முன் வரிசை என் பக்கம் திரும்பியது

“அந்த தட்டை உள்ளே எடுத்துட்டு பார், தீபா—இங்க நின்னா வழி அடைச்சிடும்,” என்று நிர்மலா அத்தை கையில் இருந்த மல்லிகைத் தட்டையை அவள் மார்பில் நெருக்கித் திணித்தபோதே, இன்னொரு கார் முன் வாசல் கருப்புக் கல்லில் செருப்புச் சத்தம் போட்டபடி நின்றது.

சென்னையின் மாலை ஈரப்பதம் கார்களின் புகை வாசத்தோடே கலந்திருந்தது. மண்டப வாசலில் இரண்டு வரவேற்பு வரிசை. ஒரு வரிசை பெரியோருக்காக—ஆரத்தி, மாலை, புகைப்படம், நேராக முன்னிருக்கும் மெத்தை நாற்காலிகள். இன்னொரு வரிசை, உள்ளே போய் வேலை பார்க்கிறவர்களுக்காக. தீபாவை நிர்மலா அத்தை நேராக இரண்டாவதில்தான் தள்ளினாள். “சிவா, இவளை kitchen பக்கம் அனுப்பு. அங்க leftover meals box இருக்கு, குளிர்ந்துடாதுன்னு பாரு. முன்னாடி வரவேற்பு லைன்ல இவ இருக்கக் கூடாது.”

வாசல் மேலாளர் சிவா ஒரு நொடி தலைக்குனிந்து பார்த்தான். அவன் கையில் இருந்த பதிவுப் பலகையின் ஓரத்தில் பட்டுப்பூ, செருப்பு டோக்கன், இரண்டு பேனா, கிழிந்த ரிப்பன்—அந்த counter edge clutter எல்லாம் குவிந்திருந்தது. தீபாவை அவன் அறிந்தவன். இந்த கல்யாணத்துக்கான மண்டப முன்பணம் போட முடியாமல் சிக்கியபோது, தன் சேமிப்பு உடைத்தவள் அவள் தான். ஆதவனோடு அவளுடைய உறவு குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு நடந்தது; ஆனால் இன்று, நிர்மலா அத்தை அதை ஊழியர் வேலைக்குக் குறைத்துக் காட்டினாள். தீபா தட்டையை வாங்கிக்கொண்டவுடனே சற்று விலகினாள். வழியிலிருந்து மட்டும் அல்ல—கணக்கிலிருந்தும் தள்ளப் படுகிறேன் என்பதைப் பார்க்கும் இடத்துக்கு.

அடுத்த காரிலிருந்து இறங்கிய பெண்ணை நிர்மலா அத்தை இரு கைகளாலும் பிடித்து முன்னே கொண்டுபோனாள். “இதுதான் நம்ம first reception. மணமகன் பக்கம் முக்கியமானவர். ஆரத்தி முதல்ல இவங்களுக்கு.” பெண்ணின் புடவையின் ஜரிகை விளக்கில் குத்தியது. தீபா பார்வையை கீழே இறக்கினாள். உள்ளே திறந்த கதவு வழியே முன்னிருக்கும் நாற்காலிகளில் கட்டியிருந்த பெயர் அட்டைகள் தெரிந்தன. நடுவிலிருந்த மூன்று ஆசனங்கள்—ராமசாமி மாமா, நிர்மலா, மணமகன் பக்கம் பெரியோர். அதற்குப் பின் இருந்த வலப்புறம் ஒரு அட்டை எடுக்கப்பட்ட இடம் காலியாக. வெள்ளை டேப்பின் ஒட்டுப் பசை மட்டும் ஒளிர்ந்தது. அது அவள் இடம் தான் என்று யாரும் சொல்லத் தேவையில்லை.

“தீபா, நீ உள்ளே போ,” என்று ஆதவன் இறுதியில் வந்தான். மெதுவாக. மக்கள் கேட்காத அளவுக்கு. அவன் தொலைபேசி ஒளி கைப்பத்திலே தாழ்ந்து இருந்தது; முகத்துக்கு நேராக உயரவில்லை. “இப்போ scene வேண்டாம்.”

அவள் தட்டையை அவன் கையில் திணித்தாள். “நான் scene பண்ண மாட்டேன். நீங்கள்தான் எனக்கு வேலையாடி இடம் ஒதுக்குறீங்க. அதுல நானே நின்னு உதவ மாட்டேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு kitchen வழியல்ல, வெளியே நிறுத்தும் பாதையின் வெள்ளை கோட்டருகே நின்றாள். வழியை மறைக்காமல். ஆனால் போகவும் இல்லை. அதுதான் நிர்மலா அத்தைக்கு முதல் இடுக்கம்.

மூன்றாவது கார் வந்து நின்றதும் இரு ஓட்டுநர்கள் கதவைத் திறக்க ஓடினார்கள். வெள்ளை வேஷ்டி, மெல்லிய ஆங்கரக்கோட்டை, பழைய காசுமாலையின் நிறம் மங்கிய கண்ணாடிக்கேஸ்—ராமசாமி மாமா இறங்கினார். அவரை மருத்துவமனை நுழைவு வழிக்குப் பக்கத்தில் கடந்த மாதம் தள்ளுவண்டியில் கொண்டு சென்றது தீபாவே. அந்த இரவு Hospital corridor-ல் ரத்த உறவுகள் தொலைபேசியில் இருந்தார்கள்; கையெழுத்து போட்டது அவள். பின்னர் அவர் வீட்டுக் கண்ணாடி அலமாரியிலிருந்து பழைய இரும்புச் சாவியை எடுத்து, “இது நம்ம அச்சரப்பாக்கம் நிலத்துக்கும் மயிலாப்பூர் வீட்டுக்கும் சேர்ந்த family trust locker. யாரு பெயர்ல போகணும்னு நான் சொல்லும் வரைக்கும் யாரும் கை வைக்கக் கூடாது,” என்று அவளிடம் வைத்தார். நேற்று இரவே அந்த late return key-ஐ மீண்டும் அவர் கைக்கு கொடுத்திருந்தாள். யாருக்கும் தெரியாமல்.

நிர்மலா அத்தை அப்போதே முன்னேறி, “அண்ணே, careful… இங்க first line ரெடி,” என்று அந்த புதிய பெண்ணை நோக்கி கை காட்டினாள். “இதுதான்—”

“தீபாம்மா எங்கே?” ராமசாமி மாமாவின் குரல் காற்றைக் கிழித்தது.

சிவா முதலில் தலை நிமிர்ந்தான். பிறகு உடம்பே திரும்பியது. “அம்மா…” என்று அவன் தீபாவை நோக்கி மரியாதை தொனியில் சொன்னபோது, நிர்மலா அத்தையின் முகம் ஒரு கணம் காய்ந்து போன தேங்காய்ப் போல சுருங்கியது.

தீபா நகரவில்லை. “நான் இங்க தான், மாமா.”

“இங்க எதுக்குடி வெளியே நிக்கற?” அவர் கையை நீட்டினார். “முதல் வரவேற்பு உன்னால்தான் ஆரம்பிக்கணும். சிவா, வழி காலி பண்ணு. காரு வரிசை கொஞ்சம் பின்னாடி போகட்டும்.”

அந்த ஒரு வாக்கியத்துக்கு லைன் உடம்பே மாறியது. கதவைப் பிடித்திருந்த பையன் உடனே ரிப்பன் கயிற்றை ஓரமாக நகர்த்தினான். ஆரத்தி எடுத்திருந்த பெண் தட்டையோடு பின்னே ஒரு படி போனாள். சிவா, “தீபா அம்மா, தயவு செய்து இங்க,” என்று பெரியோருக்கான சிவப்பு பாதையின் விளிம்பில் இடம் திறந்தான். நிர்மலா அத்தை தலையசைத்து சிரிக்க முயன்றாள்; சிரிப்பு உதடின் ஒரே பக்கத்தில் சிக்கியது.

“அண்ணே, அது…” அவள் தொடங்கினாள்.

ராமசாமி மாமா அவளைப் பார்க்கவே இல்லாமல், “நேத்து நான் கொடுத்த சாவி யார்கிட்டிருந்துச்சு?” என்றார்.

தீபா மட்டும் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கைப்பையில் இருந்த சிறிய வெல்வெட் பையை எடுத்தாள். மாமாவின் உள்ளங்கையில் வைத்தாள். வெள்ளிச்சாவி ஒன்று ஒலியில்லாமல் இடம் மாறியது.

சிவாவின் பார்வை பையின் மீது நின்றது. அவன் சேவைத் துறையில் பல வருடம் வேலை பார்த்தவன்; மக்கள் யாரை மரியாதை செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்வையிலேயே வாசிப்பவன். அந்த நொடி வாசித்தது புரட்டாக இருந்தது. “அம்மா, உங்களுக்கான இருக்கை உள்ளே தயார் பண்ணறேன்,” என்று அவன் பக்கத்திலிருந்த உதவியாளரைத் தள்ளி அனுப்பினான்.

நிர்மலா அத்தை இப்போதுதான் ஆபத்து முழுவதும் புரிந்தவள் போல வேகமாக முன்னேறினாள். “அண்ணே, கல்யாண நாள்ல இதெல்லாம் வெளியில் பேச வேண்டாமே. அவ எப்பவுமே நம்ம வீட்டுப் பெண்ணு தானே. உள்ளே நல்லா உட்கார வைப்போம். ஆனால் முதல் வரவேற்பு already fix ஆயிடுச்சு. மணமகள் பக்கம் பார்த்துட்டாங்க.”

“யாரு fix பண்ணின?” ராமசாமி மாமா குரலை உயர்த்தவில்லை. அதனால்தான் அது அதிகமாகக் கேட்கப்பட்டது. “நான் hospital-லிருந்த நாள்ல, power of attorney draft யாரு வாசிச்சு ஒலிச்சு காட்டினாங்க? யாரு கையெழுத்து வரைக்கும் என்னோடிருந்தாங்க? நான் சொன்ன பெயர் யாரு?”

வாசல் காற்றே குளிர்ந்த மாதிரி ஆனது. நிர்மலா அத்தைத் தோளில் இருந்த புடவைப் பல்லு கீழே வழுந்தது; அவள் உடனே இழுத்துக் கட்டினாள். ஆதவன் இந்த நேரம் வரை மௌனமாய் நின்றவன், “மாமா, இப்போதைக்கு இதை light ஆ—” என்று சொன்னான்.

“நீ சும்மா நில்,” என்று ராமசாமி மாமா அவனை அசையாமல் நிறுத்தினார். “உனக்கு நான் வேலையைக் கொடுத்தேன். வீட்டைப் பாதுகாக்க பெயரை இன்னொருத்தருக்கு வச்சேன்.”

அந்தச் சொல் காற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருக்க, உள்ளே இருந்த பெயர் அட்டைகளை மாற்ற ஓடிய சிறுவன் தடுமாறி நின்றான். யாரும் அவனை கட்டளை இடவில்லை. யாருக்குச் செவிகொடுக்க வேண்டும் என்று அவன் புரிந்துகொண்டான்.

நிர்மலா அத்தை உடனே நெருங்கி, குரலை இழுத்து மென்மையாக்கினாள். “தீபா, நீ மனசுக்குப் போட்டுக்காதே. உனக்காக பக்கத்துல ஒரு special seat வைக்க சொல்றேன். மத்தவங்க எல்லாம் வந்துட்டாங்க. இதை இப்ப மாற்றினா நமக்கே அவமானம்.”

தீபா அவளை முதல் முறையாக நேராகப் பார்த்தாள். “எனக்காக பின்னாடி இடம் வேண்டாம்,” என்றாள். “நீங்கள் எடுத்த இடம் எங்க இருந்ததோ அங்கேயே போதுமே.”

அவள் உள்ளே நடந்து சென்றாள். வாசலிலிருந்து மேடைப் பகுதி வரை விரிக்கப்பட்ட சிவப்பு பாயின் முடிவில், முன்னிருக்கும் ஆசனங்களுக்கு முன் இன்னொரு குறுகிய வரிசை—வரவேற்பு புகைப்படத்துக்காக. பெயர் அட்டைகள் சற்று சாய்ந்து இருந்தன. வலப்பக்க மூன்றாவது இடத்தில் புதிய வெள்ளை அட்டை வைக்கப்பட்டிருந்தது; கருப்பு மார்க்கரில் அவசரமாக ‘விருந்தினர்’ என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அதுவே நிர்மலா அத்தை வழங்கிய தாமதமான சமாதானம்.

தீபா அந்த அட்டையை எடுத்தாள். இரண்டாக மடித்தாள். மடித்ததை மேசையின் கீழ் வைத்தாள். பிறகு இடப்பக்கம் காலியாக இருந்த பழைய ஒட்டுப் பசைமீது மற்றொரு அட்டையை எடுத்து அமர்த்தினாள். அதில் முன்பே அச்சிடப்பட்டிருந்த பெயர்—“தீபா. குடும்ப அறக்கட்டளை நிர்வாகம்.” எழுத்து தெளிவாக இருந்தது; மறைக்க யாரோ எடுத்துப்போய் இருக்க வேண்டும். அவள் அதை மையமாகச் சீர்செய்தாள்.

முன் நின்ற சிவா உடனே வாசித்தான். தலையை வளைத்து, “தீபா அம்மா, இந்த இருக்கை,” என்று கையை நீட்டினான்.

அதே நேரம் நிர்மலா அத்தை கடைசி முயற்சியில் முன்வந்து, அந்த அட்டையின் மீது விரலை வைத்தாள். “இதெல்லாம் பழைய print. இப்ப function flow வேற மாதிரி—”

தீபா அவள் விரலை மெதுவாக அட்டையிலிருந்து நீக்கினாள். அழுத்தமோ சண்டையோ இல்லை. “Flow-ஐ நீங்க மாற்றினீங்க,” என்றாள். “பதவியை இல்ல.”

அவள் அங்கேயே நின்று விடவில்லை. வரவேற்பு புகைப்பட வரிசையில் யார் முதலில் நிற்க வேண்டும் என்று வைத்திருந்த மஞ்சள் கயிற்றை எடுத்தாள். கயிற்றின் தொடக்க வளையத்தை தன் இருக்கை பக்க நின்ற கம்பத்தில் மாட்டினாள். மறுபுற வளையத்தை சிவாவிடம் கொடுத்தாள். “முதலில் மாமா. அப்புறம் நான். அதற்குப் பிறகு மணமகன், மணமகள். பக்கத்து வரிசை பிறகு. இதேபடி நடக்கட்டும்.”

சிவா உடனே கயிற்றை புதிய கோட்டில் இழுத்தான். பழைய வரிசையில் நின்றிருந்த அந்த ஜரிகைப் புடவைப் பெண் சற்றுத் தடுமாறி பின்னேறினாள். புகைப்படக்காரன் தன் மின் விளக்கைத் திருப்பி புதிய கோணத்துக்கு மாற்றினான். ஆரத்தித் தட்டை பிடித்திருந்த பெண் யாரிடமோ பார்த்து உத்தரவு கேட்க முயன்றபோது, தீபா கையை நீட்டினாள். “இங்க.”

அவள் தட்டை வாங்கி ராமசாமி மாமாவிடம் கொடுத்தாள். பிறகு இரண்டாவது மாலையைத் தன் கையில் எடுத்துக் கொண்டாள். மண்டப வாசல் முழுதும் அந்தச் சிறிய மாற்றத்தைக் கற்றுக்கொள்ள ஒரு கணம் எடுத்தது. பழைய கட்டளை விழுந்து சிதறி, புதிய நிலை ரொம்ப சத்தமில்லாமல் அமைந்தது. நிர்மலா அத்தை இன்னும் பேச முயன்றாள்.

“தீபா, இதை அப்படியே விடு. பிறகு நாம—”

“இல்லை,” என்றாள் தீபா. அவள் குரல் உயரவில்லை; ஆனாலும் நிர்மலா அத்தையின் அடுத்த சொல் வெளிவரவில்லை. “பிறகு தர்ற இடம், இப்போ எடுத்த இடத்துக்குச் சமம் ஆகாது.”

ஆதவன் அந்த நேரத்தில் அவள் அருகே ஒரு படி வந்தான். முகத்தில் வருத்தம், கண்களில் பழைய உரிமை. “நான் இதை சரி பண்ணிட்றேன்,” என்றான் தாழ்ந்த குரலில். “நீ இப்போ இதை பெரியதாக்காதே.”

தீபா அவனைப் பார்த்துப் பேசும்போது கூட கயிற்றின் கோடு நேராக இருக்கிறதா என்று பார்வை விட்டாள். “பெரியதாக்கியது நான் இல்ல. சின்னதாக்க நினைத்தது நீ.” என்று சொன்னாள். பிறகு அவன் கையில் இருந்த கார் சாவித்தொகுப்பை பார்த்தாள்—அவள் மாதங்களுக்கு முன் வாங்கித் தந்த நீலத் துணி கீச்செயின் இன்னும் அதிலே இருந்தது. “அது உன்னோடதே. என்னோட வழியில இருந்து மட்டும் எடுத்துடு.”

அவன் கை தளர்ந்தது. சாவி மெல்ல ஒலித்தது. நிர்மலா அத்தையின் முகத்தில் அந்தச் சத்தமே அவமானமாகப் பட்டது.

ராமசாமி மாமா ஏற்கெனவே புதிய வரிசையின் முதலிடத்தில் நின்றிருந்தார். சிவா இரண்டு உதவியாளர்களை நகர்த்தி, முன்னிருந்த மெத்தை நாற்காலிகளில் நிர்மலா அத்தையின் அட்டையை வலப்பக்கம் இறக்கினான். நடுவிலிருந்த வரிசை படிக்கக் கூடியவாறு மாறியது. யாரும் விளக்கம் கேட்கவில்லை. கேட்க முடியாத அளவுக்கு பதில் முன் இருந்தது.

தீபா கடைசியாக நிர்மலா அத்தைக்கு ஒரு அட்டையை நீட்டினாள். “உங்களுக்கு இருக்கை அங்க.” முன் வரிசையின் மையத்திலல்ல; பக்கவாட்டில், மணமகள் அத்தைமார் வரிசையில். வாசிக்க முடியும். தவிர்க்க முடியாது. கையில் எடுக்கவில்லை என்றாலும், அந்த இடம் இனி அவளுக்கே ஒதுக்கப்பட்டது.

பிறகு தீபா தன் பெயர் அட்டையின் பின்னால் விரலை ஓட்டிப் பார்த்தாள்; சீராக நின்றது. மாலையை கையில் ஏந்திக்கொண்டு, “வாசல் திறக்கலாம்,” என்றாள்.

உள்ளே செல்லும் தரைப்பாலத்தின் குறுகிய passage-ல் மக்கள் தாமாக இரண்டாக உடைந்தனர். முன் நின்ற usher-ன் கைக்கவசத்தின் பட்டுப் பட்டு முதலில் ஓரமாக இழுந்து, அவள் செல்லும் வழியிலிருந்து நழுவி விலகியது.