An bude dakin a gare ni

Rabi ta cafke kwalin zaren da ya kusa zubewa tun kafin ya bugi kasa, ta murza jikin injin dinki da tafin hannunta, sannan ta share man da ya malala da gefen gyalenta. “Kar ku danna pedal ɗin nan yanzu,” ta fada ba tare da daga kai ba. A kan teburin gefe, kofin shayi ya yi sanyi har ya bar zobe a kan farantin roba. Hauwa ta tsaya tana kallon ta kamar ai wannan aikin nata ne tun farko.

Mansur ya shigo daga gaban shago yana ta magana da wayarsa a kunnena, ya daga gira ya ce, “Rabi, wa ya ce miki ki taba wannan? Ke dai koyaushe kina son nuna kin fi kowa sani.” Bai ko dubi zaren da ta ceci ba, bai kuma dubi allunan yankan da man ya kusa bata ba. ‘Yan matan koyon dinki biyu suka ja bakinsu ciki. Suna jin muryarsa ne kamar hukunci daga sama, alhali kullum shi ne ke barin komai ya tarwatse ya bar Rabi ta gyara.

Ta mike ta aje kwalin zaren a inda bai isa hannun yara ba. “In ba na kama ba da ya zube kan kayan amarya,” ta ce a hankali.

“Ko da haka, ki jira a ce miki. Wannan ba dakinki ba ne.” Ya cire takardar oda daga karkashin wani mariƙi ya danna wa Hauwa. “Ke kuma, ki rubuta a nan cewa an gama gyaran layin wuya. A gaban customer kada ku nuna rikici.”

Rabi ta ga kuskuren tun daga nesa. Layin wuyan rigar ba gyara yake bukata ba; an juyo gaba da baya ne. Matar da ta kawo kayan, wata malamar makaranta daga Tarauni, ta riga ta tsaya a bakin labule tana ta goga mayafinta da damuwa. Rabi ta matsa da sauri ta kama rigar kafin a dunkule kuskuren ya zama abin kunya. “A dakata,” ta ce. “Idan aka saka allura nan, za a huda lace din baki daya.”

Mansur ya juya ya tsaya a kanta. “Na ce ki koma injin overlock. Ki bar manya su yi magana.” Ya mike hannu ya zare rigar daga hannunta. A gaban yaran koyon aiki da matar customer, muryarsa ta yi kaifi. “Duk lokacin da ake neman tsari, ke sai ki kawo hayaniya.”

Customer din ta dubi rigar, ta dubi fuskar Mansur da ta fara yin zufa. “To me ya faru?” ta tambaya.

Rabi ba ta amsa ba. Ta mike ta koma bayan tebur, amma idonta bai bar rigar ba. A lokacin ne wutar NEPA ta yanke, shagon ya fada cikin duhu mai wari na man janareta da ya saba cika unguwar bayan la’asar. Hauwa ta yi kara kadan. Wani junior ya taka kwalin alura. Matar customer ta fara cewa za ta tafi, aurenta saura kwana biyu.

A duhun nan, Rabi ce ta kunna fitilar wayarta a tafin hannunta a kasa, ba ta daga ta sama ba. Hasken ya latsa kan rigar. “Ki juyo nan,” ta ce wa customer din. Ta kama kafadar rigar, ta nuna inda aka sauya bangarori. Da sauri ta bude dinkin guda uku da tsinken alura, ta juya bangaren, ta manna da alluran bakin karfe. “Hauwa, kawo fari mai kauri. Yanzu.” Muryarta ba ta yi yawa ba, amma ta sa kowa motsi.

Mansur ya tsaya da janareta ya kasa tayarwa a waje; sau biyu igiyar ta dawo ta mare shi a hannu. A ciki customer din na tsaye, tana kame numfashi, yayinda Rabi ke gyara rigar a karkashin hasken wayarta. Aunty Bilkisu, mai shagon kuma uwar gidan da dakin baya yake manne da wajen aiki, ta daga labule daga kofar ciki. Ta ga Mansur a kofar janareta yana bacin rai; ta ga Rabi a tsugunne tana rike mutuncin shagon da hannu daya.

“Wa ya ce a taba rigar haka?” Bilkisu ta tambaya.

Kafin Mansur ya dawo da magana, customer din ta nuna Rabi. “Ita ce ta gane kuskuren. Da ba ta tsaya ba, kun bata min kaya.”

Dakin ya yi shiru ne ba don tsoro ba, sai don kunya ta sauka a wurin da ya dace. Bilkisu ta karbi rigar, ta duba da idonta mai kaifi, sannan ta mayar wa Rabi. “Ki karasa.” Daga nan sai ta jefa wa Mansur mabudin karamin kabad. “Akwai man fetur a ciki. Kai ne ka ce kin shirya yau?”

Wannan ne karon farko a ranar da aka cire hukunci daga kan Rabi a bainar ido, ko da ba a yi ta da kalmomi masu dumi ba. Hauwa ta matsa kusa da ita ba tare da tambaya ba, ta rike hasken waya yayin da Rabi ke dinke gyaran da kafinta. Customer din ta saki numfashi mai nauyi lokacin da aka manna rigar yadda ya kamata. “Allah ya saka,” ta fada wa Rabi, ba wa shagon baki daya ba.

Da magariba ta wuce, janareta ya koma yana kada-kada, wari yana shiga har dakin yankan. An yi jinkiri sosai. Sako daga gidan Rabi ya shigo a wayarta: kanenta ya rubuto cewa babansu ya fita da babur, ba zai iya daukarta ba. Wani sakon kuma daga kawarta ya ce hanyar Zoo Road ba lafiya yanzu saboda samari sun tare wani wuri. Ta duba allon wayar a tafin hannunta, hasken ya yi sanyi a tsakanin yatsunta. Ta saka ta a aljihu ba tare da ta ce komai ba.

A lokacin da aka sallami juniors, Mansur ya yi kamar bai ga ta ba. Ya tattara kudin ranar, ya tura ledger cikin aljihun file, ya ce wa Hauwa, “Ku rufe gaban nan. Ni zan raka customer din da ta biya balance.” Ya dubi Rabi daga sama zuwa kasa. “Ke ma ki tafi. An gama.”

Rabi ta dube shi. Kasan rigarta ya jik'e da man inji da tururin zufa. Tun safe ba ta samu ta wanke hannuwa yadda ya kamata ba. “Ina jiran a tashi daga masallaci. Zan wuce da wani.”

Mansur ya dan yi murmushin da ba shi da kirki. “Ba a zaman dare a wurin aiki. Mutane suna gani. Ki san matsayinki.” Ya nuna kofar gaban shago, wadda ke fuskantar titi mai cunkoso da duhun da ya fara nauyi. “Idan kin rasa hanya, wannan ba matsalata ba ce.”

Hauwa ta dubi Bilkisu da ke lissafa wasu kaya a teburin ciki, amma ta kasa cewa komai. A irin wannan gida-da-shago, komai na iya zama magana gobe: wa ta zauna, wa ta shiga ina, wa ya rike mata kofa. Rabi ta dauki akwatin abincinta da ya dade ya huce a karkashin tebur, ta murza murfin da bai taba budewa ba tun rana. Ta ji kamar komai ya yi karami: shagon, albashinta, mutuncinta, har numfashinta.

Ta fita zuwa kofar gefe da ke kaiwa cikin harabar gidan domin ta wuce ta bayan gida ta wanke fuska kafin ta tsaya a gefen titi. Kofar a kulle take. Ta daga mariƙi sau daya. Sau biyu. Babu motsi. Ta ji murya daga cikin gida, wata tsohuwa mai ziyara tana cewa, “A daren nan a yi hankali. Ba kowa ne zai rika shiga ciki ba.” Wani ya ja tsintsiya a farfajiya. An ji sarar karfe na makulli.

Rabi ta koma baya a hankali. Gaban shago ya cika da duhun da fitilar shagon makwabci ke bugawa a madubin lif na kayan hawa da aka jingina a bango, yana nuna tabon gogewa da yatsu. Ta ga hoton kanta a gurguje: gyale ya kauce, fuska cike da kura da zufa. A titi, karar babura ta yi yawa amma babu wanda za ta kira da kwanciyar rai. Ta kara duba wayarta. Babu amsa daga gida. Babu kudi isassu a aljihunta na haya mai tsada. Wannan karon ba maganar jin kunya kadai ba ce; tsayawa a bakin hanya da daddare a wannan yanayi na nufin a bar ta ga duk abin da zai same ta.

Ta dauki akwatin abincin, ta daure mayafinta, ta nufi kofar gaba kamar za ta tafi duk da kafafunta sun yi nauyi. Mansur ya fito daga dakin lissafi yana saka makullin babban shago a yatsarsa. “Har yanzu kina nan?” ya ce da karfi, yadda mai sayar da ruwa a waje zai ji. “Rabi, ki rufe wannan al’adar. Ki tafi gida.”

Ta tsaya. Wannan ne lokacin da take iya roko, ko ta yi ta bayanin cewa babu wanda zai dauke ta, cewa tana bukatar ta wanke hannu, ta jira sallar isha ta yi nisa. Amma ta gaji da neman izinin abu mafi sauki kamar tsaro. Ta zare hannunta daga jikin akwatin abincin, ta aje shi a kasa. “Ba zan tsaya a gaban hanya in jira duhu ya cinye ni ba,” ta ce. Muryarta ta yi kasa, amma ba ta karye ba.

Mansur ya yi dariyar da ta fito ta hanci. “To ina kike ganin za ki kwana? A nan?”

Kafin ya kara magana, Bilkisu ta fito daga labulen ciki da mayafi a kafadarta, tana rike da wani karamin mabudi mai dogon zare ja. Ba ta dubi Mansur ba da farko. Ta tsaya tsakanin kofar gaba da hanyar ciki, kamar ma’auni ne aka dasa. “Mansur,” ta ce, “ka ba ni makullin kofar baya.”

Ya yi shiru na dan lokaci, irin shiru na mutumin da bai saba a nemi abin hannunsa ba a gaban wadanda yake umarta. “Aunty, mutane—”

“Makullin.” Kalmar ta fadi flat, ba tare da daga murya ba. Shi ya fi zafi.

Ya mika mata cikin jinkiri. Karar karfen ta yi kadan a tafin hannunta. Bilkisu ta juya zuwa Rabi. “Ki dauki kayanki.” Ba ta yi mata murmushi ba; ba ta bukaci yi. Ta nuna karamar hanya da ke bi ta bayan tebur, ta bi ta wuce tsakanin bangon ajiyar kaya da kofar dakin da ba a saba bude wa ‘yan aiki ba. “Ta nan.”

Rabi ba ta motsa nan take ba. Shekarun raini suna sa jiki ya koyi shakka ko da an bude maka hanya. Mansur ya yi wani yunƙurin cewa, “Aunty, bai dace ba—”

Bilkisu ta sa mabudin cikin ramin kofar baya ta jujjuya. Sarkar cikin ta saki da sautin da ya fi kowace hujja karfi. “Abin da bai dace ba,” ta ce tana bude kofar, “shi ne a tura yarinya waje bayan ta rike mutuncin wurin nan tun safe.” Sai ta daga akwatin abincin Rabi daga kasa ta dora a kan kujerar cikin corridor, kamar abu ne da ya riga ya san inda zai zauna.

Hanya ta bayan ta bude zuwa wani siririn corridor mai fitila daya. Ba ta kai ga dakin mazaunin gida kai tsaye ba; sai ta wuce gefen karamin dakin baƙi da bayan washroom. Wannan kansa ya isa ya nuna iyaka: an tsara mata inda za ta bi, an kuma ware mata wajen da ba zai kunyata ta ba. Bilkisu ta tura kofar karamin dakin da hannu, ta kunna haske, sannan ta mayar da mabudin baya cikin tafin Rabi.

Rabi ta kalli mabudin, ba kamar kyauta ba, sai kamar amsar wata tambaya da ba ta taba iya furtawa ba. “Aunty...”

“Ki shiga ki wanke. Idan babanku ya kira daga baya, za a bude nan.” Bilkisu ta dan gyara akwatin abincin a kan kujerar. “Ki kulle idan kin shiga.”

Akwai abu guda da ya canza a nan, kuma ba zai koma baya da sauki ba: ba wai an tausaya mata a baki ba, an sauya wajen da aka halatta mata ta tsaya. Rabi ta dauki mabudin, ta matsa cikin corridor, ta ji karar shagon a baya tana nisa. Ta bude karamin dakin, ta saka akwatin abinci a ciki, sannan ta juya ta kulle daga ciki kamar yadda aka ce mata. Daga nan ta zare takalminta, ta nufi washroom din da haskensa yake fito da fari mai laushi a kasa.

Ta tsallaka cikakke zuwa cikin dakin da aka tanada mata, ta ja kofar ta zauna a mazauninta.

A washroom din hasken yana kunne, kwanon wanka na gefe babu kowa a gabansa, ruwan da aka bari a buta kusa da wash basin yana nan da dumi.