ஒரே டெஸ்ட் போதும், அவன் முடிந்தான்

“நிலா, அங்க இல்ல. பாதை ஓரமா நில்,” என்று அரவிந்த் அவள் கையிலிருந்த சென்சார் கேபிளை இழுத்துக்கொண்டான்.

சென்னையின் அந்த தனியார் மருத்துவமனை கூட்டரங்கம் முழுக்க வெள்ளை விளக்கில் கசங்கிக் கொண்டிருந்தது. நடுவில் மூன்று டயக்னோசிஸ் பே, முன் வரிசையில் மருத்துவர்கள், பின்னால் விநியோகஸ்தர்கள், இன்னும் பின்னால் அழைக்கப்பட்ட உறவினர்கள் போல உட்கார்ந்த முகங்கள். பதிவு மேசையின் அருகே குளிர்ந்து பசை பிடித்த தேநீர் வட்டம் இன்னும் மேசையில் இருந்தது; யாரோ அவசரத்தில் அருந்தாமல் விட்டு ஓடிய தடயம். நிலாவின் தோள்களில் இரவு முழுக் கடமைக்குப் பிறகான இறுக்கம் இருந்தது. அவள் அணிந்த சல்வாரின் முழங்கைப்பகுதியில் மடிப்பு இன்னும் நீங்கவில்லை. காலை மெட்ரோவில் வந்த அட்டையின் சேந்த விளிம்பு அவள் பை சங்கிலியில் மோதிக்கொண்டே இருந்தது. அந்த பேயை மூன்று வாரம் அவள்தான் அமைத்தாள். அந்த சோதனை வழிமுறையை அவள்தான் எழுதி ஒட்டினாள். ஆனாலும் இப்போது அவள் நிற்க வேண்டிய இடம் முன் மேசை இல்லை; முன் வரிசை நாற்காலிகளுக்கும் பேக்கும் நடுவிலான பாதை ஓரம்.

“லைவ் டெமோவுக்கு முன்னாடி ஜூனியர் கை வைத்தா குழப்பம் வரும்,” என்று அரவிந்த் மைக்கில்லாமலேயே கூட்டம் கேட்கும் அளவுக்கு சொன்னான். சொல்லும்போதே, அவள் வைத்திருந்த டேக் ஸ்டிக்கரை உரித்தெடுத்து தனது பெயர்ப் பலகைக்குப் பக்கத்தில் ஒட்டினான். சிறிய செயல். ஆனால் அப்போதே முதல் வரிசையில் இருந்த இரு மருத்தவர்கள் தங்கள் கண்களை அவன் பக்கம் உறுதிசெய்தார்கள். வேலைப் பகுதி அவனுடையது, அவள் வெறும் உதவி என்று அறை முடிவு செய்து விட்டது.

மாலதி அத்தை மூன்றாம் வரிசையில் உட்கார்ந்து இருந்தாள். நிலாவின் தாய்க்கு அக்கா; வீட்டிலே எல்லா கல்யாணக் கணக்கிலும் வாய்ச் சொல்லும் பெண். அவருக்கு பக்கத்தில் சதீஷ். இந்த உறவு குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு நீண்டது; அதனால்தான் அவன் முகத்தில் இப்போது மிக மோசமான ஒன்று இருந்தது—நேரடியாக எதிர்க்கத் தயங்கும் வெட்கம். அரவிந்த் அதை பார்த்து இன்னும் நிமிர்ந்தான்.

“டாக்டர் ரேவதி மேடம்,” என்று அவன் திரையை நோக்கி கையை நீட்டினான், “எங்கள் புதிய கார்டியோ-டிரேஸ் முறை. இன்று நான் முழுசா நடத்துறேன்.”

நிலா அசையாமல் நின்றாள். பேக்கின் வலப்புறம் இருக்கும் கையடக்க கலிபிரேஷன் தட்டு தலைகீழாக வைத்திருப்பதை அவள் உடனே பார்த்தாள். இடது பக்க ஜெல் கார்ட்ரிட்ஜ் மூடியே திறக்கப்படவில்லை. நோயாளி மாதிரி இணைக்கப்பட்டுள்ள சிமுலேட்டர் லீட்களில் V2, V3 இடம் மாறி இருந்தது. அவள் முன் சென்று சரிசெய்ய இரண்டு அடிதான். ஆனால் அரவிந்த் தனது முழங்கை கொண்டு பாதையை மறைத்திருந்தான்.

“நீ பதிவு மேசையில போய் அடுத்த பட்டியலை கவனி,” என்றான் அவளை நோக்காமல்.

அது கட்டளை மாதிரி இருந்தது. இன்னும் மோசமானது, அதை அவள் கீழ்ப்படிவாள் என்று அறை முழுக்க நம்பியது. ஒரு வயதான விநியோகஸ்தர் அவளை நோக்கி கையசைத்தான்; “பொண்ணு, பேனா இருக்கா?” என்ற சுலபமான அழைப்பு. பே கைப்பற்றப்பட்டதும், அவள் யார் என்று மக்கள் உடனே மாற்றிக் கொண்டார்கள்.

நிலா திரும்பவில்லை. பாதை ஓரத்தில் இருந்த ஸ்டீல் தள்ளுவண்டியின் கைப்பிடியை மட்டும் பிடித்துக் கொண்டாள். அவள் விரல்கள் வெண்மையாகின. அரவிந்த் திரையைத் திறந்து, “முதல்ல ஆட்டோ-பேஸ்லைன்,” என்று சொன்னான். அவன் சொல்வதற்குள் திரையில் ஓடிய ஆரம்ப கோடு சீராக வரவே இல்லை; சின்னச் சின்ன உடைச்சல்கள். அவன் அதை பேசிக்கொண்டு மறைக்க முயன்றான்.

முன் வரிசையில் டாக்டர் ரேவதி நெற்றியைச் சுருக்கினாள். “சிக்னல் நொய்ஸ் ஏன் இவ்வளவு?” என்றாள்.

“ஹால் இன்டர்ஃபெரன்ஸ், மேடம். அடுத்த ஸ்டெப்புல கிளியர் ஆகிடும்,” என்றான் அரவிந்த் உடனே. பதில் வேகமாக வந்தது; கையை வைத்துச் செய்ய வேண்டிய சரியான வேலை மட்டும் வரவில்லை.

அவன் ஆட்டோ-கெயின் ஏற்றி விட்டான். திரையில் அலை வடிவம் திடீரென பெரிதாகி, பொய் பீக் மாதிரி முளைத்தது. முதல் வரிசையில் இருந்த இளம் டாக்டர் ஒருவர் கைப்பேசியை உயர்த்தி படம் எடுக்க நினைத்துவிட்டு நிறுத்தினார். ஏதோ தவறு இருப்பது அவருக்கும் தெரிந்தது. ஆனாலும் அவன் பேசிய தைரியம், கழுத்தில் தொங்கிய அடையாள அட்டை, பின்னால் நின்ற நிறுவன மேலாளர்—அவை எல்லாம் சேர்ந்து அவனுக்கே உரிமை கொடுத்தன.

“அங்க போடுற லீட் ஏற்கனவே தவறா இருக்கு,” என்று நிலா மெதுவாகச் சொன்னாள்.

அரவிந்த் திரும்பிப் பார்த்தான். கண்களில் நேரடி எச்சரிக்கை. “நான் பார்த்துக்கறேன்.”

“நீ பார்த்தா இதுவும் போகாது,” என்றாள் அவள் அதே குரலில்.

அவனுக்கு அது போதவில்லை; அதை மற்றவர்கள் கேட்கும்படி மாற்ற வேண்டியிருந்தது. “டெமோ நடக்கும்போது இடைமறிக்காதீங்க. டிரெய்னிங் முடிஞ்சப்புறம் எல்லாரும் கற்றுக்கலாம்.”

சதீஷ் நாற்காலியில் சற்றே அசைந்தான். மாலதி அத்தை உதடுகளை கூர்மையாக்கினாள். “பொது இடம்,” என்று அவள் வாயடைத்தபடி சொன்னாள்; அர்த்தம்—இப்போ அமைதியா இரு. அந்த ஒரு கணத்தில் நிலாவுக்குப் புரிந்தது: இன்று தவறாகிப் போனால் இது வேலை விஷயம் மட்டும் இருக்காது. வீட்டுப் பக்கம் சொல்லப்படும். “அந்தப் பெண் கூட்டத்தில் தலையிட்டாளாம்” என்று தொடங்கி, “அதனால்தான் உயர்வில்லை” என்ற முடிவை அடையும்.

அரவிந்த் நோயாளி சிமுலேட்டர் மதிப்பை மாற்றாமல் நேரடியாக stress trace போட முயன்றான். தவறு இரண்டாவது. அந்த முறை இந்த இயந்திரம் ஒரு மறைபட்ட எச்சரிக்கை வரியை மட்டும் தரும்; அதைத் தாண்டிப் போக முன் கையால் reference lock வைக்கவேண்டும். அந்த lock procedure இந்த பிரிவில் அரவிந்த் கற்றுக்கொள்ளாத ஒன்று. கற்றுக்கொள்ள நேரமில்லை; புகழ் வாங்க நேரம்தான் எடுத்தான்.

திரையில் மஞ்சள் நிற warning பட்டை மின்னியது. அரவிந்த் அதைக் கூட வாசிக்காமல் “இதெல்லாம் routine alert” என்று சொன்னான். அவன் திரையின் கீழே இருக்கும் soft key-களை இரு முறை அழுத்தினான். எதுவும் நடந்ததில்லை. கூட்டத்தின் மூச்சு நேராகப் பேயை நோக்கத் தொடங்கியது.

நிலா தள்ளுவண்டியை விட்டாள்.

அவள் இரண்டு அடிகள் முன் வந்ததும் அரவிந்த் தோளால் மறித்தான். “பின்னாடி நில்.”

அந்தச் சொல்லுடன் அவள் வலது கையை அவன் தோளுக்கும் திரைத் தரைப்பலகைக்கும் நடுவே நுழைத்தாள். இடது கையால் சிமுலேட்டர் லீட்களில் மாறியிருந்த V2, V3-ஐ ஒரே சுழலில் மாற்றினாள். அதே கணத்தில் வலது பெருவிரலால் warning பட்டையின் கீழே ஒளிந்திருந்த “Ref Lock” சின்னத்தை மூன்று விநாடி அழுத்தினாள்; விடுவதற்கு முன் கலிபிரேஷன் தட்டைக் கால் விரல் தள்ளிச் செம்மைப்படுத்தி, index knob-ஐ அரை சுற்று இடப்பக்கம் திருப்பினாள்.

திரை உடனே மாறியது.

இப்போதுவரை உடைந்து ஓடிய கோடு திடீரென்று ஒழுங்கான அடிப்படை அலை வடிவமாக அடங்கியது. மஞ்சள் பட்டை மறைந்தது. கீழே இருந்த மறைமுகப் பகுதி திறந்து, “Reference secured” என்று ஒளிந்த எழுத்து பச்சையாக வந்தது. அடுத்த நொடியில் உண்மையான stress trace ஏறத் தொடங்கியது—பொய் பீக்குகள் இல்லாமல், சரியான இடைவெளியுடன்.

அரவிந்தின் கை இன்னும் soft key மேல் இருந்தது. ஆனால் அவன் அழுத்தியதை திரை ஏற்கவில்லை. அவன் procedure-ஐத் தொடங்கவே இல்லையென்று அறை முழுக்கத் தெரிந்துவிட்டது. அந்த ஒரே மூன்று விநாடியில் அவன் பேசிய எல்லா நம்பிக்கையும் மின்விளக்கு அணைந்தாற்போல் போயிற்று.

முன் வரிசையில் இருந்த டாக்டர் ரேவதி எழுந்து நின்றாள். பேசவில்லை. அவள் கண்கள் நேராக நிலாவின் விரல்களைப் பார்த்தன. பின்புறம் இருந்த விநியோகஸ்தர் பேனா கேட்ட கையை மெதுவாக இழுத்துக்கொண்டான். சதீஷ் இனி அரவிந்தை பார்க்கவில்லை. மாலதி அத்தை நேராக உட்கார்ந்தபடி, தன் புடவையின் நுனியைச் சுருட்டிக் கொண்டாள்.

அரவிந்த் உடனே மீள முயன்றான். “அது நான் தான்—”

நிலா அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. அவள் பக்கவாட்டு அசைவில் அவன் கையை control panel-இலிருந்து தள்ளி, ப்ரோப் கம்பியை நேராக்கினாள். அவள் முகம் குளிர்ந்தது. அவள் திரையில் ஓடும் கோட்டை மட்டும் பார்த்தாள். சோதனை அவளிடம் கையளிக்கப்பட்டது என்று யாரும் அறிவிக்கவில்லை; அதைவிட மோசமாக, யாரும் மறுக்கவும் முடியவில்லை.

“சிமுலேட்டர் லோடு இரண்டுக்கு,” என்றாள் அவள்.

அது கேள்வி இல்லை. கட்டளை. பதிவு மேசையிலிருந்த உதவி உடனே பொத்தானை அழுத்தினான். அங்கேயே இரண்டாவது மாற்றம் நடந்தது—அறை யாருடைய குரலைக் கேட்க வேண்டும் என்பதில்.

அலை உயர்ந்தது. நிலா கையுறை அணியாமல் இருந்த வலது கையால் சென்சார் கேபிள் சுருட்டலைத் திறந்து, இடது கையால் baseline marker-ஐ வைத்தாள். திரையின் வலது ஓரத்தில் ஒவ்வொரு மார்க்கரும் சிறு வெள்ளை குத்துக்களாக தெரிந்தது. “Artifact” என்று தவறாக வந்திருக்கும் பழைய குறிப்பை அவள் அழித்துவிட்டு, புதிய குறியை சரியான இடத்தில் பதித்தாள். கையை நடுங்கவிடவில்லை. அவள் கை அசைவு எல்லாம் சிறியது; ஆனால் ஒவ்வொன்றும் வாசிக்கக்கூடிய தீர்ப்பு.

அரவிந்த் இப்போது பேச நினைத்தாலும் குரல் வரவில்லை. அவன் கண்ணாடியின் கீழ் வியர்வை சேர்ந்தது. அவன் முந்தின ஐந்து நிமிடங்களாக காட்டிய அதிகாரம் எல்லாம் ஒரு விஷயத்தில் உடைந்தது—அவன் திரையில் எதைக் காண்கிறான் என்று தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் இந்த இடத்தில் நின்று இருக்க முடியாதென்பது இப்போது வெளிச்சம்.

டாக்டர் ரேவதி பக்கத்திற்கு வந்து நின்றாள். இன்னும் ஒரு வார்த்தையும் இல்லை. அவள் அருகில் நின்றவுடன் முதல் வரிசையிலிருந்தவர்கள் முன் குனிந்தார்கள். பின்புறம் இருந்தவர்கள் பாதை ஓரத்தைச் சுருக்கி வழி செய்தார்கள். முன்பு நிலா தள்ளப்பட்ட அதே இடம் இப்போது அவளுக்காகத் திறந்தது.

நிலா சோதனையின் மூன்றாம் கட்டத்தைத் தொடங்கினாள். இந்த இயந்திரத்தில் கடைசி உறுதிப்படுத்தல் மிகவும் சிக்கலானது; pulse compensation தவறினால் trace கெட்டு விடும். அரவிந்த் இங்கே வந்தாலே போதும், திரை மீண்டும் அவன் எதிராகப் பேசும். அதனால் அவன் அருகே வரவே தயங்கினான்.

அவள் ப்ரோப் தலையை உயர்த்தி, ஜெல் அளவை நுனியில் சமமாக்கி, மூன்று புள்ளிகளில் தொடுதலை வைத்தாள்—முதல் தொடுதல் குறைவு, இரண்டாவது நீளம், மூன்றாவது மட்டும் துல்லியமான அழுத்தம். அப்படியே வலது முதுகை சற்றே நிமிர்த்தி, கால் முனையால் சிமுலேட்டர் பிரேக்கை பூட்டினாள். அலை வடிவம் மீண்டும் சிதறாமல் இருக்கச் செய்த கட்டுப்பாடு அது. திரையின் கீழ் diagnostic trace முழு அகலத்திலும் ஓடத் தொடங்கியது.

ஒரு விநாடிக்கு அறை முழுக்க யாரோ மூச்சை மறந்தாற்போல் இருந்தது. உடனே மருத்தவர்களில் ஒருவர் தன் நோட்டுப் புத்தகத்தைத் திறந்தார். இன்னொருவர் புகைப்படம் எடுத்தார்; இந்த முறை நடுவிலிருப்பது அரவிந்த் முகம் இல்லை, திரை. சதீஷ் தனது நாற்காலியிலிருந்து பாதியாக எழுந்து நின்றான்; அவன் முகத்தில் வெட்கம் குறைந்து, வேறு ஏதோ கடினமான கவனம் வந்தது. மாலதி அத்தை இப்போது ஒரே ஒருத்தியை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அரவிந்த் கடைசியாக ஒரு கை நீட்டினான். “நான் complete பண்ணுறேன்.”

நிலா அவன் நீட்டிய கையைக் கவனிக்காமல், panel-இன் கீழே இருந்த access key-யை அவன் பக்கம் இருந்த slot-லிருந்து எடுத்து தன் பக்கம் நகர்த்தினாள். சிறு உலோக சத்தம். அங்கேயே மூன்றாவது மாற்றம் நடந்தது—control யாரிடம் இருக்கிறது என்பதற்கான தெளிவான பதில்.

அவள் இறுதி பகுதியைத் திறந்தாள். “Manual verify” சாளரம் வந்தது. பொதுவாக இதை ஆட்டோவில் விட்டுவிடலாம்; ஆனால் இன்றைய பாதிப்பு ஏற்கெனவே trace-ஐ சந்தேகப்படுத்தி விட்டது. அறை முழுக்கப் பார்க்கும்படி, அவள் ஒவ்வொரு lead value-யும் கைமுறையில் சரிபார்த்தாள். V2, V3 சரியான நிலை. Gain normal. Noise floor locked. Compensation stable. ஒவ்வொரு வரியும் பச்சையாக மாறின. அரவிந்தின் முகநிறம் ஒவ்வொரு வரியுடனும் கழன்றது.

அவள் இறுதி உறுதிப்படுத்தல் பொத்தானை அழுத்தவில்லை. முதலில் marker line-ஐ diagnosis peak மீது நுனியாய் இழுத்து நிறுத்தினாள். அந்த வரி தவறினால் முழுச் சோதனை குப்பை. அதுதான் அவன் செய்யத் தெரியாத பகுதி. அவள் மவுஸ் பந்தை நகர்த்தவில்லை; panel wheel-ஐ மட்டும் மெல்லத் திருப்பினாள். திரையில் பளிச்சென்று வந்த குறுக்கு வரி அலை உச்சியில் துல்லியமாக அமர்ந்தது.

டாக்டர் ரேவதி குரல் கொடுத்தாள். “தொடருங்கள்.”

இனி அனுமதி வேண்டியவர் யாருமில்லை. நிலா இரு கைகளையும் panel மேல் வைத்தாள். வலது கையால் final capture. இடது கையால் report trace freeze. அடுத்த நொடி திரை முழுவதும் சீரான diagnostic map-ஆக மாறியது. கீழே நேரம், மேல் patient simulation tag, நடுவே அசைவு முடிந்த அலை வரிசை. வாசிக்கக்கூடிய, மறுக்க முடியாத, கையால் முடித்த தடயம்.

அரவிந்த் ஒரு அடி பின்சென்றான். அவன் அடையாள அட்டை அவன் மார்பில் மோதியது. முதலில் அவன் பேசிய அதிகார குரல் திரும்பவில்லை.

நிலா திரை வலப்புறம் வந்த கடைசி பெட்டியில் தனது பெயர் குறியீட்டை உள்ளீடு செய்தாள்: NILA-TX17. அதற்கு கீழே சிறு கர்சர் இன்னும் ஒருமுறை மினுங்கியது. diagnosis bay-யின் நீல விளக்கில் திரை பளிச்சென நின்றது. ஒழுங்காக ஓடிய டயக்னோசிஸ் ட்ரேஸ் முழுதும் வாசிக்கக்கூடியவாறு இருந்தது. அவள் கடைசி உள்ளீட்டை தட்டியதும் கர்சர் நின்றது.