Makullin ya tsaya a hannunsa

Rabi ta tura akwatin ragowar abinci zuwa gefen kananan kaya a kan counter, tana murza kafadarta mai nauyi bayan tsawon yini, sai wani yaro daga gidan Hajiya Binta ya tsaya a bakin shagon ya ce, “Anti Rabi, an ce ki zo yanzu. Akwai maganar Mansur.” Sunan ya sauka a cikin shagon kamar abin da ya fadi daga sama ya karya kwalba. Hannunta ya tsaya a kan wayar POS. Wutar gen tana rawa a baya, tana bada sautin da ya saba zama kamar bargo, amma a wannan lokacin ta zama hayaniya.

“Wace magana?” ta tambaya ba tare da dago kai ba.

Yaron ya daga wata yar karamar leda mai busasshen sautin takarda a cikinta. “Daga gidansu. Hajiya ta ce kar ki bari dare ya yi.”

Rabi ta kalli agogon bango mai dan karkacewa. Magariba ta kusa. Ta riga ta lissafa kudin rana, ta nade takardun transfer, ta saka wayarta a aljihun hijabi. A irin Kano nan, idan tsohuwa ta aika a ce a zo yanzu, ba a ce gobe. Amma kirjin Rabi ya yi sanyi da wani tsohon ciwo da ba ya bukatar tsawo ya farka. Mansur bai dawo da komai sai bayan ya makara da shi.

Ta rufe drawer din kudi, ta mika wa Sadiq key din shagon. “Idan NEPA ta kawo wuta, ka cire gen. Idan ba ta kawo ba, ka rufe da tara.”

Sadiq ya kalle ta da ido mai son tambaya, amma bai yi ba. Ya dai ce, “Ki yi sauri. Hanyar Sabon Gari cike take yau.” Wannan ne kawai. A Kano mutane kan san inda za su tsaya idan zancen ya yi nauyi.

A farfajiyar gidan Hajiya Binta, an jera takalma a bakin zaure, akwai kamshin shayi da sabulun wanke tabarma. Rabi ta shiga da kafafunta suna jin nauyin rana a takalmi. Hajiya Binta tana zaune kusa da kofar dakin baki, sai kuma Auwalu, dan uwan Mansur, ya mike cikin sauri kamar ba ya son haduwar ido ta yi tsawo. A can gefen corridor, ta hango Mansur sau daya kafin ya kau da kai. Farar hula, gashin gemu ya yi dan yawa, babu wannan tsayin kirji na da. Amma zafin bai fito daga can ba.

Ya fito daga dakin ciki wata budurwa mai gyalen alfarma, ta tsaya tana kallon Rabi sama da kasa kafin ta tambayi Hajiya Binta, “Ita ce yarinyar nan da ta dade tana zuwa wajen registration dinsa a makaranta?”

Kalmar ta fito a fili, ba a rade ta ba. Registration. Kamar Rabi ta kasance yar aiki ce kawai da ake aiko wa. Hajiya Binta ta gyara zaman ta da sauri. “Eh, ita ce Rabi. Tsohuwar abokiyar karatu.”

Budurwar ta yi murmushin da bai taba ido ba. “To na gane. Na ji an ce ta kan yi masa abubuwa sosai.”

Rabi ta ji kamar an sake mayar da ita waccan shekarar, lokacin da take tsaye a wajen ofishin faculty tana rike fayil dinsa, shi kuma yana tsaye tare da kawunsa yana cewa, “A’a, ba haka ba ne. Muna aiki ne kawai tare. Kada a rikita.” Ya fadi haka a gaban mutane biyu da suka juya suka kalle ta kamar ta yi kuskure ta wuce iyakarta. Wannan rana ce ta koyar da ita yadda ake hadiye kalma a bainar ido.

Auwalu ya yi tari mai nauyi. “Su Saira za su tafi.” Yadda ya ce sunan budurwar a sako ya isa. An taba kai maganar aure har gida. Har iyaye sun san fuska. Rabi ta tsaya tsaf, ba don jin kunya ba, sai don kada wani ya ga yawan abin da ya buga mata a ciki.

Mansur ya yi wani yunquri na matsowa, amma Hajiya Binta ta dube shi da idon dattako. “Ba a bakin kowa ba,” ta fada. Sai ta juya ga Rabi. “Zo ki zauna.”

A kan karamin teburin dakin baki akwai kofuna biyu na shayi da ba a taba ba, da wani karamin abu a nade cikin farin takarda. Mansur ya zauna can nesa, kamar yana karantar yadda ake dosar kuskure. Wannan karon babu kawu, babu jama’a daga makaranta, babu dariyar samari. Amma rainin ya riga ya ci gaba a jikinta ta hanyar yadda aka yi mata lakabi a gabanta, yadda aka sauke shekaru biyu na wahalarta zuwa “ta kan yi masa abubuwa.”

Hajiya Binta ta tabe baki. “Rabi, na san ba ki son maganar nan. Amma ni na sa aka kira ki. Domin akwai abin da bai kamata a barsa haka ba.” Ta nuna abin da ke cikin takardar. “Bude.”

Rabi ta kalli Mansur. Shi ma ya dago, idonsa ya yi jajur kadan kamar mutumin da bai yi bacci lafiya ba. Bai ce komai ba. Ta mika hannu ta bude takardar. Karamin makulli ne, tsoho amma mai kyau, da lambar 3 da aka manna da ja a kansa. Makulli ne na kofa, ba na shago ba, ba na akwatin kaya ba. Yatsunta suka yi sanyi.

Mansur ya yi magana a karon farko. “Kin tuna unguwar Dakata? Gidan saman nan kusa da masallacin layi?”

Rabi ba ta amsa ba. Ta riga ta tuna. Wata rana shekaru biyu da suka wuce ya ce mata ya samu dan karamin apartment kusa da sabon wajen trade da yake son fara wa da kaya. Ya ce zai so ta daina ta fama da tafiyar nesa daga hostel zuwa aiki, “idan komai ya tsaya daidai.” Daga baya ya dushe. Kiran sa ya ragu, sakon sa ya zama gajere, sannan kawunsa ya shigo ya ce Mansur ba zai iya yin abin da zai bata wa gida rai ba. A can ne aka datse komai. Rabi ta dauka mafarkin baki ne kawai ya jefa mata.

Mansur ya tura makullin kadan zuwa gare ta. “Na karbi gidan. Na biya watanni shida. Na sa a gyara famfo. Na kawo karamar gado da fridge na hannu biyu. Wannan shi ne key din kofar. Ranar da zan kai ki, kawuna ya zo ya ce wai sun ji mutane na magana, wai kin fi dacewa da zama mai taimaka min ba matar da zan kai gida ba. Na ja da baya.” Muryarsa ta dan karye a karshen. “Na bar gidan a rufe har kudin haya suka kare.”

Abin da ya buge Rabi ba wai nadama ba ce. Shi ne cikakken siffar asara. Gado. Fridge. Gyaran famfo. Wuri da aka taba tanadar mata da gaske, ba hayaki ba, ba kwalliyar baki ba. Wani abu da ya kai har makulli ya dawo hannun Hajiya Binta bayan komai ya lalace. Ta rike shi na dan lokaci, jin nauyinsa ya fi na karfe. Idan da ya fadi mata a wancan lokacin cewa ya tsorata ya ja da baya, da ta tsane shi ta warke. Amma yanzu gaskiyar ta zo dauke da hujja, ta sa ramin ya zurfafa.

Hajiya Binta ta yi shiru mai nauyi. Daga corridor sai karar bude kofa, alamar an raka Saira zuwa waje. Wannan kadan ya isa ya nuna abin da ya sauya. Auwalu ya shigo ya tsaya, ya ce wa Mansur cikin sanyi, “Mutanen can sun tafi. Sun ce ba za su kara dawowa ba sai ka gyara abin da ka ce a jiya.” Jiya. To, ya kuma lalata wata maganar. Yanzu ne ya zo da gaskiya, bayan wani kofa ta riga ta rufe a kansa.

Mansur bai kalli dan uwansa ba. Ya zuba ido kan makullin a hannun Rabi kamar ya rataya rayuwarsa a karfen. “Na fada musu ba zan kara yin karya ba. Ban iya ba.” Ya ja numfashi. “Rabi, na yi maka rashin adalci. Ba wai ban san kimarki ba ne. Na sani tun wancan lokacin. Na ji tsoron gida, na ji tsoron magana, na ji tsoron su ce na zabi yarinyar da ba ta da baya kamar namu. Sai na yi shiru, na bar ki ki dauki wulakanci ni kuma na boye.”

Rabi ta dago a hankali. “Ka boye a bayan me?”

Ya hadiye yawu. “A bayan mutunci na karya. A bayan kawuna. A bayan cewa ina jiran lokaci.”

“Lokacin me?” ta tambaya. “Lokacin da zan tsaya a wajen office ana gaya wa mutane ba komai ba ne a tsakaninku? Ko lokacin da aka sa ni in kai maka takardu kamar yar aike saboda hakan ya fi maka sauki? Ko lokacin da aka kawo wata gida, aka ce ni tsohuwar abokiya ce da ke yi maka abubuwa?”

Kalmar karshe ta fito daidai yadda Saira ta fada, amma a bakinta ta koma karaifi. Hajiya Binta ta runtse ido. Mansur ya dafe gwiwarsa da hannu daya, irin rikon da mutum yake yi idan kalma ta sare shi da gaske.

Auwalu ya yi yunqurin fita, sai Hajiya Binta ta ce, “Ka zauna a waje.” Ba ta son ya ji sauran. Wannan ya mayar da dakin ya zama kankane sosai. Wutar gen daga gidan makwabta ta mutu, sai dakin ya yi irin shiru mai sanyi da ake jin karar cokali idan ya taba kofi.

Mansur ya fito da wata takarda daga aljihunsa, amma bai mika ba. Ya yi kasa da ita a gabansa. “Shagon da muke son bude a hanyar Zoo Road ya rushe. Wanda ya shiga da ni ya janye. Na sayar da mota na biya bashi. Ban zo ne saboda na ci nasara ba. Na zo ne saboda na gaza boye abin da na yi. Wannan key din...” ya taba shi da yatsansa, “na ajiye shi ne saboda ba na iya jefar da shi. Ban yi aure da Saira ba. Na fasa. Ba don akwai tabbacin za ki karbe ni ba. Don kawai ba na son in sake cin amanar magana.”

Gaskiyar rashin karfinsa ta fito tare da gaskiyar nadamarsa. Wannan ya sa abin ya fi muni. Da yana tsaye da karfin da ya saba, da sauki ta tsane shi. Amma yanzu ya zauna kamar mutumin da ya makara har da kansa. Ta ji masa tausayin da ba ta nema ba, kuma wannan ma ya bata rai.

Hajiya Binta ta mike. “Zan kawo ruwa.” Ta fita ta rufe kofar dakin baki, ba sosai ba, amma isasshe. Ta bar su a cikin sararin da ya fi kowace kalma nauyi.

Mansur ya matsa kofi daya zuwa gabanta. “Ki sha ko kadan. Tun da kika zo ba ki zauna da kyau ba.”

Rabi ta kalli kofin. Har yanzu akwai dan hayaki mai laushi. “Yanzu ka iya kula da abin da bai kamata ya huce ba,” ta fada.

Ya lumshe ido. “Na sani na makara.”

“Ba ka sani gaba daya ba.” Ta ajiye makullin a tafin hannunta, tana kallon lambar 3. “Idan ka bar ni saboda ba ka da tabbas, ciwo ne daban. Idan ka yi saboda maganar gida, ciwo ne daban. Amma ka sani, ka shirya, ka kai har gyaran famfo, ka kai har gado da fridge, sannan ka janye ka bar ni in tsaya ina daukar raini ni kadai.” Ta dago ta kalle shi kai tsaye. “Wannan ne ya sa yanzu abin ya fi wancan lokacin zafi.”

Hannunsa ya motsa a hankali a kan tebur, bai taba nata ba. Tsakaninsu akwai tazara mai mutunci, amma ita ce tazarar da ta fi kai tsaye. “Na zo in ba ki abin da na hana ki,” ya ce. “Ba gidan nan kawai ba. Sunana. Matsayi. Girmamawa. Idan har akwai wata hanya—”

Ta katse shi da kai tsaye, ba da hayaniya ba. “A’a.”

Kalmar ta tsaya a dakin kamar ta san inda za ta zauna. Mansur ya yi shiru. Bai yi gardama ba, bai yi hanzarin magana ba. Idonsa ya koma kan makullin. Rabi ta ga a can yake so ya gina komawa. Karamin karfe daya, kamar zai iya bude shekaru da aka riga aka rayu ba tare da shi ba.

Ta sa makullin a kan teburin, ba gabansa ba, ba gabanta ba, a tsakiya kusa da kofin shayi. “Abin da ka hana ni a wancan lokacin ba daki ba ne. Lokaci ne.” Muryarta ba ta girgiza ba. “Na gina rayuwata ba tare da key din ka ba. Na koya shiga kofata da hannuna. Yanzu ka zo da shi ne bayan ka taba amfani da rashin suna na don kare naka. Karfe ba ya mayar da shekaru.”

Ya sauke kansa, sai ta ga yadda yatsunsa suka dan matse gefen tebur. “Na cancanci wannan.”

“Ba maganar cancanta nake yi ba,” ta ce. “Ina gaya maka ne cewa lateness ma gaskiya ce. Kamar yadda wannan key din gaskiya ne.” Ta mike. Gwiwoyinta sun dan yi mata rauni saboda tsawon yini, amma tsayuwarta ta yi karko. “Ka dawo da abin da ka boye. Na ji. Amma amfani ya riga ya kare.”

Mansur ya dago kamar zai sake kiran sunanta. Rabi ta dauki jakarta kawai. Ba ta dauki kofin ba. Ba ta dauki makullin ba. Ta kai hannu ta gyara hijabinta, ta bude kofar dakin baki, sannan ta tsaya na rabin dakika ba tare da juyawa ba.

“Ka gaya wa duk wanda zai ji,” ta ce a hankali, “cewa ban taba zama abin boye ba. Kai ne ka boye.” Ta fita.

A wajen kofar gidan, dare ya yi kauri, fitilun mashin suna yanka hanya, kira daga masallaci na isha’i yana ratsawa sama da rufin gidaje. Rabi ta taka a hankali zuwa bakin titi, kafadunta har yanzu suna dauke da gajiyar aiki, amma babu karkacewa a tafiyarta. A cikin dakin bakin, a kan teburin kusa da bench din da aka bari babu kowa, makullin ya kwanta gefen kofin shayi da ya yi sanyi, sannan siririn tururinsa ya mutu.