Dakin da aka rufe ya bude gare ni

Sadiya ta janye tukunyar shayin daga kan ƙaramin gas ɗin da ke ɗakin shago, ta zuba a cikin kofuna uku, sai muryar Malam Rabi’u ta sare ta daga ƙofar, “Wa ya ce ki taɓa kayan baƙi? Ki mayar. Ke ba ‘yar gida ba ce.” Hannunta ya tsaya a sama, ɗan zafi yana cin yatsunta, zoben shayi mai sanyi ya riga ya fara barin da’ira a kan tire ɗin roba. A falon gaban shagon, Hajiya Binta na tari mai nauyi, ma’aikacin da zai tafi kasuwar Sabon Gari yana ta kallon agogo, janareta kuma na ta kaikayi kamar zai mutu. Sadiya ba ta ce komai ba. Ta ajiye kofin da aka cika kusa da Hajiya Binta, ta ɗauki ƙaramin akwatin abincin da ya yi sanyi tun azahar, ta matsar da shi gefe don maganin Hajiya ya samu wuri.

Malam Rabi’u ya shigo ya ɗauke kofin daga gaban matar, kamar ya kama hujja. “Na ce a jira Nura. Shi zai san wa ya kamata ya fara sha.” Ya mayar da kofin kan tire ɗin da ƙarfi har ruwa ya zube. “Idan ana ba wa mace wuri a gida sai ta fara ɗaukar kanta tamkar ta mallaka.”

Sadiya ta goge ruwan da ya zuba da ƙasan mayafinta, ta ɗauki kwalbar maganin hawan jini, ta zare murfin ta miƙa wa Hajiya Binta da ruwa daga flask ɗin da ita ce ta cika tun safe. Hajiya Binta ta sha ba tare da kallon Malam Rabi’u ba. Wannan kaɗai ne aka ba ta a cikin wannan ɗan lokaci: ba kofin shayi ba, amma damar ta tsaya kusa da kujerar Hajiya har ta hadiye maganin cikin natsuwa.

A Kano, a irin gidajen haya da aka haɗa da ɗakin shago, mutum zai iya yin dukkan aikin gida amma a ci gaba da nuna maka hanya kamar bako. Sadiya ta yi watanni shida tana taimaka wa Hajiya Binta da lissafin kayan trade, karɓar kuɗin wayar hannu idan kwastoma ya tura, kai saƙo da babur idan ma’aikaci bai iso ba. Da dare tana kwana a ƙaramin ɗakin bayan shago, ɗaki ne da ba ya da fan mai ƙarfi, amma aƙalla ƙofar tana rufuwa. Yanzu tun da ƙanwar Malam Rabi’u daga Zinder ta zo da yaranta don jinya, ana ta maimaita kalma ɗaya a kanta: “na ɗan lokaci.”

Da la’asar, lokacin da aka yi sallar magariba a masallacin unguwa kuma hasken wuta ya sake yanke, ta tarar da katifarta an ninke. Ba a ajiye ta a ɗakin ba. An jingina ta a corridor mai ɗan ɗumi tsakanin bayan gida da ƙofar fita ta baya. Kwandonta da littattafan makaranta suna gefe, kamar kaya na mutumin da ake jiran ya tashi.

Ta tsaya tana kallon abin. Fuskar ta bayyana a gilashin tagar ƙarfen ƙofa, a cikin datti da shafaffen yatsa na tsohuwar goge-goge. Ba ta yi kama da mai mamaki ba; ta yi kama da wadda ake son ta saba.

“Ki yi haƙuri,” Hajiya Binta ta faɗa daga cikin duhu. Muryarta ta fito a raunane. “Yaran nan sun yi yawa.”

Kafin Sadiya ta amsa, Malam Rabi’u ya daga murya daga tsakar gida, yana magana don kowa ya ji. “Corridor ɗin ma alheri ne. Idan ba a so, ƙofar waje nan take. Ba mu ɗauko nauyi daga titi ba.”

Kalmar ta buga mata kamar wani abu mai sanyi. Nauyi daga titi. Ita da ta san wane mai kaya ya biya da wane bai biya ba, ita da ta san inda aka ajiye takardun bashi idan Nura ya makara daga polytechnic. Amma idan ana rabon wurin kwana, sai a maida ta abu mai ɗagawa da saukewa.

Ta durƙusa ba tare da gardama ba, ta ja katifar zuwa bango don hanya ta ga kowa, saboda idan aka ƙulle ƙofar baya daga ciki da daddare, ba sai an taka ta ba. Wannan shi ne abin da ta iya karewa: hanyarta ta komowa ta kasance a sarari ko da an rage mata sararin kanta.

Da daddare Nura ya dawo kan babur, ƙurar hanya a kafadarsa, wayarsa na haskawa a tafin hannunsa ƙasa-ƙasa. Ya tsaya a corridor ɗin yana kallon katifar. “Wa ya kawo nan?”

Sadiya na ɗaure littafinta cikin leda don ƙurar kada ta shige. “An sami baƙi,” ta ce. Murya a tsaye, babu kuka, babu zargi.

Nura ya ɗaga kai ya kalli ƙofar ɗakin shago, sannan corridor, sannan bayan gida da ruwa ke ta sauka da ɗigowa. “A nan za ki kwana?”

“Idan an buɗe ƙofar baya da sassafe, zan iya tashi in yi sallah ba tare da tashe su ba.” Ta faɗi abin cikin salon lissafi, kamar tana warware matsala ce ta aiki. Wannan ya fi sauƙin furtawa fiye da “ba ni da wani wuri.”

Da ta faɗi haka, sai a lokaci guda aka ji Hajiya Binta ta yi tari mai nauyi daga falon ciki. Sadiya ta saki ledar, ta ruga can da sauri. Nura ya biyo ta. A falon sun tarar da flask ɗin ruwan zafi ya kife, maganin ya zube, Hajiya na ƙoƙarin miƙewa daga tabarma amma kafarta ta lauje. Malam Rabi’u ba ya nan; ya fita masallaci na isha.

Sadiya ba ta tsaya kallon ruɗanin ba. Ta ɗora matashin kai a bayan Hajiya, ta gyara mayafinta, ta ce wa Nura, “Ka kawo towel. Kuma ka cire plug ɗin janareta daga extension, ruwa ya zo nan.” Ya yi kamar zai tambaya, amma kallonta ya hana shi. Ya yi abin da ta ce. Ta goge ruwan da ya tashi a kusa da soket kafin ya yi haɗari, ta ɗauko spare maganin daga ƙaramin leda da ta ɗora a kan fridge tun da farko. Nura ya tsaya a gwiwa yana riƙe da fitilar waya don ta gani. Hasken ya bugi hannuwanta, ya nuna yadda suka saba da wannan aiki fiye da yadda ya taɓa lura.

“Ke kika ajiye wannan maganin daban?” ya tambaya a hankali.

“Eh. Na ga na jiya ya kusa ƙarewa.”

Hajiya Binta ta sha maganin tana haki. Sadiya ta taɓa goshinta, ta ce, “Zazzabi ya ɗaga. A kira Usman mai babur yanzu kafin dare ya yi nauyi.” Ta juya ta ga akwatin abincin da ta bari tun rana har yanzu a gefen kujera, sanyi, ba a taɓa shi ba. Ta tura shi gefe da ƙafarta, ta warware gyalen da ya ɗaure hannun Hajiya domin jini ya zagaya.

Nura bai ƙara kallonta irin yadda ake kallon mai taimako kawai ba. Ya ɗaga fitilar wayarsa sama, ya ga soket, ruwan da ta riga ta goge, spare magani, takardar lissafin asibiti a ƙarƙashin flask, duka abubuwan da ta saba ɗauka ita kaɗai. “Ki riƙe ta,” ya ce, ya fice da gudu ya kira mai babur.

Asibiti bai zama babban al’amari ba; allura, magani, dawowa cikin dare. Amma komai ya canza a wajen dawowa. Lokacin da suka iso gida, Malam Rabi’u na tsaye a tsakar gida cikin riga mai laushi, fuska a ƙunci. “Ku shigo da ita ciki. Amma wannan yarinyar ta je corridor dinta. Dare ya yi, mutane suna gani.”

Sadiya ta taimaka aka kwantar da Hajiya a falon mata, sannan ta juya ta ɗauki ledarta da katifar ta koma corridor kamar yadda aka saba. Nura ya biyo bayan ta, ya ga yadda ruwan ɗigon tanki ya fara tattaruwa kusa da inda kanta zai kwanta. Ya ce, “A’a.”

Malam Rabi’u ya ji. “A’a me? Wani sabon hukunci ne?”

“Ruwan nan na sauka. Ta kwana nan zai sa ta yi ciwo.” Nura ya isa ƙofar ɗakin da yake amfani da shi, ƙaramin ɗaki a saman shago da teburin karatu da ƙaramin gado. “Ta shiga can.”

Malam Rabi’u ya taka gaba, takalmansa suna bugun siminti. “Ka rasa hankali ne? Ka san mutane? Ka san abin da za a ce? Tun da yaushe ka fara karya girman gida saboda—”

“Saboda ta ɗauki Hajiya asibiti yayin da kake wajen isha?” Nura ya katse shi, amma bai ɗaga murya sosai ba. Wannan ne ya fi zafi; ba gardama ta kasuwa ba ce, magana ce ta cikin gida. “Saboda ita ce ta san inda spare magani yake? Saboda ita ce ta hana ruwa ya shiga soket? Saboda duk abin da muka dogara da shi a wannan gida muna yi kamar ba mu gani?”

Malam Rabi’u ya miƙa hannu zuwa ƙofar ɗakin Nura, alamar yana neman iko daga katangar da ya saba mallaka. “Mabuɗin ɗakin nan ka bani.”

Wannan shi ne lokacin da iska ta tsaya a kirjin Sadiya. Ba saboda muryoyinsu ba. Saboda ta gane abin ya wuce kunya ya koma hanya: ko dai a buɗe mata wuri, ko a rufe ta gaba ɗaya. Ta ɗaga katifarta daga corridor. “Ku bar shi,” ta ce. “Zan tafi wajen kawata a Gwale. Da safe zan dawo na ɗauki sauran kayana.”

Nura ya juya gare ta da sauri. A tafin hannunsa akwai hasken wayar da ya mutu rabin caji, yana sheƙi a fata kamar yana ɓoye wani abu. “A wannan daren? Kan babur? A’a.”

Malam Rabi’u ya kama wannan damar. “To ki tafi mana idan kin san kanki. Wannan gida ba ya ɗaukar abin da zai kawo mana magana.”

Sadiya ta daidaita ledarta a kafaɗa. Idan ta tsaya nan za ta zube. Idan ta yi kuka, za su ce ta na amfani da hawaye. Ta yi abin da ta saba yi idan lissafi ya yi tsauri: ta tattara abin da nata ne. Littafi. Caja. Ƙaramin hijabi. Maganin Hajiya a leda don kar a manta da shi da safe. Ta miƙe.

Nura bai sake gardama da mahaifinsa ba. Ya juya kawai, ya buɗe ƙofar ɗakinsa, ya shiga ciki. An ji ƙaramin ƙarfe ya motsa a drawer, sai ya fito da mabuɗi na biyu, wanda ko Sadiya ba ta taɓa sanin akwai shi ba. Ya ajiye shi a saman ledarta, ba a hannunta kai tsaye ba, kamar yana ba ta hanya ba ya jefa ta cikin wani abu. “Idan za ki tafi, ki fara kai kayanki ciki. Idan har yanzu kina son tafiya da safe, sai ki tafi daga can. Amma ba daga corridor ba.”

Malam Rabi’u ya yi wani motsi na gaba, amma Hajiya Binta daga falon ciki ta kira sunan sa cikin tari. Ba kira ne na sulhu ba; kira ne na aikin da ke jiran wanda ya fi gaggawa. Ya tsaya cak na ɗan lokaci, fuska a tsuke, sannan ya juya can da raini kamar yana son nuna cewa ba ya ganin abin da ya riga ya faru.

Sadiya ta kalli mabuɗin. Ƙarami ne, tsoho, an ɗaure masa ɗan zare shuɗi da ya soma yagewa. Irin abu ne da zai iya zama ba komai a ido, amma ya sauya komai idan aka sanya shi a makulli. Tana jin hannunta na rawa, ba saboda tsoro kawai ba, har saboda gajiya da ta dade tana kullewa a cikin ƙashi.

“Ki shiga,” Nura ya ce. Bai matsa kusa da ita ba. Ya tsaya gefe da nisan da ya san ya dace, amma ya cire jikinsa daga hanyar ƙofar. Hanyar ta kasance a sarari, ba tare da wani ya sake nuna mata inda za ta tsaya ba.

Sadiya ce ta yi motsin ƙarshe da kanta. Ta ɗaga ledar, ta saka mabuɗin a makulli, ta ji ƙaramin tsinke na ƙarfe ya amsa. Ta buɗe ƙofar ɗakin da aka riga aka gyara masa shimfiɗa tun safe, ɗakin da ya kasance nasa kaɗai a idon gidan. Ta kai katifarta ciki da farko, ba don ta kwanta a ƙasa ba, sai don kada a bar ko wani abu nata a corridor. Sannan ta sa littafinta a kan tebur, ta jingina ledar a bango, ta juya ta tsaya a bakin ƙofa.

Nura ya kawo mata flask ɗin ruwan zafi da cajarta ba tare da wata magana mai yawa ba. Ya ajiye su a ciki. Daga falon Hajiya Binta ana jin tari ya ragu, janareta ya sake yin ƙara ya lafa, unguwa ta narke cikin irin daren Kano da ake jin babura suna wucewa a nesa. Sadiya ta riƙe ƙofar a buɗe na ɗan daƙiƙa, kamar tana gwada ko za a sake karɓe ta. Ba a karɓe ba.

Ta shiga. Ta ja ƙofar har ta rage wata siririyar kafa ta haske a ƙasa, ba rufe duniya ba, sai rufe korar da aka saba yi mata. Sai ta cire takalmanta a hankali a gefen gado.

A kan ƙaramin tabarmar gefen gadon, takalminta da na Nura suna kwance jere, yatsunsu na nuna ciki, hanyar shiga ɗakin a sarari.