Sunanta ya hau kan allo

“Ke can, ba nan ba,” wani matashin mai karɓar baki ya ce yana daga igiyar layi a bakin harabar otel ɗin. Ya nuna wa Aisha gefe da hannu kamar mai tura ‘yar aiki daga hanya. “Motocin manya za su fara shiga.”

Aisha na riƙe ƙaramin takarda da aka ninke rabin-rabi, jerin kuɗin da ta biya don furanni da ruwan lemu da ta turo da kuɗi ta waya tun safe. Takardar ta yi laushi a gefuna saboda yawan buɗewa da rufewa. A gaban kowa, a ƙarƙashin farin fitilar harabar da ke haska farin tabarman shigowa, aka ware ta daga hanyar karɓa kamar baƙuwa ba ce, kamar ba ta da suna a cikin wannan biki.

A bakin ƙofar gilashi, Hajiya Binta ta juya ta ga abin da ake yi, amma kafin ta yi magana sai Rabi ta iso da ƙamshin turare mai nauyi da ƙarar takalmin ta a kan tayal. Ta karɓi littafin baƙi daga hannun yarinya mai hidima ba tare da tambaya ba. “Ku bar wannan gefen a tsari,” ta ce cikin sanyi. “Aisha ta taimaka ne kawai. Masu zuwa teburin gaba suna da jerinsu.” Sai ta duba Aisha daga kai zuwa ƙafa, ta ƙara da murya mai ɗan tsawo don dattawa su ji, “Ba kowa ake haɗawa da layin iyali ba.”

Wutar NEPA ta yanke a ɗan lokaci, janareta ya ɗauki murya da rawar ƙasa. A wannan ɗan duhun, wasu ‘yan uwa suka matsa kusa da Rabi suna yi mata sallama kamar ita ce mai gidan wajen. Aisha ta ji busasshiyar ƙarar takardar da ke hannunta lokacin da ta matse ta. Ta ɗaga kanta kawai ta ce, “To, ki tabbatar an rubuta abin da ya kamata a rubuta.” Sai ta miƙa wa yarinyar hidima takardar biya. “Ki ɗaure wannan da sunan wanda ya biya, kar a ɓata.”

Wannan ne farkon ɗan tsagewar da ta sa wasu idanu suka juya. Yarinyar ta karɓa da sauri, ta duba Rabi, ta sake duba Aisha. A kan allo mai rataye a jikin bango kusa da hanyar shiga, inda aka liƙa lambobin tebur da manyan sunayen waɗanda za a zaunar kusa da teburin gaba, layin na sama bai cika ba tukuna. Sunan Rabi yana can a gefe mai kusa da “owner side”, amma ba a rubuta na Aisha ko’ina ba.

Rabi ta ga yarinyar ta ɗora takardar a ƙarƙashin clipboard ɗin rajista, sai ta yi murmushi mara daɗi. “Kar ki tsaya nan,” ta ce wa Aisha, tana jan igiyar layi gaba kaɗan har ta toshe mata kusanci da ƙofar. “Idan Mansur ya iso, za mu san inda kowa zai tsaya. Ki tsaya can wajen masu rakiyar kaya.”

Muryarta ta fita fiye da yadda ya kamata. Wasu matan gida a cikin gyalen atamfa suka daina gaisuwa na ɗan sakan. Wani baffa daga ɓangaren amarya ya kalle Aisha, ya sake kallon teburin gaba da ke can cikin zauren, inda aka riga aka ajiye kati-katin sunaye a kan faranti. Wannan ba zagi kawai ba ne yanzu; wannan saka ta a wani mataki ne da za a gani har bayan an ci abinci.

Aisha ta tsaya a gefen karfen da ke raba hanyar saukar baƙi, ba ta ja da baya ba, ba ta kuma roƙa ba. Idonta ya sauka kan ƙofar gilashin da ke ɗan buɗewa-kullewa yayin da masu hidima ke wucewa. A can cikin zauren, a kusa da bangon da aka rataya allon tebur, ta hango kofin shayi da aka bari ya huce har ya yi zobe a kan ƙaramin teburi. Duk abin ya nuna an yi ta shiri da gudu, an yi amfani da hannunta, an shirya a jefar da ita daga sakamakon.

Sai aka ji hayaniyar motoci a layin saukar baƙi. Farin Prado ɗin dangin Kano ya shigo da farko. Wani driver ya fito ya buɗe kofa. Rabi ta gyara mayafinta, ta matsa zuwa gaban layi da sauri, tana ɗaga hannu ga masu ɗaukar baki. “Ku shirya! Wannan ne shigowar manya.”

Aisha ta ga Mansur bai fito daga Prado ɗin ba. Maimakon haka, tsohon Alhaji Usman ne ya sauko, ya jingina sandarsa, yana kallon wannan cunkoso da idon da ba ya son hargitsi. Bayan Prado ɗin, wata baƙar motar Lexus ta tsaya. Direban ya fito da gudu ya buɗe ƙofar baya. Mansur ya fito a can, cikin farar shadda mai sauƙi, ba tare da hayaniyar rakiyar da Rabi ta shirya wa kanta ba.

Rabi ta yi ƙoƙarin ɗaura yanayin da take so. Ta matsa zuwa Lexus ɗin tana murmushi, amma Mansur bai ba ta hannunsa ba. Idonsa ya fara sauka kan igiyar layi da aka ja, daga nan kan Aisha tsaye a gefe, sai kan yarinyar hidima da takardar biya a hannunta. “Waye ya canza hanyar karɓa?” ya tambaya.

Babu wanda ya amsa da wuri. Janareta na kaɗawa a baya. Aisha ta ɗaga takardar nata kaɗan, ba tare da matsowa ba. “Ni ce aka ce in tsaya wajen masu kaya.”

Wani abu ya yi ƙarfi a fuskar Mansur. Ba fushi da ke neman magana mai yawa ba; irin na mutum da ya ga an yi masa lissafin da bai amince da shi ba. Ya juya ya buɗe ƙofar motar da kansa. “Aisha,” ya ce, murya a sarari, “zo nan.”

Layukan mutane suka rabu da kansu. Kafin Rabi ta kai ga sake murmushi ko ta ba da umarni, Mansur ya tsaya a gefen buɗaɗɗen ƙofa kamar yana karɓar babbar baƙuwa. Aisha ta taka daga bayan igiyar, mai karɓar baki ya yi saurin sauke ta. Ta zo tana ɗaga kai kawai. Mansur ya janye gefe ya ba ta hanya ta farko zuwa tabarman shiga. Dattawan da suka fito daga Prado suka tsaya. Dole suka barta ta fara wucewa, sannan suka bi.

Rabi ta makale a kusa da bakin hanya, hannunta na rataye a iska kamar an datse masa aiki a tsakiyar motsi. Wannan canjin ba takarda ba ne, ba bayanin waya ba ne. Motoci a layi, ƙofofi a buɗe, manya a tsaye, Aisha ce ta fara takawa cikin ƙofar gilashi. Sai mutane suka fara karanta sabon lissafi da ido, koda ba wanda ya furta.

Cikin zauren, iska mai sanyi daga AC ta bugi fuskarta. Amma ba a gama ba. A kan hanyar zuwa teburin gaba, Rabi ta yi saurin zagayowa ta same su. Ta tsaya a tsakiyar ƙaramar hanyar da ke kaiwa zuwa kujerun da aka yi wa alama da sunaye. “Shigowa daban ne,” ta ce cikin murya da ta haɗa da dariyar raini. “Zama kuwa yana da iyaka. Wannan wuri na iyali ne. Kada a rikita abin da ba a faɗa ba da abin da yake na gaskiya.”

Hajiya Binta ta ɗan motsa baki kamar za ta tsawata, amma ta tsaya. Usman ya jingina sandarsa ya zuba ido. Masu hidima biyu na riƙe trays na lemo a gefe suka tsaya cak. A gefe ɗaya na teburin gaba, an riga an ajiye kati mai suna “Rabi” kusa da alamar 2 a jeren owner side. Wurin da ke sama da shi, mai alamar 1, har yanzu babu kati a kai; kawai an ajiye marker mai ɗan tudu a saman farin napkin, kamar ana jiran hukunci.

Rabi ta nuna wa Aisha wajen da ke can ƙasa a jeren can gefe. “An tanadi mata can,” ta ce. “Idan akwai mutunci, za ta gane iyakarta.”

Aisha ba ta koma baya ba. Ta kalli katin “Rabi”, ta kalli alamar 1 da babu suna. Sannan ta juya ga yarinyar rajista da ke tsaye da clipboard a hannu, wacce takardar biyanta ke har yanzu a manne a ƙarƙashi. “Ki kawo mini katin nan,” Aisha ta ce.

Yarinyar ta motsa amma ta kalli Rabi cikin tsoro. A nan ne Rabi ta ɗaga murya sosai, ta toshe hanyar da jikinta. “Kar ki kuskura. Ba ita ke umarni a nan ba. Tsarin da aka fara da shi zai tsaya.”

Maganar ta fadi a fili sosai. Ta kai ga dattawa, ga ma’aikatan otel, ga ‘yan matan ango da ke bin live a wayoyinsu. Wannan ne ƙoƙarin ƙarshe na tsohon tsari: a bar cin mutuncin ya tsaya saboda babu wanda zai kuskura ya canza shi a fili.

Mansur ya yi mataki ɗaya ya zo kusa da teburin. Bai wa’azi ba. Ya miƙa hannu ya ɗauki katin “Rabi” daga alamar 2. Ƙarar takardar mai kauri ta ɗan fita a cikin sanyi. Ya ajiye katin a ƙasa ga mai hidima, sannan ya ɗauki marker ɗin da ke kan alamar 1. “Ku rubuta,” ya ce wa yarinyar rajista.

Ba ta motsa ba saboda Rabi na gabanta. Aisha ce ta zare biro daga cikin clutch ɗinta ta miƙa masa. Hannunta bai rawa ba. Wannan ne rufewar ƙofar roƙo. “Rubuta,” ta ce.

Mansur ya jingina marker ɗin a kan teburin, ya rubuta da kansa: AISHA. Ya sa katin a wurin lamba 1, a saman farantin da ke kusa da kujerar teburin gaba. Sai ya juya ya kalli mai karɓar baki a ƙofar. “Daga wannan lokaci, duk karɓar baƙi daga ɓangarena zai biyo bayanta. Ku gyara allo.”

Wannan ya fi kalmar soyayya zafi. Umarnin aiki ne, a fili, mai sauya hanya. Mai karɓar baki ya yi saurin ɗaga igiyar layi daga nesa. Yarinyar rajista ta juya zuwa bangon allon tebur da gudu. Rabi ta yi ƙoƙarin kamo katin da aka sauke mata, amma mai hidima ya ja tray ɗinsa gefe, ya hana ta sarari. Hannunta ya tsaya a sama, babu inda za ta sa shi.

“Wannan ba haka ake yi ba,” Rabi ta faɗa, amma muryarta ta fita ƙasa. Ba ta daina magana don ladabi ba; ta daina ne domin babu wanda ke jiran umarninta kuma. Usman ya matsa gaba, ya zauna a bayan kujerarsa ba tare da kallonta ba. Hajiya Binta ta bi idon katin da aka ɗora wa Aisha, ta kuma gyara mayafinta cikin nutsuwa kamar ana gyara kuskuren da bai kamata a taɓa yi ba.

Aisha ta ɗauki katin “Rabi” daga hannun mai hidima. Ta bi ta gefen Rabi, kusa ƙwarai har ƙamshin turaren ya gauraya da sanyin AC. Ba ta ce “ki yi haƙuri” ba, ba ta kuma yi dariya ba. Ta kai katin zuwa ƙasan jeren can gefe, inda aka yi wa lamba 5 alama a ƙasa da wani fitilar bango. Ta ajiye shi a can a kan farantin da ba a taɓa gani ba, ta daidaita gefensa da yatsa. “Wannan ne inda aka tanadar,” ta ce.

Rabi ta tsaya tsaye a tsakiyar hanya ba tare da motsi ba, kamar an sauke ta daga wani mataki mai tsawo a gaban jama’a. Idonta ya koma daga lamba 5 zuwa lamba 1, daga sunanta da aka saukar zuwa sunan Aisha da ke kan saman teburin gaba. Wannan shi ne raunin da kowa zai gani: gurbin da ta ɗauka a matsayin nata an cire shi da hannu, an matsar da sunanta ƙasa kamar wani abu da aka gyara bisa kuskure.

Mansur ya janye kujera ta lamba 1. Bai taɓa Aisha ba; bai buƙaci hakan ba. Sararin da ya buɗe mata ya isa ya sa kowa ya sake karanta dangantakarsu cikin sabon tsari. Aisha ta zauna. Sai ta ɗaga kai ga yarinyar rajista wacce ta tsaya a gaban bangon allo da biro a hannu. “Ki gama.”

A bangon da ke kusa da hanyar shigowa, allon tebur ya rataye a fari mai santsi. Lambobin da ke gefen owner side an goge su da sauri, an sake rubuta su. A saman jeren, 1 — Aisha. A ƙasa, 5 — Rabi. Yarinyar ta ja layi na ƙarshe da biro, ta ɗan matsa baya. A gefen allon, zoben shayi da ya huce ya bushe a ƙaramin teburi kusa da bango, sai hasken allo ya tsaya a kan sabon jeri, lambobin suka kafe a haka.