அந்த கன்சோல் மீண்டும் அவள்தான்

“மூன்றாம் லேனை நிறுத்தாதே, வெள்ளை வேன் முதலில் போகட்டும்—அந்த நீல டெம்போ பின்செல்!” என்று காயத்ரி குரல் கிழிந்து கத்திக்கொண்டிருக்க, டிஸ்பாட்ச் பே முன் மூன்று வரிசை வண்டிகள் ஒன்றின் மூக்கில் ஒன்று சிக்கிக் கிடந்தன. அவள் கையில் இருந்தது காகிதப் பட்டியல் மட்டும்; கன்சோல் இருக்கையும் மாஸ்டர் கீயும் பிரபுவிடம். குளிர்ந்த டீ கப் வைத்திருந்த பிளாஸ்டிக் மேசையில் பழைய வட்டம் உலர்ந்து இருந்தது. அதன் பக்கத்தில் அவள் காலை உணவுப் பெட்டி திறக்கப்படாமலே குளிர்ந்திருந்தது.

சென்னையின் இரவு ஈரப்பதம் கிடங்கு கூரையின் கீழே நின்ற காற்றையே வியர்வையாக்கியிருந்தது. இது சாதாரண தாமதம் அல்ல; பத்து நிமிஷம் இப்படி நின்றால் மெட்ரோ சரக்கு பாதை பக்கம் வரும் இரவு சுற்றும் சிக்கி விடும். ஆனாலும், டிரைவர்களுக்கு பெயர், வண்டி எண், ஏற்றும் இடம் எல்லாம் வாயால் சொல்லிக் கொடுத்து வரிசையை காப்பாற்றியது காயத்ரிதான். பிரபு மட்டும் உயரமான நாற்காலியில் சாய்ந்து, கன்சோல் திரை மீது வெறும் விரல்களை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்; அவளிடம் திரும்பிப் பார்ப்பதெல்லாம் கட்டளை சொல்ல வரும்போல.

“என்ன காயத்ரி, வாயால் எல்லாம் நன்றாகத்தான் ஓடும்,” என்று அவன் முன் நின்ற ஓட்டுநர்களும் லோட்மேன்களும் கேட்கும்படி சொன்னான். “கன்சோல் வேற விஷயம். தவறு ஆயிட்டா யாரு முகம் காட்டப் போறாங்க?”

காயத்ரி அவன் முகத்தைப் பார்த்ததே இல்லை. “பன்னிரெண்டாம் வண்டி, ரிவர்ஸ் எடு. சைடு லேன் திறந்துகோ.” அவள் சொன்னதும் டிரைவர் உடனே வண்டியை உடைத்தான். அந்த ஒரு அசைவிலேயே முதல் சின்ன பலன் வந்தது—வாய் கேட்டது அவளுடையது, சக்கரம் திரிந்தது அவள் சொன்ன திசையில். பிரபு பார்த்தான். அவன் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

அந்த நேரத்தில்தான் ரேவதி, பதிவேடு கையில், விசாரிப்புப் பார்வையுடன் அருகே நின்றாள். “முருகன் அண்ணா கீழே வர்றாரு,” என்று மெளனமாகச் சொன்னாள். அதே சமயம் வெளிப்புற கதவின் கண்ணாடியில் லிப்ட் கண்ணாடி கறைகள் போல விரல் தடங்கள் மின்னின. அவற்றுக்கு அப்பால் இரண்டு பேர். ஒருத்தர் முருகன் அண்ணா. இன்னொருத்தர் சந்திரன் மாமா—காயத்ரியின் வீட்டார் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் திருமணப் பேச்சு வழியிலிருந்து வந்த மூத்தவர். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அந்த பாதி முடிந்த உறவு இங்கேயும் நிழல் போட்டது. பிரபுவின் முதுகு நேரானது.

“சார் வந்தாச்சு,” என்று அவன் உடனே எழுந்து, கையில் இருந்த மாஸ்டர் கீ வளையத்தை சத்தம் செய்யத் திருப்பினான். “நான் பாத்துக்கறேன்.”

முருகன் அண்ணா கீழே வந்ததும் முதலில் லேனை பார்த்தார், அடுத்து கன்சோலை, கடைசியாக காயத்ரியை. “எதுக்கு இவ்வளவு தடை?”

பிரபு பதில் தயாராகவே வைத்திருந்தான். “அவளுக்கு நான் சொன்ன டர்ன் வரிசை கேட்கல. டிரைவர்களோட குரலில் ஓவர். நான் சரிசெய்துடுறேன்.” என்று சொல்லிக்கொண்டே கீ வளையத்தை காயத்ரி பக்கம் ஒரு கணம் நீட்டியவனாய் செய்து, உடனே கைப்பிடியை இழுத்துக் கொண்டான். விளையாட்டாக அல்ல; எல்லாருக்கும் தெரியும்படி. “இது அவள்கிட்ட இருக்கக் கூடாது சார். பொறுப்பு வேறு.”

காயத்ரியின் கையில் இருந்த பட்டியல் நுனியில் நகங்கள் வெள்ளையாகிப் பிடித்தன. சந்திரன் மாமாவின் பார்வை அவள்மேல் விழுந்ததும், அந்த இழுத்தல் வேலைச் சண்டை மட்டும் இல்லை என்று தெளிவாயிற்று. “வீட்டிலேயும் இவள் சத்தம் கொஞ்சம் அதிகமாம்,” என்று பிரபு சிரித்தான். “இங்க நான் தாங்கிக்கறேன்.”

அந்த ஒரு வாக்கியத்துக்குப் பிறகு லேன் உடனே கெட்டுப்போனது. தவறான ரேம்புக்கு அனுப்பியதால் ஒரு மின்வணிக பெட்டிச் சுமை வண்டி திரும்ப முடியாமல் குறுக்கே நின்றது. பின்னால் இருந்த மூன்று இருசக்கர சரக்கு வண்டிகள் ஹார்ன் அடித்தன. ஏற்றுமதி பக்கம் காத்திருந்த கூலிகள் சுமையை தரையில் வைத்தார்கள். ஒரு பெரிய மூட்டையின் கட்டு கிழிந்து டேப் சத்தமாக பிளந்தது. பிரபு திரையில் பார்த்துக் கொண்டே “அந்த பக்கம் போ” என்று கையை அசைத்தான்; யாரும் போகவில்லை, ஏனெனில் அவன் எந்த வண்டியைச் சொல்கிறான் என்று தெளிவே இல்லை.

“பக்கத்துக்கு ஒதுங்கு,” என்று காயத்ரி சொன்னாள்.

பிரபு திரும்பி, “நீ அமைதியா இரு,” என்றான்.

அடுத்த கணம் காயத்ரி நேராக கன்சோல் மேசைக்கு நடந்துசென்றாள். அவன் தோளைக் கடந்து, கன்சோல் இருக்கையை பாதியாக இழுத்து அமர்ந்தாள். மேசை ஓரத்தில் அவள் தினமும் வைத்துப் பயன்படுத்தும் பேனா அடித்த கரும்புள்ளி இருந்தது; அந்த இடத்தை அவள் கை அறிந்தது. திரையைத் தொட்டு வரிசையைத் திறந்தவுடனேயே அவள் குரல் பே முழுக்க சென்று மோதியது. “எல்-மூன்று முழுக்க மூடு. கருப்பு டாட்டா, ரிவர்ஸ் எடுக்காதே—நேரா இடது ரேம்ப். மஞ்சள் ஏப், பைக் நிறுத்தம் பக்கம் சுற்றி பின் கதவுக்கு வா. லோட்மேன் இருவர் இங்க. சீக்கிரம்!”

கன்சோல் அவள் கையில் சென்ற பிறகுதான் சிஸ்டம் நகர்ந்தது என்பது அங்கே இருந்த எல்லாருக்கும் ஒரு நிமிஷத்துக்குள்ளே தெரிந்தது. கருப்பு டாட்டா முன்சென்றது. குறுக்கே நின்ற வண்டி வெளியேற இடம் கிடைத்தது. தரையில் உட்கார்ந்திருந்த மூட்டைகள் மீண்டும் தோள்களில் ஏறின. ரேவதி பதிவேட்டை எடுத்துவந்து மேசையின் வலப்பக்கம் அல்ல, காயத்ரி முன் போட்டாள். முருகன் அண்ணா எதுவும் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவர் பிரபுவைப் பார்க்காமல் லேனைக் கவனித்தார். அதுவே போதும்.

“என் இடத்தில உட்காராதே,” என்று பிரபு பற்களை இறுக்கினான்.

காயத்ரி திரையை விட்டு கண் எடுக்காமல், “இடம் நகர்த்துறது யார் என்று லேன் சொல்லுது,” என்றாள்.

டிரைவர்கள் அடுத்த கட்டளைக்காக யாரைக் காண்கிறார்கள் என்பதே உண்மையான மாற்றம். இனிமேல் அவர்கள் பிரபுவை நோக்கி நின்றதே இல்லை. “அக்கா, அடுத்தது?” “காயத்ரி, இந்த சீட்டு எங்கு?” “அந்த வண்டி காலியா?” குரல்கள் ஒவ்வொன்றாக அவளிடம் விழுந்தன. பிரபு கையை உயர்த்தினான்; யாரும் கவனிக்கவில்லை. ஒரு லோட்மேன் அவன் முன் நின்றே வழி கேட்காமல் காயத்ரி பக்கம் ஓடினான். முகத்தில் சிரிப்பே இல்லை; அவசரத்தில் மக்கள் பாதுகாப்பான கையைத்தான் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

அவன் அப்படியே தள்ளிச் செல்லப்பட்டதை சந்திரன் மாமா பார்த்தார். அவருடைய கண்களில் வேலை பற்றிய புரிதல் குறைவு இருக்கலாம்; ஆனால் யாருடைய கட்டளை நிறைவேறுகிறது என்று பார்க்கத் தெரியாத அளவுக்கு வயதானவர் அல்ல. பிரபுவின் முகம் அங்கே சின்ன தகரம் போல மடங்கியது. முன்பு அவன் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும் பார்வை கவர்ந்தது; இப்போது அவன் வாயைத் திறந்தால் லேன் மேலும் சிக்கிவிடுமோ என்று தோன்ற ஆரம்பித்தது.

அந்தச் சமயத்தில் வெளி வாசலில் இருந்து வேறு சத்தம் உள்நுழைந்தது—சிவப்பு ஸ்டிக்கர் ஒட்டிய முன்னுரிமை மருத்துவ சரக்கு வேன். பாதுகாப்பு காவலன் ஓடிவந்து, “மேலிருந்து அழைப்பு. இதை ஐந்து நிமிஷத்துக்குள் வெளியேற்றணும்,” என்றான். வேன் தவறான நேரத்தில் வரவில்லை; கொலை செய்யத் தெரிந்த நேரத்தில் வந்தது. லேனில் இன்னும் இரண்டு சுமை வண்டிகள் குறுக்காக. எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் யாரிடம் திரும்புவது என்று பார்த்தார்கள். பிரபுவின் கையில் இன்னும் மாஸ்டர் கீ வளையம். கன்சோல் காயத்ரி கையில். பேய்க்கு தலை இல்லாத நிலை.

பிரபு உடனே வாய்ப்பைக் கண்டான். “காயத்ரி, நீ சொல், நான் கீயை வைத்து திறக்கிறேன்,” என்றான். அவன் சொல்வதில் உதவி இல்லை; இடைமறிப்பு மட்டும். அதிகாரம் அவன் கையிலேயே இருக்கட்டும், தவறு வந்தால் அவள் மேல் விழட்டும் என்பதுதான்.

காயத்ரி அவனை நேர் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வை அலறவில்லை; வெட்டியது. “இல்ல. கீ இங்க குடு.”

“அப்படியே எல்லாருக்கும் முன்னாடி—”

“ஆமாம். எல்லாருக்கும் முன்னாடி.” அவள் குரல் உயரவில்லை; அதனால் தான் அது அதிகமாகத் தாக்கியது. “கட்டளை என் வாயிலிருந்து போய், திறப்பு உன் கையிலிருந்து போகாது. வேலை நடக்கணும்னா கீ இப்பவே இங்க குடு.”

முருகன் அண்ணா இன்னும் அமைதியாகவே இருந்தார். அவர் ஒரு சொல்லும் சொல்லாமல் நின்றிருப்பதே பிரபுவுக்குத் துரோகம் ஆனது. பாதுகாப்பு காவலன் வேன் டிரைவர் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். ரேவதி காயத்ரி முன் பதிவேட்டைத் திறந்து வைத்திருந்தாள். சந்திரன் மாமா கதவோரத்தில் நின்றபடியே அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்; வீட்டில் நாளை பேசப்படப் போவது எந்த வார்த்தை என்று பிரபுவுக்கு புரிந்திருக்க வேண்டும்.

“பிரபு,” என்று முருகன் அண்ணா இறுதியில் சொன்னார். ஒரு சொல்லே. அதில் உத்தரவு முழுதும் இருந்தது.

பிரபு வளையத்தை இறுக்கிப் பிடித்தான். அந்தச் சின்ன குரங்கு சத்தம் போல மாஸ்டர் கீ ஒன்று மற்றொன்றை அடித்தது. அவன் கொடுக்காமல் நின்ற சில வினாடிகள் அவனுடைய முகத்தையே கிழித்தன. பிறகு அவன் கையை நீட்டினான். காயத்ரி அவனிடமிருந்து வளையத்தை நேராக எடுத்துக் கொண்டாள்; நடுவில் யாரும் இல்லை, அவன் மூலம் அவளிடம் கட்டளை போகவே இல்லை. அப்போதே அதிகாரம் எந்தப் பக்கம் திரும்பியது என்று பே முழுக்க தெரிந்தது.

அவள் எழுந்தும் அமர்ந்தும் இல்லாமல், ஒரு கையால் கீ வளையத்தை பிடித்து, இன்னொரு கையால் கன்சோலில் திசை மாற்றினாள். “மருத்துவ வேன் நேரா இரண்டு. முன் நின்ற நீல டெம்போ, இன்ஜின் ஆஃப் பண்ணி கைமுறையா பக்கத்துக்கு தள்ளு. மூட்டைகள் தரையில வைக்காதே—பின்னாலிருந்து எடுத்துட்டு ரேம்ப் நான்கு. காவலா, வெளி கதவு பாதி மூடு. வலது பக்கம் காலி வைத்துக்கோ. ரேவதி, இந்த வெளியேற்றம் முதலில் பதிவு.”

கட்டளைகள் சிதறவில்லை; தட்டாக விழுந்தன. டிரைவர்கள் ஓடினர். இரண்டு லோட்மேன்கள் நீல டெம்போவை தோளால் தள்ளினர். முன்னுரிமை வேன் கத்தரி வழியாக நூல் போகிற மாதிரி லேனில் நுழைந்து வந்தது. ஒரு மூட்டை கீழே வழுந்ததும் காயத்ரி கீ கொண்டு பக்கக் கதவைத் திறந்து குறுக்கு பாதை விட்டாள்; மூட்டை நேராக உள்ளே ஏறியது. ஐந்து நிமிஷம் கூட ஆகவில்லை. வேன் வெளியேறும்போது பிரபு நடுவில் நின்றிருந்த இடத்திலிருந்து அவனே ஒதுங்க வேண்டியதாகிவிட்டது. அதைவிட வேதனை அவனுக்கு வேறு இல்லை.

“அந்த சீல் சரியா போடு!” என்று அவன் கத்தினான், தன் குரலை திரும்பப் பெற முயன்று.

“சீல் போடுறவர் காயத்ரி சொன்னவரு,” என்று லோட்மேன் பதில் கூடப் பார்க்காமல் செய்தான்.

அந்தச் சிறிய அவமதிப்பில்தான் அவன் உடைந்தது தெரிந்தது. மேசையோரம் இருந்த குளிர்ந்த டீ கப்பை அவன் கை மோதி கீழே கவிழ்ந்தது; பழைய வட்டத்தின் மேல் புதிய கரும்பச்சை நீர் பரவியது. அவன் வாயைத் திறந்தான், ஆனால் அங்கிருந்து வந்தது காரணம் சொல்லும் சத்தமல்ல, மூச்சு மட்டும். தவறான நாற்காலியில் உட்கார்ந்தவன் ஒரே ஒரு நிமிஷத்தில் நிற்கவே இடம் தேட வேண்டிய நிலை.

முருகன் அண்ணா கன்சோலுக்கருகே வந்து, காயத்ரி முன் திறந்திருந்த பதிவேட்டை ஒரு தடவைப் பார்த்தார். “இரவு டர்ன் முடியும் வரை நீயே ஓட்டு,” என்றார். அதற்கு மேலே எதுவும் இல்லை. ஆனால் அவர் அடுத்ததாக செய்தது பிரபுவுக்கு இன்னும் மோசமானது—கன்சோல் பின்னால் இருந்த ஒதுக்குநாற்காலியை காலால் சற்று தள்ளி அவனிடமிருந்து விலக்கினார். இருக்கை இழுக்கப்பட்டதைக் காண எல்லோரும் திரும்ப வேண்டியதில்லை; பிரபுவுக்கே போதும்.

மீதமிருந்த லேன் அவள் கையில் சீரான சத்தத்துக்கு திரும்பியது. ஹார்ன்கள் இடைவெளியுடன் ஒலித்தன. ஏற்றுமதி சீட்டுகள் சரியான கைகளில் போனது. காயத்ரி ஒரே முறை மட்டும் சந்திரன் மாமா பக்கம் பார்த்தாள். அவர் பார்வையைத் தவிர்க்கவில்லை; ஆனால் பேசவும் இல்லை. அது போதும். வேலை முகத்தில் தெரிந்த அவமானம், வீட்டில் யாரிடம் எப்படி சொல்வது என்று பிரபுவே யோசிக்க வேண்டிய நிலை வந்திருந்தது.

இரவு சற்று தாழ்ந்தபோது, லேன் பக்கக் கீ காபினெட்டின் கதவை காயத்ரி திறந்தாள். வளையத்தில் இருந்த மாஸ்டர் கீகளை ஒன்றாகத் திருப்பி உரிய கொக்கியில் மாட்டினாள். இரும்பு கீகள் ஒன்றோடொன்று அடித்து ஒலித்தது; பின் அசைவு குறைந்து, நின்றது.