விதிவிலக்கு அவள்தான் என்று நின்றது

“அந்தத் தட்டையை எடுத்துக்கோ, நிலா. முன் வரிசை பக்கம் போகாதே.”

வருணி அத்தை கைநீட்டி அவளது தோளில் இருந்த துப்பட்டாவைச் சரி செய்தது கூட அன்பாக இல்லை; பணியில் நிற்கும் பெண்ணை நேர்படுத்தும் உரிமையோடு இருந்தது. முன் வரிசை நாற்காலிகள் மலர் வளையங்களால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கே அர்ஜுனின் அப்பா, அம்மா, மாமாக்கள், சென்னை முழுக்க தெரிந்த முகங்கள். அவற்றின் ஓரத்தில் ஒரு நிமிடம் நின்றிருந்த நிலாவை, இரண்டு பேரின் முன் அத்தை நேராகத் தள்ளி, ஜூஸ் கிண்ணங்கள் நிறைந்த தட்டையை கையில் திணித்தாள்.

“குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று சொன்னதாலே எல்லார்முன்னும் நிற்கக் கூடாது. எது எது எடம் எனக்கு தெரியும். நீ வேலை பக்கம் போ.”

நிலா பதில் சொல்லவில்லை. கையிலிருந்த அரைமடிக்கப்பட்ட ரசீது அவள் விரல்களுக்குள் இன்னும் சுருண்டிருந்தது; காலை முதல் மலர், விளக்கு, இனிப்பு, கூடுதல் நாற்காலி—எதற்கெதற்கு அவள் பணம் போட்டாளோ அதன் கணக்கு. முதுகெலும்பு முழுக்க நீண்ட ஓட்டத்தின் சோர்வு. ஆனாலும் தட்டை எடுக்கும்போது, வருணி அத்தை எதிர்பார்க்காத ஒன்றை செய்தாள். முன் வரிசை பெயர்ப் பலகையைக் கண்ணாலே ஒருமுறை அளந்து பார்த்து, “இங்க ஜூஸ் வரக்கூடாது. கேமரா ஃப்ரேம்ல கண்ணாடி மின்னும்,” என்றாள்.

அத்தை முகம் ஒரு நொடி கசங்கியது. அருகே நின்ற ஒளிப்பதிவாளர் உடனே, “ஆமாம் மேடம், கண்ணாடி வேண்டாம்,” என்றபோது அந்தச் சிறிய கீறு தெரிந்தது. அறை முழுக்க அத்தையின் குரலே சட்டம் என்று நின்ற நம்பிக்கையில் முதல் பிளவு விழுந்தது.

நிலா திரும்பிச் சென்றாள். மண்டபத்தின் பின்புறச் சுரங்க வழியில் மேசை ஓரம் நெரிசல்—தண்ணீர் பாட்டில், கயிற்றுக் கட்டு, பூத்துண்டுகள், செலோடேப். காகித உறை உரசும் உலர் சத்தம் மட்டும் இடையிடையே காதில் பட்டது. “இந்தப் பக்கம் சீக்கிரம்,” “சாம்பார் டப்பா எங்கே,” “மாப்பிள்ளை side வந்தாச்சா”—ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு திசை. இந்தத் திருமண வரவேற்பின் முகம் வருணி அத்தை; உடம்பு முழுக்க ஓடிக் கொண்டிருப்பது நிலாதான்.

“நிலா, மேடை ஏறும் லைவ் விற்பனை பொருட்கள் எங்கே?” மணிகண்டன் மாமா வியர்த்து ஓடிவந்தார். மணமக்கள் பெயரில் நடத்தப்படவிருந்த நேரலை விற்பனை நிகழ்ச்சி—சேலை, வெள்ளி பொருள், மணமகள் பரிசுத் தொகுப்பு—அர்ஜுன் தொடங்கிய மின்வணிக நிறுவனத்துக்கு இது பெரிய காட்சி. குடும்ப நிகழ்ச்சிக்குள் வணிகம் நுழையும்போது ஒவ்வொரு நிமிடமும் முகம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்.

“பின்னே அறையிலிருக்கு. கியூ ஆர் பலகை இன்னும் கட்டவில்லை,” என்றாள் நிலா.

வருணி அத்தை அங்கேயே வந்துவிட்டாள். “அதை நீ பார்க்க வேண்டாம். விற்பனை மேசை பக்கம் யாமினி இருப்பா. அவளுக்கு Presentation தெரியும். நீ அங்கே போய் விருந்தினர்க்கு பானம் கொடு.”

யாமினி—அத்தையின் சகோதரி மகள். புது பட்டு சேலையுடன் முன் வரிசை நாற்காலியில் ஏற்கனவே உட்கார்ந்தவள். “நிலா நல்லா ஓடுவா,” என்று சிரித்துக் கொண்டே யாமினி கைபேசியை உயர்த்தி தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டாள். நிலாவை நோக்கி அல்ல; அவள் மேல் வழியாகவே பார்த்தாள்.

நிலா விற்பனைப் பெட்டிகளைத் தூக்கி வந்தாள். அவள் தூக்கும் போது கூட வருணி அத்தை பிறரிடம் பேசினாள். “பணிச்சுமை எடுத்துக்கிட்டா எல்லாருமே சமம் ஆகிடுவாங்களா? ஒழுங்கு வேற ஒன்று.” அந்த வார்த்தை நோக்கி இரண்டு பெரியவர்கள் கழுத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தார்கள். அவர்கள் முன்னே நிலா பெட்டியை தரையில் இறக்கும்போது மணிக்கட்டு நடுங்கியது; சோர்வால் அல்ல, விழுங்கிக்கொண்ட கோபத்தால்.

அர்ஜுன் அப்போது வந்தான். வெள்ளை சட்டை, மாலை, எல்லார்க்கும் சிரிப்பை அளப்பவன் போல முகம். அவன் பார்வை ஒரு கணம் நிலாவைத் தொட்டு நின்றது; உடனே வருணி அத்தை அதைத் தடுத்துவிட்டாள்.

“அர்ஜுன், நீ இப்ப மேடைக்குப் போ. எல்லாம் நான் பார்த்துக்கறேன். இவளைக் கொண்டு crowd mix பண்ணிடாதே. நேரம் சரியில்லை.”

அவன் உதடுகள் சிறிது நகர்ந்தது. “அத்தை, நிலா—”

“இப்ப குடும்ப விஷயம் பேசாதே,” என்று அத்தை வெட்டி, நிலாவிடம், “தண்ணீர் டிரேயை எடுத்துக்கொண்டு aisle ல நில். முன் வரிசை எல்லைக்கு அப்புறம்.”

முன் வரிசை எல்லை. அந்தச் சொல் அவள் காதில் இரும்பு கம்பி போல ஒலித்தது. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு இருந்தும், வரை கோடு இழுக்கும் உரிமை அத்தைக்கே. நிலா தட்டை எடுத்தாள். ஆனால் முன் வரிசை எல்லைக்குப் பக்கத்தில் நின்றபடி, விற்பனை மேசை அமைப்பை முழுவதும் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அதுதான் சிக்கல் உடைந்த தருணம். யாமினி கைபேசியை ஸ்டாண்ட் மீது வைத்தபோது நேரலை தொடங்க வேண்டிய கணக்கு திறக்கவில்லை. தவறான கணக்கு. கியூ ஆர் பலகையில் பழைய விலை. மேடைக்குப் பக்கத்து திரையில் மணமக்கள் படத்துக்கு பதிலாக சோதனைப் படம். முதலில் இரண்டு பேர் மட்டுமே கவனித்தார்கள். அடுத்த நிமிடம், “லைவ் போவதில்ல!” “பணம் ஸ்கேன் ஆகல!” “ஓடாதே, யாராவது பாருங்க!” என்று குரல்கள் ஒரு பக்கம் திரண்டன.

யாமினி சிரிப்பை இழந்தாள். “பாஸ்வேர்ட் யாருக்குத் தெரியும்?” என்றாள். யாருக்கும் தெரியவில்லை.

நிலா தட்டையை அருகே மேசையில் வைத்துவிட்டு நேராகப் போனாள். “ஸ்ட்ரீம் கணக்கு மாறிச்சு. உங்கள் டேப்லெட்டில் வேறு மின்னஞ்சல் திறந்து இருக்கு,” என்றாள். யாரும் அவளை அழைக்கவில்லை. ஆனாலும் மூன்று பேர் வழி விட்டார்கள். அவள் டேப்லெட்டை பிடித்து, பழைய கோப்பை மூடி, சரியான கணக்கைத் திறந்து, பொருள் வரிசையை மாற்றி, கியூ ஆர் பலகையை திருப்பி மீண்டும் கட்டச் சொன்னாள். “இந்தப் பக்கம் ஒளி அதிகம். ஸ்டாண்ட் அரைஅடி இடப்பக்கம். ஆமா, இப்ப ஸ்கேன் பண்ணுங்க.”

மணிகண்டன் மாமா உடனே, “நிலா, இந்தப் பலகையை எங்கே வைக்க?” என்று கேட்டார்.

ஒளிப்பதிவாளர், “அக்கா, ஃபோன் angle சரியா?” என்றான்.

ஒரு விருந்தினர் ஸ்கேன் செய்து, “இப்போ போச்சு! Payment வந்துருக்கு,” என்று உயரத்திலேயே சொன்னார். இன்னொருவர் யாமினியைக் கடந்து, “மகளே, இன்னொரு நிறம் காட்டுங்க… இல்ல, அந்த நிலாவே சொல்லட்டும்,” என்றார்.

அறை ஒரே தடவை திசை மாறியது. யார் பேச வேண்டும், யாரை காத்திருக்க வேண்டும் என்பதில் சின்ன மாற்றமல்ல; முன் வரிசை ஓரம் நின்றவர்களின் கண்களே அவளை நோக்கித் திரும்பின. வருணி அத்தை இன்னும் அங்கேயே இருந்தாள், ஆனால் அவளைக் கடந்து கேள்விகள் பறந்தன. அத்தையின் கையில் இருந்த கைப்பை பட்டன் மீண்டும் மீண்டும் அடைக்கப்பட்டு திறக்கப்பட்டது; அந்தச் சத்தம் மட்டும் அவளது தொலைந்த கட்டுப்பாட்டைப் போல ஒலித்தது.

நேரலை சரியாகச் சென்றதும், வருணி அத்தை உடனே மீண்டு வர முயன்றாள். “சரி, வேலை முடிஞ்சாச்சு. இப்ப நீ உன் இடத்துக்குப் போ. பயன்பட்டது நல்லது. அதனால் எதுவும் மாறாது. சாப்பாடு முடிஞ்ச பிறகு உன்னை உள்ளே அழைக்கிறேன். பெரியவர்கள் போனதும் அமைதியா பேசலாம்.”

அது சலுகை போல ஒலித்தது. உண்மையில் கட்டுப்பாட்டுக்கான கடைசி கயிறு. “இப்ப இல்லை, பின்னாடி. பார்க்காத நேரம். பேசாத இடம்.”

நிலா அவளை நேராகப் பார்த்தாள். “பின்னாடி எதையும் பேச மாட்டேன்.”

வருணி அத்தை குரலை இறக்கினாள்; அதுவே விஷமாக இருந்தது. “உன் அப்பாவுக்கு இன்னும் வீட்டுக் கடன் இருக்கு. இங்க நிமிர்ந்து நிக்கிற தைரியம் நன்றுதான். ஆனா யாருடைய மண்டபம், யாருடைய முகம், யாருடைய முடிவு என மறந்துடாதே. உன்னை வேலைக்காரப் பெண்ணாக நினைக்க சொல்றதில்லை. ஆனால் அந்த மாதிரி நடந்தா எல்லாருக்கும் வசதியா இருக்கும்.”

அந்த “வசதி” என்பதில் அவளுடைய கீழ்த்தரமான நிபந்தனை முழுதும் இருந்தது. நிலாவின் உள்ளே ஏதோ குளிர்ந்தது. தன்னால் எல்லாம் ஓட வைக்க முடியும்; ஆனால் உரிமையில்லாமல். உதவி செய்யலாம்; ஆனால் பெயரில்லாமல். அத்தைக்கு வேண்டியது அதுதான்.

முன் வரிசை பக்கம் அழைப்பு எழுந்தது. மணமக்கள் மேடையிலிருந்து இறங்கி, சிறப்பு விருந்தினர்கள் உட்காரும் பகுதியை நோக்கி வந்தார்கள். அர்ஜுன் அந்த ஓரத்திலேயே நின்றிருந்தான். வருணி அத்தை உடனே அவள் கையில் மீண்டும் பானத் தட்டையைத் திணித்தாள். “அங்கே நில். யாராவது கேட்டா மட்டும் கொடு. பேசாதே.”

அவள் செய்யும் கடைசி முயற்சி அதுதான்—நிலாவை மீண்டும் கண்களுக்கு முன்னால் இருந்தும் கணக்கில் இல்லாதவளாக மாற்றுவது. தட்டையில் இருந்த கிண்ணங்கள் அவள் நடைக்கேற்ப சின்னச்சின்ன சத்தம் செய்தன. முன் வரிசை ஓரம், நாற்காலிகளுக்கும் நடைபாதைக்கும் நடுவிலான அந்த நெருக்கமான வழியில் எல்லா கண்களும் நேராகப் பட்டு வந்தன.

அர்ஜுனின் அப்பா, இதுவரை மவுனமாக இருந்தவர், வருணி அத்தையிடம், “நேரலை யார் காப்பாத்தினது?” என்று கேட்டார்.

அத்தை வாயைத் திறந்தாள். “நம்ம—”

“நான்,” என்றாள் நிலா.

அவள் சொன்ன ஒற்றைச் சொல் மைக்கின்றி கூட வெட்டிப் போனது. தட்டையை இடது கையில் நிலைப்படுத்தி, வலது கையால் மேடைக்கான அடையாள அட்டையை கழுத்திலிருந்து இழுத்து எடுத்தாள். விருந்தினர் பக்கம் செல்ல வேண்டிய தற்காலிக அனுமதி அட்டை. அதை வருணி அத்தையின் கையிலே வைத்துவிடாமல், அத்தையின் முன் இருந்த நாற்காலி கைதாங்கியில் வைத்தாள்.

“இது வேலைக்கான வழிச்சீட்டு. இதுவரை நான் அதைப் போட்டு ஓடினேன். இனி இதைப் போட்டு நான் நிற்க மாட்டேன்.” அவள் பார்வை அத்தையைக் கடந்து நேராக அர்ஜுனைத் தொட்டது. “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று பின்னால சொன்னதெல்லாம் போதும். முன்னால நான் சொல்றேன். அர்ஜுனை நான் திருமணம் செய்கிறேன். அதற்கு இந்த வரிசையில இடம் இருந்தா நான் உட்காருவேன். இல்லையென்றால் இந்த மண்டபத்திலிருந்து நான் இப்போதே வெளியேறுவேன். ஆனால் தட்டையோடு நிக்கிற பெண்ணா என்னை யாரும் மீண்டும் காட்ட முடியாது.”

ஒரு கிண்ணம் தட்டையின் விளிம்பில் மோதிக் குலுங்கியது. யாரோ முன் வரிசை நாற்காலியை உடனே பின்னுக்கு இழுத்தார். அது அர்ஜுனின் அப்பா. “இங்கே உட்காரு,” என்றார், குரலில் எந்த அலங்காரமும் இல்லாமல். அந்த ஒரு செயல் முழு மண்டபத்தில் வருணி அத்தையின் குரலுக்கு இருந்த உரிமையை அறுத்தது.

வருணி அத்தை சிரிக்க முயன்றாள். “அட, இப்படி கூட்டத்துல—”

“கூட்டத்துலதான்,” என்றாள் நிலா, அவளை நிறுத்தி. “தனியா வைத்தால் நீங்க எப்போதும் என்னை வேலையிலேயே வைத்துருவீங்க.”

அர்ஜுன் ஒரு அடி முன்னே வந்தான்; ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவனுக்குப் பேச இடமே இல்லை. ஏற்கெனவே இரண்டு பெரியவர்கள் நிலாவை நோக்கி இடம் தள்ளினர். ஒளிப்பதிவாளர் கேமராவைத் திருப்பினான்; யாரும் அவனைச் சொல்லவில்லை. மணிகண்டன் மாமா தண்ணீர் பாட்டில்களைத் தூக்கிக்கொண்டிருந்த கையோடு நின்று, “தட்டை யாராவது வாங்கிக்கோங்க,” என்று வேறு ஒருவரிடம் சொன்னார்—நிலாவிடம் அல்ல.

வருணி அத்தையின் முகம் கசிந்து விழுந்தது. இத்தனை நேரம் அவள் பேசினால் அறை ஒழுங்குபடுமென்று நினைத்திருந்த கூட்டம், அவள் அடுத்த வார்த்தையை காத்திருக்கவே இல்லை. அவள் எட்டிய கை காற்றிலேயே நின்றது. “நிலா, நான் அதற்காக—”

நிலா திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. “என்னை அழைக்க வேண்டிய இடத்தில் தள்ளினீங்க. இப்ப நான் வந்த இடத்தில நிக்கிறேன்.”

முன் வரிசை பக்கத்து சேவை வழி வளைவில் அவள் ஒரு நொடி நின்றாள். யாரோ தட்டை வாங்க முனைந்தார்கள்; உடனே இரண்டு பேர் பின் நகர்ந்தனர், அவள் செல்வதற்கான வழி வெற்றிடமாகத் திறந்தது. கையில் இருந்த தட்டையின் எடை அதேதான். ஆனால் இதுவரை அதிர்ந்துகொண்டிருந்த கிண்ணங்கள் ஒன்று ஒன்றாக அமைதியானது. நிலா தட்டையை இரு கைகளாலும் செம்மையாக நிலைப்படுத்தினாள்; சேவை வழி வளைவில், அவளைச் சுற்றி மக்கள் இடம் விட்டபின், கிண்ணங்கள் முழுவதும் ஒலி நிறுத்தின.