தோற்கப்போவாள் என்ற வரிசை

“கீர்த்தனா, நீ அங்கே நிற்காதே,” என்று வசந்தி அத்தை கைநீட்டி அவளின் தோளையே தள்ளினாள். மருத்துவர் அறை வாசலருகே தரையில் இழுத்த கோட்டுக்குள் நின்றிருந்த கீர்த்தனா பாதி அடியாவது பின்சென்றாள்; கையில் இருந்த மடிக்கப்பட்ட ரசீது திறந்து மீண்டும் நசுங்கியது. இரு நீள நாற்காலிகளில் காத்திருந்தவர்கள் எல்லாம் தலை தூக்கிப் பார்த்தார்கள். “முதல்ல சட்டப்படி மனைவி நிக்கணும். தோழி மாதிரி வந்தவங்களுக்கு முன்னாடி இடம் கிடையாது.”

சென்னையின் அந்த கருத்தரிப்பு மையம் காலை ஏழரை முதலே நிரம்பி இருந்தது. சுவற்றோரம் குழந்தை புகைப்படங்கள், வரவேற்பு மேசைக்குப் பின் நீல உடையணிந்த செவிலியர்கள், கைப்பையில் டோக்கன் சீட்டுகள், கண்களில் தூக்கமின்மை. இந்த வரிசையில் யார் யாருடன் வந்திருக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டிலும், யாரை யார் முன்னிலைப்படுத்துகிறார்கள் என்பதுதான் அவமானமாக ஒலித்தது. கீர்த்தனா மவுனமாக நின்றிருந்ததையும், அருண் இன்னும் வரவில்லை என்பதையும் வசந்தி அத்தை தன் பக்கம் சாதகமாகவே எடுத்துக் கொண்டாள்.

“அத்தை,” என்று கீர்த்தனா மெதுவாக சொன்னாள். “டோக்கன் நாற்பத்து மூன்று. பெயர்—”

“பெயரா?” வசந்தி அத்தை சிரித்தாள். “பெயர் சொல்லினா யாரும் மனைவி ஆகிட மாட்டாங்க. நாங்க பணம் கட்டி, அப்பாயிண்ட்மென்ட் வாங்கி, டாக்டருக்கே தெரிஞ்ச வீடு. நீ பக்கம் உட்கார்.” என்று சொல்லிக்கொண்டே, கதவு வாசலில் நின்ற பாதுகாப்பு ஊழியரிடம், “அவளை லைன்ல இருந்து கொஞ்சம் பின்செல்ல சொல்லுங்கப்பா,” என்றாள்.

கீர்த்தனா உட்காரவில்லை. பக்க நாற்காலியின் கைப்பிடியில் கை வைத்தபடியே நின்றாள். கைப்பேசியின் ஒளி அவள் உள்ளங்கையில் மெல்லக் கசிந்தது; அருணின் பதில் வராத செய்தி அங்கே உறைந்திருந்தது. ஆனால் அவள் மற்றவர்களைப் போல ஏக்கமாக திரையைப் பார்க்கவில்லை. ரசீதைக் கட்டிவைத்த பிளாஸ்டிக் கோப்பை எடுத்துத் தன் மார்பருகே கொண்டாள். அது வசந்தி அத்தைக்கு ஒரு சிறிய, புரியாத இடைஞ்சலாக இருந்தது. “நான் பின்செல்ல மாட்டேன்,” என்றாள் கீர்த்தனா, சத்தம் ஏதும் இல்லாமல். “என் பெயர் இங்கே வேலைக்காகவும் இருக்கு.”

அதை முதலில் யாரும் பொருள் புரிந்து கொள்ளவில்லை. வசந்தி அத்தை மட்டும் புரியாததை மறைக்க இன்னும் பெரிய குரலில், “என்ன வேலை? சேவைத் துறையில வேலை செய்றதுனால எல்லா கதவும் திறக்கும் நினைச்சுட்டியா? இது ஆபீஸ் கிடையாது. வீட்டு விஷயம்,” என்றாள். அவளருகே உட்கார்ந்திருந்த ரஜி—அருணுக்காக வசந்தி அத்தை தேர்ந்தெடுத்த பெண்—மெல்லப் புன்னகைத்தாள். மஞ்சள் சேலை, கனமான சங்கிலி, கையில் விலைமதிப்புள்ள கைப்பை. “அத்தே, என்னை அங்கே நிற்க சொன்னீங்களே,” என்று எழுந்தாள்.

அந்த ஒரு நகர்வில்தான் முதல் பிளவு ஏற்பட்டது. கதவுக்குள் இருந்து செவிலியர் ஒருவர் அரை கதவைத் திறந்து, “டோக்கன் நாற்பத்து மூன்று, கீர்த்தனா மேடம் வந்தாச்சா?” என்று கேட்டார். வசந்தி அத்தை உடனே ரஜியைத் தள்ளி முன் கொண்டுவந்தாள். “இவங்க தான்,” என்றாள். செவிலியர் ரஜியைக் கீழிருந்து மேலே பார்த்து, புருவத்தைச் சுருக்கி, “கீர்த்தனா மேடமா?” என்றார். ரஜியின் புன்னகை ஒரு கணம் இறங்கியது. கீர்த்தனா அங்கிருந்த இடத்திலிருந்தே, “நான்,” என்றாள்.

இப்போது நாற்காலிகளிலிருந்த மூன்று பெண்கள் ஒரே சமயம் திரும்பிப் பார்த்தனர். “அப்படின்னா இவங்க யார்?” என்று யாரோ மெல்ல கேட்ட குரல், சுவற்றோடு உரசிய பிளாஸ்டிக் நாற்காலி சத்தத்தைவிடத் தெளிவாகக் கேட்டது. வசந்தி அத்தை உடனே மீண்டு, “டாக்டர் பார்க்க வர்றது வேறு, பெயர் பதிவு வேறு. அவ பெண் குழந்தை மனசு போட்டு எல்லாத்திலும் நுழைஞ்சிடுவா,” என்றாள். அப்புறம் கீர்த்தனாவை நோக்கி, “நீ சும்மா இருக்க. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு சுற்றினா எல்லா உரிமையும் கிடைக்காது,” என்ற குத்தை நடுவே போட்டாள்.

அவமானம் கூட்டத்தில் சீக்கிரம் வேர்பிடிக்கும். வரவேற்பு மேசைக்குப் பின் இருந்த கவுண்டர் செல்வம் அவர்களை அறிவதுபோல ஒரு பார்வை போட்டார். “மேடம், யாரு பேஷண்ட்? கோப்பு எது?” என்று கேட்டார். வசந்தி அத்தை தயங்காமல் ரஜியின் கோப்பை மேசையிலே வைத்தாள். “இவளுக்குத்தான். முந்திய தடவை ஸ்கேன், ரத்தப் பரிசோதனை எல்லாம் இங்கேயே. பாக்கி தொகையும் நான் ஆன்லைன்ல அனுப்பிட்டேன்.”

“அப்போ இந்த டோக்கன்?” என்று செல்வம் கேட்டபோது, வசந்தி அத்தை கீர்த்தனாவின் கையிலிருந்த மடிக்கப்பட்ட ரசீதைக் காட்டி, “அது பழைய அட்வான்ஸ். அந்த பெண் பிடிச்சு வைத்திருக்கா,” என்றாள். அதைக் கேட்டதும் வரிசையில் இருந்தவர்கள் தங்கள் சீட்டுகளை சற்றே இறுக்கப் பிடித்தார்கள். தவறான பெயருடன் முன்னால் நிற்பவள் என்று ஒருவர் குறிக்கப்படும்போது, மற்றவர்கள் உடனே பாதுகாப்பான பக்கத்தில்தான் நிற்பார்கள். பாதுகாப்பு ஊழியரும் கீர்த்தனாவை ஓரமாகச் சைகை செய்தான்.

கீர்த்தனா மெதுவாகக் கோப்பைத் திறந்தாள். உள்ளே ரசீதுகள் மட்டுமில்லை; மருத்துவ மையத்தின் முத்திரையுடன் சில ஒப்புதல் படிவங்கள், சோதனை அறை நுழைவுச்சீட்டு, சிறிய உலோகச் சாவி. அந்த சாவி மீது அறை எண் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அவள் சாவியை மேசையில் வைத்த சத்தம் உலோகமாக ஒலித்தது. “இதைக் நேற்று இரவு திருப்பிக்கொடுக்க சொன்னாங்க. நான் தான் வைத்திருந்தேன். மருத்துவர் அறையின் பக்கத்து மாதிரி சேமிப்பு அலமாரி. எங்கள் கோப்பு அங்க தான் இருந்தது.”

செல்வம் சாவியைப் பார்த்தவுடனே கையை நிறுத்தினார். “இந்த சாவி உங்கள்கிட்ட எப்படி?” என்றார். இப்போது வரிசையிலிருந்தவர்கள் வசந்தி அத்தை முகத்தை அல்ல, கீர்த்தனாவின் கையைப் பார்த்தார்கள். கீர்த்தனா பதில் சொன்னாள்: “முன்னாடி நடந்த சுழற்சி தோல்வியடைந்த நாளிலிருந்து எல்லா அறிக்கையும் நகலெடுத்து வைத்தது நான். டாக்டர் லலிதா அம்மா நேரடியாகக் கொடுத்த சாவி. நேற்று இரவு அழைச்சு இன்று முதல் ஆலோசனைக்கு முன் கோப்பை எடுத்துக்கொண்டு வர சொன்னாங்க.”

“அப்படியா?” என்று வயதான ஒருவர் தன் மனைவியிடம் உட்கார்ந்தபடியே கேட்டுவிட்டார்; அந்த கேள்வி வசந்தி அத்தைக்கு அல்ல, கீர்த்தனாவுக்கே விழுந்தது. மற்றொரு பெண், “அக்கா, அப்போ எம்ப்ரியோ சேமிப்பு கட்டணத்துக்கான வரிசை எங்க?” என்று கேட்டாள். திடீரென்று அறை முழுக்க முகங்கள் வேறு மையம் தேடியது. யார் உண்மையில் உள்ளே சென்று பேசுகிறவர் என்று தெரிந்து கொள்ள மக்கள் எவ்வளவு வேகமாக திரும்புகிறார்கள் என்பதை கீர்த்தனா அப்போது பார்த்தாள். வசந்தி அத்தையின் குரல் இன்னும் பெரியதாய் இருந்தாலும், யாரும் பதில் காத்திருக்கவில்லை; செல்வம் கீர்த்தனாவையே நோக்கி, “மேடம், அந்த முதற்கட்ட ஒப்புதல் படிவம் உங்க கையெழுத்தா?” என்று கேட்டார்.

கீர்த்தனா கோப்பிலிருந்து மேலே இருந்த படிவத்தைத் திருப்பினாள். கீழே அவள் கையெழுத்து, பக்கத்தில் அருணின் கையெழுத்து. தேதி மூன்று மாதம் முன். தலைப்பின் கீழ் தடித்த எழுத்தில்: “முதன்மை தொடர்பு நபர்: கீர்த்தனா அருண்.” செல்வம் தானாகவே கோப்பை வசந்தி அத்தை பக்கத்திலிருந்து இழுத்து கீர்த்தனா பக்கத்துக்கு நகர்த்தினார். அந்தச் சிறிய நகர்வு நாற்காலிகளில் இருந்தவர்களுக்கும் தெளிவாகப் பட்டது.

வசந்தி அத்தை உடனே குரல் உயர்த்தினாள். “அந்த கையெழுத்து வைத்து என்ன ஆகுது? திருமணம் நடக்கலையே. நிச்சயதார்த்தம் நின்னு போன பிறகும் அவன் பின்னாலேயே வந்துட்டிருந்தா. ஆம்பளைய பிசாசு மாதிரி பிடிச்சுக்கிட்டு—”

“நிறுத்துங்க,” என்று செவிலியர் கதவிலிருந்து சொன்னார். ஆனால் வசந்தி அத்தை நிற்கவில்லை. “இப்போ ரஜிக்காக நாங்களே புதிய ஆலோசனைக்கு பணம் கட்டிருக்கோம். அவளுக்குத்தான் முன்னுரிமை. இவளுக்கு அங்கே நிற்க உரிமை இல்லை. இந்த வாசலுக்குள்ள போகக்கூடாது.”

இது தான் கீர்த்தனா இத்தனை நேரமும் காத்திருந்த குத்து. எல்லோருக்கும் கேட்கும்படி, நுழைவாயிலை நோக்கி இரண்டு அடிகள் நடந்தாள். கதவுச்சட்டத்தில் ஒரு சிறிய இடைநிறுத்தம்; உள்ளே ஏசி காற்று வெளியே வந்து அவள் நெற்றிச் சுருக்கத்தைத் தட்டியது. அவள் திரும்பிப் பார்த்தது வசந்தி அத்தையையே. “உரிமை இல்லையா?” என்றாள். பிறகு கோப்பிலிருந்து கடைசி தாளை எடுத்தாள்.

அது மருத்துவ மையத்தின் உறைந்த வெள்ளைத் தாளல்ல; தலைப்புடன் அச்சிடப்பட்ட ஒப்பந்த நகல். மேல் மருத்துவரின் முத்திரை. கீழே பெரிய எழுத்தில்: “பெறுநர் வரிசை—முட்டை தானம் செய்பவர்: கீர்த்தனா அருண்; பெறுநர் தம்பதி: அருண்குமார், சட்டப்படி மனைவி பெயர் பதிவு நிலுவை.” நாற்காலியில் இருந்த ஒருவர் மூச்சை இழுத்துச் சத்தம் போட்டார். வசந்தி அத்தை முகம் வெண்மையாயிற்று.

கீர்த்தனா தாளை செல்வத்திடம் அல்ல, கதவிலிருந்த செவிலியரிடம் நீட்டினாள். “இந்த மையத்தில் முதல் சுற்று நடந்ததே என் உடலை வைத்து,” என்றாள். குரல் உயர்ந்ததில்லை; ஆனால் ஒவ்வொரு சொல்லும் சுவரில் தொங்கிய குழந்தைபுகைப்படங்களுக்கிடையே கற்கள்போல் விழுந்தது. “அருண் குழந்தை வேண்டும்னு அழுத இரவுகளுக்குப் பின், சோதனை, ஊசி, வேலைக்குப் போய் திரும்பி மீண்டும் இங்கே வரிசையில் நின்னது நான். இங்கே இருக்கும் சேமிப்பு கோப்பு, மருந்து பதிவேடு, அவசரத் தொடர்பு எண்—எல்லாத்திலும் முன்னிலையிலிருக்கும் பெயர் நான். எனக்குப் பதிலா யாரையும் இந்த வாசலருகே நிறுத்த முடியாது.”

வசந்தி அத்தை திடீரென்று முன்னேறினாள். “அந்த தாளை குடு. அது குடும்பத்துக்குள்ள விஷயம். வெளியிலெல்லாம் வாசிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.” அவள் கையை நீட்டியதும், செவிலியர் ஒரு அடியெடுத்து நடுவில் நின்றார். முதலில் தள்ளியது வசந்தி அத்தையே; இப்போது நிறுத்தப்பட்டது அவள்தான். ரஜி பின்புறம் நின்றபடியே கைப்பையை இரு கைகளாலும் பிடித்துக் கொண்டாள். அவள் முகத்தில் இருந்த நம்பிக்கை கண்ணாடி போல சிதறியது.

“குடும்பத்துக்குள்ள விஷயம்னு சொல்லும்போது,” கீர்த்தனா சொன்னாள், “இந்த வரிசையில என்னை வெளியே தள்ளினது நீங்கள். இப்போ இதையும் எல்லாருக்கும் கேட்கச் சொல்றேன். டோக்கன் நாற்பத்து மூன்று, கீர்த்தனா அருண். மருத்துவர் லலிதா அம்மாவுக்கு முன்னாடி இன்று நிற்கும் முதல் உரிமை எனக்கு. என் கோப்பு உள்ளே போகும். என்கிட்ட இல்லாமல் யாரும் போக முடியாது.”

செல்வம் உடனே எழுந்து, கதவுக்குப் பக்கமிருந்த சிறிய பெயர்ப் பலகை ஸ்டாண்டை எடுத்தார். அங்கே அடுத்த நுழைவு பெயர் மாற்றம் செய்யும் கார்டு இருந்தது. பழைய கார்டை இழுத்து எடுத்தபோது கிளிப்பின் சத்தம் கேட்கப்பட்டது. “மேடம், தயவு செய்து உள்ளே வாங்க,” என்று அவர் கீர்த்தனாவை நோக்கி சொன்னார். அந்த “மேடம்” என்ற ஒரு சொல்லுக்காகவே வசந்தி அத்தை முகத்தில் பல வருட அதிகாரம் உடைந்து விழுந்தது.

ஆனால் அவள் இன்னும் விட்டுவிடவில்லை. “அருண் வந்தா பார்க்கலாம். அவன் சொல்றதைத் தான்—”

அப்படித்தான் அருண் ஓடிவந்தான். மெட்ரோ நிலையத்திலிருந்து நேராக வந்தவனின் சட்டை காலரில் வியர்வை உலராதிருந்தது. என்ன நடந்தது என்று கேட்க வாய்திறந்தவுடனே, செல்வம் அவன் முன்னே கோப்பை வைத்தார். “சார், முதன்மை தொடர்பு நபர் மேடம். உள்ளே யார் வரணும்னு பதிவு தெளிவா இருக்கு.” அருண் தாளைப் பார்த்தான்; வசந்தி அத்தையைப் பார்த்தான்; ரஜியைப் பார்த்தான். அவன் முகம் எந்த பக்கத்தில் நிற்க வேண்டும் என்று தாமதித்தது. அந்த தாமதமே அவனுடைய முக இழப்பு.

கீர்த்தனா அவன் கண்களைத் தேடவில்லை. நேராக வாசல் அருகே நின்று, “நீ வெளியில நில்,” என்றாள். அந்த ஒரு வாக்கியத்தில் வேண்டுகோள் ஏதும் இல்லாமல், அனுமதி ஏதும் இல்லாமல், பல மாதங்களாக அவள் சுமந்த வலி சீரான கோட்டாக நின்றது. “உள்ளே என்ன பேசணும்னு நான் மருத்துவருடன் பேசுவேன். பிறகு கவுண்டர்ல கையெழுத்து தேவையெனில் அழைப்பாங்க.”

அருண் உதடுகளைத் திறந்து, “கீர்த்தனா, ஒரு நிமிஷம்—” என்றான்.

“வரிசை காத்திருக்குது,” என்றாள் அவள். “இன்று நான் முன்னாடி.”

செவிலியர் கதவை முழுதாகத் திறந்தார். வசந்தி அத்தை பின்வாங்காமல் வேறு வழியில்லை. அவள் அணிந்திருந்த கண்ணாடி சேலையின் முனை தரையைத் தொட்டுச் சிணுங்கியது; ரஜி தன் கைப்பையைச் சற்றே பின்னால் இழுத்துக்கொண்டாள். கீர்த்தனா கோப்பையும் உலோகச் சாவியையும் எடுத்தாள். பிறகு திடீரென்று திரும்பி, கவுண்டரருகே இருந்த அறிவிப்பு சுவரை நோக்கிப் போனாள்.

அங்கிருந்த பெயர்ப் பலகை மீது செல்வம் புதிய அட்டையை நுழைத்துக் கொண்டிருந்தார். கீர்த்தனா தன் கையால் அதை நேராகச் செருகினாள். வெள்ளை அட்டையில் கருநிற எழுத்து தெளிவாக நின்றது:

டோக்கன் 43 — கீர்த்தனா அருண் — முதன்மை நுழைவு.