Sai da ni komai ya motsa

An ture keken kaya ya bugi na gaba har ya kwaɗa lakabin kwali ya fadi a ƙasa, Madaki kuma ya ɗaga hannu ya tare Rabi daga ƙaramin teburin fitar da kaya. “Kada ki taɓa makullin nan,” ya faɗa, yana janye zaren katinta mai tsohon lankwashewa daga gefen na’urar rubuta takardar sallama. A tsakanin dogayen shelf na layin sito, direbobi suna ta ɗaga wuya, ‘yan kasuwa daga Sabon Gari suna tsaye da wayoyi a hannu, kuma takardun fitar da kaya uku sun riga sun tsaya saboda mutumin da aka ba iko bai san wane rakke ne ya kamata ya fara sallama ba.

Rabi ta tsaya da kafadunta a matse, hannun rigarta ya nuna gajiyar tsayuwar aikin dare. A gefen teburin akwai ƙaramin kwalin tambari, alkalami biyu, da kofin shayi da ya huce tun ɗazu. Ita ce ta tsara wannan layi tun kafin Azahar ta zama lokacin cunkoso, ita ce ta san lambobin shelf da yadda ake warware kaya idan odar kasuwa ta ruɗe. Amma yau, saboda dan uwan mai gida ya zo da baƙin takalmi da sabon agogo, an ɗora Madaki a kujerar kula da layi, an kwace mata maɓallin akwatin takardun sallama, an ce ta koma tana ɗaga kaya kamar sabuwar ma’aikaciya.

“Ka saki wannan trolley ɗin na Kofar Wambai yanzu,” ta faɗa cikin sanyi, tana nuna jaɓun kaya da ke toshe hanyar. “Idan ya tsaya nan, motar Accra ba za ta shiga ba.”

Madaki ya yi murmushin raini ya ɗaga takardar sama kamar limami da wa’azi. “Ni na ke kula da fitarwa yau. Idan akwai magana, ki jira.” Sai ya juya ya ce wa Auwal, “Kai, tura waɗannan buhunan masara can gaba.” Ya nuna rakke mara alaƙa da odar da ke a bakin ƙofa.

Auwal bai motsa nan take ba. Ya kalli Rabi, ya kalli hanya da ke cike. Daga waje aka busa ƙahon mota sau biyu. Wani direba ya zura kai ta ƙofar ƙarfe ya ce, “Wallahi idan ba a bani kaya ba yanzu, zan tafi kasuwar Dawanau da komai.” Madaki ya daga masa hannu cikin isa, amma bai iya gano lambar da ke jikin kwandon odar ba. Har ya sunkuyar da kai yana juya takarda sama da ƙasa.

Da kiran sallar La’asar ya fara fitowa daga masallacin unguwa, cunkoso ya bazu daga layin shelf zuwa wajen lodin motoci. Trolley biyu suka tsaya a jere, sai ɗaya ya makale saboda jakunkuna sun yi karo da jikin rakke. Wani ɗan kasuwa mai hular zanna ya fara zagaya da sauri, yana ta kallon lokaci. A wayarsa yana cewa, “Ina nan, amma ba su sallame ni ba. A’a, ba ni ne na makara ba.” Sauran ma’aikata suka rage dariya; kowa ya koma kallon inda takarda ke taruwa kamar ruwan sama a rufi.

Hajiya Binta ta shigo daga ofishin gaba cikin mayafi mai kauri, idonta na bin layin cunkoson har zuwa bakin ƙofa. Ita ba ta yawan zuwa cikin sito sai idan abu ya lalace ko idan kudin gida zai ji rauni. A bayanta Salisu, ɗan uwanta kuma mai kula da kuɗi, ya riƙe waya a kunne yana amsa sakonnin masu kaya. Da suka ga Madaki a kujerar da ke tsakiyar layi, babu wanda ya fara magana. Wannan shiru ne mai nauyi; irin wanda ake yi idan an riga an yi kuskure a gaban manya amma ana son a ɓoye shi.

Madaki ya saurin ɗaga murya. “Hajiya, komai na tafiya. Su ne kawai ba su tsara kaya da kyau ba.” Yana faɗin haka ya nuna ma’aikatan da ke jan trolley, kamar ba shi ne ya mayar da jerin sallama baya ba. Sai kuma ya juya ya toshe Rabi da kafada lokacin da ta kai hannu ga na’urar buga lakabi. “Na ce miki kada ki shiga.”

Rabi ta ɗan matsa baya kaɗan. Idonta ya bi daga trolley mai odar Zinder zuwa rakke na uku, sannan zuwa akwatin ƙarfe da ake aje maɓallan shelf. Ta ga abin da Madaki bai gani ba: takardar motar Accra an liƙa mata lambar rakke B-12, alhali kayan suna a B-21; motar Kofar Wambai kuma ta tsaya ne domin ba a cire kayan kasuwar hatsi daga tsakiyar hanya ba. Kuskure biyu ne, amma a cunkoso irin wannan, kuskure biyu sukan zama asarar rana.

“Ka bani makullin B-21,” ta faɗa.

“Ke wa?” Madaki ya yi dariyar da ta yi kauri saboda tsoro ya fara shigarsa. “A gaban Hajiya?”

“Ka bani makullin.” Ta sake maimaitawa, ba ta ɗaga murya ba. “Ko ka bude shi yanzu.”

Ya riƙe zoben makullai ya matsa da baya zuwa kujerar. Wannan karon, rainin nasa ya fito fili a aiki, ba a fuska kawai ba. Ya jingina zoben da niyya a gefen teburin, ya ɗora tafin hannu akansa, ya ce, “Duk wanda zai taɓa wannan, sai da izinina.”

Ƙahon mota ya sake tashi, mafi tsawo. Wani trolley a baya ya karkace, kwali biyu suka zube, lakabi ya watse a ƙasa. Salisu ya katse wayar. Hajiya Binta ta matsa gefe domin kada ƙurar kwalaye ta taɓa mayafinta. Auwal ya runtse ido kamar wanda ya gaji da jin nauyin da ba nasa ba.

Rabi ta taka gaba. Ta sa hannu ta janye zoben makullin daga ƙarƙashin tafin Madaki da ƙarfi guda ɗaya, ƙarfen ya buga kan tebur ya yi ƙara mai kaifi. Kafin wani ya furta kalma, ta danna maballin na’urar lakabi, ta janye takardar motar Accra daga hannunsa, ta ce wa Auwal, “Kai, B-21 yanzu. Ka cire waɗannan buhuna uku daga hanya. Bala, janye trolley ɗin ja gefe. Na Kofar Wambai ya fara fita.” Sai ta miƙa wa direban waje takardar da ta gyara cikin sakan biyu. “Ka tsaya a layi ɗaya. Za ka loda yanzu.”

Motsi ya sauya nan take kamar an yanke igiyar da ta damƙe komai. Auwal ya yi gudu zuwa B-21 ba tare da kallon Madaki ba. Bala ya ja trolley gefe har ya buɗe hanya. Rabi ta buɗe rakke, ta duba lambar kwali da idanunta kawai, ta buga sabuwar alama, ta manna. “Wannan na Accra. Wannan na Zinder ba ya nan, yana B-09. Ku daina haɗa mini takardun kasuwar hatsi da na kayan gwangwani.”

Madaki ya yi ƙoƙarin kwace takardar daga hannunta. “Ke, wa ya ce—”

“Ka ja baya.” Ta yi maganar tana cigaba da aiki. Ba ta ma kalle shi ba. Wannan shi ne abin da ya fi zafi. A gaban direbobi da ma’aikata da Hajiya, an mayar da shi abin da yake a zahiri: jiki mai tsayawa hanya.

Ya ɗaga murya ya ce wa ma’aikata, “Kar ku saurare ta!” Amma babu wanda ya tsaya. Auwal ya riga ya dawo da kwali na farko. Rabi ta duba lakabi, ta ɗaga yatsa zuwa motar da ke bakin ƙofa. “Loda.” Sai ta juya ta danna wani sunan daga jerin sallama, ta ciro takardar da ta makale a ƙarƙashin wani kundin da Madaki ya juya ba tare da fahimta ba. Trolley na biyu ya wuce. Hanyar da ta cika mintuna da suka wuce ta fara numfashi.

An katse wutar NEPA na ɗan lokaci, janareta ya ɗauki ƙarar sa da ƙamshin dizal. A wannan ɗan duhun da ya biyo baya, ƙarar aiki ce kawai ta cika layin: ƙafafun trolley na ƙarfe, muryar Rabi tana ba da gajerun umarni, ƙarar tambari a kan lakabi. Ta matsar da kwando ɗaya da ƙafarta, ta gyara jerin takardu, ta tura kwali huɗu zuwa wuri mai kyau, ta cire toshewar da Madaki ya jawo da hannunta da ba ta yawan rawa.

Salisu ya daina tsayawa a baya. Ya shigo cikin layin da kansa, ya ɗaga takardar da Rabi ta gyara ya duba sa hannun kwastoma, sannan ya kalli motar da aka fara lodawa. “Wannan ita ce ta farko da ya kamata ta fita?” ya tambaya.

“Tun rabin awa da ta wuce,” Rabi ta amsa, tana saka alamar sallama ta biyu. “Wannan idan ta tafi, sauran za su bi. Idan kun sake haɗa odar hatsi da ta kayan miya, nan za ku dawo.”

Hajiya Binta ta kalli Madaki. Yanzu shi ne ya fara wani irin motsi mara amfani: ya ɗauki takarda, ya ajiye; ya matsa kujera, ya sake janyewa; ya buɗe baki ya rufe. Fuskar sa ta rasa wannan tabbacin aro da ya shigo da shi. Ya ce, “Na riga na ce ina gyarawa—”

“Ka gyara me?” Salisu ya katse shi, yana nuna hanyar da trolley biyu suka riga suka wuce a jere. “Tun da ta taɓa makulli, komai ya fara tafiya.”

Wannan ya sare shi fiye da tsawa. Domin ba zagi ba ne; hujja ce da ake gani da ido. Madaki ya kai hannu ga kujerar tsakiyar layi, kamar zai sake zama domin ya nuna har yanzu na shi ce. Amma Hajiya Binta ta riga ta isa kusa da teburin. Ta ɗauki ƙaramin katin da ke manne a saman kujerar—an rubuta “Madaki” a kai da biro cikin gaggawa—ta cire shi. A ƙarƙashinsa tsohon kati mai kauri ya bayyana, gefensa ya ɗan yage saboda yawan amfani. An rubuta “RABI - FITARWA”.

Ba ta yi wa’azi ba. Ta miƙa wa Salisu zoben manyan makullin shelf da faifan katin shiga da aka rataya a gefe. Salisu ya matsa gaba ya cire katin Madaki daga na’urar rajista ta gefen tebur, ya zare sunansa daga jerin aiki na yau da aka manna a bango, ya ja layi ɗaya a kai da biro. Sannan ya ɗora zoben makulli da katin shiga a gaban Rabi. “Daga yanzu,” ya ce, “ke ce ke kula da wannan layi. Shi ya fita daga nan.”

Maganar ba ta yi ƙarfi ba, amma ta sauka da nauyin dutse. Auwal ya dakatar da trolley ɗinsa domin ya ba Rabi hanya, ba Madaki ba. Direban da ya yi barazanar tafiya ya riƙe takardarsa ya tsaya yadda ake tsayawa gaban mai iko, ba gaban mai hayaniya ba. Madaki ya yi ƙoƙarin cewa wani abu game da “dan uwa” da “an ba shi umarni,” amma babu inda zai aje shi. An cire sunansa daga bango a gabansa. An cire katinsa daga na’ura. Hannunsa babu abin riƙewa sai iska.

Rabi ba ta bi shi da ido ba. Ta rataya katin shiga a wuyanta; tsohon zaren ya kwanta a kan rigarta kamar ya dawo gida. Ta zura manyan makullan a yatsanta, ta kama takardun sallama, ta ce wa Bala, “Na Zinder yanzu. Ka je B-09. Ka kirga mini kwali shida, ba bakwai ba.” Sai ta zauna a kujerar tsakiyar layi ba tare da wani salo ba, ta ja teburin kusa, ta ɗora takardu a jere kamar ba a taɓa katse hannunta ba.

Madaki ya tsaya gefe ɗaya da jikinsa ya yi nauyin banza. A da can ana ja da baya domin shi; yanzu shi ake zagayawa. Wani ma’aikaci ya matsar masa da hannu kaɗan saboda trolley zai wuce. Ya ja baya da kansa, fuskarsa na neman inda za ta kalli. Wannan ne ƙarshen mafi muni ga irin mutumin da ya ci amanar kujera: ba ihu ba, ba faɗa ba—wuri ya daina yarda da shi.

Rabi ta sallami mota ta uku, ta sa hannu ta gyara alamar da ke kan babban kujera. Katin “RABI - FITARWA” ya zauna a fili a saman baya. Ta ajiye zoben makulli a gefe guda na teburin, ta daidaita shi da yatsanta, sannan ta tura kujerar da ta zauna a ciki baya kaɗan; ta mirgina da sauƙi, makullan suka daina ƙara.