உண்மையான கைதான் அங்கே முகம் காட்டியது

“காயத்ரி, நீங்க அங்கேயே உட்காருங்க—பெஞ்ச்ல,” என்று ஒரே சத்தமாகச் சொன்னார் தேர்வு ஒருங்கிணைப்பாளர். அவர் கையில் இருந்த அழைப்புத் தாளை அவள் நீட்டிய விரல்களைக் கடந்து ரஞ்சித்திடம் கொடுத்தார். கண்ணாடிச் சாளரத்துக்குள் இருந்த மதிப்பாய்வுக் குழுவும், வெளியே வரிசையாக உட்கார்ந்திருந்த நர்சிங் மேற்படிப்பு விண்ணப்பதாரர்களும், நோயாளி உறவினர்களும் அந்த ஒரு மாற்றத்தையே முடிவாக ஏற்றுக்கொண்ட மாதிரி தலை அசைத்தார்கள்.

சென்னையின் அந்த பெரிய பல்துறை மருத்துவமனையின் அவசரப் பிரிவு பயிற்சி மண்டபம் அன்றைக்கு திறந்த தேர்வு அரங்கமாக மாறியிருந்தது. சுவற்றை ஒட்டி நீண்ட இரும்புப் பெஞ்ச். நடுவில் டெமோ மேசை. அதன் அப்பால் நீதிபதிகள் மேசை, மதிப்பெண் தாள்கள், மணி, ஸ்டெதஸ்கோப், ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க், பயிற்சி பொம்மை. காயத்ரியின் தோள்களில் இரவு பணி முடிந்த கசங்கல் இன்னும் இருந்தது; கைமுட்டிக்குக் கீழே பழைய நீல மை ரேகை. அவள் மார்புப்பையில் இருந்த லாக்கர் சாவியை ஏற்கெனவே ஒப்படைத்துவிட்டு வந்திருந்தாள்—இந்த தேர்வுக்குப் பிறகே ஒப்பந்த உயர்வு கிடைத்தால் புதிய பணி பிரிவு. இல்லையென்றால் மீண்டும் தற்காலிக பட்டியல். வீட்டில் அம்மாவுக்கு மாப்பிள்ளை வீட்டு கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியாத நிலை.

“முதலிலேயே ரஞ்சித் சார் பாருங்க,” என்று சீதா மாமி சிரித்தபடி பக்கத்து பெண்ணிடம் சொன்னாள். மருத்துவமனை நிர்வாக அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்தாலும், மாமியாக எல்லாரிடமும் முகம் வைத்துப் பழகுவாள். “நம்ம டாக்டர் அரவிந்த் பார்த்த பையன். கையிலேயே பிரசென்ஸ் இருக்கு.” அந்த ‘நம்ம’ என்ற ஒரு சொல் போதும். காயத்ரி ஒரு பெஞ்ச் இடம் குறைவானவள் என்று அறைக்கு தெரிந்துவிட்டது.

ரஞ்சித் வெள்ளை கோட்டை சற்றே அசைத்தபடி முன் வந்தான். “முதலில் தலைமை வழக்கு நான் பார்கிறேன்,” என்றான். அவன் இன்னும் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை; ஆனாலும் குரல் ஏற்கெனவே உத்தரவு குரல். காயத்ரி எழுந்து, “என் பெயர் அழைப்பு—” என்று தொடங்க, ஒருங்கிணைப்பாளர் அவளை நிறுத்தினார். “காத்திருங்க. பெண்கள் ரவுண்ட் அப்புறம். இப்ப வேகமான கேஸ்.”

அது முதல் சின்ன விரிசல். மதிப்பாய்வுக் குழுவில் இருந்த மூத்த மருத்துவர் ஒருமுறை மட்டும் தலை தூக்கி, “அவளோட தாள்?” என்று கேட்டார். உடனே அரவிந்த், “அவங்க ஒப்பந்தப் பிரிவிலிருந்து, சார். ஆப்சர்வ் பண்ணட்டும். ரஞ்சித் வழக்கம் போல முன்னிலையிலேயே நல்லா செய்வார்,” என்றான். ‘ஆப்சர்வ்’—அறை முழுக்கப் பரவ ஏற்ற சொல். பெஞ்சில் உட்கார்த்துவிட்டு, பார்க்க மட்டும் வைத்துவிட்டார்கள்.

முதல் நடைமுறைச் சோதனை சாதாரணமாகத் தொடங்கியது. பயிற்சி பொம்மைக்கு சுவாசக் குறைபாடு, ரஞ்சித் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். அவன் கையுறை போட்டான், முகத்தைச் சுளித்தான், நாடி பார்த்தான், பெயர் சொன்னான், ஆனால் ஆக்ஸிஜன் இணைப்பதற்கு முன் மார்புக் கசிவுக் குழாயைத் தேட ஆரம்பித்தான். தவறு பெரியதல்ல; ஆனாலும் அடிப்படை வரிசை தவறு. காயத்ரி பெஞ்சிலிருந்து, “முதலில் காற்றுப்பாதை—” என்றவுடன் ஒருங்கிணைப்பாளர் கடுமையாக, “இடைமறியாதீங்க,” என்றார்.

அவள் உதட்டைச் செருகிக்கொண்டாள். அடுத்த நிமிஷம் ரஞ்சித் பொம்மையின் தலையை தவறாக வளைத்ததால் மானிட்டர் சத்தம் மாறினது. வெளியே இருந்த இரண்டு இளநிலை நர்ஸ்கள் ஒருவரைக் ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள். காயத்ரி எழுந்து நின்றாள். “அதான் சொன்னேன்,” என்று சொல்லவில்லை. சொல்லாமல் இருந்ததே அவளுக்கு ஆதாரம் போல இருந்தது.

“சரி, அடுத்தவர்,” என்று போகலாம் என்ற இடத்தில், பக்கத்து கண்ணாடி கதவு பாதியாகத் திறந்து ஒரு வார்ட்பாய் ஓடிவந்தான். “சார், டெமோவுக்கு கொண்டுவந்த ஹை-ஃபிடெலிட்டி செட்அப் ரெடி. வெளியிலிருந்து வந்த குழு பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க. ஒரு அவசர சிமுலேஷன் போடச் சொல்லிருக்காங்க.”

அந்த ஒரு செய்தியால் அரங்கம் சுருங்கிவிட்டது. வெளியிலிருந்த மருத்துவமனைத் தலைவர், இரு துறைத் தலைவர்கள், இன்னும் சிலர் கதவின் விளிம்பில் நின்றனர். அதே நேரம் சீதா மாமி தன் சாயத்தைச் சரிசெய்து நிமிர்ந்தாள்; இது இப்போது வேலைத் தேர்வு மட்டும் இல்லை, முகம் காட்டும் நிகழ்ச்சி. அரவிந்த் நிமிடம் யோசிக்காமல், “ரஞ்சித், நீயே,” என்றார்.

இரண்டாவது சின்ன விரிசல் அங்கேதான் உடைந்தது. துறைத் தலைவர் மெதுவாக, “முதலிலிருந்தே அவன் மட்டும் ஏன்? மற்றவர்களும் இருக்காங்க இல்லையா?” என்றார். ஒருங்கிணைப்பாளர் விருப்பமில்லாமல் பட்டியலைப் புரட்டினார். காயத்ரியின் பெயர் மேல் பக்கத்தில் இருந்தது; அதன் மீது கருப்புக் பேனாவால் பக்கவாட்டாக ஒரு குறி. அவள் அதைத் தூரத்திலிருந்தே பார்த்தாள். பழைய மைத் தடம் போலக் குத்திய கோடு.

“சரி,” என்றார் மூத்த மருத்துவர். “இருவரும். முதலில் ரஞ்சித். அதே வழக்கை அவள் தொடரட்டும்.”

இப்போது எல்லோரும் பார்க்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்தது. ரஞ்சித் டெமோ மேசைக்கு சென்றான். பொம்மையின் திரையில் எண்கள் தள்ளாடின. அவன் கேள்விகள் கேட்டான், குரலை உயர்த்தினான், ஸ்டெதஸ்கோப் வைத்தான், ஆனால் திரையில் குறைந்து கொண்டிருந்த ஆக்சிஜன் அளவைப் பார்த்தும் தவறான மருந்துப் பெயரைச் சொன்னான். “முதலில் செடேஷன்—” என்றவுடன் மூத்த மருத்துவர் புருவம் நெளித்தார். பக்கத்தில் இருந்த ஜூனியர் மருத்துவர் தன் பேனாவை நிறுத்திக் கொண்டார். ரஞ்சித் அவசரத்தில் மாஸ்க் சீலை சரியாகப் பொருத்தவே இல்லை; சத்தம் வெளியே கசிய, மானிட்டர் அலாரம் கூர்மையாயிற்று.

“நிறுத்துங்க,” என்றார் நீதிபதி. அந்த வார்த்தை காற்றை வெட்டியது. ரஞ்சித் கையைப் பின் வாங்கும்போது கையுறையின் ஓரம் கிழிந்தது.

“காயத்ரி,” என்றார் அதே குரல். இந்த முறை பெயருக்கு முன் ஏதோ மரியாதை இருந்தது. “நீங்க.”

அவள் எழுந்து வந்தபோது பெஞ்சின் இரும்பு அவள் முழங்காலில் ஒட்டிய சுவடு வலித்தது. கையில் எதுவும் நடுக்கம் இல்லை. மாஸ்கைத் தூக்கி, தலையின் நிலையைச் சரிசெய்தாள். “காற்றுப்பாதை திறந்திருக்கிறது. ஆனால் சீல் சரியில்லை,” என்றாள். அதைச் சொல்லிக்கொண்டே இரண்டு விரலால் மாஸ்க் ஓரம் அமுக்கி, பையை அளவாக அழுத்தினாள். திரையில் எண் ஏறியது. “இப்போ சமமாகச் சுவாசம் செல்கிறது.” பிறகு மார்பை நோக்கி, “ஒருதரப்பு நுழைவு குறைவு. ஆனால் இது மருந்து கேஸ் இல்லை. சாத்தியமான டென்ஷன் ப்னியுமோதோரக்ஸ். முதலில் நெடில் டிகம்பிரஷன் இடம் தயாரிக்கணும்.”

அவள் பேசும்போது அறை அவளது வார்த்தைகளைப் பிடிக்கவில்லை; அவள் கைகளைப் பிடித்தது. எது எதற்குப் பிறகு வருகிறது என்பதை எல்லோரும் கண்களால் பின்தொடர முடிந்தது. அவள் ஊசியின் இடத்தை எலும்பு மடிப்பால் கண்டுபிடித்து குறித்தாள். தவறான கோணம் போகவில்லை. ஆக்ஸிஜன் அளவு மீண்டும் ஏறியது. அலாரம் மெல்லியது. நீதிபதிகள் மேசையில் இரண்டு பேனாக்கள் ஒரே நேரம் ஓடின.

ரஞ்சித் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தான். “அதெல்லாம் சிமுலேஷன்ல ஓவர் இன்டர்ப்ரிடேஷன்,” என்று அவன் இடையில் சொன்னான். யாரும் தலை திருப்பவில்லை. அதுவே அவன் இழந்த முதல் இருக்கை.

அடுத்த கேள்விகள் அவளை நோக்கி வந்தன. “அடுத்து சிடி வேண்டுமா?” — “நிலைத்த பிறகு.” “நாடி ஏன் இப்படி இருந்தது?” — “அழுத்தக் கசிவு.” “தவறான முதல் முடிவு எடுத்திருந்தால்?” — “மருந்து தாமதமில்லை; உயிர்தான் தாமதம்.” மூத்த மருத்துவர் கண்ணாடியை மூக்கின் மேல் தூக்கி, “அந்த வித்தியாசம் புரியணும்,” என்று குறிப்பேட்டில் எழுதினார். அரவிந்த் ஏதோ சொல்ல முனைந்தார்; அவரைக் கடந்து அடுத்த கேள்வி நேராக காயத்ரியிடம் வந்தது.

அறையில் யார் நின்று, யார் உட்கார்கிறார்கள் என்பதே மாறியது. முன்பு அவளைப் பெஞ்சில் ஒட்ட வைத்த ஒருங்கிணைப்பாளர் இப்போது அவளுக்காக பக்கம்தள்ளி நின்றார். சீதா மாமி கதவின் விளிம்பில் மாட்டிக்கொண்டாள்; உள்ளே வர முகம் இருந்தும் கால் வரவில்லை. வெளியே இருந்த விண்ணப்பதாரர்கள் பெஞ்சிலிருந்து முன்வாங்கி பார்த்தார்கள். ரஞ்சித் மட்டும் இடையில் நுழைய முயன்றான். “சார், இன்னொரு கேஸ் குடுங்க. நான்—”

“காத்திருங்க,” என்றார் மூத்த மருத்துவர், அவன் சொன்ன குரலிலேயே அவனை நிறுத்தி. அந்த ஒரு ‘காத்திருங்க’ அவன் மீது விழுந்தபோது, முன்பெல்லாம் காயத்ரி மேல் போட்டதைவிடக் கனமாக இருந்தது.

ஆனால் பழைய ஒழுங்கு இன்னும் இறக்கவில்லை. திடீரென்று அலுவலகத்திலிருந்து ஓடிவந்த செவிலியர், “சார், லாபியில் ஒரிஜினல் அவசர நிலை. வயதான நோயாளி விழுந்துட்டாங்க. ரேபிட் ரெஸ்பான்ஸ் டீம் வருது. குடும்பம் அலறுது,” என்றாள். அரவிந்த் உடனே சொன்னார், “அப்படின்னா டெமோவுக்கு இங்கே நிறுத்தலாம். பின்பு மதிப்பெண்—”

“இல்லை,” என்றார் துறைத் தலைவர். “இப்போதே பார்ப்போம். யார் முன்னிலை எடுக்கிறார்கள் என்று.” அவர் கதவைத் தள்ளி திறந்தார். வெளியே லாபி, விளக்கெழில், பதற்ற சத்தம், தரையில் பாதி படுத்த நிலையில் மூதாட்டி, அருகே கலங்கி நின்ற மகள். மருத்துவமனை ஊழியர்களும், தேர்வு குழுவும், காத்திருந்தவர்களும் எல்லாம் ஒரே பார்வையில்.

ரஞ்சித் முதலில் விரைந்தான்; அவசரமாக முட்டிமேல் அமர்ந்து, “அம்மா, கேட்கிறீங்களா?” என்று கேட்டான். பதில் இல்லை. அவன் தவறான இடத்தில் நாடி தேடிக் கொண்டிருந்தான். குடும்பம் இன்னும் அதிகமாகக் கத்தத் தொடங்கியது. “சார், ஏதாவது பண்ணுங்க!” சீதா மாமியும் அங்கே வந்திருந்தாள்; முகம் வெண்மையடைந்தது. இது அவள் தெரிந்த குடும்பம்.

காயத்ரி கீழே அமர்ந்தபோது, அவள் குரல் உயரவில்லை. “ஸ்ட்ரெச்சர் வலப்பக்கம். ஆக்ஸிஜன். ரத்த அழுத்தம். யாரும் தலைக்குப் பக்கமா நிக்காதீங்க,” என்றாள். கட்டளைகள் நேராகச் சென்றன. ரஞ்சித்தின் கை இன்னும் தவறான இடத்தில் இருந்தது; அவள் அவன் மணிக்கட்டைக் களைத்து விட்டு, “கரோட்டிட். இங்கே,” என்று கையைத் தள்ளினாள். அது இரண்டாவது இருக்கை இழப்பு—இந்த முறை எல்லோர்முன்.

மூதாட்டியின் உதடு சாம்பல் நிறமாக இருந்தது. காயத்ரி கண்களைத் திறந்து ஒளி பார்த்தாள். மார்புச்சலனம் குறைவு. “சர்க்கரை வரலாறு?” என்று மகளிடம் கேட்டாள். “இருக்கு… இன்சுலின்… காலையிலிருந்து சாப்பிடலை…” காயத்ரி உடனே, “குளுக்கோமீட்டர்,” என்றாள். ரஞ்சித், “முதலில் கார்டியக்—” என்று தொடங்க, அவள் அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. விரலில் எடுக்கப்பட்ட ரத்தத் துளி கருவியில் ஏறிக்கொண்டிருக்கும்போது அவள் ஏற்கெனவே வாய்வழி தடையைப் பார்த்து, நிலை திருத்தி, ஆக்ஸிஜன் ஓட்டத்தைச் சரிசெய்தாள்.

எண் வந்தது. மிகவும் குறைவு. “ஹைப்போக்ளைசீமிக் கோலாப்ஸ். டெக்ஸ்ட்ரோஸ் தயார்,” என்றாள். செவிலியர் ஒரு நொடிக்கே தடுக்க, “ஆர்டர்—” என்றாள். காயத்ரி துறைத் தலைவரை ஒருமுறை பார்த்தாள். அவர் தலை ஆட்டினார். அதுவே போதும். கட்டளை அவள் பக்கமாக மாறியது. ரஞ்சித் எதையோ எடுக்க முயன்று ட்ரேயைத் தவறவிட்டான்; உலோக சத்தம் லாபியில் சிதறியது.

“வேகமாக வேண்டாம். நரம்பு வழி உறுதி பண்ணி கொடுங்க,” என்றாள் காயத்ரி. அவள் கையால் வழி பிடித்து காட்டினாள். மருந்து சென்றது. சில நொடிகளில் மூதாட்டியின் விரல்கள் அசைந்தன. மூச்சின் ஒலி மாறியது. மகள் அழுகையிலேயே, “அம்மா… அம்மா…” என்று முன் நழுவ, காயத்ரி அவளைத் தடுக்காமல், “தலையை கீழே இழுக்காதீங்க. இப்போ சுவாசம் சரியாக வருகிறது,” என்றாள்.

இந்த முறை அறையும் லாபியும் இரண்டாக இல்லை. நீதிபதிகள் மேசையில் இருந்தவர்கள் வெளியே வந்து வட்டமாக நின்றிருந்தார்கள். கண்ணாடிக்குப் பின் இருந்த பார்வை இப்போது அவளைச் சுற்றிய கட்டளைக்குள் வந்துவிட்டது. அரவிந்த் வாயைத் திறந்தார்; வார்த்தை வரவில்லை. சீதா மாமி ரஞ்சித்தை நோக்கிப் பார்த்ததும், அவன் பார்வை கீழே விழுந்தது. அவன் பெயரால் முன்னரே திறந்து வைத்த கதவு இப்போது அவன் முன் பாதியாக மூடிய கதவாய் நின்றது.

மூத்த மருத்துவர் மதிப்பெண் தாளை எடுத்துக்கொண்டு லாபி கதவணியில் நின்றார். “இங்கிருந்தே முடிப்போம்,” என்றார். காயத்ரி இன்னும் நோயாளியின் கையை விட்டுவிடாமல், “நிலைமை திரும்பி வருகிறது. கண்காணிப்புக்கு உள்ளே மாற்றலாம்,” என்றாள். அதைச் சொல்லிக்கொண்டே செவிலியரிடம் ஸ்ட்ரெச்சர் நகர்த்தச் சைகை செய்தாள்; பிறகு நேராக நீதிபதிகள் மேசை இருந்த பக்கம் நடந்தாள்.

அவள் ஒப்படைத்த லாக்கர் சாவி இன்னும் ஒருங்கிணைப்பாளரின் கிளிப்போர்டில் சிக்கியிருந்தது. அதை எடுத்துக் கொண்டாள். மதிப்பெண் தாளின் மீது மூத்த மருத்துவர் இழுத்த சிவப்பு கோடு வெளிச்சத்தில் நின்றது. ரஞ்சித்தின் பெயருக்கு எதிரே தடுமாறிய எண்கள். காயத்ரியின் பெயருக்கு எதிரே நிரம்பிய வரிசை. அவள் சாவியை தாளின் அருகே வைத்துவிட்டு, “இந்தப் பிரிவுக்குள் நான் ஆப்சர்வ் பண்ண வரலை, டாக்டர். டியூட்டிக்கு வர்றேன்,” என்றாள்.

நீதிபதிகள் மேசையின் விளக்குக்குக் கீழ் குறியிட்ட மதிப்பெண் தாள் அசையாமல் இருந்தது; அவளை அடக்கியிருந்த பெஞ்ச் காலியாக இருந்தது.