கேட் பாஸ் கைமாறிய நொடி

“அவளை உள்ளே விடாதே,” என்று சேகர் கையில் இருந்த மஞ்சள் கேட் பாஸை இழுத்துக்கொண்டே சொன்னான்; காயத்ரி ஏற்கனவே pickup lane-இன் வெள்ளை கோட்டில் ஒரு கால் வைத்திருந்தாள். அவள் கையில் இருந்த அரைமடிக்கப்பட்ட ரசீது காகிதம் கீழே விழ almost செய்து மீண்டும் அவள் விரல்களுக்கு ஒட்டிக்கொண்டது. பின்னால் மணமகள் பக்கம் உறவினர்கள், முன் பக்கம் மலர் கட்டிய வண்டிகள், நடுவில் அவளுக்காக மட்டும் தடுப்பு.

“மாமா, நான் தான் காலை முதல் லோடிங் பட்டியல்—” என்று அவள் சொன்னதும், சேகர் அவள் முகத்தையே பார்க்கவில்லை. “முதல்ல வீட்டாரு. நீ ஒதுங்கி நில்.” அடுத்த நொடி, பதினொன்பது வயசு சித்தப்பன் மகன் கார்த்திக் சிரித்தபடி வந்தான். “இவனுக்கு கொடு. அவன் போய் bride side bag எடுத்து வரட்டும்.” கேட் பாஸ் கார்த்திக்குக் கையில் போனது. காயத்ரி மட்டும் தடுப்பின் வெளியே.

அது வெறும் பாதை இல்லை. இன்று மாலை ராமமூர்த்தி ஐயர் வீட்டில் நடந்த திருமணத்தில், யார் pickup lane-க்கு செல்லலாம், யார் service shutter-க்கு போகலாம், யாரின் கையில் release token இருக்கும் என்பதுதான் முகம். வருணும் அவளும் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு; ஆனாலும் சேகர் எப்போதும் அவளை “வெளி பெண்” இடத்திலேயே நிறுத்துவான். இன்று எல்லாருக்கும் முன்.

கார்த்திக் பாஸை விரலில் சுழற்றிக்கொண்டு உள்ளே சென்றதும், உள்ளே இருந்து ரவி ஓடி வந்தான். வியர்வையால் சட்டை முதுகில் ஒட்டியிருந்தது. “அக்கா,” என்று அவன் தடுப்புக்கு அப்பால் நின்றவளைத் தான் தேடினான், “மாப்பிள்ளை side return gift cartons-ல மூணு காணோம். premium cab release ஐந்து நிமிஷத்துல வேண்டும். யாரிடம் வைத்திருக்கிறீங்க ledger?”

சேகர் பதில் சொன்னான். “என்னடா, என்னிடம் கேள். இவளைத் தாண்டி வேலை நடக்கும்.”

ரவி தள்ளாடினான். “அய்யா, ledger அவங்கள்கிட்டதான் இருக்கு.”

காயத்ரி தோளில் இருந்த பையில் இருந்து சுருண்ட நீல நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தாள். முன்பக்கத்தில் பழைய பேனா குத்திய கருப்பு மைச் சின்னம். “ரவி, left stack-ஐ திறக்காதீங்க. kitchen side cold box பக்கத்துல leftover meal box குவிச்சிருக்கும் மேசைக்குக் கீழே second row-ல மூணு cartons. சிவப்பு ஸ்டிக்கர் போட்டது. premium cab hold பண்ணுங்க. bride grandmother first release. நான் சொல்ற வரை shutter திறக்காதீங்க.”

ரவி அவள் சொன்ன இடத்துக்கே திரும்பிப் போனான். சேகர் கண் ஓரமாக மட்டும் பார்த்தான்; ஆனாலும் பாஸ் திரும்பி வரவில்லை. “அவ்வளவு தெரிந்தா என்ன? gate pass இல்லேன்னா இங்க நிக்கணும்,” என்றான். அவன் குரலில் borrowed authority-யின் புண்ணாக்கு.

ஐந்து நிமிடத்தில் இரண்டு ஊழியர்கள் மூன்று cartons-ஐ தூக்கிக்கொண்டு ஓடினார்கள். ரவி தொலைவில் இருந்து கையசைத்தான். bride grandmother-ஐ அழைத்துச் சென்ற மின்வண்டி உடனே நகர்ந்தது. சேகர் தரப்பில் நின்றிருந்த இரு பெரியம்மாக்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள். காயத்ரி உள்ளே செல்ல முடியவில்லை; ஆனாலும் உள்ளே நகர்ந்த முதல் release அவள் சொன்ன வழியில்தான் நடந்தது. அந்தச் சின்னச் சிளுக்கு போதும்; சேகர் கண்ணில் ஒரு எரிச்சல் பதிந்தது.

“உனக்கு வரம்பு தெரியல,” என்று அவன் அருகே வந்து மெலிதாகச் சொன்னான். “வேலை தெரிஞ்சதுனால வீட்டுக்குள்ள இடம் கிடைக்காது. வருண் busy. நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

காயத்ரி அவனை நேராகப் பார்த்தாள். “நீங்க பார்த்துக்கிட்டீங்கலே.”

அதே நேரத்தில் பின்புற service shutter பக்கம் சத்தம் வெடித்தது. premium pickup slot-க்கு வைத்திருந்த கருப்பு டெம்போ வேறொரு விருந்தினர் குழுவின் பொருளை ஏற்றிக்கொண்டு தவறான ரேம்பில் நின்றுவிட்டது. டிரைவர் கத்தினான். இரண்டு ஊழியர்கள் யாரை கேட்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் ஒரே இடத்தில் சுற்றினர். சேகர் உடனே கைநீட்டி “அதை நிறுத்து, இந்த lane என் booking” என்று கத்தினான். அவன் கையில் pass இல்லை; ஆனாலும் அவன் குரலால் எல்லாம் நிற்கும் என்று நினைத்தான்.

காயத்ரி ஒரு நொடி கூட வீணாக்கவில்லை. தடுப்பின் பக்கவாட்டில் இருந்த குறுகிய கதவுச்சட்டத்தில் ஒரு இடைவெளி—doorframe pause—அதில் வழுக்கி அவள் நேராக ரவியிடம் சென்றாள். “ரவி, premium slot release paper யாரிடம்?”

“சேகர் அய்யா எடுத்துட்டாரு… ஆனா driver list உங்க பெயர்ல தான் இருக்கு, அக்கா,” என்றான்.

“அப்படின்னா மாற்றமே இல்ல.” அவள் கைநீட்டினாள். ரவி தயங்கியபடி சாவி வளையத்தோடு கட்டியிருந்த சிவப்பு பிளாஸ்டிக் access tag-ஐ அவள் உள்ளங்கையில் போட்டான். அதில் ‘P3’ என்று வெள்ளை எழுத்து. அந்த ஒரு சிறிய பொருள் கையில் மாறியதைக் கண்ணால் பார்த்தான் சேகர்.

“ஏய், அதை அவளுக்கு யார் கொடுக்க சொன்னது?” என்று அவன் முன்னே வந்தான்.

ரவி அசையவில்லை. “டிரைவர் பதிவு காயத்ரி அக்கா பெயர்ல இருக்கு, அய்யா.”

காயத்ரி ஏற்கனவே டெம்போ பக்கம் திரும்பி இருந்தாள். “பழனி, reverse எடு. இந்த வண்டி P3-ல இல்ல. north lane clear பண்ணு. senior pickup முதல்ல.” டிரைவர் உடனே ஸ்டியரிங் திருப்பினான். ரேம்பிலிருந்த வண்டி பின்வாங்கி, சேகர் முன்பாகவே இடம் காலியானது. பிறகு காயத்ரி சிவப்பு tag-ஐ கையில் உயர்த்தி, “இந்த slot இப்போ ராமமூர்த்தி ஐயர் side release. bride grandmother, மருந்து bag, silver plates. மற்றவை wait,” என்றாள்.

அது குரல் வெற்றி இல்லை; இயக்க வெற்றி. காவலர் சங்கிலியைத் திறந்தான். உள்ளே நின்றிருந்த சிறிய battery cart நேராக அவள் காட்டிய கோட்டில் வந்து நின்றது. சேகர் பக்கம் நின்ற கார்த்திக் கையில் இருந்த மஞ்சள் pass suddenly பயனற்ற காகிதமாயிற்று.

“சேகர், என்ன ஆச்சு?” என்று ராமமூர்த்தி ஐயர் தூரத்திலிருந்து வந்தார். வயது சாய்ந்திருந்தாலும் குரல் மட்டும் நேராக இறங்கியது. அவருக்கு அருகே மாப்பிள்ளை அம்மா, இரு மாமியார், மூன்று பேரன்-பேத்திகள். முகங்களில் ஒரு பொதுவான கவலை—வண்டி நகரவில்லையென்றால் முகம் போகும்.

சேகர் சற்றே நேராக நின்று, “சின்ன confusion தான்,” என்றான்.

“காயத்ரி,” என்று ராமமூர்த்தி ஐயர் அவளைப் பார்த்தார். “எந்த வண்டி முதல்ல போகணும்?”

அந்த ஒரு கேள்விதான் முகத்தின் பிளவு. இன்னும் சில நிமிஷம் முன் தடுப்புக்கு வெளியே நிறுத்தப்பட்டவளை இப்போது எல்லோரும் நோக்கினர். இரண்டு பெரியம்மாக்கள் நேரே அவள் இருக்கும் பக்கம் வந்து நின்றனர்; ஒருத்தி தன் பட்டு சாறியைத் தூக்கிக்கொண்டு சக்கர வழியில் இடம் செய்தாள். கார்த்திக் மஞ்சள் பாஸை மெதுவாகக் கீழே இறக்கிக்கொண்டான்.

காயத்ரி ledger-ஐ திறந்தாள். “முதல்ல ஐயர் கார். அடுத்தது மருந்து பெட்டி போகும் வெள்ளை வேன். மூன்றாவதா flower stand return.” அவள் பெயரைச் சொல்லவில்லை; யாரையும் சமாதானப்படுத்தவில்லை. யாருக்கு வழி, யாருக்கு காத்திருப்பு என்பதையே சொன்னாள். ரவி அதே வரிசையில் ஊழியர்களை ஒழுங்குபடுத்தினான்.

சேகர் சும்மா நின்றிருக்கவில்லை. அவன் கடைசி முயற்சியை உடனே செய்தான். “அந்த black Innova நம்ம side. மாப்பிள்ளை நண்பர்களை நான் அனுப்பணும். tag என்கிட்டே வரணும். இல்லேன்னா வெளியே jam ஆகிடும்.”

அவள் திரும்பிப் பார்க்காமல், “jam ஆகுதுன்னு இப்போதான் ஞாபகம் வருதா?” என்றாள். பிறகு driver line-க்கு நடந்தாள். metal shutter அரை அளவு உயர்த்தப்பட்டிருந்தது; அதன் கீழே டயர் மண்வாசனை, diesel சூடு. pickup edge-இல் எல்லாரும் தேங்கியதால் அந்த இடம் மேடையாக மாறியிருந்தது.

கருப்பு Innova வந்தபோது சேகர் வேகமாக முன்னேறி passenger door-ஐத் திறக்க முயன்றான். “இது first release,” என்று கத்தினான். அவன் கை door handle-ஐத் தொட்டதே தவிர, உள்ளே அமர யாரும் நகரவில்லை. டிரைவர் காயத்ரியைத் தான் பார்த்தான். release tag அவள்கிட்டே.

அவள் சிவப்பு access tag-ஐ வண்டி முன் கண்ணாடியருகே காட்டினாள். “இந்த வண்டி வெள்ளச்சேரி route. ஐயர் side மட்டும். gate-ல chain open.” ரவிக்குத் தலையசைத்தாள்.

காவலர் உடனே வெளியே செல்லும் சங்கிலியை அவள் பக்கம் திறந்தான். சேகர் பக்கம் இருந்த இரும்பு தடுப்பு அப்படியே இருந்தது. டிரைவர் வண்டியை மெதுவாக முன்னேற்றினான். சேகர் வண்டியுடன் ஓடிவந்து, “ஒரு நிமிஷம், அந்த two bags—” என்று சொன்னான்.

“அவை next queue,” என்றாள் காயத்ரி. அவள் சொல் முடியும் முன் பின்புற ஊழியர் shutter-ஐ இன்னும் கொஞ்சம் உயர்த்தி, Innova முன்சக்கரத்துக்கு இடம் விட்டான். வண்டி அவள் காட்டிய பாதையில் சரியாக வெட்டி வெளியேறியது. சேகர் கையில் எதுவுமில்லாமல் அந்த திறக்காத பக்கத்தில் நின்றான்.

அவன் குரல் இப்போது குறைந்தது. “காயத்ரி, pass கொடு. நண்பர்கள் காத்திருக்காங்க.”

அவள் அவனை நேராகப் பார்த்தாள். எல்லோரும் கேட்கும் அளவுக்கு சத்தமாக இல்லை; ஆனால் கேட்க வேண்டியவர்களுக்கு தெளிவாக. “என்னை ஒதுக்கி நிறுத்திய பக்கம் காத்திருக்கட்டும். மரியாதை கொடுத்த பக்கம் முதல்ல போகும்.”

அடுத்த release இன்னும் முக்கியமானது. மணமகள் பாட்டிக்கான வெள்ளை வேன், மருந்துப் பை, தலையணை, இரண்டு பெண்கள். சேகர் மீண்டும் முன்னேறவில்லை; ஆனாலும் தன் பக்கம் crowd-ஐ திரட்டி “இது five minutes matter” என்று கிசுகிசுத்தான். அந்தக் கிசுகிசுப்பு கூட வேலை செய்யவில்லை. அனைவரும் gate அல்ல, காயத்ரி கையில் இருந்த சிவப்பு tag-ஐ பார்த்தார்கள்.

அவள் வெள்ளை வேன் டிரைவரிடம், “ஆண்டாள் நகர route. left turn மட்டும். உடனே கிளம்புங்க,” என்றாள். டிரைவர் சக்கரம் திருப்பும் முன், சேகர் ஒரு கடைசி சுரண்டலை முயன்றான். “at least shutter full open பண்ணு. எல்லாரும் ஒரே வழியா போகட்டும்.”

காயத்ரி metal shutter-ஐ பாதி உயரத்தில் பிடித்திருந்த சங்கிலியைத் தட்டினாள். “இவ்வளவு போதும். இந்த side release மட்டும்.”

வேன் நகர்ந்தது. அதன் பின்சக்கரம் threshold-ஐத் தாண்டியபோது, அவள் சிவப்பு tag-ஐ மீண்டும் உள்ளங்கையில் மடித்து வைத்துக்கொண்டாள். service shutter அவள் பக்கம் அரை திறப்பில் தங்கியது; மறுபக்கம் காத்திருப்பவர்களுக்கு அது இன்னும் திறக்காத கதவாகவே இருந்தது.