நேரடி டெமோவில் உடைந்த நிபுணர்

“அந்த பெட்டியை அவள்கிட்ட வைக்காதீங்க,” என்று நிரஞ்சன் கையை நீட்டி கருப்பு கருவிப்பெட்டியை நேராக யாழினியின் விரல்களுக்கு முன்பாக இழுத்துக்கொண்டான். பக்கவாட்டுப் பயிற்சி நுழைவழியில் மின்னொளி ஒரே ஓசையாய் இசைத்தது. மேடையிலிருந்து தொகுப்பாளர் மீனாவின் குரல் சற்றே மெல்லிய திரையாக வந்து விழுந்தது. யாழினியின் கழுத்தில் தொங்கிய அனுமதி அட்டை மூலை உரிந்து மெல்லத் திரும்பியது; காலை மெட்ரோவில் ரப்பராய் உரசிய பழைய ஓரம். அவள் கையில் பாதியாக மடிக்கப்பட்ட ரசீது—அம்மாவின் மருந்து, வீட்டுவாடகை, நேற்று கடைசியில் கட்டிய தொகை—வியர்வையில் நனைந்திருந்தது.

“அசிஸ்டெண்ட் அசிஸ்டெண்ட்டா நின்னா போதும்,” என்றான் நிரஞ்சன், அவளைப் பார்க்காமல். “இன்று மாப்பிள்ளை பக்கம், ட்ரஸ்ட் போர்டு, எல்லாரும் இருக்காங்க. தவறே வரக்கூடாது.”

அவனைச் சுற்றி ரேவதி அத்தை சுருங்கிய புன்னகையுடன் நின்றாள். “யாழினி, நீ பக்கத்துல இருந்தா போதும். பெயர் கேட்கும்போது எதையும் பேசாதே. இவ்வளவு நாள் உன்னை எடுத்துச்செல்ல சொன்னதே பெருசு.” அந்த “எடுத்துச்செல்ல” என்ற ஒரு வார்த்தையிலேயே அவள் செய்த இரவு காவல்கள், காலைப் பரிசோதனைகள், நோயாளி தரவுகள் எல்லாம் உடைந்து தரையில் விழுந்த சத்தம் இருந்தது.

யாழினி கையைப் பிறழ்த்தவில்லை. “கேஸ் உள்ள சென்சார் நான் காலையிலேயே ஒத்திசைவு பண்ணினது.”

நிரஞ்சன் சிரித்தான். “அதான். பண்ணிட்டு வெளியே நில். டெமோ நான் நடத்தறேன்.” அவன் கையில் இருந்த சாவியை பெட்டியில் திருப்பி பூட்டினான். வேண்டுமென்றே தாமதமாக அவளிடம் திருப்பித் தராத வீட்டு சாவி மாதிரி, அந்தச் சின்ன உலோக சத்தம் எல்லோருக்கும் கேட்கும்படி விழுந்தது.

பயிற்சி பக்கவாட்டில் காத்திருந்தவர்களில் டாக்டர் கார்த்திக் தன் கண்ணாடியை மேலே தள்ளிக் கொண்டார். அவருக்குப் பின்னால் நிரஞ்சனின் அம்மா, ஒரு மாமா, இன்னும் இரண்டு மருத்துவமனை நிர்வாகிகள். இவர்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும்—குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்—நிரஞ்சனுக்கும் யாழினிக்கும் நிச்சயம் பற்றிப் பேச்சு நடந்தது, பிறகு அது மங்கியது, ஆனால் வேலை மட்டும் அவள் கையிலிருந்து அவன் பெயருக்குப் போனது. அந்த எல்லை அங்கேயே நின்றது. இருக்கை இழுத்து விட்டு பின்னால் நிற்கச் சொல்லப்பட்ட பெண்ணின் எல்லை.

மேடைக்கு அடுத்த diagnosis bay-யில் இன்று “இசை-நரம்பியல் உயிர்படிப்பு” நேரடி காட்டி. பழைய அரண்மனை வாசலில் பேரரசர் முன் வாதிடுவது போல, இங்கே திரை, விளக்கு, சென்சார், பார்வையாளர்கள். நோயாளி அல்ல, டெமோ பொருளாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பதினேழு வயது வீணை மாணவி தருணி, வெள்ளைச் சால்வை பிடித்து நெருடலுடன் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய அப்பா வெளியிலிருந்து கைஅசைத்துக்கொண்டிருந்தார். அடுத்த நிகழ்ச்சி தொடங்க இன்னும் இரண்டு நிமிடம் என்று மீனா மேடையில் அறிவித்தாள்.

அதுவே முதல் சிறிய உடைப்பு. தருணியின் விரலில் கிளிப் மாட்டும்போது, நிரஞ்சன் தவறான சேனலை தேர்ந்தெடுத்தான். திரையில் ஏற வேண்டிய நரம்புச் சீரமைப்பு அலை வராமல், சீரற்ற துடிப்பு கருமை கோடுகளாய் விரைந்து ஓடியது. “மோஷன் ஆர்டிஃபாக்ட்,” என்றான் அவன் உடனே. “அவள் அமைதியா உட்காரட்டும்.”

தருணி ஏற்கனவே கல்லாய் உட்கார்ந்திருந்தாள். கிளர்ந்தது அவள் அல்ல; கருவிதான். யாழினி திரையை ஒரு கணம் பார்த்தவுடனே கீழ்தாடை நெருங்கியது. இடது கீழ் சென்சார் வரிசை சிவப்பாக மின்னியது. அவள் காலை போட்ட இடத்தில் தரையில் மெல்லத் துடித்த கேபிள் முடிச்சு அவளுக்குப் பழக்கமான பொய்யைக் கூறியது.

“நேரம் போகுது, நிரஞ்சன்,” என்றார் டாக்டர் கார்த்திக். குரலில் முதலில் வந்தது எரிச்சல்; இன்னும் நம்பிக்கை அவன் பக்கம் இருந்தது.

“ஒரு செகண்ட், சார்.” நிரஞ்சன் மீண்டும் பட்டனை அழுத்தினான். இந்த முறை திரை முழுக்க அலைகள் சிதறின. தருணி பயந்து கரத்தை இழுக்க முயன்றாள். அவள் அப்பா பக்கவாட்டிலிருந்து முன்சென்றார்; ரேவதி அத்தை உடனே கைநீட்டி, “அவர் டாக்டர் பார்த்துக்கறார்,” என்று தடுத்தாள். மேடைக்கு அடுத்த ஸ்லாட் ஆரம்பிக்க வெளிச்சம் ஏறிவிட்டது. மீனாவின் குரல் இப்போது மகிழ்ச்சியை நடித்துக் கொண்டிருந்தது.

“சிஸ்டம் தடை இல்லை,” என்றாள் யாழினி அமைதியாக. அவள் நிரஞ்சனை அல்ல, திரையைப் பார்த்தபடியே சொன்னாள். “ரெஃபரன்ஸ் தரை இணைப்பு மாறி இருக்கு.”

“நீ ஒதுங்க,” என்று அவன் பற்களை இறுக்கிப் பேசியான். “இங்கே பேசினா இன்னும் குழப்பம் ஆகும்.”

அவள் ஒதுங்கவில்லை. பெட்டி இன்னும் அவன் காலருகே. அவள் குனிந்து, பூட்டியிருந்த காப்பின் மேல் அவன் விரல் பதிந்திருக்கும் இடம் தாண்டி, பின்பக்க வெளிப்புற இணைப்பு சில்லின் அருகே இருந்த நரைப் பட்ட காப்பு முள் மீது தன் நகம் வைத்து தட்டினாள். “இதைத் திறக்காதீங்க,” என்று நிரஞ்சன் கடிந்து கொண்டு கையைத் தூக்கியபோது, யாழினி அவனது கையைத் தொட்டதே இல்லாமல் முள் கீழே இறங்கும் இடைவெளியில் தன் விரலைச் சொருகி சின்ன வட்டத் தாமிரத் தட்டை பாதி திருப்பினாள்.

அவ்வளவுதான்.

திரையில் ஓடிய கருப்பு கிறுக்கல்கள் ஒரே அடியில் சமநிலை பிடித்தன. சிவப்பு மின்னல் அணைந்தது. தருணியின் மூச்சு விகிதத்துக்கு ஒத்த பச்சை அலை ஒழுங்காக எழுந்தது. கீழே இருந்த சுருக்கமான மதிப்பு வரி திடீரென வாசிக்கக் கூடிய தமிழில் நிரம்பியது: “இடது-வலது விரல் ஒத்திசைவு மாறுபாடு: 18% / சென்சார் தரை வழு சரிசெய்யப்பட்டது.” நிரஞ்சன் இன்னும் அவள் சொன்ன சொல்லையே மீண்டும் சொல்ல வாய்திறந்தபடி நின்றான்; அவன் கையில் இருந்த கிளிப் குலுங்கி தருணியின் சால்வை மீது விழுந்தது.

டாக்டர் கார்த்திக் முதலில் திரையைத்தான் பார்த்தார், பிறகு நிரஞ்சனின் கையை, அதன் பிறகு யாழினியின் விரலை. “நீ... எந்த இணைப்பை திருப்பின?” என்று கேட்டார். அந்தக் கேள்வி நிரஞ்சனிடம் போகவில்லை.

யாழினி பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கை இன்னும் முள்மேல். தருணியின் அப்பா தன் நாற்காலியை பாதி எழுந்தபடி நிறுத்திக் கொண்டார். ரேவதி அத்தையின் முகத்தில் இருந்த சமூக புன்னகை திடீரெனப் பொருந்தாமல் போன ஆபரணம்போல தொங்கியது. மேடையிலிருந்து மீனா, “இப்போ நம்ம நேரடி நோக்கீடு தொடங்கப் போகுது,” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்; ஆனால் பார்வை இங்கே வந்துவிட்டது.

நிரஞ்சன் தன்னைக் கட்டிக்கொண்டான். “சின்ன calibration விஷயம்,” என்று சிரிக்க முயன்றான். “அதை நானே...”

“அப்படின்னா இப்போ நீயே தொடரு,” என்றார் டாக்டர் கார்த்திக், குளிராக. “Owner mode திறக்க.” ஒரு அரை நொடி. நிரஞ்சனின் கண்கள் திரைக்கும், பெட்டிக்கும், மறுபடியும் யாழினிக்கும் இடையில் ஓடின. அவனுக்கு தெரியாதது எல்லோருக்கும் தெரிந்தது—owner passcode அவனிடம் இல்லை; எல்லா முறைமும் யாழினிதான் திறந்திருக்கிறாள்.

அந்த வெற்று நொடியே அவனைக் கிழித்தது. அவன் உதடுகள் அசைந்தன. “யாழினி, login பண்ணு,” என்றான் மெலிதாக, ஆனால் இன்னும் கட்டளையிட்டபடி. அவளிடம் அல்ல, தன் முகத்தை காப்பாற்றியபடி சொன்னது போல.

யாழினி நேராக நின்றாள். “கேஸ்.” ஒரு வார்த்தை.

யாரும் அவளை அனுமதி கேட்கச் சொல்லவில்லை. டாக்டர் கார்த்திக் குனிந்து கருவிப்பெட்டியை எடுத்தார்; ஒரு கணம் தயக்கம், அடுத்து அதை நிரஞ்சனிடம் அல்ல, யாழினியின் கைக்கே வைத்தார். அந்த எடை அவளது உள்ளங்கையில் இறங்கிய சத்தம் பக்கவாட்டில் இருந்தவர்களின் வாசிப்பை மாற்றிவிட்டது. நிரஞ்சன் வழியை மறிக்க நினைத்தான்; தருணியின் அப்பா அவன் நாற்காலியை ஓரமாக இழுத்தார். ரேவதி அத்தை “இது சரியில்லை, முன் அறிவிப்பு இல்லாமல்—” என்று தொடங்க, மீனா மேடையோரத்தில் தன் அட்டையை கையில் பிடித்தபடி நின்று விட்டாள். வேறு யாரும் அவளது வாக்கியத்தைத் தொடரவில்லை.

யாழினி பெட்டியை திறந்தாள். உள்ளே வெள்ளி நிற கிளிப்புகள் வரிசை, நெருங்கிய இடங்களில் கோடிட்ட கைஎழுத்து ஒட்டிகள், மூன்று முறை மடித்து திறந்தது போல கூசிப்போன பராமரிப்பு நோட்டு. அவள் விரைவாக புதிய தரைத் தண்டு, இரட்டை விரல் சென்சார், காது அடிப்பகுதி மைக்ரோ-பேட்ச் எடுத்தாள். “தருணி, இடது கை சற்று தளர வச்சுக்கோ. வீணை பிடிக்கற மாதிரி, ஆனால் நாண் இல்லாம.” அந்தச் சொல் போதியது; பயந்திருந்த பெண் உடல் அவளது குரலில் தான் நிம்மதி இருப்பதை உணர்ந்தது.

நிரஞ்சன் மீண்டும் பேசத் துணிந்தான். “இந்த format அந்த அளவுக்கு deep reading கேட்காது. Showcaseக்கு simple pattern போதும்ல—”

யாழினி அவனை நோக்கிப் பார்க்கவே இல்லை. அவள் diagnosis bay-யின் உரிமையாளர் இருக்கைச் சாவியைத் தட்டிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்து, திரையின் கீழ் இருந்த உள்ளீட்டு குழியில் தன் அட்டையை செலுத்தினாள். உரிந்த மூலை கொண்ட அந்த அட்டை ஒரு முறை தடுமாறி, பிறகு செருகிக் கொண்டது. திரை நீலமாக மாறி, அவள் பெயர் உயரத்தில் தெரிந்தது: “யாழினி. ஆர் — முதன்மை பகுப்பாய்வு.” கீழே சிறிய எழுத்தில்: “owner access enabled.”

அது நிரஞ்சனின் முகத்திலிருந்து நிறத்தை இழுத்துச் சென்றது. ரேவதி அத்தை உடனே முன்வந்தாள். “யாழினி, இது வீட்டுக்குள் பேசிக்கலாம். இப்போ மேடை முன்னாடி—”

“இங்கேதான் பேசினீங்க,” என்றாள் யாழினி. அதற்கும் மேலே அவள் ஒரு சொல் கூட வீணாக்கவில்லை. பெண் விரல்களில் கிளிப்புகளைச் சரிசெய்தாள்; காது பேட்சை அணைத்தாள்; திரையில் baseline ஓடவிட்டாள். ஒவ்வொரு செயலும் அவளுக்குத் தெரிந்த வரிசை. கோபம் இல்லாத வேகம். பழிவாங்கும் நடுக்கம் இல்லாத கட்டுப்பாடு. அதுதான் அறையை இன்னும் கட்டாயமாக அவள் பக்கம் திருப்பியது.

“முதல் வாசிப்பு,” என்றாள் அவள் மெதுவாக, தருணிக்கே கேட்கும்படி. “வலது சுண்டுவிரல் மட்டும் கற்பனை அசைவு.” திரையில் மெல்லிய அலை எழுந்தது. “இப்போ இடது மோதிர விரல்.” அலை மாறியது. பின்பு அவள் இரண்டு பட்டன்களை ஒரே நேரத்தில் தொட்டு, சாளரத்தைப் பிரித்தாள். இடது-வலது ஒப்பீட்டு தடங்கள் தனித்தனி நிறங்களில் ஓடின. “இப்போ இரண்டும் சேர்த்து, ஆனால் மனசுல மட்டும்.”

தருணியின் புருவம் சுருங்கியது. அலைகள் சேர வேண்டிய இடத்தில் ஒன்று பிந்திந்தது. யாழினி உடனே third-pass filter திறந்தாள்; நிரஞ்சன் செய்யத் தெரியாத அதே மெனுவின் அடியில் இருந்த சிறிய சரிவு அளவை 0.8 இலிருந்து 0.2 ஆகக் குறைத்தாள். மறைந்திருந்த துணை அலை மேலே வந்தது—முன்பே இருந்த குறைபாடு, ஆனால் wrong grounding-ஆல் மறைந்திருந்தது. திரை இப்போது தெளிவான தமிழில் கண்டறிந்தது: “இடது நுண் இயக்க தாமதம் / ஆரம்ப நரம்பு அழுத்தக் குறிப்பு / உடனடி ஆழ பரிசோதனை பரிந்துரை.”

தருணியின் அப்பா அதைப் பார்த்து முன் வந்தார்; அவரை யாரும் இப்போது தடுக்கவில்லை. டாக்டர் கார்த்திக் தானே திரையருகே நின்று வாசித்தார். நிரஞ்சன் இடையில் நுழைந்து “இது preliminary மட்டும்” என்று சொல்ல முயன்றான். யாழினி அடுத்தடுத்த உறுதிப்படுத்தும் வரிசையைத் தொடங்கிவிட்டாள்.

“Repeat trace.” அவள் பழைய தரவை ஒட்டி புதிய அலை ஓடவிட்டாள். “Muscle compensation off.” பட்டன் கீழே சென்று ஒலி எழுந்தது. “Pressure mask remove.” தருணியின் கைநடுக்கம் குறைந்தது; உண்மை விளிம்பு தெளிந்தது. ஒவ்வொரு வரியும் திரையில் கட்டுக்கோப்பாக நிரம்பின. முன்னர் நிரஞ்சன் காட்ட நினைத்த அழகான நிகழ்ச்சி இப்போது அவன் புரியாத மொழியில் அல்ல, அவன் புரிந்தும் செய்ய முடியாத திறனில் அவளைச் சுற்றிப் புதைந்தது.

மீனா மேடையோரத்தில் இருந்த மைக்ரோஃபோனை மெதுவாகக் கீழிறக்கினாள். வெளியிலிருந்த பார்வையாளர்களுக்கு பெரிய திரையிலும் feed போய்க் கொண்டிருந்தது; அதிலிருந்து சிலர் கதவு வரை வந்தனர். குடும்ப முகங்கள், நிர்வாக முகங்கள், மாணவர்கள், உதவி பணியாளர்கள். யாரும் சத்தமிடவில்லை. சத்தம் தேவைப்படவில்லை. நிரஞ்சனின் கட்டளை குரல் மட்டும் பயன் இழந்த கருவி போல இடையில் ஒலித்தது.

“Stop this,” என்றான் அவன் திடீரென்று. “Consent form—”

தருணியின் அப்பா கையெழுத்திட்ட ஒப்புதல் தாளை தன் சட்டை ஜெபியிலிருந்து எடுத்து நேராக டாக்டர் கார்த்திக்குக் கொடுத்தார்; ஒரு சொல்லும் இல்லாமல். நிரஞ்சன் அந்தப் பக்கம் கையை நீட்ட முடியவில்லை. அவன் முகத்தில் வியர்வைத் துளி கீழே வந்தது. அவன் இதுவரை நின்றிருந்த மைய இடம் இப்போது அவனுக்குச் சரியாக ஒதுங்க இடம்கூட தரவில்லை.

யாழினி இறுதி ஒத்திசைவு சோதனைக்காக தருணியின் வீணை விரல் நிலையை மீண்டும் காட்டச் சொன்னாள். பிறகு கீழே இருந்த owner input களத்தில் நோயாளி குறிச்சொல்லைத் தட்டச்சு செய்தாள்: “தருணி / stage strain அல்ல.” அதற்குக் கீழே diagnostic chain தானாக நிரம்பியது. அவள் கடைசியாக trace-lock பொத்தானை அழுத்துவதற்கு முன், ஒரு கணம் இடது தரைத் தண்டு சரியாக அமர்ந்திருக்கிறதா என்று விரலால் தட்டிப் பார்த்தாள். அந்தச் சின்ன பழக்கம் கூட அவள்தான் இக்கருவியின் உரிமையாளர் என்பதை வெளிச்சத்தில் வெட்டிக் காட்டியது.

திரை முழுதும் அமைதியான வெள்ளையில் நிலை கொண்டது. மேலே நோயாளி பெயர். நடுவில் இரட்டை அலைத் தடங்கள். கீழே வாசிக்கக் கூடிய முடிவு வரிகள்: “இடது நுண் இயக்க தாமதம் உறுதி. காட்சி முன் ஏற்பட்ட தரை இணைப்பு வழு திருத்தப்பட்டது. முன் வாசிப்பு செல்லாது. முதன்மை பகுப்பாய்வு: யாழினி. ஆர்.”

அவள் திரையின் வலது கீழ் மூலையில் இருந்த owner-side உறுதிப்படுத்தும் விசையைத் தன் பெருவிரலால் அழுத்தினாள். diagnosis bay-யின் திரையில் இறுதி தடம் ஒளிர்ந்து நின்றது; கீழே சிறிய கர்சர் அவள் கடைசி உள்ளீட்டுக்குப் பின் ஒருமுறை மின்னி நின்றது.