A nan aka caje ta

Takardar ta riga ta kwanta kan pallet ɗin roba mai shuɗi, alkalami a kai, Malama Bilikisu na bugun yatsarta a saman sunan Sadiq kamar tana danna ƙaho. “Sa hannu,” ta ce, ba tare da ta kalle shi sosai ba. A bayansu keken ɗaukar kaya na kara-kara a cikin layin sauke kaya, ƙofar karɓa tana buɗewa tana rufewa da ƙarar ƙarfe, kuma na’urar janareta a bayan bango na hura iska mai ɗan wari. A gaban Sadiq kuwa akwai takardar rashi: buhuna shida na kayan miya daga Accra sun ɓace ne wai a hannunsa.

Ya tsaya da kafadunsa sun yi nauyi da gajiyar ƙarshen shif, rigarsa ta yi ƙyalle a hamata, gefen katin shigarsa ya tsufa har ya yi laushi. A kusa da takardun, akwatin abincinsa na rana yana nan a gefe, shinkafa ta huce ta yi sanyi. Sa hannu ɗaya tak zai iya cire shi daga jadawalin aiki, ya sa maganar da ake yi a gidan Kawu Haruna ta juye. Jiya ma Kawu ya ce masa a fili, “Sunanka a aiki shi ne fuskar gidanku. Kar ka dawo da abin kunya a bayan sallar Magariba.”

Sadiq ya ɗaga ido ya ga Umar na sashen aiki a bakin service rail yana duba lissafi a wayarsa. Malama Bilikisu ta lura da kallon, sai ta jawo takardar kusa da shi da ƙarfi har clip ɗin ƙarfe ya yi kara. “Ba ni da lokaci. Motoci biyu na jiran clearance. Ko ka sa hannu ka ɗauki alhaki, ko na saka sunan wani a nan yanzu in cire ka daga layi.”

“Ba ni ne na rufe ƙofar karɓa jiya ba,” Sadiq ya faɗa a takaice.

Ta yi wata murya mai ɗaci, mai son a ji. “Ai kai ne ka tsaya a handoff. Ko kana so in kira Kawu Haruna yanzu? Ya ji yadda ka kasa tsare trade ɗin da kake ta alfahari da shi.” Ma’aikata biyu da ke ja pallet sun rage gudu kadan; ba su tsaya ba, amma kunnuwansu sun karkata. Wannan shi ne abin da take so—ba kawai a ɗora masa laifi ba, a yi masa shi a fili.

Sadiq bai ɗauki alkalamin ba. Ya sunkuyar da kai ya karanta layin ƙasa. A ƙarƙashin inda aka rubuta “mai kula da karɓa,” an bar gurbi babu sa hannu. Akwai tambarin kamfani amma babu sunan wanda ya rufe release. Ya ɗaga takardar kaɗan. “Wannan bai cika ba.”

Malama Bilikisu ta yi dariyar raini. Wannan shi ne ƙaramin lada na farko da ya gani: ta kasa samun sa hannunsa kai tsaye, sai ta tilasta sabon hanya. “To za mu cika maka yanzu,” ta ce. Ta karɓi takardar daga hannunsa a wani irin jan da ya sa kusurwar takardar ta lanƙwashe. Ta kira wa Umar ba tare da ladabi ba. “Kai, ka kawo amended order. Yanzu nan. Zan canja layin. Shi ne ya yi handoff, shi ne zai ɗauki rashi.”

Umar ya kalli Sadiq, ya kalli ƙofar da ake sakin kaya. Jinkiri ne kaɗan, amma jinkirin ya fito fili saboda komai a layin yana motsi. “Malama,” ya ce a hankali, “idan za a canja layin ownership sai—”

“Ka kawo shi,” ta katse. “Ina da iko a nan.” Ta juyo ga sauran ma’aikata. “Kowa ya ji. Idan kaya suka ɓace a kan hannunka, ba za ka buya a bayan shiru ba.” Sai ta tsugunna ta ɗauko katin Sadiq daga lanyarɗinsa, ta shafa shi a kan terminal ɗin ƙofar karɓa. Ƙaramar fitila ta koma ja, ƙarar ‘tik’ ta fito. “An cire ka daga active roster har sai ka sa hannu.”

Zafin abin ya fito ya fi takardar ciwo. Ta taɓa damar shigarsa a gaban yara ƙanana masu tura keke, a gaban direban da ya zo daga Zinder yana ta goge zufa da rawani, a gaban duk wanda zai iya ɗaukar labari da yamma. Wayar wani a gefe ta yi ƙarar saƙon kudi; wani ya yi kamar bai ji komai ba, amma ya matsa gefe ya ba Bilikisu hanya. Ta tsaya tsakiyar layin kamar mai shari’a a tsohuwar kotu, tana son a ga hukuncin kafin a ji hujja.

Umar ya dawo da takarda mai sabon rubutu. Hasken fitilar hanyar gefen corridorn side exit yana rawa-rawa, yana yin ƙaramar humm a bango. Malama Bilikisu ta shimfiɗa amended order a kan pallet ɗin ta danna shi da tafin hannunta. “Ka gani?” ta ce wa Sadiq. “An gyara. Duk rashi da ke haɗe da handoff lane na ƙarfe shida zuwa bakwai na safe, hannunka ya rataya.”

Sadiq bai amsa ba. Idonsa ya tsaya a inda ta ce an gyara. Sabon layin ya fi na baya tsauri: “Duk wani release ko rashi da ya fito bayan deactivation na ma’aikaci, yana komawa kai tsaye ga mai kula da ya yi deactivation da sa hannunta.” Ta saka wannan ne don ta rufe ƙofar cece-kuce idan an kama ta ta cire shi daga roster ba tare da musabbabi ba. Ta so ta nuna iko; ta kara ɗaure kanta.

“Sa hannu a ƙasa, ni kuma na sa a nan,” ta ce.

“Ki fara,” Sadiq ya faɗa.

Ta ɗaga gira, tana jin ta riga ta ci. Ta sa hannu cikin sauri, har harafanta suka yi kaifi a takardar. Ta buga stamp a gefe. “Yanzu kai.”

Kafin Sadiq ya kai hannu, ƙofar bay ta yi ƙarar buɗewa. Wani forklift ya shigo yana ɗauke da pallet ɗin da aka mayar daga baya—buhuna guda shida masu launin ja, igiyarsu ta yage kaɗan. Direban ya daga murya. “Wannan na wa ne? An tsare shi ne a side exit saboda katin da aka goge ya hana release.”

Duk numfashin wurin ya dan karkata zuwa can. Bilikisu ta juya da sauri. “Kawo nan,” ta ce, tana ƙoƙarin mayar da lamarin ƙarƙashinta. Amma direban bai sauke ba tukuna. “Ba zan iya ba sai wanda yake da release right ya karɓa. Terminal ya rubuta deactivation a lokacin. Na tsaya a side exit har yanzu.”

Umar ya mika hannu ya karɓi amended order daga pallet, ya karanta shi da ƙasa-ƙasa, sannan ya sake karantawa da murya mai kauri saboda direban ya ji. “Duk wani release ko rashi da ya fito bayan deactivation na ma’aikaci, yana komawa kai tsaye ga mai kula da ya yi deactivation da sa hannunta.” Ya ɗaga idanunsa ya kalli Bilikisu ne ba tare da murmushi ba. “Sa hannunki ke nan.”

Bilikisu ta yi yunƙurin karɓe takardar, amma Umar ya mayar da ita baya kadan saboda forklift ɗin ya rigaya ya toshe rabin layi. A gefen service rail, wani jami’in tsaro da ke kula da ƙofofi ya matsa kusa da terminal ya duba log. “A nan ne,” ya ce. “06:14, an goge katin Sadiq. 06:19, pallet mai lamba uku-biyu ya tsaya a side exit saboda babu izinin saki. Duk abin da ya biyo baya ya rataya a kan wanda ya yi goge katin.”

Bilikisu ta ce, “Ai wannan rashi na jiya ne—”

“Amended order ɗin nan ba haka ya ce ba,” Sadiq ya katse ta a karon farko, muryarsa ba ta tashi ba amma ta yanke. “Ke kika gyara shi, kika sa hannu. Ki karɓi kayan da aka tsare ko ki rubuta a kai cewa rashi yana kanki.”

Abin da take son yi wa Sadiq a gaban jama’a shi ne ya dawo gare ta ta hanyar layi ɗaya. Wannan shi ya sa ta kai hannu zuwa terminal da kanta tana son ta sake kunna katinsa don ta tsallake rubutun. Amma jami’in tsaro ya girgiza kai. “Ba za a iya ba bayan sa hannu a amended order. Sai a fara gyara ikon release a kan takarda.”

Forklift ɗin ya ci gaba da yi wa injinsa ƙananan bugawa, kamar yana cin mutuncin jinkirin kowa. Direban daga Zinder ya gaji, ya goge hannunsa a kan wandonsa. “Ina da sauran sauke kaya biyu,” ya ce. “Wa zai karɓa?” Tambayar ba ta da girma, amma ta wanke duk wata hayaniya. A irin wurin nan, wanda ya kasa ba da amsa shi ne aka cire wa iko.

Bilikisu ta taɓa gashin kanta da sauri, ta dubi ƙofar, ta dubi Umar, ta dubi jami’in tsaro, amma babu wani da ya ɗauki magana ya yi mata kariya. Ta yi kuskuren da manya ke yi idan sun saba da rashin ƙi: ta yi tsammanin rubutu zai bi son rai. Yanzu rubutun ya juya ya kama yatsarta. “Sadiq, ka san abin da ake nufi,” ta ce a ƙasa.

“Na sani,” ya ce. “An rubuta shi a gabanki.”

Umar ya matsa zuwa rail, ya ɗaga murya ga masu tura pallet na baya. “Ku buɗe lane. Kada a ƙara motsa wannan pallet har sai mai kula da ta sa hannu a receipt da discrepancy.” Sannan ya juya ga jami’in tsaro. “A kan roster fa?”

Jami’in ya matsa yatsarsa a terminal. “Idan deactivation ɗin ya haifar da blockage marar sahihanci, wanda aka goge ba shi da laifi. A dawo da shi.” Ya karɓi katin Sadiq daga hannun Bilikisu, ya shafa a kan na’urar. Fitilar ta koma kore.

Wancan karamin canjin launi ya fi mari ƙarfi. Sadiq bai yi wata magana ta nasara ba. Ya mayar da katin cikin aljihunsa kawai. Bilikisu kuwa takardar amended order tana hannun Umar ne, amma kowa a wurin ya san har yanzu hannunta ke rataye a kanta. Ta yi yunƙurin ba da umarni ga direban. “Sauke shi a—”

“Ba a baki ikon release yanzu,” Umar ya ce, karon nan kai tsaye. “Kin mallaki discrepancy. Ki cika rubutun, sannan Kawu Haruna zai duba.” Sunan kawun ya fado a kanta kamar dutse. Wannan ba maganar ma’aikata kaɗai ba ce yanzu; har zuwa gidaje za ta isa.

A lokacin ne Aisha ta bayyana a bakin ƙaramar ƙofar ofishin karɓa da hijabinta mai ruwan toka, wayarta a hannu. Ita diyar Kawu Haruna ce, kuma ana ta tattauna aurenta da Sadiq a gida ba tare da an ɗaura komai ba tukuna. Ta zo kawo kwalin magani ga wani direba, amma ta tsaya saboda ta ji sunan kawunta. Idonta ya sauka kan korewar katin Sadiq, daga nan kan takardar a hannun Umar, sannan kan Bilikisu da ke kasa samun inda za ta sa tafin hannunta. Ba ta ce komai ba. Ta ja gefen hijabinta kawai ta ba direban hanyar wucewa, kamar ta riga ta fahimci wanda ya tsaya da kafarsa da wanda yake nitsewa.

Bilikisu ta mike da wani irin saurin da bai dace da nutsuwa ba. “Ka ba ni takardar,” ta ce wa Umar.

“Karanta ta da murya,” Sadiq ya ce.

Umar ya yi haka. Kowace kalma ta zazzage a tsakanin ƙarar janareta, humm na fitilar corridor, da ƙarar robar tayoyin pallet a siminti: mai kula da ta yi deactivation, sa hannunta, discrepancy, release. Ba a buƙatar ƙarin bayani. Rubutun ya riga ya yi abin da ya kamata.

Sadiq ya ɗauki receipt board daga gefen rail, ya zare amended order daga clip ɗin Umar da hannunsa. Sai ya juya zuwa Bilikisu, ya miƙa mata takardar da aka buɗe a kan layin sa hannunta, kamar ma’aikaci mai ƙaramin girma yana mayar da kaya ga uwar daki amma a wannan karon daidai ne takarda ta ce. “Ki karɓi abin da kika ɗora,” ya ce.

Bilikisu ta karɓi takardar ne ba da niyya ba, saboda babu inda za ta sa hannunta. Sadiq ya juya ya wuce ta zuwa gefen fitowar side exit, inda pallet ɗin da aka tsare ya kusa shigowa. A kan file ɗin handoff da ke rataye a ƙofar gefen, amended order ɗin ya rage a buɗe saboda ya saka shi can ya makala da clip; a ƙarƙashin hasken fitilar da ke yin ƙaramar humm, sa hannun Malama Bilikisu ya tsaya fili a layin da ya mayar da laifi gare ta.