தடுக்க முடியாத ஒருத்தி

“நீங்க இங்க இல்ல, பக்கத்து வழியா போங்க,” என்று நிர்மலா அத்தை வெள்ளி நிற கயிற்றுத் தடுப்பை நேராக காவியாவின் முன் இழுத்து பிடித்தாள். படிக்கட்டு லாண்டிங்கில் ஏற்கனவே கூட்டம் நெரிசலாகப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது; மேல் மாடி மண்டபத்திலிருந்து நாதஸ்வரம் சத்தம் இறங்கிக் கொண்டே வந்தது. கையில் குளிர்ந்து போன சாப்பாட்டு பெட்டி, தோளில் பலமுறை பயன்படுத்தி மடிந்து போன அடையாள அட்டை கயிறு, நீண்ட வேலையிலிருந்து நேராக வந்த உடல் சோர்வு—அவளைப் பார்த்தவுடனே, “பணிக்குப் போகிறவள்தான், உள்ளே வர்ற விருந்தாளி இல்ல” என்ற வாசிப்பு முகங்களிலே மின்னியது.

காவியா அங்கேயே நின்றாள். பின்புறம் ஏறிக் கொண்டிருந்த மாமிகள், அண்ணன் மகன்கள், பட்டுப் புடவையின் மணம், மல்லிகை, வியர்வை, சூடான ஹால்வே விளக்கின் மெல்லிய ஒலி—எல்லாமும் அவளைத் தாண்டிச் செல்ல முயன்றது. நிர்மலா அத்தை கை நீட்டி, “சிந்து, இந்த பெட்டியை எடுத்துட்டு கீழே வைக்கச் சொல்லு. இவள் அங்க காத்திருக்கட்டும். நிச்சயதார்த்த மேடைக்கு எல்லாரும் ஏற முடியாது,” என்றாள். அந்த ‘இவள்’ என்ற ஒரே சொல்லே கன்னத்தில் அறைந்தது போலப் பட்டது.

சிந்து தயக்கமாக முன்னே வந்ததும், காவியா சாப்பாட்டு பெட்டியை அவளிடம் கொடுக்கவில்லை. கையைப் பின்னால் இழுத்து, “இது மேல் மாடிக்குத்தான். முரளி மாமாவுக்கு டயாபெட்டிக் சாப்பாடு,” என்றாள். குரல் உயர்ந்ததில்லை. ஆனால் அருகே நின்றிருந்த இரு பெண்கள் தலையைச் சாய்த்து மீண்டும் அவளைப் பார்த்தார்கள். நிர்மலா அத்தையின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய சுளுக்கு தோன்றியது; முதல்தடவையாக அவள் குரலில் இருந்த நிச்சயத்தன்மை சிறிது வழுக்கியது.

“அதை யாராவது எடுத்துட்டுப் போவாங்க,” என்று நிர்மலா அத்தை சிரிப்பை ஒட்டிக் கொண்டு சொன்னாள். “நீங்க கீழே உறவுகளோட உட்காரலாம். உங்களுக்கு மேலே seat வைக்கலை.”

“எனக்கா seat?” காவியா சற்றே புருவம் உயர்த்தினாள். “நான் உட்கார வரல.”

அந்தச் சொல்லே கூட்டத்தில் ஒரு சிறிய கீறலைத் திறந்தது. பாதி படியில் நின்றிருந்த ஒரு மாமா திரும்பிப் பார்த்தார். பின்புறம் காத்திருந்தவர்களில் சிலர் ஏறிச் செல்லாமல் லாண்டிங்கிலேயே நின்றனர். நிர்மலா அத்தை உடனே தன் அதிகாரத்தை சீர்செய்ய முயன்றாள். “பட்டியலில் பெயர் உள்ளவங்க, வீட்டார், நெருங்கிய சொந்தம்—அவர்களுக்குத்தான் இந்த வழி. மற்றவர்கள் கீழே. ஒழுங்கு தெரியணும்.”

அவள் கையில் இருந்த விருந்தினர் பட்டியலை சிந்துவிடமிருந்து எடுத்துக் கொண்டு, காகிதத்தை ஓங்கச் செய்தாள். குரல் இப்போது திட்டமிட்டுப் பெரியதாக இருந்தது. “காவியா, நீ நல்ல பிள்ளைதான். ஆனா எல்லா இடத்துக்கும் ஒரு வரம்பு இருக்கு. சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்தா எல்லா கதவும் திறக்காது. சாப்பாடு அனுப்பினீங்க, அதுவே போதும்.”

அந்த ‘சேவைத் துறை’ என்ற சொல்லை அவள் உதட்டில் மெலிதாக இறக்கினாலும், அதன் கீழ்த்தாழ்வு அருகிலிருந்த அனைவருக்கும் புரிந்தது. மெட்ரோ பிடிக்க ஓடித் திரியும், பஸ் மாறி வேலைக்கு போகும், சனி ஞாயிற்றுக்கிழமை கூட கிளையன்ட் அழைப்பைத் தவிர்க்க முடியாத வாழ்க்கை—அவை எல்லாம் இங்குக் குறைந்த மதிப்பின் முத்திரையாக மாற்றப்பட்டன. கீழே இருந்து மேலே ஏறிக் கொண்டிருந்த வயதான பெண்மணி ஒருத்தி, “ஆமாம், ஒழுங்கு முக்கியம்,” என்று நிர்மலாவுக்கு துணைபோட்டாள். கூட்டம் பாதுகாப்பான பக்கம் எது என்று கணக்கிட்டு அவள் பக்கம் சாயத் தொடங்கியது.

காவியா தன் தோளிலிருந்த மடிந்த அடையாள அட்டைக் கயிற்றை கழற்றி, சாப்பாட்டு பெட்டியின் கைப்பிடியில் சுற்றினாள். “ஒழுங்கு சரி,” என்றாள். “அப்படின்னா யாருக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்குன்னதும் சரியா சொல்லணும்.”

நிர்மலா அத்தை சிரித்தாள். “நான் சொல்லுறேன்ல? இந்த வீட்டுப் பொறுப்பு யாரிடமிருக்குன்னு எல்லாருக்கும் தெரியும்.”

காவியா அவளது கையில் இருந்த பட்டியலை ஒருமுறை பார்த்தாள்; அடுத்து நிர்மலாவின் கண்களை விட்டுப் பார்க்கவில்லை. “என் பெயரை நீக்க யாரு சொன்னார்?” என்றாள்.

அந்த ஒரு கேள்வி லாண்டிங்கைத் தடுக்க நின்ற கயிற்றைவிடக் கடினமாக இடத்தைப் பிடித்தது. ஏறிக் கொண்டிருந்தவர்கள் நிறுத்திக் கொண்டனர். மேலே செல்வதற்காக முன் வைத்த கால்கள் படியில் நடுவே தங்கின. நிர்மலா அத்தை முதல் தடவையாக காகிதத்தைப் பார்த்தாள்; உடனே மீண்டும் தலை நிமிர்ந்து, “அது வேணாம்பா இப்ப—” என்று திசை திருப்ப முயன்றாள்.

“என் பெயரை,” காவியா மீண்டும் சொன்னாள், இப்போது எல்லோரும் கேட்கும் அளவுக்கு தெளிவாக, “இந்த வீட்டார் பட்டியலிலிருந்து நீக்க யாரு சொன்னார்? அர்ஜுனா? அவங்க அப்பாவா? இல்ல முரளி மாமாவா? பேர் சொல்லுங்க.”

கூட்டத்துக்கு இதுவே வேண்டியது. ஒரு பொது தடையை தனி அவமானமாக வைத்திருக்க முடியும்; ஆனால் பெயர் கேட்டவுடன் அதிகாரம் எங்கிருந்து வந்தது என்று அறிய வேண்டி விடும். நிர்மலா அத்தை கையில் இருந்த காகிதத்தை சற்றுக் கிழித்துவிடுமோ என்ற அளவுக்கு இறுக்கமாகப் பிடித்தாள். “இது எல்லாம் படிக்கட்டுல நிற்க சொல்லிக்கூறுற விஷயம் இல்லை,” என்றாள். “அளவா பேசு.”

“அளவுதான்,” என்றாள் காவியா. “என்னை வெளியே நிறுத்துற அளவுக்கு யாரு பெரியவர்?”

அவ்வளவே. கீழிருந்து மேலே வரிசையாக நின்றிருந்தவர்கள் உடலைச் சற்று மாற்றினர். ஒருத்தி புடவையைச் சுருட்டி, காவியாவைத் தட்டாமல் ஓரமாக நின்றாள். இன்னொருவர் கயிற்றுக்கு அப்பால் இருந்த இடத்திலிருந்து பின்சென்று, லாண்டிங்கில் கசங்கிக் கிடந்த இடத்தை காலி செய்தார். சிந்து கண்களால் ஒருமுறை நிர்மலாவையும், ஒருமுறை மேலே மண்டப நுழைவையும் பார்த்தாள். நிர்மலா அத்தை இன்னும் குரலை உயர்த்தி, “அர்ஜுனுக்கு இப்ப மேடை வேலை. அவனைக் கீழே இழுக்காதே. நிச்சயதார்த்தம் நின்றுடும்,” என்றபோதுதான் தவறு செய்ததை புரியாமல் செய்தாள்—அவள் பெயரை தானே வெளியே கொண்டு வந்துவிட்டாள்.

காவியா உடனே பிடித்தாள். “அப்படின்னா அர்ஜுன் தான் முடிவு பண்ணணும்?” என்று கேட்டாள்.

அந்த நேரத்தில் மேலிருந்து அர்ஜுன் இறங்கிக் கொண்டுவந்தான். பட்டு வேட்டி, மல்லிகை மணம், முகத்தில் வரவேற்பு சிரிப்பின் கழிவு—ஆனால் லாண்டிங்கில் சிக்கிய கூட்டத்தையும், கயிற்றுத் தடுப்பின் முன் நிற்கும் காவியாவையும் பார்த்ததும் அவன் வேகம் குறைந்தது. அவன் பின் இரண்டு உறவினர்கள், மேலும் புகைப்படக்காரன். இந்த காட்சி இப்போது மறைக்க முடியாதது.

நிர்மலா அத்தை உடனே தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டாள். “அர்ஜுன், நீ கீழே வரவேண்டியதில்லை. நாங்க பார்த்துக்கறோம். இவளுக்கு கொஞ்சம் புரியலை.”

காவியா அவனை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை; இன்னும் நிர்மலாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். “இப்பவே சொல்லுங்க அத்தை. என்னை யாருடைய பெயரால் நிறுத்துறீங்க?”

அர்ஜுன் படியின் நடுப்பகுதியில் நின்றான். எல்லோரும் அவனைப் பார்த்தார்கள்; அவன் இப்போது யாருடைய பக்கம் பேசுகிறானோ அதுவே இவ்வளவு நேரம் ‘குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்’ என்று அரைமுறையாக வைத்திருந்த உறவுக்கு பெயர் தரப்போகிறது. ஒரு கணம் அவன் தாயைப் பார்த்தான். அடுத்த கணம், காவியாவின் கையில் இருந்த டயாபெட்டிக் சாப்பாட்டு பெட்டியைப் பார்த்தான். ஒரு வருடம் முன் அவன் தந்தை மருத்துவமனையில் இருந்தபோது இரவெல்லாம் அந்த ஹால்வே விளக்கின் ஒலியோடு காத்திருந்தது யார், காலையில் மருந்து பட்டியல் வாங்க ஓடியது யார், பஸ் விடுபட்டால் பைக் பிடித்து வந்து கதவு திறந்தது யார்—அவனுக்கு நினைவில் இருந்தது. ஆனால் இப்போ நினைவு மட்டும் போதாது; எல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“அம்மா,” என்றான் அவன், மெதுவாக. நிர்மலா அத்தை உடனே மூச்சுவிட்டாள்; வெற்றி தன் பக்கம் திரும்பும் என்று எண்ணினாள்.

அவன் அந்த மூச்சை நடுவே உடைத்தான். “காவியாவை யாரும் நிறுத்த மாட்டாங்க.”

கூட்டத்தில் அசைவு நடந்தது; ஆனாலும் நிர்மலா அத்தை இன்னும் கயிற்றைப் பிடித்திருந்தாள். அவள் முகம் கடினமானது. “நிறுத்த மாட்டாங்களா? அப்ப அவள் என்ன உரிமையில இங்க நிக்கிறாள்? விருந்தாளியா? ஊழியரா? நண்பரா? தெளிவா சொல். மண்டப நுழைவுல நிக்கிறவர்கள் எல்லாரும் கேக்கறாங்க.”

அது கடைசி பாதுகாப்பு அடி. கேள்வியை அவள் களங்கமாக மாற்ற நினைத்தாள். ஒருவன் தாழ்ந்த இடத்தில் நிற்கிறது சரி; ஆனால் அந்த தாழ்வை பெயரிட்டு விடு—அவள் தப்பித்துக் கொள்ளட்டும். அர்ஜுன் வாய் திறந்தான்; காவியா கை உயர்த்தி அவனை நிறுத்தினாள்.

“நான் சொல்றேன்,” என்றாள்.

அந்தச் சிறிய அசைவு மட்டுமே அதிகாரத்தை அவன் கையிலிருந்து அவள் கைக்கு எடுத்துவிட்டது. படிக்கட்டில் இருந்தவர்கள் இன்னும் கீழே இறங்கவுமில்லை, மேலே ஏறவுமில்லை. புகைப்படக்காரன் கேமராவை நெஞ்சோடு ஒட்டிக்கொண்டான். சிந்து கையில் இருந்த பட்டியலைக் குறுக்கே மடித்தாள். நிர்மலா அத்தை முகத்தில் சிரிப்பு ஒட்டியிருந்த இடம் வறண்டு போயிற்று.

காவியா ஒரு படி முன்னேறினாள். கயிற்றுத் தடுப்பு அவள் வயிற்று உயரத்தில் வளைந்து நின்றது. “நான் இந்த வீட்டுக்கு வெளியில நிக்கிறவளேனா, இன்று காலையிலிருந்து என் அப்பா அம்மாவை அழைக்காத இந்த வீட்டின் வெட்கம் உங்கதுதான்,” என்றாள். குரல் நடுங்கவில்லை. “நான் விருந்தாளி இல்ல. வேலைக்கு வந்தவளும் இல்ல. அர்ஜுனோட நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண் நான். அடுத்த மாதம் பதிவு தேதியும் வைக்கப்பட்டு இருக்கு. இதை மறைச்சு என்னை கீழே நிறுத்த முடியும்னு நினைச்சது நீங்க. இப்ப இந்த படிக்கட்டுல நிக்கிற ஒவ்வொருத்தருக்கும் கேட்கணும்—என்னை வெளியே நிறுத்த யாருக்கு உரிமை?”

அர்ஜுன் அங்கேயே படியில் இருந்து, எவரையும் பார்க்காமல், தெளிவாகச் சொன்னான்: “அவள் சொன்னது சரி. காவியா என் வருங்கால மனைவி.”

விளக்கின் மெல்லிய ஓசை கூட அந்தக் கணத்தில் கூர்மையாயிற்று. நிர்மலா அத்தையின் விரல்கள் கயிற்றில் வழுந்தன. அவள் முகத்தில் இருந்த பொது முகமூடி ஒரே தடவையில் கிழியவில்லை; மெதுவாகச் சரிந்தது—அது இன்னும் மோசம். “இதை இப்ப சொல்வது தேவையில்ல...” என்று சொல்ல முயன்றாள்; ஆனால் யாரும் அவளுக்கு வழி கொடுக்கவில்லை. படியில் நின்றிருந்த முரளி மாமா, இப்போதுதான் மேலிருந்து வந்து சேர்ந்தவர், கீழே பார்த்தபடி கேட்டார்: “நிர்மலா, அவளை யார் தடுத்தது?”

அந்தக் கேள்வி நீதிக்காக இல்லை; முகத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டது என்பதற்காக. நிர்மலா அத்தை பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கையில் இருந்த பட்டியல் கீழே சுருண்டது. சிந்து தன்னுடைய இடத்திலிருந்து விலகினாள். கயிற்றை பிடித்திருந்த மண்டபப் பணியாளர் கூட தயக்கத்துடன் நிர்மலாவின் கையைப் பார்த்தான்; அங்கே இனி பிடிக்க தைரியம் இல்லை.

காவியா அங்கேயே நின்றபடி, இன்னும் ஒரு முறை நேராகச் சொன்னாள். “என்னைப் பக்கவழியா அனுப்புற நாடகம் முடிஞ்சுது. நான் இந்த வீட்டின் முன் வாசல் வழியா தான் வருவேன்.”

அது வேண்டிய இறுதி உரிமைக் கோரிக்கை. உடனே காட்சி மாறியது. படியில் நின்றவர்கள் தங்களாகவே ஓரமாய் நகர்ந்தார்கள். முன் நின்றிருந்த இளம் உறவினர் ஒருவன் கையைப் பின்னால் எடுத்துக் கொண்டு இடம் விட்டான். பட்டு சேலையின் விளிம்புகள் சுவரைத் தழுவின. நிர்மலா அத்தை இன்னும் ஏதோ சொல்லத் திறந்த வாயுடன் நின்றாள்; ஆனால் அந்த வாய் இப்போது யாரையும் நிறுத்தும் வாயல்ல. அவள் கயிற்றை மீண்டும் பிடிக்க முயன்றபோது, மண்டபப் பணியாளர் தானாகவே கம்பத்தின் க_hooksயைத் திறந்தான்.

கயிறு திடீரெனத் தளர்ந்து காவியாவின் பக்கம் அசைந்தது. அது அவளைத் தடுக்க நிமிர்ந்த கோடாக இல்லை; விலகிக் கொடுக்கும் வளைவாக மாறியது. காவியா சாப்பாட்டு பெட்டியை ஒருகையில் சீராகப் பிடித்து, மடிந்த அடையாள அட்டை கயிற்றை அதிலிருந்து கழற்றி உள்ளங்கையில் சுருட்டிக்கொண்டாள். பிறகு அந்த நுழைவு வளைவுக்குக் கீழே, தன் பக்கம் ஏற்கனவே திரும்பியிருந்த பாதையில் நேராகக் கால்வைத்தாள்; கம்பத்தில் கட்டியிருந்த வெள்ளிக் கயிறு ஓரமாக ஊசலாடிக் கொண்டு அவள் வழியிலிருந்து விலகியது.