அவளுக்கிட்ட வலை அவரையே பிடித்தது

“அக்கா, அந்தப் பெட்டியை கீழே வையாதீங்க, உள்ளே அனுப்ப சொல்லல,” என்று வாயில் பட்டியலைப் பார்த்து நின்ற சேவைத் துறை மேலாளர் கையை நீட்டியவுடன், யாழினி கையில் இருந்த இனிப்பு பெட்டியும், மஞ்சள் கயிறு கட்டிய தாம்பூலத் தட்டும் காற்றில் தொங்கினது.

சென்னையின் மாலை வெப்பம் இன்னும் சாலையிலிருந்து மேலே எழுந்துகொண்டே இருந்தது. மண்டபத்தின் இறக்குமிடத்தில் கார்கள் ஒன்றுக்கு ஒன்று முன் நின்று கதவுகளைத் திறந்தன; யாரை முதலில் வரவேற்க வேண்டும், யாரை எங்கே நிறுத்த வேண்டும் என்று அங்கேயே மதிப்பு வரிசை எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. யாழினி ஆட்டோவில் இறங்கி வந்தவள் இல்லை; காலை முதலே ஓடி வாங்கிய நகைச்சுவை இல்லாத வேலைகள், கடைசியாக குளிர்ந்து போன உணவுப் பெட்டி, தோள்பையில் தள்ளாடிய கணக்கு நோட்டுப் புத்தகம்—அவை எல்லாம் அவள் இந்த வீட்டுக்காக எவ்வளவு தாங்கி வந்திருக்கிறாள் என்பதற்கே சாட்சி. ஆனாலும் கதவின் முன் அவள் பெயர் விருந்தினர்ப் பட்டியலில் இல்லை.

“ராஜசேகர் ஐயா சொல்லிருக்காங்க,” மேலாளர் காகிதத்தை மடித்து நேராகக் காட்டினான். “பெண்வீட்டு உறவுகள், மூத்தவர்கள், வருண் சார் விருந்தினர்கள்—இடப்பக்கம். வேலைப் பொருள் எடுத்துக் கொண்டு வருறவர்கள் பின்பக்கம். நீங்கள் பொருளை ஒப்படைச்சுட்டு அங்க நின்னுக்கோங்க.”

யாழினி காகிதத்தைப் பார்த்தாள். கையொப்பம் கீழே தெளிவாக இருந்தது—வருணின் மாமா ராஜசேகர். கீழே இன்னும் ஒரு வரி: “யாழினி—பெறுபவர் அல்ல. வெளியே உதவி.” அந்த “வெளியே” என்ற வார்த்தை தனியாகவே அவள் முகத்தில் அடித்த மாதிரி இருந்தது. வருண் உடன் இந்த உறவு குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்; நிச்சய அறிவிப்புக்கு முன் அம்மா மருத்துவச் செலவு வந்தபோது அவள் தன் நகையை அடகு வைத்து உதவியதும் இவர்களுக்குத்தான் தெரியும். அந்த எல்லா தெரிந்த விஷயங்களையும் ஒரு கையொப்பம் சாலையோர தூசிபோல தள்ளி வைத்திருந்தது.

“பொருள் மட்டும்?” அவள் கேட்ட குரல் தாழ்ந்திருந்தது, கெஞ்சலில்லாமல்.

“அப்படித்தான் அறிவுறுத்தல், அம்மா.” மேலாளர் சற்றுத் தள்ளி நின்று, அவள் கையில் இருந்த கார்க் கீயைப் பார்த்தான். “அந்த நீலக் கார் வரும். அதுல வர்றவரை முதலில் வாங்கிக் கொணரணும். இந்த கீ உங்கள்கிட்ட இருக்கக் கூடாது. ஐயா சொன்னாங்க—நீங்க காத்திருக்கும் வேலை மட்டும்.”

அவன் கை நீட்டியபோது, யாழினி கீயை விடவில்லை. பழைய பெனாவால் எழுதிவிட்டு அழித்த கறை போல அந்த சாவியில் நீல மைத் தடம் இருந்தது; நேற்று இரவே வருண் அவசரத்தில் அவள் கையிலே திணித்தபோது பட்ட கறை. “இந்தக் காரை நான் தான் ஏற்பாடு பண்ணினேன்,” என்றாள்.

“ஏற்பாடு பண்ணினதுக்குப் பணம் கொடுத்திருக்கலாம்,” ராஜசேகரின் குரல் பக்கத்தில் இருந்து வந்தது. “அதனாலே வீட்டுக்குள்ள இடம் வாங்க முடியாது.”

அவர் சிரித்தபடி வந்தார்; ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு முகத்தில் மட்டும். கண்கள் நேராக கீயில். பட்டு வேஷ்டி, மேலாடையின் நுனி தோளில், நெற்றியில் சந்தனம். அவரைச் சுற்றி இரண்டு மூன்று உறவினர்கள். யாழினியைப் பார்த்ததும் அவர் குரல் உயர்ந்தது; பார்க்க வேண்டியவர்கள் கேட்கும் அளவுக்கு. “நீ நல்ல மனசு. அதனால்தான் இவ்வளவு நாள் உபயோகமா இருந்த. ஆனா இன்று வரிசை வேற. வேலை செய்தது வேறு; வாசல் கடக்குறது வேறு.”

அந்தச் சொல் சுற்றி நின்றவர்களிடம் கசந்தது. ஒருவர் மெதுவாகத் தொண்டை சுத்தினார். இன்னொருவர் தன் தொலைபேசியை பார்த்தது போலத் திரும்பினார். மண்டப வாசல் அருகிலிருந்த குறுகிய மேசை நுனியில் சிதறிக் கிடந்த ரசீது, பூமாலை நூல், அரை குடித்த தண்ணீர் கப்—அந்த அசுத்தச் சிறுச்சாமான்களோடு சேர்த்து யாழினியையும் அங்கே வைப்பதற்குத்தான் அவர் முடிவு செய்திருந்தார்.

“கீயை கொடு,” என்றார் ராஜசேகர். “அது பெறும் உரிமை உனக்கு இல்ல. இதோ,” என்று மற்றொரு காகிதத்தை எடுத்தார். மண்டப இறக்குமிடக் கட்டுப்பாட்டு பெட்டிக்கான தற்காலிக அணுகல் சீட்டு. கையொப்பம், நேரம், வாகன எண். “நீ இங்க வெளியே நின்னு, இந்த சீட்டுப்படி வர்ற காரை பெறுற மாதிரி நிற்கணும். ஆனா உள்ளே போகக்கூடாது. உன் பெயருக்கு எதிரே நான் எழுதிட்டேன்—‘ஒப்படைப்பு மட்டும்’. எல்லாரும் தெளிவா தெரிஞ்சுக்கட்டும்.”

அவர் அந்தக் காகிதத்தை மேலாளரிடம் கொடுத்து, “சத்தமா வாசிச்சுடு,” என்றார்.

மேலாளர் தடுமாறினான். இருந்தும் வாசித்தான். “யாழினி… ஒப்படைப்பு மட்டும்… உள்ளக வரவேற்பு இல்லை.”

முதல் வெகுமதி அங்கேயே வந்தது—சிறியது, ஆனாலும் கண்ணுக்கு தெளிவாக. மேலாளர் கீயை எடுக்க மீண்டும் கையை நீட்டியபோது, யாழினி கையைத் திறக்காமல், “எந்த காரை யார் பெறணும் என்று இந்த சீட்டுல இருக்கே? அப்படியென்றால் அதைப் போலத்தான் நடக்கும்,” என்றாள். அவள் தொலைபேசியில் ஒரு குறுஞ்செய்தியை அனுப்பினாள். வெறும் இரண்டு சொற்கள்: “வழி உறுதி.”

ராஜசேகர் அதை பார்த்தும் புரியாத முகத்திலேயே சிரித்தார். “சந்தோஷமா போனில் யாருக்காவது அழு. ஆனா இங்க நின்னு காத்திரு.”

வழியிலிருந்து ஒரு வெள்ளை டிராவலர் வண்டி மண்டப இறக்குமிடத்துக்கு நுழைந்தது. ராஜசேகர் உடம்பே முன் சென்றது. “அது நம்ம பக்கம்,” என்றார். மேலாளர் உடனே ஓடினான். வாசலுக்கு அருகே நின்ற சின்ன பையன் பூத்தட்டையை எடுத்தான். ஆனால் வண்டி நேராக ராஜசேகர் சைகை செய்த இடத்துக்கு வராமல், பக்கச் சுற்றில் சென்று, பின்வாசல் அல்ல—முக்கிய வரவேற்புக் கோட்டின் கீழே வந்து நின்றது. டிரைவர் கண்ணாடியை இறக்கி, “பெறுபவர் யாழினி அம்மாவா?” என்று கேட்டான்.

ஒரு கணம் யாரும் அசையவில்லை.

ராஜசேகர் திரும்பிப் பார்த்தார். “இல்ல. தவறு. அந்தப் பெயரை நீக்கச் சொன்னேன்.”

டிரைவர் காகிதத்தை வெளியே நீட்டினான். அதிலும் கையொப்பம் அதே ராஜசேகர். ஆனால் வேறு பெட்டி அடையாளத்தில் அவர் தவறாக குறி போட்டிருந்தார்—“முதன்மை பெறுபவர்: யாழினி.” அந்தப் படிவம் மண்டப வாகன ஏற்பாடு அலுவலகத்திலிருந்து அச்சாக வந்திருந்தது. யாழினி நேற்று அனுப்பிய விவரம்; வருண் தான் அவசரத்தில் ராஜசேகரிடம் கையெழுத்து வாங்கிக் கொடுத்திருந்தான். அவர் யாரையும் கீழே தள்ளும்போது எல்லா வரிகளையும் வாசிக்கவில்லை.

மேலாளர் அந்தக் காகிதத்தை எடுத்துப் பார்த்தவுடன் முகம் மாறியது. “ஐயா… மத்திய வரவேற்புக்கான வண்டி இதுதான். பெறுபவர் பெயர் மாறல.”

“அதை மாற்ற சொன்னேனே!” ராஜசேகர் பற்களை இறுக்கியார்.

“மண்டப அமைப்புக் கணினியில் கையொப்பமிட்ட மூலச் சீட்டு இது தான், ஐயா,” என்று டிரைவர் சொன்னான். “இந்தப் பெயரைத் தாண்டி வேற யாருக்கும் நான் ஒப்படைக்கக் கூடாது.”

வெள்ளை வண்டியின் பின்கதவு திறந்தது. அதில் வந்தவர்கள் சாதாரண விருந்தினர்கள் இல்லை—பெண்வீட்டு மூத்த மாமா, அவரோடு வந்த இரண்டு பெரியவர்கள், கூடவே நிச்சய தாம்பூலப் பெட்டிகள். யாரை யார் முதலில் வரவேற்கிறார்கள் என்பதில்தான் மண்டபத்தின் கண்ணியம் இருந்தது. அவர்கள் உள்ளே செல்வதற்கு முன் பெயர் சொல்லி பெறப்பட வேண்டும். ராஜசேகர் ஒரு கணம் கையை உயர்த்தி தன் அதிகாரத்தால் அதை நிறுத்த நினைத்தார்; ஆனால் அந்த கையெழுத்து அவரது கையைத்தான் வெட்டியது.

“யாழினி அம்மா யார்?” என்று மூத்தவர் வண்டிக்குள் இருந்தபடியே கேட்டார்.

யாழினி பெட்டியை கீழே வைக்கவில்லை. “நான்.”

அந்த ஒரு சொல்லால் பலர் தலை திருப்பினார்கள். வருண் மண்டப வாசலில் இருந்து இதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்; முகத்தில் வியர்வை, பதட்டம், ஆனால் முன் வரத் துணியாமல். அவன் தயக்கத்தைப் பார்த்ததும் ராஜசேகர் இன்னும் கோபமடைந்தார். கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டியின் பக்கத்தில் இருந்த கருப்பு டைமர் பலகையைச் சுட்டி, “அந்த இறக்குமிட வழியை உடனே நிறுத்து,” என்று மேலாளரிடம் சொன்னார். “இந்தப் பெண் எதையும் பெறக் கூடாது. நான் சொல்றேன். டைமரை மாற்று. வெளிப்புற ஒப்படைப்பு வழி மட்டும் திறக்கணும்.”

மேலாளர் தயங்க, ராஜசேகர் தானே போய் சுவிட்சை தட்டினார். “இப்போ பாரு. அவள் வெளியேதான்.”

அது தான் அவர் எடுத்த கூடுதல் அடி.

சுவிட்ச் மாறியவுடன் பலகையில் சிவப்பு எண் ஓடத் தொடங்கியது. இறக்குமிடத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும் மண்டப அமைப்பு அது—ஒரு வரிசையை நிறுத்தி, மற்றொன்றைத் திறக்கும். ஆனால் அவர் மாற்றிய பாதை, கையொப்பமிட்ட முதன்மை பெறுபவர் பெயருடன் இணைந்திருந்தது. வெளிப்புற ஒப்படைப்பு வழி திறக்கப்படவில்லை; மாறாக “பெறுபவர் வெளியேற்றம்” செயல்பட்டது. பெயர் ஒத்துவராதவரை கதவுக்குள் அனுமதிக்காமல், சைகை அமைப்பை முடக்கியது. மேலாளர் கையில் இருந்த மின்னணு திறவுகோல் திடீரென்று ஒலித்தது; பச்சை ஒளி அணைந்து சிவப்பு மினுங்கியது.

“ஐயா…” அவன் குரல் மெல்ல உடைந்தது. “இப்போ இந்த வரிசையில் கையொப்பமிட்ட முதன்மை பெறுபவருக்கு மட்டும் கதவு திறக்கும். வேற யாரும் வரவேற்பு வளையத்துக்குள் போக முடியாது.”

ராஜசேகர் அவன் கையிலிருந்த கருவியைப் பிடிக்க முயன்றார். அது மீண்டும் சிவப்பாகக் கத்தியது. அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்த உறவினர் ஒருவர் அவசரமாக முன்னேறியதும், வாயில் நின்ற பாதுகாப்பு ஊழியர் கையை நீட்டி நிறுத்தினான். “மன்னிக்கணும், பெயர் பொருந்தல.”

அந்தச் சொல்லை யாழினி இப்போதுதான் நன்றாகக் கேட்டாள். சில நிமிடங்களுக்கு முன் அவள்மேல் விழுந்த வாக்கியம், இப்போது அவர்மேல் பட்டது.

வெள்ளை வண்டிக்குள் இருந்த மூத்த மாமா பசைப்போன குரலில், “பெறுபவர் யாழினியா? அப்படின்னா அவங்க வாங்கட்டும். நாங்க இப்படி நிக்க மாட்டோம்,” என்றார். பின்பக்கம் இன்னொரு கார் ஹாரன் அடித்தது. வரிசை நின்றது. புடவை ஓரங்கள், வேஷ்டி நுனிகள், பூச்செண்டு வாசனை, எரியும் டீசல் மணம்—அனைத்தும் ஒரே இடத்தில் கசங்கின.

யாழினி மெதுவாக முன்னேறினாள். மேலாளரின் கையில் இன்னும் சிவப்பாக மின்னிய திறவுகோல் இருந்தது. ராஜசேகர் அவளைத் தடுக்க, “நீ கை வைக்கக் கூடாது. அது மண்டபம் சம்பந்தமானது,” என்றார்.

“அப்படியா?” அவள் அவரது கையொப்பம் இருந்த இரண்டு சீட்டுகளையும் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக வைத்தாள். “இது உங்கள் எழுத்து. இதில் உள்ள பெயரும் உங்கள் கையொப்பத்தோடு. என்னை வெளியே வைத்துக்கிட்டு வேலை மட்டும் வாங்க நினைச்சீங்க. இப்போ அதே எழுத்து யாரை வெளியே நிறுத்துது பாருங்க.”

அவள் மேலாளரிடம் கை நீட்டினாள். “கீ.”

அவன் ஒரு கணம் ராஜசேகரை பார்த்தான். அடுத்த கணம் யாழினியின் கையில் அந்தத் திறவுகோலை வைத்தான். அதுதான் அதிகாரம் மாறிய ஒலி—மிகச் சிறியது, ஆனால் அங்கே இருந்த எல்லாருக்கும் கேட்கும்படி. ராஜசேகர் உடனே “நிறுத்து!” என்று கத்தினார். பக்கத்தில் நின்ற பாதுகாப்பு ஊழியரிடம், “அவளை உள்ளே விடாதீங்க,” என்றார்.

பாதுகாப்பு ஊழியர் பலகையைப் பார்த்தான். பிறகு கையில் இருந்த உத்தரவு அட்டையைப் பார்த்தான். “பெயர் பொருத்தம் யாழினி அம்மா. பெறுபவர் இவர்தான்,” என்றான். அவன் குரலில் மரியாதை இருந்தது; ஆனால் அது ராஜசேகருக்கல்ல.

யாழினி வெள்ளை வண்டி கதவுக்கு அருகே சென்றாள். உள்ளிருந்த தாம்பூலப் பெட்டிகளைப் பெறும் முன், ராஜசேகர் கையில் இருந்த கார் கீயை நோக்கினாள். “அதையும் கொடுங்க.”

அவர் ஒரு கணம் பிடித்துக்கொண்டார். தன் விரல்களிலிருந்து சாவி போனால் முகமும் போகும் என்றபடி. பின்புற ஹாரன் மீண்டும் அடித்தது; மூத்தவர் வண்டிக்குள் இருந்து சலிப்பாகச் சாய்ந்தார். மேலாளர் துடித்துக் கொண்டே நின்றான். யாழினி கையை நீட்டியே வைத்திருந்தாள். கெஞ்சல் இல்லை. அவசரம் இல்லை.

ராஜசேகர் அந்தச் சாவியை அவள் கையில் போட்டார்; போட்டதல்ல—விட்டார். ஒரு தாமதமான திருப்புக் கீ, நேரம் கடந்த பின் திருப்பித் தரப்படும் எல்லைமீறிய நம்பிக்கை போல அது அவள் உள்ளங்கையில் பட்டது.

“நான் சொல்றேன், நீ பொருளை மட்டும் வாங்கி வெளியே—”

“இல்ல,” என்று அவள் சொன்னாள். ஒரே முறை. சமமாக. பிறகு அவரிடமிருந்த கையொப்பச் சீட்டை மடித்து மீண்டும் அவரது மார்புக்குக் கொண்டுவந்து திணித்தாள். “இது உங்க உத்தரவு. உங்கள்கிட்டே இருக்கட்டும். என் பெயரை வேலைக்கு மட்டும் எழுதுற வரி இனிமேல் வேற யாருக்காவது போடுங்க.”

அவள் திறவுகோலை கருப்பு பெட்டியின் சென்சருக்கு தொட்டாள். பச்சை ஒளி எரிந்தது. முக்கிய வரவேற்புக் கதவின் கண்ணாடி தானாகச் சறுக்கியது. இரண்டு சேவைப் பணியாளர்கள் உடனே முன் வந்து, வண்டியிலிருந்த தாம்பூலப் பெட்டிகளை அவள் சைகைக்கேற்ப எடுத்தார்கள். “முதலில் மூத்தவர்களை வாங்குங்க,” என்றாள் யாழினி. அவர்கள் அவள் சொன்னபடியே செய்தார்கள். ராஜசேகர் குரல் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது; ஆனால் யாரும் அவரது சைகையைப் பிடிக்கவில்லை. பின்வரிசை கார்கள் அவரைச் சுற்றியே நின்றதால், அவர் தள்ளிச் செல்ல இடம்கூட இல்லாமல் இறக்குமிட விளிம்பில் சிக்கினார்.

மூத்த மாமா வண்டியில் இருந்து இறங்கியபோது யாழினியை நோக்கி மட்டும் தலையசைத்தார். வருண் வாசலிலிருந்து ஒரு அடி முன் வந்தான்; அவளை அழைக்கவோ, தடுக்கவோ முடியாமல். யாழினி அவனை நோக்கவே இல்லை. அவள் வேலை செய்த கைகளால் இப்போது வரவேற்பு வரிசையைத் திறந்தாள்; ஆனால் யாருக்கும் சொந்தமாகாமல்.

ராஜசேகர் மீண்டும் கருப்பு பலகை பக்கம் விரைந்து, “அதை முடக்கு!” என்று கையை நீட்டியபோது, யாழினி அவருக்கு முன்பாகச் சென்றாள். அவர் சில நிமிடங்களுக்கு முன் தட்டிய அதே சுவிட்சின் அருகே திறவுகோலை வைத்தாள். பிறகு அவருடைய கையில் இருந்த சீட்டை முழுவதுமாக திருப்பிக் கொடுத்து, “வெளியே ஒப்படைப்பு மட்டும்—அதுவே இல்லையா?” என்றாள்.

அவள் சுவிட்சை இறுதியாக கீழே அழுத்தினாள். கருப்பு டைமர் பலகையில் எண்கள் குறையத் தொடங்கின. சிவப்பு ஒலி ஒரு மெல்லிய மின் ஊமப்பாகச் சுருங்கி, 03… 02… 01… என்று இறங்கியது. சுவிட்ச் ராஜசேகர் தட்டிய இடத்திலேயே நின்றது. பூச்செண்டு மணத்துக்கு மேலே இருந்த ஹாரன் சத்தமும், கதவு இயந்திரச் சலசலப்பும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உதிர்ந்தன. 00. இறக்குமிட வழி குளிர்ந்தது.