

கதவுக்குச் செல்லும் குறுகிய பாதையில் காயத்ரி தானே நடந்துசென்றாள். கைப்பிடியில் ஒரே ஒரு நுழைவு அட்டை. பின்னால் இருந்து அருண் ஒரு அடியளவு வந்திருக்கலாம்; வித்யா மாமி ஏதோ சொன்னிருக்கலாம்; அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. இரும்புத் தடுப்பின் முன் மலர் காத்திருந்தாள், மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு. காயத்ரி அட்டையை அவளிடம் நீட்டினாள்.

“போ.”

மலர் அட்டையைத் தொடவே சென்சார் பச்சை ஒளி விட்டது. தடுப்பு இருபுறமும் விலகி திறந்தது. காயத்ரி விரல்களுக்குள் இன்னும் ஒரு பழைய ஓரம் உரசிக்கொண்டிருந்த நுழைவு அட்டையை பிடித்தபடி, லேனின் மறுபக்கமாக அசைந்திருக்கும் தடுப்பைப் பார்த்தாள்.