ஒரே டெஸ்ட் எல்லா பொய்யையும் கிழித்தது

“நிலா, பின்சாரில் நில். டெமோ மேசை இன்று விக்ரமுக்குத்தான்,” என்று ஒருங்கிணைப்பாளர் அவளுடைய கையில் இருந்த பெயரட்டையைப் பறித்துக் கொண்டு மேசையின் மறுபக்கம் போட்டான். முன் வரிசை பாதையின் அருகே நின்றிருந்த மூத்த அதிகாரிகள் பார்த்தார்கள்; இன்னும் மோசமாக, மீனா அத்தையும் அவள் மகளும் பார்த்தார்கள். காலை முதல் மெட்ரோ கார்டின் ஓரம் விரலால் உரசிக்கொண்டிருந்த நிலா, தனது சுருண்ட கைச்சட்டையின் மடிப்பை நேராக்காமல் அங்கேயே நின்றாள். மூன்று மாத இரவு பணி, ஒரு மாத பயிற்சி, இந்த ஒரு நேரத்தில் ஒரே வரியால் பக்கத்துக்கு தள்ளப்பட்டது.

விக்ரம் அந்த பெயரட்டையை தன் சட்டையின் முன் குத்திக்கொண்டான். “நிலா செட்டப் பண்ணிடுவா. அவளுக்கு கைவசம் நல்லது. மேடையில பேசறது நான் பார்த்துக்கறேன்,” என்று புன்னகையோடு சொன்னான். அது உதவிக்குரல் இல்லை; வேலை ஒதுக்கீட்டை மாற்றும் குரல். முன் வரிசையில் இருந்த மதிப்பாய்வுக் குழுத் தலைவர் மெதுவாகத் தலையசைத்தார். அறையில் உட்கார்ந்திருந்த போட்டியாளர்கள் யாரும் எதிர்த்து பேசவில்லை. பாதுகாப்பான முகம் யார், பின்சாரி வேலைக்கு யார் என்று கூட்டம் ஏற்கெனவே முடிவு செய்துவிட்டது.

மீனா அத்தைப் பக்கத்தில் இருந்த பெண் கிசுகிசுத்தாள். “இதுதான் நீ சொன்ன நிலாவா? எப்பவும் வேலை செய்றவங்க எல்லாம் மேடைக்கு வர மாட்டாங்க போல.” மீனா அத்தை நேராக பதில் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவள் பார்வை நிலாவின் காலணியில் நின்றது—நீண்ட பணி முடிந்த உடல் களைப்பை மறைக்காத நின்றபாடு, காலை தேநீர் குளிர்ந்து விட்ட பிளாஸ்டிக் குவளையின் வட்டம் இன்னும் அருகிலிருந்த உதவி மேசையில் ஒட்டியிருப்பது—அத்தனைமும் பார்த்தபடி.

நிலா வாயைத் திறக்கவில்லை. மேசையின் கீழ் இருந்த கம்பி கூட்டத்தை அவள் கீழே முட்டிக்கொண்டு குனிந்தாள். விக்ரம் ஏற்கெனவே காட்சி அட்டையை திரையில் ஏற்றிக்கொண்டிருந்தான். அவள் ஒரு பார்வையில் குறைவைப் பிடித்தாள். அவசர மாற்று வழிக்கு இணைக்க வேண்டிய இரண்டாம் இணைப்பு தளர்ந்திருந்தது; பயிற்சியில் அவர்கள் மூன்று முறை பார்த்த சிக்கல். விக்ரம் அதைக் கண்டதே இல்லை. அவள் கை நீட்ட, அவன் கையால் தடுப்பான்.

“அதை விட்டு வா. நான் பார்த்துக்கறேன்,” என்றான் அவன் பல்லைக் காட்டாமல்.

நிலா கையைப் பின்வாங்கினாள். “அந்த இணைப்பு—”

“நான் சொல்லலையா?” அவன் குரல் மெல்ல இருந்தாலும் அருகிலிருந்தோர் கேட்கும் அளவுக்கு கடினமாயிருந்தது. “ஆதரவு பக்கம் பாரு.”

அவள் பின்சாரி நின்றபடியே திரை ஓரம் கண் வைத்தாள். அறையின் இடது பக்கம் கண்ணாடி சுவற்றருகே இருந்த லிஃப்ட் கதவின் மேல் பழைய துடைப்புக் கறைகள் ஒளியிலே தெரிந்தன; அதில் கூட்டத்தின் அசைவும் அவளுடைய முகம் அசையாமையும் ஒன்றாகப் பிரதிபலித்தது. அரவிந்த், வேறு நிறுவனத்திலிருந்து வந்த போட்டியாளர், பின்பாதை வழியில் அவளை நோக்கி புருவம் சுருக்கியான். அவனுக்குத் தெரியும். சென்னையில் சேவைத் துறை டயக்னோஸ்டிக் சுற்றுகளிலே பெயர் வாங்குவது யாருக்கு, வேலை தெரிந்திருப்பது யாருக்கு என்று உள்ளே வேலை பார்த்தவர்கள் எல்லோருக்கும் கொஞ்சமாவது தெரியும்.

தொகுப்பாளர் விக்ரமின் பெயரை உயர்ந்த குரலில் அறிவித்தார். “இன்றைய நேரடி திறன்-டெமோ சுற்றில், சென்னையின் முன்னணி மையத்திலிருந்து விக்ரம்!” கைதட்டல் சிதறி எழுந்தது. நிலாவின் பெயர் எங்கும் இல்லை. மேசையின் மூலையில் மட்டும் அவளுக்காக அச்சிட்டிருந்த மாற்று அட்டை தலைகீழாக கிடந்தது. அவள் அதை நேராகப் போட்டாள். சிறிய, ஆனால் பார்க்க முடியும் செயல். அரவிந்த் அதை பார்த்தான். மீனா அத்தையும் பார்த்தாள்.

டெமோ தொடங்கியவுடன் விக்ரம் முதல் இரண்டு படிகளைச் சலசலப்பாகச் செய்தான். பேசுவது அவனுக்குச் சாதாரணம். திரையில் ஓடும் தகவலை வாசித்து, மதிப்பாய்வாளர்களை நோக்கிப் புன்னகைத்து, “இந்த நிலைமையில் நாம் வாடிக்கையாளர் ஓட்டத்தை நொடிக்குள் சமாளிக்கலாம்,” என்றான். மூன்றாம் படியில் அவன் அவசர மாற்று வழியை திறக்க முயன்றான். தளர்ந்திருந்த இணைப்பு பதில் தரவில்லை. திரை மினுங்கி நின்றது. பின்சாதனத்தின் எச்சரிக்கை ஒலி மூன்று முறை கடித்தது.

அவன் குனிந்து கம்பியைத் தொட்டான். தவறான முனையை இழுத்தான். இரண்டாவது திரையும் கருந்தது.

முன் வரிசையில் இருந்த மதிப்பாய்வாளர் உடனே சொன்னார். “ரீசெட் கிடையாது. நேரடி சிக்கல் என்றால் அப்படியே சமாளிக்கணும்.” விக்ரமின் தோள்பட்டை இறுகியது. அவன் புன்னகை முகத்தில் இருந்தாலும் கண்களில் வெறுமை ஓடியது. “ஒரு நிமிஷம், சார்,” என்றான். கம்பிகளின் மேல் அவன் விரல்கள் சிக்கின. தவறான இணைப்பை இன்னும் ஆழமாகத் தள்ளியவுடன் எச்சரிக்கை ஒலி நீளமாக இழுத்தது.

அந்த ஒரு கணத்தில் தான் அறை அவனை நம்பிக் கொண்டிருந்த நிலை உடைந்தது. அவன் திரையைப் பார்க்கிறான்; திரை பதில் தரவில்லை. மதிப்பாய்வாளர்கள் அவனைப் பார்க்கிறார்கள்; அவன் எதுவும் செய்யவில்லை. முன் வரிசைப் பாதையின் ஓரத்தில் நின்றிருந்த நிலா ஒரு அடியெடுத்து உள்ளே வந்தாள்.

“கை எடுங்கள்,” என்றாள்.

அவள் குரல் உயர்ந்ததல்ல. ஆனாலும் விக்ரம் திரும்பிப் பார்த்தான். “நிலா—”

“கை. எடுங்கள்.”

அவன் ஒரு மூச்சு தாமதித்தான். அந்த தாமதத்திலே அவனுடைய உரிமை கரைந்தது. மதிப்பாய்வுக் குழுத் தலைவர் அவளை நோக்கி, “நீங்க செய்றீங்களா?” என்றார்.

நிலா ஏற்கெனவே மேசைக்குள் நுழைந்துவிட்டாள். “செய்வேன்.”

அவள் விக்ரமின் கையை இணைப்பிலிருந்து விலக்கி, தளர்ந்திருந்த இரண்டாம் இணைப்பை ஒரு சுழலில் சரியாகப் பூட்டினாள். பிறகு பின்சாதனத்தை முழுவதும் அணைக்காமல், ஓர வழிச்சுழற்சிக்கு மாற்றி, உறைந்திருந்த திரையில் கைமுறைக் குறுக்கு வழியைத் திறந்தாள். அவள் பேசவில்லை. ஒவ்வொரு அசைவும் அடுத்த அசைவுக்குத் தேவைப்படுவதால் மட்டுமே நடந்தது. ஒளி திரும்பும் முன் அவள் முன்புற பலகையில் இருந்த சிக்னல் பட்டையின் சிவப்பை மஞ்சளாக்கினாள்; மஞ்சளிலிருந்து பச்சைக்கு நகரும் அந்த நொடியில் அறை முன்வந்தது.

“இப்போ பதிவேற்றம் நின்ற இடத்திலிருந்து அல்ல,” என்றார் ஒருவர்.

“நின்ற இடத்திலிருந்து வேண்டாம்,” என்றாள் நிலா, கண் திரையிலேயே. “இழப்பு இல்லாத பாதை திறந்திருக்கிறது.” உடனே அவள் மறுவழி பட்டியலைத் திறந்து, ஏற்கெனவே முடங்கிய தரவை உயிரோடு மீட்டாள். அடுத்து வந்த சோதனைச் செய்தியை அவள் கையால் இழுத்து, சோதனை வாடிக்கையாளர் நிலையை உண்மைப் புழக்கமாக மாற்றினாள். முன்பு தடுக்கப்பட்ட சிவப்பு கோடு திரையில் பிளந்து ஓடியது; அவள் அதை மூன்று பிரிவாகப் பிரித்து ஒவ்வொன்றையும் சமன்படுத்தினாள். விக்ரம் இரண்டு நிமிடம் போராடிய பகுதி, அவளிடம் பதினைந்து விநாடியில் ஒழுங்கான ஒட்டமாக மாறியது.

அவள் வாய் மூலம் விளக்கம் கொடுக்கவில்லை; வேலைதான் விளக்கமாக இருந்தது. எச்சரிக்கை ஒலி அமைதியானது. இரண்டாம் திரை மீண்டும் உயிர்பெற்றதும் அவள் அவசர அறிகுறிகளைச் சீராக்கி, முதன்மை ஓட்டத்தை பாதுகாப்பாகச் சேர்த்தாள். மதிப்பாய்வுக் குழுத் தலைவர் தனது பேனாவை கீழே வைத்தார். முன் வரிசையில் இருந்த அதிகாரிகளில் ஒருவர் இருக்கையில் இருந்து பாதியாக எழுந்திருந்தார். விக்ரம் பக்கத்தில் நின்றான்; அவன் கையில் இருந்த காட்சி அட்டை கீழே விழுந்து மேசை காலில் சிக்கியது.

“நேரம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது,” தொகுப்பாளர் நடுக்கத்துடன் நினைவூட்டினார்.

நிலா தலைக்கூடத் திருப்பவில்லை. கடைசி அளவீட்டைப் பார்த்து, சரிசெய்த ஓட்டத்தை நேரடி கணக்கீட்டில் ஓடவிட்டு, இறுதி உறுதிப்படுத்தலைத் தட்டினாள். பெரிய திரையில் முடிவு வரிசை உயிர்த்தது. சிக்கல் கட்டுப்பாடு, மீட்பு வேகம், இழப்பு இல்லா மாற்று, மொத்தத் துல்லியம்—ஒவ்வொன்றும் ஒளிர்ந்தன. மதிப்பெண்கள் பூட்டப்பட்டபோது, விக்ரமின் பெயரின் கீழ் இருந்த தற்காலிக உரிமை தானாக நீங்கிவிட்டது; செயல்படுத்திய பயனர் பகுதியில் அவளுடைய அட்டை எண்ணின் கடைசி நான்கு இலக்கங்கள் தெளிவாக மினுக்கியது.

அறை முழுக்க குரல் எழவில்லை. ஆனால் எதோ ஒன்று ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது—முன்பு விக்ரமுக்காக பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த சம்மதம் உடைந்து சிதறும் சிறிய ஒலி. மீனா அத்தை உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் நேராக உட்கார்ந்தாள். அவள் மகள், இதுவரை கைபேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், திரையை விட்டு நேராக மேடையைப் பார்த்தாள். அரவிந்த் சிரிக்கவில்லை; சிரிப்பைவிட கெட்டியான ஒன்று அவன் முகத்தில் இருந்தது—பழைய உண்மை இப்போது அச்சேறிக் கிடப்பதைக் காணும் திருப்தி.

மதிப்பாய்வாளர் சுருக்கமாகச் சொன்னார். “இயக்கத்தை முடித்தவர் நிலா. பதிவும் அதுதான். முடிவுக் கார்டு.”

தொகுப்பாளர் சற்று திணறி மேசையின் கீழிருந்த அச்சுப்பெட்டியிலிருந்து கார்டுகளை எடுத்தார். முதல் கார்டை விக்ரமிடம் நீட்டப் போய் நடுவில் நின்றார். இரண்டாவது கார்டை பார்த்தார். பிறகு எதையும் சொல்லாமல் நிலாவை நோக்கி நீட்டினார். அந்தச் சிறிய வெள்ளை அட்டை, மேடை உரிமையை மாற்றிய கையில் நேராக வந்தது. விக்ரமின் விரல்கள் வெறுமனே காற்றைத் தொட்டன.

நிலா கார்டை எடுத்துக் கொண்டு மேசையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். முன் வரிசை பாதையின் ஓரம் தெளிவாகத் திறந்தது. யாரும் அவளுக்காக இடம் கொடுக்க சொல்லவில்லை; ஆனாலும் இடம் விலகியது. சுவரோரம் அமைத்திருந்த முடிவுச் சுவரில் ஏற்கெனவே சில அட்டைகள் இருந்தன. அவள் தன் அட்டையை காலியான மேல்புற இடத்தில் நுழைத்தாள். அதன் கீழே டிஜிட்டல் பலகை வெண்மையாக ஒளிந்து, எண்ணுகளை பூட்டியது—92.8. பிரகாசம் குறையவில்லை. வாசிக்க முடியாத மாதிரி இல்லாமல், எல்லோருக்கும் வாசிக்கும்படி.

அந்த நேரத்தில் தான் விக்ரம் அவளருகே வந்தான். அவன் குரல் முதல் முறையாக அடியில் இருந்து வந்தது. “நிலா, ஒரு நிமிஷம். நான்… அது—”

அவள் அவனை நோக்கிப் பார்த்தாள். முன் வரிசை பாதை, மீனா அத்தையின் பார்வை, மதிப்பாய்வாளர்களின் அமைதி—எல்லாமும் இடைவெளியாக நின்றன. அவன் கையில் இன்னும் அவளுடைய பழைய பெயரட்டை இருந்தது; அவசரத்தில் அவன் சட்டையிலிருந்து அதை எடுத்து வைத்திருக்கவில்லை.

நிலா அந்த அட்டையை அவன் கையிலிருந்து எடுத்தாள். தன் கரத்தில் ஒரு முறை நேராக்கி, அவன் மார்பில் மீண்டும் குத்தவில்லை. முடிவுச் சுவரின் பக்கத்தில் இருந்த பதிவு மேசைக்குக் கொண்டு சென்று, பணிப்பதிவேட்டைக் கையால் தன் பக்கம் இழுத்தாள். பெயரட்டையை அதன் மேல் வைத்தாள்.

“இது என் இடம்,” என்றாள்.

பூட்டப்பட்ட எண்ணுகளின் வெளிச்சம் அவள் அட்டையின் மேல் தெளிவாக நின்றுகொண்டிருக்க, அவள் முன் வரிசை பாதையைப் பார்க்காமல் நடந்து சென்றாள்.