அவன் எழுப்பிய காட்சி அவன்மேல் திரும்பியது

பட்டியல் பலகையை முரளி மாமா சத்தமாக மேசையில் அடித்து வைத்தான். “இந்த டிக் இல்லாமல் ஒரு பாளையும் கதவு தாண்டாது,” என்று சொல்லி, ஏற்றுமதி வளாகத்தின் இரும்புக் கதவுச் சாவியை அவன் விரலில் சுழற்றினான். யாழினி ஏற்கனவே பேலட் வண்டிக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்; மழைத் துளிகள் டின் கூரையிலிருந்து சொட்டிக் கொண்டிருந்தன, பின்னால் டிரைவர்களின் பொறாமை கலந்த சலிப்பு மூச்சு. இன்று இந்த வாகனம் வெளியேறவில்லை என்றால், அவள் மாத சம்பளத்திலிருந்து வெட்டப்படும்; வீட்டு வாடகைச் சீட்டு அவள் பையில் அரைமடக்கி மடக்கி மெலிந்திருந்தது.

சென்னையின் புறவட்டத்தில் இருந்த அந்த சேவைத் துறை கிடங்கு மாலை நேரத்தில் எப்போதும் குரல், டீ கப் வாசனை, டீசல் புகை எல்லாம் கலந்த ஒரு பதட்ட வாசலாகிவிடும். ஆனால் இன்று அது வேறு. சுமை ஏற்றும் பாதையின் ஓரத்தில் சேது டாலி பிடித்து நின்றான். பக்கத்தில் ரேவதி அத்தை கதவுச்சட்டையில் ஒரு நிமிடம் நின்றுபோனவர் போல தள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு பேசப்பட்டிருந்த சம்பந்தம் பற்றி எல்லோரும் அறிவார்கள்; முரளி மாமா ஒரே நேரத்தில் மேலாளர்பக்கம் பேசுவான், மாப்பிள்ளை வீட்டுப் பெரியவர் போலவும் நடப்பான். யாழினிக்குப் பின்னால் வழியில்லை என்பதைக் காட்டவே அவன் இங்கே பட்டியல் போட்டு நாடகம் அமைத்திருந்தான்.

“நேற்று ராத்திரி வந்த சுமையையும் நீயே பார்த்தியா?” என்று அவன் கேட்டது கேள்வி போல இல்லை; குற்றம் வைத்தவன் போல. ஏற்கனவே மூன்று பெட்டிகளுக்கு சிவப்பு குறி, இரண்டு பெட்டிகளுக்கு எண் மாற்றம், கடைசியில் ‘இறுதி வெளியேற்ற ஒப்புதல்’ காலி. “உன் கைரேகை இல்ல. அதான் தடை.”

“நேற்று இரவு இறக்கும்போது நீங்க சாவி எடுத்துட்டுப் போனீங்க,” என்று யாழினி சொன்னாள். கையில் இருந்த அலைபேசியின் ஒளியைத் தாழ்த்திப் பிடித்தாள்; யாருக்கும் காட்டாமல், நேரம் மட்டும் பார்த்தாள். “அந்த வரிசையை திறக்க முடியல.”

“சாவி நான் எடுத்தேன். அதனால் வேலை நின்றா, அது உன் பலவீனம்.” அவன் சிரித்தான். “வீட்டிலயும் இதேதான். பொறுப்பு கையில் வந்தா நடத்தத் தெரியணும். இல்லாட்டி பெயர் மட்டும் வைத்து என்ன பயன்?”

சேதுவின் விரல் டாலி கம்பியில் இறுகிப் பிடிந்தது. ரேவதி அத்தை முகம் சற்றே இறங்கியது; ஆனாலும் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. அந்த மௌனம் தான் அவமானத்தை இன்னும் பொதுமாக மாற்றியது. முரளி மாமா பட்டியலைத் திருப்பி, “இங்கே கையெழுத்து பண்ணு. குறைபாடு உன்னால்தான்; தாமதச் செலவு உன் பிரிவுக்கு போகும்,” என்றான்.

யாழினி காகிதத்தைப் பார்த்தாள். கையெழுத்து இடவேண்டிய கோடு கீழே, இன்னொரு சிறிய பத்தி. “சோதனை முடிக்காமல் வெளியேற்றம் கேட்டவர்” என்று. அவன் நன்றாக அமைத்திருந்தான். அவள் கையெழுத்திட்டால் தவறும் அவளுடையது. இட்டுக்கொள்ளாவிட்டால் வாகனம் நிக்கும். பின்னால் டிரைவர் தலை வெளியே நீட்டி, “அக்கா, இன்னும் எவ்வளவு நேரம்?” என்றான். முரளி மாமா உடனே பதில் சொன்னான்: “ஒழுங்கா வேலை தெரிஞ்சவங்க கிட்ட இருந்தா ஐந்து நிமிஷம். இங்க பாரு.”

அதுதான் அவன் முதல் அதிகப் படி. யாழினி பேனை எடுக்கவில்லை. அவள் கையில் இருந்த பழைய ரசீது மடிப்பு சத்தமாக திறந்து மூடியது; அது இன்று காலை வங்கிக்காசோலை கட்டிச் செலுத்திய வாடகை மீதி. “சோதனை முடிக்கலன்னு நீங்க எழுதிருக்கீங்க. முடிக்க இடம் பூட்டியது யார்?” அவள் குரல் சமமாக இருந்தது.

“அதை நிரூபி.” முரளி மாமா சாவியை மேசையில் ஒற்றை ஒலி எழுப்பவிட்டான். “அல்லது கையெழுத்து.”

சேது ஒரு அடிக்குச் சற்றே நெருங்கினான். “அக்கா, நேத்து பத்து முப்பதைத் தாண்டி—”

“நீ வாயை மூடு,” என்று முரளி மாமா பாய்ந்தான். “நாளைக்கு உன் ஓட்டுநர் அனுமதிப்பத்திரம் புதுப்பிக்கணும்னு நினைவிருக்கட்டும்.”

அங்கேதான் வேலைப் பக்கம், குடும்பப் பக்கம் இரண்டும் ஒன்றாகக் கழுத்தை இறுக்கியது. யாழினி சேதுவை ஒரு பார்வையால் நிறுத்தினாள். முரளி மாமா மீண்டும் காகிதத்தை அவளிடம் தள்ளி வைத்தான். “கையெழுத்து. பிறகு மாலைக்கு வீட்டுக்கு வா. பெரியவர்கள் முன்னாடி நிதானமா பேசலாம். வேலை நிமித்தமா பெயர் கெட்டுப்போச்சுன்னா வேற விஷயம்.”

யாழினி சிரிக்கவில்லை. “வேலை விஷயத்தைக் குடும்ப மேசைக்கு இழுக்காதீங்க.”

“ஏன் இழுக்கக்கூடாது? உன்னை யாரு இங்கே வைத்தாங்க, யாரு வீட்டில உன் பேரை பேசுறாங்கன்னு மறந்துட்டியா?”

ரேவதி அத்தை அந்தச் சொற்றொடருக்குப் பிறகு பார்வையைத் திருப்பவில்லை. அவள் கையில் இருந்த பிளாஸ்டிக் கவரின் பிடி சுருண்டது. யாழினி அந்த முகத்தைக் கண்டதும் உள்ளே ஏதோ குளிர்ந்தது. தயக்கம் இல்லாமல் அவள் பேனை எடுத்தாள். ஆனால் கீழே கையெழுத்திடாமல், மேலே இருக்கும் பெட்டிகள் வரிசையை முழுவதுமாக மீண்டும் வாசித்தாள். மூன்றாவது வரிசையில் எண் கருப்புப் பேனால் எழுதப்பட்டு, பக்கத்தில் நீலக் குறி. ஒரே கையால் இரு நேரத்தில் போட்ட மாதிரி இல்லை. ஐந்தாவது வரிசையில் சரிபார்ப்பு நேரம் காலி. கடைசி வரியில் மட்டும் சிவப்பு கோடு முன்னமே இழுக்கப்பட்டிருந்தது.

“ஏன்? படிக்கத் தெரியுதே,” என்று முரளி மாமா நகைத்தான். “அப்படின்னா இன்னும் நல்லா கையெழுத்து பண்ணு.”

அவன் கையை நீட்டி பேனை அவளிடமிருந்து இழுத்துக்கொண்டு, “நான் காட்டுற இடத்தில போடு,” என்று காகிதத்தைப் பிடித்துக் கீழ் வரியைத் தட்டினான். அவன் தலை நிமிர்ந்தபோது அலைபேசி மணி ஒலித்தது. திரையில் ‘மண்டல அலுவலகம்’ என்று தெரிந்ததும் சேது திடுக்கிட்டான். முரளி மாமா உடனே கையை நீட்டினான். “ஸ்பீக்கர்ல வைக்க.”

யாழினி வைக்கவில்லை. அழைப்பை எடுத்துக் காதில் வைத்துக் கேட்டாள்; அங்கிருந்து இரண்டு குறுகிய வாக்கியங்கள். அவள் “ஆமாம், மேடம். வெளியேற்றப் பட்டியல் மேசை பக்கம் இருக்கேன்,” என்று மட்டும் சொன்னாள். பிறகு அலைபேசியை நீட்டி, “உங்ககிட்ட பேச சொல்றாங்க,” என்றாள்.

முரளி மாமா குரலை உடனே மெல்லப் போட்டான். “ஆமாம் மேடம், இங்க சின்ன குறைபாடு. நான் பார்த்துக்கறேன்—” அவன் சொல் நின்றது. எதிர்புறம் இருந்து வந்த குரல் வெளியே வந்த அளவுக்கு கூர்மையாய் இருந்தது. அவன் முகம் சற்று கடினமானது. “இல்ல, இன்னும் இறுதி டிக் போடலை... ஆமாம்... அவள் முன்னாடியே இருக்கா...”

அழைப்பு முடிந்ததும் அவன் கோபத்தை மறைக்காமல் பட்டியலை நேராக இழுத்தான். “சரி. மண்டல ஆய்வாளர் வர்றாங்க. அதுக்குள்ள நீ முழு சோதனை இப்போவே பண்ணு. ஒவ்வொரு வரியிலும் நேரம் போட்டுக் குறி வை. இப்போத்தான். எல்லாரும் பார்த்துக்கட்டும்.” அவன் தானே புதிய நீலப் பேனா எடுத்து மூன்றாவது வரியின் பக்கத்தில் ஒரு கூடுதல் சின்ன பெட்டியை வரைந்தான். “இது கூட. மறுசோதனை.”

அதே நொடியில் யாழினி அவனைப் பார்த்தாள். அந்த பெட்டி முன் அச்சடிப்பில் இல்லை. மேசை விளக்கின் கீழ் நீலச் சதுரம் ஈரமாகத் தெரிந்தது. அவன் மிகுந்த நம்பிக்கையால் செய்தது அது—அவளை இன்னும் சிக்கவைக்க ஒரு கூடுதல் நகர்வு. ரேவதி அத்தை சற்றே முன் வந்து பார்த்தாள்; சேது மூச்சை மெதுவாக்கினான்.

யாழினி ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் பேனை எடுத்தாள். “மறுசோதனை நேரம்,” என்று அவள் காலியான இடத்தில் நேரம் எழுதினாள். பிறகு, “முதல் சோதனை திறப்புச் சாவி வழங்கியவர் பெயர்?” என்று கேட்டாள்.

“அதெதுக்கு?”

“மறுசோதனை பெட்டி நீங்க இப்போ சேர்த்தீங்க. அதுக்கு முன்னாடி சோதனை நடக்காததுக்கு திறப்புச் சாவி யார் கிட்ட இருந்தது எழுதணும். இல்லாட்டி வரிசை முழுமையில்ல.” அவள் குரல் இன்னும் சமம். “மண்டல அலுவலகத்துக்கு வாசிக்க சுலபமா இருக்கணுமே.”

முரளி மாமா ஒரு நொடி நின்றான். பின்புறத்தில் ஏற்றவேண்டிய பெட்டிகள் காத்திருந்தன; டிரைவர் இனி எதுவும் கேட்கவில்லை. மழைத்துளிகள் டின் கூரையை இன்னும் வேகமாகத் தட்டின. ரேவதி அத்தைப் பார்வை பட்டியலில் இறங்கியது. சேது டாலியை நகர்க்காமல் சக்கரத்தை பாதத்தில் அடக்கி வைத்தான்.

“சாவி என்ன கிட்ட இருந்தது. அதனால்?” என்று அவன் கடுப்புடன் சொன்னான்.

“அப்படின்னா இங்கே எழுதுங்க.” யாழினி காகிதத்தை அவன் பக்கம் திருப்பினாள். “முதல் சோதனை நிறுத்தப்பட்ட காரணம்—திறப்புச் சாவி திரும்ப வழங்கப்படாதது.”

அவன் சிரிக்க முயன்றான்; சிரிப்பு வரவில்லை. “அதை இப்படி எழுத மாட்டோம்.”

“அப்போ நீங்கள் வரைந்த மறுசோதனை பெட்டியும் இருக்காது. அச்சடிப்பு பட்டியல் எதுவோ அதுதான்.” என்று அவள் நிதானமாகச் சொன்னாள். “இரண்டில் ஒன்று.”

அது நடுவுக் கட்டத்தின் முள். அவன் தன் கையால் வரைந்த பெட்டியை அழிக்க முடியவில்லை; ஈரமாய் ஒட்டிய நீல வரி எல்லோருக்கும் தெரிந்தது. அதை வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமானால் ஏன் மறுசோதனை தேவை என்ற வரிசையும் நிரப்பவேண்டும். நிரப்பினால் சாவி அவன் கிட்ட இருந்ததென்பது பட்டியலிலே நின்றுவிடும். கண்கள் மட்டும் அல்ல, மேசைமேல் காகிதமே அவனை நோக்கி நின்றது.

முரளி மாமா திடீரென்று பேனைப் பிடித்து, “சாவி திரும்ப வழங்க தாமதம்—மேற்பார்வை,” என்று எழுத ஆரம்பித்தான். ‘மேற்பார்வை’ என்று எழுதிவிட்டு நிறுத்தினான்; அடுத்து பெயர் காலி. யாழினி அந்த அரைச் சொல்லைப் பார்த்தாள். அவன் தான் போட்ட வலை, அவன் கையிலேயே சிக்கிக் கொண்ட தடயமாக அங்கே பதிந்திருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த சிவப்பு வரியிலும், இப்போதுதான் வரைந்த நீலப் பெட்டியிலும், அவன் அழிக்க முடியாத ஒழுங்குக்கேடுகள் வெளிச்சமாகின.

அந்த நேரத்தில்தான் மண்டல ஆய்வாளர் சாந்தி மேடம் உள்ளே வந்தார். மழை துளிகள் அவள் ஷாலின் நுனியில் இருந்தன. கதவின் பக்கத்து சிறிய இடைவெளியில் ரேவதி அத்தை தானாகப் பின்சென்றாள். சாந்தி மேடம் நேராக மேசைக்கு வந்தார்; யாரிடமும் முன்னுரை இல்லாமல் பட்டியலை எடுத்தார். அவள் புருவம் ஒரே முறை உயர்ந்தது. மூன்றாவது வரியில் கருப்பு எண், நீல மறுசோதனை பெட்டி, அரைச் சொல்லாக நின்ற “மேற்பார்வை”, கீழே காலி விடப்பட்ட இறுதி வெளியேற்ற ஒப்புதல்—ஒன்றும் மறைவாக இல்லை.

“இது யார் கையெழுத்து?” என்று அவள் கேட்டார்.

“நான்—அதாவது—” முரளி மாமா தொடங்கினான்.

“பெட்டி சேர்த்தது யார்?”

மறுபடியும் அவன்தான் பேச வேண்டிய நிலை. “நான். பாதுகாப்புக்காக—”

“அச்சடிப்பு பட்டியலுக்கு வெளியே பெட்டி சேர்க்க அதிகாரம் எங்கே?” சாந்தி மேடம் பட்டியலைத் திருப்பாமல் கேட்டார். பிறகு யாழினியை நோக்கி, “நேற்று இரவு திறப்புச் சாவி உங்ககிட்ட இருந்ததா?” என்றார்.

“இல்லை மேடம். அவங்க எடுத்துட்டுப் போனாங்க. அதனால இந்த வரிசை முடிக்க முடியலை,” என்று அவள் சொன்னாள்.

சாந்தி மேடம் மேசை மீது இருந்த சாவியைப் பார்த்தார். பிறகு சுமை பாதை, பூட்டப்பட்ட பக்கவாசல், காத்திருக்கும் டிரக், டாலியுடன் நின்ற சேது—அனைத்தையும் ஒரே பார்வையில் அளந்தார். யாரும் பெரிதாகக் குரல் எழுப்பவில்லை. ஆனால் இடம் மாறியது. இன்னும் ஒரு நொடிக்கு முன் முரளி மாமா கதவை நிர்வகித்தவன்; இப்போது எல்லோரும் பட்டியல் மேசையை நோக்கி நின்றனர்.

“வெளியேற்றத் தடை தவறான பதிவால் வந்திருக்கிறது,” என்று சாந்தி மேடம் குறுகிய குரலில் சொன்னார். “தற்காலிகமாக சாவி என்கிட்ட.” அவள் சாவியை எடுத்தார். முரளி மாமாவின் விரல் வெறுமையாயிற்று. “இறுதி வெளியேற்ற ஒப்புதல் யாரால் போகணும்னு இங்க தெளிவு தேவை.”

முரளி மாமா உடனே முகத்தைச் சீர்செய்தான். “மேடம், நான் சீனியர். நான் முடிச்சிடுறேன். அவங்க இன்னும்—”

சாந்தி மேடம் பட்டியலை அவன் கையிலே தரவில்லை. “நீங்க சேர்த்த பெட்டி, நீங்க பாதியில் நிறுத்திய பதிவு, நீங்க வைத்த தடை. நீங்க இப்போ ஒப்புதல் போட முடியாது.” அந்த வார்த்தைகள் சத்தமாக இல்லை; ஆனாலும் இரும்புக் கதவைவிட கடினமாக மூடின. “கிடங்கு பொறுப்புப் பட்டியலில் இன்றைய இரவு வெளியேற்ற உரிமை யாழினிக்கே.”

அவன் முன் வந்து காகிதத்தைத் தொட்டான். “மேடம், ஒரு நிமிஷம். இது வீட்டுக்குள்ளயும் தவறா படிக்கப்படும். ரேவதி அக்கா முன்னாடி—”

அதைச் சொன்னதே அவனது அடுத்த உடைப்பு. சாந்தி மேடம் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தார். “இது வேலை இடம். வீட்டுப் பெயரை கொண்டு தடை வைக்கிறீங்களா?” என்று மட்டும் கேட்டார். ரேவதி அத்தை தன் கையை மெதுவாகப் பின்வாங்கிக் கொண்டாள்; இதுவரை மேசைக்கு அருகில் வைத்திருந்த பிளாஸ்டிக் கவர் அவள் காலடிக்கு ஒட்டிப் போயிருந்தது.

யாழினி அப்போது தான் நகர்ந்தாள். அவள் மேசையின் மறுபுறம் சுற்றி வந்து நின்றாள். சாந்தி மேடம் பட்டியலை அவள் முன் வைத்தார். பக்கத்தில் இருந்த வெளியேற்ற முத்திரையை நகர்த்தி, சாவியை மேசையின் வலப்பக்கம் தள்ளினார். சேது உடனே டாலியை பின்வாங்கி வழியமைத்தான்; டிரைவர் காப் கதவைச் சத்தமில்லாமல் மூடினான். முரளி மாமா இன்னும் பேச முயன்றான்.

“யாழினி, இப்படி செய்யாதே. அடுத்த வாரம் வீட்டில் நிச்சயமா—”

அவள் அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. முதலில் அச்சடிப்பில் இருந்த மூன்றாவது வரியை நேராக விரலால் தொட்டு, அதன் பக்கத்தில் அவன் கையால் வரையப்பட்ட நீலச் சதுரத்தை ஒரு ஒற்றை குறுக்குக் கோடால் ரத்து செய்தாள். அதன் கீழே, “முதல் தடை காரணம்: சாவி தாமதமாக வழங்கப்பட்டது” என்று எழுதினாள். அடுத்து நேரத்தைப் போட்டாள். கடைசியில் இறுதி வெளியேற்ற ஒப்புதல் அருகே தனது பெயரை முழுவதுமாக, மடக்கமில்லாமல் தெளிவாக எழுதினாள்.

இன்னும் ஒரு தடவை மட்டும் அவள் தலை திருப்பினாள். “சேது, மூன்றாம் வழி கதவு திற. இந்த பாளைகள் முதலில் வெளியே போகட்டும். மேசையிலிருந்து யாரும் பட்டியலை எடுக்கக் கூடாது,” என்றாள்.

சாவியை எடுத்துக் கதவுக்குப் போகவில்லை. அதற்கு பதிலாக மேசை அருகே நின்றபடியே, வெளியேற்றச் சுட்டி முத்திரையை மைத் தட்டில் அழுத்தி, கடைசி காலி பெட்டியில் பதித்தாள். திறந்திருந்த பட்டியல் மேசை விளக்கின் கீழ் அசைந்தது; முரளி மாமா வரைந்த நீலச் சதுரத்தின் மீது அவள் போட்ட குறுக்குக் கோடும், அவன் நிறுத்திய அரைச் சொல்லின் கீழ் அவள் திருப்பிய குறிகளும் ஒன்றன்பின் ஒன்று தெரிந்தன. பிறகு யாழினியின் விரல் இறுதி வரிசை முழுவதும் நகர, குறியிடப்பட்ட பெட்டிகளில் குறிகள் அவள் கையின் கீழ் திரும்பின.