பணம் போகும் லைன் அவள்பக்கம் திரும்பியது

“அந்த லைன் யாரும் தொடாதீங்க,” என்று முரளி மாமா கத்திக்கொண்டே சிவப்பு மார்க்கர் கோட்டைக் கிழித்து, ஏற்கனவே காவேரி எழுதி வைத்திருந்த ‘மயிலாப்பூர் காலை முகூர்த்தம்’ வண்டி எண்ணைத் துடைத்தார். “மண்டபத்துக்கு முதல்ல போகிற வண்டி பழனியோட டீம். நீ இங்க நின்னு பாரு.” சாம்பார் டப்பாக்கள் நீராவி விட, மூன்று பையன்கள் அவரைப் பார்த்துத்தான் தட்டுகளை தூக்கினார்கள். காவேரியின் கையில் இருந்த பழைய பயண அட்டையின் சிதைந்த ஓரம் அவள் உள்ளங்கையில் குத்தியது. டிஸ்பாச் வளைகுடாவின் நிழலில் அவளுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலியையே அவர் காலால் இழுத்து பக்கத்துக்கு தள்ளிவிட்டார்.

இது சாதாரண காலை ஓட்டம் இல்லை. அண்ணியின் மகள் கல்யாணம்; தாம்பரத்திலிருந்து மயிலாப்பூர் வரை இரண்டு மண்டபங்கள், மூன்று பூஜை நேரங்கள், தவறினால் குடும்பப் பெயரே தரையில் உருண்டுவிடும் நாள். இந்த சேவைத் துறையில் வேலை தவறினால் வாடிக்கையாளர் மட்டும் போகவில்லை; மாமியார் பக்கம் பேசும், சித்தப்பா பக்கம் சிரிக்கும், “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்” என்று நிழலாய் சுற்றும் அவமதிப்பே முதலில் வந்து நிற்கும். முரளி மாமா அதைத்தான் ஆயுதமாக வைத்திருந்தார்.

“மாமா, அந்த லைனுக்கு நேற்று இரவே நான் கையிருப்பு சீட்டு போட்டுட்டேன்,” என்றாள் காவேரி.

“நீ போட்டா சட்டமா ஆகிடுமா?” என்று அவர் கையிலிருந்த சாவி கொத்தைச் சுழற்றினார். “உன் அப்பா இருந்தப்போ என்ன இருந்ததுன்னு வேற, இப்ப எது என் கையில இருக்கு, எது இல்ல, அத நான் தெரிஞ்சுக்கறேன். ரேணு, நீங்க அவளைக் குளிர் அறை பக்கம் போக விடாதீங்க.”

ரேணு அக்கா நேராகப் பார்க்கவில்லை. குளிர்பெட்டிக்குப் பக்கத்தில் இரவிலேயே கொண்டு வந்திருந்த இட்லி மாவுப் பானைகள் வரிசையாக இருந்தன. அவற்றின் முன் மேசையில் ஒரு உண்ணாத சாப்பாட்டு டிபன் குளிர்ந்தபடி கிடந்தது; அதை காவேரி தான் நள்ளிரவில் திறக்காமல் வைத்தது. இப்ப அதற்குமேல் முரளி மாமா கையிருப்பு பதிவேட்டை போட்டிருந்தார்—அவள் வழக்கமாக உட்காரும் இடத்தில், அவர் கை எல்லை வரை தள்ளி.

காவேரி பேசவில்லை. பதிவேட்டின் கீழே பாதி வெளியே வந்திருந்த ரசீது நகலை அவள் பார்வை பிடித்தது. குளிர் அறை சாவி திரும்ப வேண்டிய நேரம் கடந்தும் இன்னும் முரளி மாமா கையில். சாவி கொத்திலிருக்கும் நீலப் பிளாஸ்டிக் குறியில் ‘உள் கையிருப்பு’ என்று அவள் தானே எழுதிவைத்த கிறுக்கல். நேற்று இரவு வரவு போட்ட ஆட்டிறைச்சி பெட்டிகளின் எண்ணிக்கை பதிவேட்டில் ஒன்று, வெள்ளை பலகையில் இன்னொன்று. மேலும், மேல் அலமாரியில் சுருட்டி நுழைத்த காகிதக் கோப்பின் மூலையில் ‘காவேரி கே. உரிமைப் பங்கு மாற்றம் பதிவு’ என்று மங்கலாக தெரிந்தது. முரளி மாமா வாயால் முழு களஞ்சியமே தன் கட்டுப்பாட்டில் எனக் கூறிக்கொண்டிருந்தார்; பொருட்கள் வேற கதையைக் காட்டின.

சரவணன் பக்கத்து வழியிலிருந்து ஓடி வந்தான். “அக்கா, மயிலாப்பூர் லைனுக்கு ஐஸ்பாக்ஸ் எங்க?”

முரளி மாமா உடனே திரும்பினார். “பழனி சொன்னத கேள். லேன் இரண்டு.”

காவேரி ஒரு நொடிக்கு அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். “சரவணா, காத்திரு.” அவள் கைப்பேசியை எடுத்து விரைவாக ஒரு எண்ணை அழைத்தாள். “சுந்தரமூர்த்தி அய்யா, நான் காவேரி. ஆம், கீழ் வளைகுடாவில் இருக்கேன். ஆவணப் பெட்டியில் இருக்கும் பங்கு பதிவு நகலை இப்போதே வெளியே எடுத்துப் பேசுங்க. இன்னொரு விஷயம்—மயிலாப்பூர் முகூர்த்த ஓட்டத்துக்கு அனுமதி தரும் கையொப்பம் யாருடைய பெயரில் திறக்கணும்?”

அங்கு இருந்தவர்கள் உடனே அமைதியாகவில்லை; ஆனால் நகர்வு சற்று தடுமாறியது. பாத்திரம் தூக்கியிருந்த பையன் ஒருவன் வேகத்தை குறைத்தான். முரளி மாமா சிரித்தார். “இவ என்ன டிராமா பண்ணறா பாருங்க.”

காவேரி போனை ஸ்பீக்கரில் போடவில்லை. ஆனாலும் அங்கிருந்து வரும் குரல் கூர்மையாக கசிந்தது. “கீழ் கையிருப்பு, முகூர்த்த முன்னுரிமை, குளிர் பொருள் வெளியீடு—மூன்றுக்கும் உரிமைப் பதிவு பெயர் காவேரி கதிர்வேல். முரளி சார் இடைக்கால கண்காணிப்பு மட்டும். சாவி ஒப்படைப்பு நேற்று இரவு செய்யப்படலைன்னு இங்க பதிவு இருக்கு.”

காவேரி பார்வையை உயர்த்தாமல் சொன்னாள்: “சரவணா, மயிலாப்பூர் வண்டி லேன் ஒன்று. பழனி, நீ எடுத்த தட்டுகள் அங்கேயே தரைல வை. ஆளுங்களே, லேன் இரண்டு நிறுத்துங்க. அந்த பாத்திரம் திருப்பி வச்சு ஐஸ்பாக்ஸ் லேன் ஒன்றுக்கு.”

ஒரே நேரத்தில் மூன்று உடல்கள் நடுவே நின்றன. சத்தமாக உரசியு வந்த ட்ராலி சக்கரம் அடித்து நின்றது. ஒரு பையன் “அக்கா லேன் ஒன்று சொல்றாங்க!” என்று கூவினான். பழனி திரும்பிப் பார்த்தான்; முரளி மாமாவைப் பார்த்தும், பலகையைப் பார்த்தும், மீண்டும் காவேரியைக் பார்த்தும் இரண்டு விநாடி கழித்து பாத்திரத் தட்டையை கீழே இறக்கினான். சாம்பார் கசிவின் வாசனை சூடு பிடித்த காற்றில் பரவியது.

“யாரும் ஏதும் மாற்றாதீங்க!” முரளி மாமா முன்னேறினார். “என் வாயைத் தாண்டி ஒரு டப்பாவும் கிளம்பாது.”

“உங்க வாயைத் தாண்டி இல்ல,” காவேரி அமைதியாகச் சொன்னாள். “பதிவேட்டைத் தாண்டிதான் கிளம்பும்.” அவள் நடந்து சென்று மேசையில் இருந்த கையிருப்பு பதிவேட்டை தனது பக்கத்துக்கு இழுத்தாள். அதன் கீழே இருந்த ரசீதுகள் சறுக்கியது. நீல சாவிக் குறி இன்னும் அவரது கையில் இருந்தது; ஆனால் புத்தகம் அவள் முன் வந்த அந்த நொடி, வேலைக்காரர்கள் எந்த முகத்தைப் பின்பற்றவேண்டும் என்று புரிந்துகொண்டார்கள்.

முரளி மாமா குரலைத் தாழ்த்தி விஷமாகப் பேசினார். “இது கல்யாண வீடு. உன் தந்தை முகம் காப்பாத்தினதால்தான் இவ்வளவு நாள் உன்னை வைத்திருந்தோம். இப்ப எல்லாருக்கும் முன்னாடி மாமாவை இழிவாக்கறியா?”

“எல்லாருக்கும் முன்னாடி நீங்க என்ன பண்ணீங்கன்னு எல்லாரும் பார்த்துட்டாங்க,” என்றாள் காவேரி. “மண்டபத்துக்கு போக வேண்டிய வண்டியை உங்க பக்கத்துக்கு திருப்பினீங்க. சாவி ஒப்படைக்கலை. வரவுப் பதிவு மாற்றினீங்க. இன்னும் நான் அமைதியா நின்னா அதுதான் இழிவு.”

அந்த நேரத்தில்தான் வாசலில் இரண்டு பெரியவர்கள் தோன்றினர்—மணமகள் தந்தையும், சுந்தரமூர்த்தி அய்யாவும். அவர்களோடு மயிலாப்பூர் மண்டப மேலாளரும். தாமதம் ஏன் என்று கேட்க வந்த முகங்கள். முரளி மாமா உடனே நெற்றி சுருக்கத்தை மாற்றினார். “சின்ன கணக்கு குழப்பம். நான் பார்த்துக்கறேன்.”

காவேரி பலகை அருகே சென்று கருப்பு மார்க்கரை எடுத்தாள். “சின்ன குழப்பம் இல்ல. இப்போ லைன் மாற்றம்.” வெள்ளை பலகையில் பெரிய எழுத்தில் எழுதினாள்: ‘லேன் 1 – மயிலாப்பூர் முகூர்த்தம் – சரவணன் டீம்’. அதற்குக் கீழே: ‘லேன் 2 – தாம்பரம் நிச்சயதார்த்தம் – பழனி டீம்’. பின்னர் பழைய சிவப்பு கோட்டின் மேல் நேராக கருப்பு கோடு போட்டாள். “சரவணா, ஆறு ஐஸ்பாக்ஸ். ரேணு அக்கா, குளிர் பொருள் வெளியீடு என் கையில்தான். பில் சீட்டு இல்லாம ஒன்றும் வெளியே போகாது.”

ரேணு அக்கா இந்த முறை நேராகத் தலைஅசைத்தாள். அது பெரிய செயல் இல்லை; ஆனால் அறையில் யார் பக்கம் எடை மாறுகிறது என்று தெரியும் அளவுக்கு போதியது. அவள் குளிர் அறை முன் நின்றிருந்த பையனிடம், “காவேரி சொன்னத கேள்,” என்றாள்.

முரளி மாமா பற்கள் கடித்தார். “ரேணு! நான் சொல்லுறத கேட்கலையா?”

ரேணு அக்கா கைகளை துடைத்துக்கொண்டே, “சாவி ஒப்படைப்பு பதிவு இல்ல. நான் எதையும் உங்க வாய்கேட்டு திறக்க மாட்டேன்,” என்றாள். அந்த வார்த்தை சூடான அடுப்பில் தண்ணீர் சிந்தியது போல இருந்தது. பின்னால் நின்ற மணமகள் தந்தை முகத்தை இறுக்கிக்கொண்டார். குடும்பத்துக்குள் சொல்லிக் கொண்டு நடக்கும் விஷயம் இனி வேலை இடத்திலேயே ஒலித்துவிட்டது.

முரளி மாமா தள்ளாடவில்லை; பழைய அதிகாரம் உடனே இறக்காது. அவர் போனை எடுத்து யாரோ ஒருவரிடம், “கிளையண்ட் கிட்ட சொல்லுங்க தாமதம் வரலாம்,” என்று தொடங்க, காவேரி உடனே மண்டப மேலாளரைக் கண்டாள். “வண்டி பதினைந்து நிமிஷத்துக்கு கிளம்பும். நீங்க வாசல் வழி காலி பண்ணுங்க. லேன் ஒன்று நேரா வெளியேறணும்.” மேலாளர் தயங்கினான்; சுந்தரமூர்த்தி அய்யா அவனை நோக்கி, “அவள் சொல்றது பண்ணு,” என்றார். அது கூச்சலல்ல. ஆனால் அந்தக் குறைந்த குரல் முரளி மாமாவிடமிருந்து இன்னொரு கல்லை எடுத்தது.

அங்கிருந்த பணியாளர்கள் உடனே மாறினார்கள். இதுவரை நடுவில் நின்று இரட்டை கட்டளை கேட்டவர்கள், இப்போ காவேரி சொன்னதற்கே கையை நகர்த்தினர். ஐஸ்பாக்ஸ் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று—லேன் ஒன்று. தோசைக்கல் பாதுகாப்பு பெட்டி—லேன் இரண்டு. நிறுத்தப்பட்ட ட்ராலி திரும்பி மற்ற வழி எடுத்தது. “வாசல் திறங்க!” “அந்த பாத்திரம் அங்கே இல்லை, இங்கே!” “சரவணன் டீம் முன்னாடி!” என்று சத்தங்கள் பரவின. வளைகுடா திருப்புமுனையில் ஓட்டம் உடல்களாலேயே மாறியது.

முரளி மாமா அருகே வந்து மிக மெதுவாகப் பேசினார். “காவேரி, போதும். வெளி ஆளுங்க இருக்காங்க. எனக்கு முகம் இருக்கு. மயிலாப்பூர் போகட்டும். ஆனா குளிர் அறை சாவி என்கிட்டதான் இருக்கணும். அடுத்த ரன் நான் பார்ப்பேன்.”

அவள் அவரைப் பார்த்தாள். அந்தச் சொற்றொடரில்தான் அவர் இன்னும் தோற்கவில்லை என்று நினைத்து நின்றார்—‘சாவி என்கிட்டதான் இருக்கணும்’. முரளி மாமா எப்போதும் வேலை பகிர மறுப்பதில்லை; சாவி மட்டும் விடமாட்டார். பாயும் பணம் அங்கிருந்தே தீர்மானிக்கப்படும்.

அந்த நேரத்தில் லேன் ஒன்று வண்டி பின்சக்கரம் உரசிய சத்தத்தோடு இடத்தில் நின்றது. சரவணன் ஓடி வந்து, “அக்கா, ஐஸ்பாக்ஸ் முழுசா ஏறிடுச்சு. குளிர் பொருள் மட்டும் வேண்டும்,” என்றான்.

முரளி மாமா உடனே கையைக் கூர்மையாய் நீட்டினார். “அந்த அவசர கையிருப்பை திற. சீக்கிரம். நான் சொல்றேன். பத்து கிலோ பன்னீர், மூணு டப் தயிர், மேல் ரேக்குல இருக்கும் முந்திரி பெட்டியும்.”

காவேரி நகரவில்லை. கேட்க வந்தவர்கள், வேலை செய்யும் ஆட்கள், ரேணு அக்கா, சுந்தரமூர்த்தி அய்யா—எல்லோரும் அந்த நீட்டிய கையைப் பார்த்தார்கள். அவர் கேட்பது உதவி இல்லை; இன்னும் உரிமை இருப்பதுபோல ஆணை. ஆனால் அந்த உரிமை நொடிக்கு முன்பே மாறி விட்டது.

“அவசர கையிருப்பு லேன் ஒன்றுக்குத்தான் திறக்கும்,” என்று காவேரி சொன்னாள். “அதுக்கு இப்ப உரிமை என் கையிலிருக்கு.”

“நான் கேட்டத கேளு,” என்று முரளி மாமா கடுப்புடன் முன்னே வந்தார். “இந்த ஓட்டம் என் வழியா தான் போகணும்.”

காவேரி பலகையை விரலால் தொட்டாள். கருப்பு எழுத்து இன்னும் ஈரமாக இருந்தது. “இல்ல. இப்போ எந்த ஓட்டம் எந்த வழியா போகணும்னு இங்க எழுதப்பட்டிருக்குது.” அவள் பதிவேட்டைத் திறந்து இரண்டு வரிகளை விரைவாக இழுத்து, ‘முரளி – கீழ் கையிருப்பு வெளியீட்டு அனுமதி நிறுத்தம்’ என்று எழுதினாள். அடுத்த வரியில்: ‘உடனடி அமல்.’ பின்னர் புத்தகத்தை சுந்தரமூர்த்தி அய்யா பக்கம் திருப்பினாள். அவர் ஒரு பார்வை போட்டார்; கையொப்பம் வைத்தார்.

அது நடந்த நொடி வேலை இடத்தில் ஏதோ முறிந்தது. முற்றிலும் ஒலி இல்லாமல் அல்ல—மாறாக எல்லா ஒலிகளும் புதிய பாதை பிடித்தது. பழனி தானாகவே லேன் இரண்டுக்கு மாறி, “எங்க டப்பா எது?” என்று காவேரியிடம் கேட்டான். ரேணு அக்கா முரளி மாமா நீட்டிய கையைக் கவனிக்காதபடி குளிர் அறை பட்டியலை காவேரிக்குக் கொடுத்தாள். மணமகள் தந்தை கண்களைத் தவிர்த்தார்; அவருக்குத் தான் யாரிடம் முன்பு நம்பிக்கை வைத்து தவறினோம் என்று இப்போதுதான் வெளிப்பட்ட முகம்.

முரளி மாமா முதலில் கத்த நினைத்தார்; பிறகு சத்தம் வரவில்லை. “காவேரி, இது ரொம்ப ஆகுது,” என்றார். அடுத்த சொல் வெளியே வர முன் அது மாறியது. “சாவியாவது குடு. வண்டி நிக்குது.”

“லேன் ஒன்று குளிர் பொருள்—என் முன்னாடி மட்டும்.” அவள் சரவணனிடம் திரும்பினாள். “நீ வண்டி வாசல் வரை கொண்டு வா. பன்னீர் பெட்டி இரண்டு, தயிர் டப் மூன்று, முந்திரி ஒரு சின்ன பெட்டி. பழனி, நீ லேன் இரண்டு விட்டு நகராத.”

முரளி மாமா இன்னும் ஒரு முறை முயன்றார். “அய்யா,” என்று சுந்தரமூர்த்தியை நோக்கி, “வீட்டு பெரியவங்க முன்னாடி—”

“பதிவு படி போகட்டும்,” என்றார் அவர். அதுவும் குறைந்த குரல். ஆனால் இனி முரளி மாமாவுக்கு இடையில் நிற்க யாரும் இல்லை.

காவேரி பலகையில் இறுதி வரியை எழுதினாள்: ‘முகூர்த்த முன்னுரிமை வெளியேற்றம் நிறைவு வரை மற்ற வெளியீடு இல்லை.’ பின்னர் மார்க்கரை மூடி வைத்தாள். “யாருக்காவது சந்தேகம் இருந்தா பதிவேட்டு இங்கதான். கட்டளை இங்கிருந்து.” அவள் யாரையும் பார்த்து வெற்றி முகம் காட்டவில்லை. அதைவிட கொடிய அமைதியுடன் லேன் ஒன்று வண்டி நகரும் வரை கணக்கைச் சொன்னாள். “ஒன்று… இரண்டு… மூன்று… கதவு மூடு. சரவணா, கிளம்பு.”

வண்டி வெளியேறியதும், அவள் திரும்பி குளிர் அறை சுவரை ஒட்டி இருந்த சாம்பல் நிற கையிருப்பு அலமாரி முன் நின்றாள். முரளி மாமாவின் கையில் இருந்த நீலக் குறியுள்ள சாவியை ரேணு அக்கா ஏற்கனவே மேசையில் வைத்திருந்தாள்—அவர் எப்போது விட்டார் என்று கூட யாரும் கவனிக்காத அளவுக்கு. காவேரி அந்தச் சாவியை எடுத்தாள், அலமாரி பூட்டில் நுழைத்தாள், திருப்பினாள். பூட்டு க்ளிக் என்று திறந்தது.