Aikin ya dawo hannuna

Rabi ta ɗaga tukunyoyin miya biyu daga kan murhun gas tana ƙoƙarin kada zafin ya ƙone hannunta, sai Mansura ta fizge takardar jadawalin aiki daga ƙugun ta ce, “Ki koma baya. Ki riƙe kwandunan takeaway. Ba ke za ki tsaya a gaba ba.”

A gaban tagar sayarwa, layi ya riga ya cika har ya juya bakin hanya zuwa kasuwar Kantin Kwari. Kowa na jin ƙarar janareta yana tsalle-tsalle bayan ɗan katsewar wuta, wayoyin masu ɗaukar oda na rawa, ana kiran kuɗin tura kudi ta waya, ana ta ɗaga murfi, ana ta ƙara gishiri. Amma Rabi ce ta riga ta jera kofunan kunu, ta ware ragowar kifi, ta san wanda ya biya da wanda ya ce zai turo daga baya. Duk da haka an tura ta gefen ƙofar bayan shago, kusa da tsohuwar kujerar roba mai karyayyen gefe, inda ake ajiye ta kamar ba a ganin ta sai idan an yi tsautsayi.

Ta miƙa hannu a sanyi ta ɗauki lanyard ɗinta mai yage-yage da katin shigar da ake sakawa a wuya. Mansura ta cire shi daga allon ƙugiya ta ajiye a kan teburin kuɗi, ba tare da dubanta ba. “Yau ni ke lura da gaba. Hajiya za ta zo. Ki yi abin da aka ce miki.”

Rabi ba ta ce komai ba. Ta ɗauki rabin takardar da aka ninka sau da yawa, wadda ta cika da rubutun odar jiya da na yau, ta sake buɗewa. A can gefe an rubuta lambar Yusuf, mai tuka babur ɗin kawo kaya, da sunayen dakunan ɗalibai a kusa da asibitin koyarwa. Ta kai hannu ta gyara jerin takeaway ɗin da Mansura ta haɗa ba bisa tsari ba, ta ware na unguwa ɗaya da na makaranta ɗaya. Ba a ba ta gaban tagar ba, amma ta canja motsin layin cikin dakika.

Da Hajiya Binta ta shigo daga compound ɗin baya da ƙamshin turaren hantsi da tsananin ido, Mansura ta mike kamar ita ce ta tada komai tun safe. “Mun kama komai,” ta faɗa. “Na riga na tsara mutanen.”

Hajiya ta kalli Rabi ne kawai lokacin da ta ga tukunya ta kusa ƙonewa. “Rabi, ki motsa wannan. Kada ki tsaya kina kallon mutane.” Muryar ta fito tamkar umarni ne ga yar aikin da za a iya maye gurbin ta kowane lokaci.

Rabi ta matsa murhun, ta rage wuta, ta ɗaga murfi. Daga bakin ƙofar, Kande—ƙanwarsu Mansura—ta zo ta raɗa da dariyar da ta cika da labari. “Aunty, Malam Sadiq ya aiko. Yau iyayensa za su biyo nan bayan sallar la’asar. Kada abin ya ɓaci.” An faɗa a sarari don kowa ya ji wa Mansura muhimmanci. Matsayin aure mai kula da mutunci ya tsaya a kanta kamar mayafi mai tsada. Rabi kuwa ta ji kalmar ta sauka a kanta ta wani gefe dabam: yau ba kuskure ake nema ba, uzuri ake nema.

Mansura ta juya da sauri ta ɗora wani sabon nauyi kan Rabi kamar tana jefa ƙara cikin rijiya. “Ki karɓi deliveries duka. Ki shirya noodles ɗin hostel, ki ɗauki tea flask ɗin masallaci, ki duba kudin da bai iso ba. Kuma idan Yusuf ya zo, kada ya tsaya a gaba; ki fitar masa ta baya.” Ta yi haka tana nan tsaye a tagar sayarwa tana karɓar sallama daga kwastomomi kamar ita ce kanta da zuciyar shagon.

Rabi ta ɗan ɗaga kai. “Jadawalin safen nan ya na hannu na.”

Mansura ta danna yatsarta kan takardar. “Na sauya. Idan ba ki so, ki gaya wa Hajiya a gaban mutane.”

Akwai irin tarkon da idan ka buɗe baki ka shiga cikinsa. Hajiya na lissafa canji, Kande na kallon gefen ido, masu saye na juyawa-juyawa suna son abin kallo. Rabi ta ja numfashi ta ɗauki flask biyu da jakunkunan takeaway, ta zura maballin ƙofar baya cikin aljihunta—maballin da aka mayar mata jinkiri jiya da daddare, alamar ba a son ta rika rufe shago ba amma a yi amfani da ita idan dare ya yi tsawo. Ta ce kawai, “To.” Amma “to” ɗin ya fito a daidaitacce, ba a karya ta ba.

Yusuf ya iso da baburinsa yana girgiza saboda cunkoso. “Wace hanya?” ya tambaya daga bayan abin rufe fuska.

Rabi ta ba shi uku cikin shida, ta nuna masa ta yatsun hannu. “Na hostel guda uku yanzu. Kiwo Road daga baya. Ki koma ta asibiti kada ka bi ta kasuwa.” Ta yi sauri ta ɗaure takardun sunaye a saman ledoji. Yusuf ya ɗaga gira kaɗan; yau ba a saka masa a jerin Mansura ba. Ya karɓa kai tsaye daga hannun Rabi.

Wannan ne ɗan ƙaramin sauyin farko, mai sauƙin ɓoyewa idan ba ka kula ba. Amma Kande ta gani. Hajiya ma ta lura lokacin da Yusuf bai tambayi Mansura ba. Sai dai babu wanda ya ce komai; layi ya yi tsawo fiye da lokacin magana.

Da rana ta nisa, lalura ta zo a guje. Wutar ta ɗauke gaba ɗaya, janareta ya yi tari biyu ya mutu. POS ya tsaya. Wayoyin da ake karɓar tura kuɗi suka yi rauni saboda cunkoso. A lokaci ɗaya ɗalibai shida suka nufo taga suna iƙirarin an manta musu da shawarma, wata mata daga asibiti na kuka cewa mijinta yana corridor ba a kai masa kunu ba, kuma Yusuf ya aiko saƙo cewa an ba shi jaka biyu da sunaye iri ɗaya.

Mansura ta shiga cikin rikicewa mai yawan motsi amma babu amfani. Ta ɗauki waya ɗaya, ta ɗora ta, ta ajiye. Ta ce a dakata, ta ce a jira, ta ce wa Kande ta kirawo wani. Layin ya fara ruɓewa. Wani saurayi ya ja kujerar roba ya zauna a kusurwa da fushi. Wata tsohuwa ta ce, “Kun san wanda ya fara oda kuwa?”

Rabi ta ajiye tray ɗin da ke hannunta. Ba ta yi wa kowa jawabi ba. Ta jawo wata kujera filastik ta ɗora ta kusa da tagar, ta hau rabin ta don kowa ya ga hannunta ba fuskarta ba. Ta karɓi rabin takardar odar daga teburin kuɗi, ta tsaga ta gida biyu. “Masu biya ta waya su tsaya nan. Na cash can,” ta ce a takaice. Ta miƙa wa Kande ƙaramin littafin ajiyar bashi. “Ki rubuta sunan corridor ɗin asibiti ɗin nan. Ki sa ‘an fita da shi’.” Ta juyo ga wata yarinya a layi. “Ke, me kika ɗauka?” “Miyar kifi biyu.” Rabi ta nuna tukunya. “Ga ta nan, ki zo da canjinki daga wannan gefe.”

Ta juya ga Yusuf ta wayar kunna amo. “Jaka mai sunan Amina ta hostel, ba ta ka ba ce. Ki kawo ta baya, ki ɗauki ja mai alamar blue marker.” Ta yi wa Kande nuni ta matsa flask ɗin masallaci gefe guda. Sai ta ɗora wa tsohuwar mata kunu da kanta, ta tura wa ɗan asibitin leda ta hannun wani yaro mai gudu.

Cikin mintuna kaɗan, layin da ya narke ya sake samun ƙafa. Ba a gyara shi da sihiri ba; an gyara shi da tunanin da ya san inda kowane abu yake tun kafin matsala ta zo. Hajiya ta tsaya da kuɗin canji a hannu, tana kallon yadda mutane suka daina hayaniya suka fara bi hanyar da Rabi ta nuna. Mansura ta tsaya kusa da taga, kyallen dogon hijabinta yana shafar tebur amma ba wanda ke tambayar ta.

Sai da numfashi ya ɗan lafa ne Rabi ta ji gajiyar da ta tattare a ƙirjinta. Amma kafin ta cire zufa da bayan hannunta, Mansura ta sa hannu ta janye takardar jadawalin daga ƙarƙashin rabin odar. “To, ya isa. Ki koma baya ki wanke plates. Ni zan karasa nan.” Ta yi maganar cikin sauri, cikin salon mai son rufe abin da ya faru kafin ya zama sabuwar ka’ida.

Kande ta dube Mansura, ta dube Rabi. Hajiya ta motsa baki kamar za ta ce wani abu, amma sai ta gyara mayafinta ta ce, “Akwai baƙi zuwa nan ba da jimawa ba. A so a samu tsari.” Tsarin nan ba wai na abinci kaɗai ba ne; na mutunci ne, na wane ya kamata ya tsaya a gaban taga lokacin da iyayen saurayi suka zo.

Rabi ta ɗauki plates biyu ta nufi bayan shago. A ƙofar, Yusuf ya tsaya da maballin baya a hannu; ya kamata ya mayar mata tun ɗazu. Ya jinkirta kamar yana son faɗar wani abu, sai ya ga Hajiya na dubansu. Ya miƙa mata kawai. Maballin ya yi zafi daga tafin hannunsa. Ta karɓa, ta ɗaure fuska ta ci gaba. Idan ta yi gardama yanzu, za su juya duk abin da ta yi zuwa rashin kunya.

Bayan shago, wajen da ake rataye apron da tawul kusa da igiyar wanki, ta zare nata apron ta matse ruwa daga gefensa. Dinki ya tsufa, akwai lanƙwasa a tsakiyar ƙirji daga yadda take ɗaukar tray kullum. Ta ji zuciyarta na bugawa da fushi mai sanyi. A gaba ana jin Mansura tana karɓar sannu da zuwa daga baƙi, tana dariya mai laushi. Rabi ta ɗora hannunta a kan igiyar wanki na ɗan lokaci. Idan ta fito ta tafi gida yanzu, babu wanda zai hana ta. Za su yi ta laluben inda ta sa lambar odar asibiti, inda aka ware kuɗin bashi, wane flask ne na wa. Su ne suka zaɓi su ɓoye ta; su sha wahalar.

Sai ƙarar babur biyu suka tsaya a lokaci ɗaya a bakin hanya, sannan muryoyin maza suka hau. Wani odar makarantar koyon aikin jinya ta zo narai-narai—kwantena goma sha biyu da tea uku—lokacin da kuma iyayen Malam Sadiq suka isa. Cunkoso ya murɗe sararin gaba. Kande ta yi ihu daga ciki, “Aunty! Sun haɗa bills! Wa za ta lissafta wanda aka riga aka biya?”

Rabi ta tsaya. Akwai ɗan daƙiƙa na zafi da girman kai mai ciwo. Sannan ta ja apron daga igiyar wanki ba tare da ta kalli kowa ba ta saka shi a jikinta. Lanƙwasar tsohon dinkin ta koma dai-dai a ƙirjinta kamar ta san inda ta zauna.

Da ta fito gaba, Mansura na tsaye a tsakiyar rikicin da ba ta iya riƙewa. Iyayen saurayin na gefen bango, suna ƙoƙarin kada su kuskura cikin cunkoso. Hajiya na kallon tea flask, kudin canji, wayoyi uku, babu wuri a hannunta. A kan teburin kuɗi akwai takardar jadawalin aiki da aka ɗora da sauri a karkashin lissafin kayan makaranta.

Mansura ta ce, “Ki ɗauki waɗancan trays kawai—”

Rabi ba ta tsaya sauraren cikar jimlar ba. Ta miƙa hannu ta ɗauki takardar jadawalin daga ƙarƙashin lissafi, ta janye lanyard ɗinta daga inda aka rataye shi gefen drawer, ta sa shi a wuya. Sai ta ɗauki alkalami ta saka layi a kan jerin: riders biyu zuwa makarantar jinya, ɗaya zuwa asibiti, tea ya ware, cash da transfer daban. Ta matsa tray ɗin da ya toshe hanya zuwa gefen bango, ta ce wa Yusuf, “Kai ka ɗauki wannan ɓangaren yanzu.” Ta ba Kande sauran takardun da za a kira sunayen masu karɓa. Ga Hajiya ta miƙa ƙaramin littafin bashi kawai, inda zai amfane ta fiye da kuɗin da ba ta iya riƙewa.

Ba jawabi ta yi ba, ba ta nemi izini ba. Ta ɗauki nauyin rai da hannu kamar abin da ya riga ya zama nata. Mutane suka fara motsi bisa sabon tsari ba tare da sai an gaya musu dalili ba. Matar asibitin ta samu nata kunu. Dalibin jinya ya ɗauki kwantena huɗu ya koma ya sake dawowa bisa jerin da Rabi ta tsara. Iyayen Malam Sadiq ba su ji dariyar Mansura ba; suna ganin hannayen da suke sa komai ya daina ruftawa.

Mansura ta kai hannu kamar za ta maido da takardar jadawalin. Rabi ta matsa ɗan gefe, ba da faɗa ba, ba da turjiya mai hayaniya ba, amma da isashen nisa da ya sa hannun Mansura ya sauka kan tebur maimakon kan takardar. Wannan ne iyakar abin da ta yi: ta ƙi komawa gefen da aka tanadar mata. Hakan kaɗai ya canja abin da ɗakin zai yarda da shi.

Hajiya ta ɗora tea flask ɗin da kanta a kan tray ɗin da Rabi ta ware. Ta duba Mansura sau ɗaya, sai ta juya ga Kande. “Ki bi abin da Rabi ta ce. Kada a gauraya min komai.” Kalmar ta fito a lauje, ba yabo ba ne, ba uzuri ba ne. Amma ta sauka a kan tebur kamar dutse. Kande ta karɓi takardun daga hannun Rabi kai tsaye.

Sai saurin aiki ya mamaye komai. Rabi na kiran sunaye, tana juyar da trays, tana ware canji daga kuɗin tura kudi, tana miƙa wa Yusuf ledoji daidai da hanyar da ya fi kusa. Mansura ta tsaya a kusa tana yin abin da aka ba ta kawai: ɗauko spoon, cike flask, matsa wa baƙi wuri. Ba wanda ya kore ta. Ba wanda ya kunyata ta. Amma ikon taga ya riga ya sauya hannu.

Da aka gama ɗaukar odar makarantar jinya, cunkoso ya sauka tamkar ruwan sama ya wuce. Iyayen Malam Sadiq suka zauna can gefe suna shan tea ɗin da bai zube ba. Hajiya ta miƙa wa Rabi sabon rubutaccen lissafi ba tare da wata magana mai tsayi ba; Rabi ta karɓa ta ci gaba da rubutun abin da ya rage. Wannan ne kawai. Amma babu wanda ya sake neman ta ta koma bayan shago.

Can bayan shagon, lokacin da la’asar ta karkata, Rabi ta wanke hannunta ta cire apron ɗin da kanta. Ta rataye shi a kusurwar igiyar wanki, inda tawul da safar hannu ke yawan bushewa. Lanƙwasar da apron ɗin ya yi a ƙirji ta tsaya a fili, tana ɗauke da ɗumin jikinta har yanzu. Ta gyara takardar jadawalin a ƙarƙashin clip ɗin da ke kulle da ita, sannan ta juya ta bar apron ɗin a can, zafinsa na nan a cikin wannan lanƙwasa ɗaya.