Aiki ɗaya, hannu biyu

Mansur ya zame butar ruwan sanyi ƙarƙashin gadon asibiti ya ɗaga kafar Hajiya Binta da hannu ɗaya, da ɗaya kuma yana gyara zanin da ya baci, sai Rabi ta tsaya a bakin ƙofa ta ce, “Kai kaɗai ne a nan yanzu? Wa ya ce maka ka riƙa shigowa haka kamar ɗan gida?”

Bai ko juyo ba. Hajiya Binta na haki, maganin zazzabi ya kusa ƙarewa, fitilar corridor tana walƙiya saboda wutar NEPA na rawa kamar zuciyar mara lafiya. A kujera kusa da shi akwai takardar sayen magani a ninke rabin-rabi, an buɗe ta an sake ninkewa har ta yi laushi. Mansur ya miƙa hannunsa ya daidaita pillow, ya ce a hankali, “Hajiya, ki sha ruwa kaɗan.” Ta buɗe baki cikin wahala. Rabi kuwa ta lumshe ido kamar shi ne matsalar ɗakin, ba rashin kuɗi ba, ba rashin barci ba.

“Ba ka jin magana ne?” ta sake cewa. “Ina Yaya Sadiya? Ina ƙannena? Kai kullum sai ka nuna kai ne kake gyara komai.”

A wannan karon ya juyo. Fuskarsa ta gaji, rigarsa ta ɗauki ɗigon saline. “Idan suna nan su yi,” ya ce. “Amma yanzu zafin nata na tashi.”

Rabi ta taka zuwa cikin ɗakin da ƙafafunta masu sauri na wanda yake so a ga shi. Ta ɗauki wayarta, hasken allo yana ɓoye a tafin hannunta. “Likita ya ce a kawo allura biyu. Ka saya ɗaya kacal.”

“Na saya da abin da yake a hannu.” Mansur ya nuna aljihunsa, sannan ya ɗaga ƙaramin leda mai magani. “Sauran sai an turo.”

Ta yi wani ɗan hanci. “Kai dai kullum da rabin aiki.”

Daga gadon, Hajiya Binta ta kamo yatsan Mansur da rauni. “Kar ka tafi yanzu,” ta furta. Murya ce mai karyewa, amma a ɗakin ta fi ƙarfin rainin da ke yawo. Rabi ta yi shiru na daƙiƙa ɗaya. Wannan shi ne ƙaramin sauyin farko: ba a kore shi ba. An bar shi a wurin da ake buƙata.

Sadiya ta iso cikin hanzari daga harabar asibiti, gyalenta ya yi ƙasa saboda gudu. “Maganar account din asibiti sun ce kafin dare sai an cika. Kuma oxygen ya ƙara tsada.” Ta kalli Mansur da ledojin magani a ƙasa, sai ta kalli Rabi. “Wa zai je ya cire kuɗi? POS ɗin can kasuwa kawai yake aiki.”

Rabi ta amsa da sauri, “Ai shi yana nan, ko ba haka ba? Tunda ya fi kowa sanin zirga-zirga.”

Kalmar ta fito kamar aiki ne kawai ta ɗora masa, ba lada ba. Sadiya ta cije leɓe. “Ba ku da kunyar ɗora masa komai?” Amma ba ta tsaya gardama ba; ta ciro maɓalli daga jakarta, wanda ya kamata ya dawo gida tun da wuri amma ya makara a hannunta. Ta ajiye a tafin Mansur. “Je ka ɗauko ƙaramin gen daga gida ma. Idan wuta ta yanke a daren nan, sai na’urar nan ta tsaya.”

A nan ne nauyin ya cika. Kuɗin asibiti, maganin da bai cika ba, janareta daga gida, dare na matsowa, jama’ar gida na kallon wanda zai ɗauki laifin komai. Rabi ta matsa gefe ta ce, “Amma ka sani, idan ka yi jinkiri ba zan iya ba da amsa a gaban su ba.”

Mansur ya ɗauki takardar lissafi, ya ninke ta cikin dabara ya saka a aljihu. “Ba sai kin ba da amsa a madadina ba,” ya ce. “Ki tsaya da Hajiyar.” Sai ya juya.

A harabar asibitin Kano, ƙamshin fetur da ƙura da maganin kashe ƙwari sun gauraya. Ya hau adaidaita, ya kutsa unguwanni har gida, ya ciro ƙaramin gen daga ɗakin ajiya, ya sake yin tafiyar kasuwa domin POS da kantin magani. Kafin ya dawo, gumi ya jiƙa masa baya, hannayensa sun yi ja saboda riƙe mashin ɗin janareta da ledojin kaya lokaci guda.

Ya tarar ƙofar ɗakin ta cika da ‘yan uwa biyu na Hajiya Binta. Ɗaya daga ciki, Goggo Larai, tana taɗa baki. “Wannan yaron nan yana yawan shiga gaba. Har ya kai ga ma’aikata na ɗauka shi ɗa ne? Ai ba haka ake ba.”

Rabi na tsaye kusa da ƙofar, fuska a ɗaure. Ba ta kare shi ba. Ba kuma ta kore su ba. Tsaka-tsaki mai sanyi wanda yake cin mutum fiye da faɗa.

Mansur bai ce komai ba. Ya sunkuya ya ajiye gen ɗin a ƙasa, ya miƙa rasid ɗin magani ga Sadiya. Rasid ɗin ya yi laushi sosai kamar an jika shi da damuwa. Sai nurse ta fito daga ciki da sauri. “Ina wanda ya biya oxygen refill? Yanzu, yanzu.” Kafin kowa ya motsa, Rabi ta zaro ƙaramin envelope daga jaka, amma da take ƙoƙarin buɗewa katin bankinta ya fado, tare da wasu takardu. Daga cikin takardun akwai slip ɗin ciro kuɗi da ya nuna asusun nata ya kusa bushewa. Goggo Larai ta yi tsalle da ido. “Toh, kuɗi ma babu? Kuma ke ce kika ce komai yana hannunki?”

Abin kunyar ya fito fili a corridor mai cunkoso. Rabi ta yi ƙoƙarin tattara takardun da hannaye masu rawa. Mansur ya durƙusa kafin kowa ya karanta komai; ya tattara katin, slip, da envelope ya rufe da tafin hannunsa. Ya miƙa wa nurse kuɗin da ya zo da su daga POS. “Ga na refill. Sauran zan kawo idan an rubuta.”

Nurse ta karɓa ta juya. Goggo Larai ta rage murya ba don ta ji tausayi ba, sai don ba ta samu abin kallon da take so ba. Rabi ta tsaya nan kamar an sauke mata wani dutse da ba ta san yadda za ta ɗaga ba. Mansur ya miƙa mata katinta a ɓoye, ba tare da ya dube ta kai tsaye ba. “Ki saka,” ya ce.

Ta karɓa. Yatsunta sun taɓa nasa na ɗan lokaci. “Na gode,” ta furta, ƙasa-ƙasa, kalma ɗaya tak amma ta sauya wani abu. Ba wai ta sa shi ɗan gida ba. Ta dai daina ɗaukar sa a matsayin wanda za a yi amfani da shi a watsar.

Bayan isha’i, likita ya sake rubuta sababbin magunguna. Wutar ta yanke. Janareton asibiti ya yi jinkirin tashi, corridor ya nutse cikin duhu mai ɗan yellow daga wayoyin mutane. Sadiya ta ɗaga takardar magani tana fushi. “Wannan ba za ta iya jira safiya ba. Dole a samu yanzu daga pharmacy waje. Kuma oxygen cylinder ɗin nan na reserve ma dole a kawo daga shagon Umaru kafin goma.”

Goggo Larai ta ja baya nan take. “Ni ba zan fita wannan daren ba.” Ɗan uwanta ma ya yi kamar yana kiran wani. Dole aikin ya koma kan wanda aka saba ɗorawa. Sai Sadiya ta kalli Rabi. “Ke da Mansur ku je. Ke kin san maganin Hajiya. Shi kuma zai ɗauko cylinder.”

Kalaman suka tsaya a tsakanin su. Ba “ka je” kaɗai ba. Ba “ta bi ka” da sauƙi ba. Sai tare. A ƙarƙashin ido na ‘yan uwa da masu jiran mara lafiya, wannan haɗin ya fi magana nauyi.

Rabi ta ɗauki ledar da aka saka tsohon cylinder receipt da sabon list. “Mu tafi,” ta ce. Muryarta ba ta da dumi, amma ba ta da raini. Suka fice.

A waje, Kano ta yi duhu da karar gen da babura. Suka hau adaidaita zuwa titin pharmacy, babu wanda ya daɗe da magana. A gilashin da ya yi datti na gefen motar, hotunansu suna haɗuwa suna warwarewa da fitilun waje. Rabi ta riƙe leda; Mansur ya riƙe tsohon cylinder regulator. Da suka isa pharmacy, an ce magani ɗaya ya ƙare, sai dai a wani shago can ƙetaren hanya. Da kuma cylinder reserve ba za a ba su ba sai an kai tsohon receipt da kuɗin ciko gaba ɗaya.

Rabi ta matse envelope ɗinta. “Abin da ke hannuna bai kai ba.” Ta furta ba tare da ɓoye ba a wannan karon.

Mansur ya ciro kuɗaɗen da suka rage a aljihunsa. “Za mu haɗa.”

Ta dubi kuɗin, ta dubi fuskar sa. “Kai ka riga ka biya oxygen.”

“Maganin ba ya jiran mutunci.” Ya miƙa receipt ɗin rabin-ninke mata. “Ki je ki karɓo. Zan je shagon Umaru.”

Ta kama takardar, amma kafin ta juya wani saurayi a counter ya yi musu kallon da ya saba yi wa ma’aurata ko ‘yan uwa na kusa, kallon da ke tambayar wa ke jagora. Rabi ta ɗan ja baya kamar tsohuwar al’ada za ta mayar da ita gefe. Mansur ya riga ya ɗaga tsohon regulator ya juya hanyar shago. Bai tsaya neman izini daga kallon mutane ba. Wannan ƙaramin zaɓi nasa ya buɗe hanya; ita ma ta bi.

Shagon Umaru yana kusa da kasuwar dare, generator na ta aman hayaki. Umaru kansa yana lissafi da fitilar cajin hannu. “Reserve cylinder ɗin ya rage guda ɗaya,” ya ce. “Ba zan sake shi ba sai an biya ciko da kaiwa.”

Mansur ya ɗora regulator a kan tebur. “Za mu ɗauka.”

“Wa zai ɗauka?” Umaru ya tambaya, idonsa kan Rabi, kamar yana gwada ko za ta bari a ɗora wa Mansur shi kaɗai.

Mansur ya kama bakin ƙarfen cylinder ɗin. Nauyi ya ja kafaɗarsa ƙasa. A daidai wannan lokaci, wutar unguwar ta sake yankewa gaba ɗaya, har fitilar shagunan makwabta suka mutu. Kawai hasken cajin Umaru da wayoyi ne suka rage. Dole su yi gaggawa; asibiti na nesa kaɗan amma dare ya yi kauri.

“Ka ba ni ledar,” Mansur ya ce wa Rabi. “Ki riƙe maganin ki bi ni.”

Shi ne tsohon tsarin. Shi kaɗai a gaba da nauyi, ita a baya da abin da ya fi sauƙi. Ya ma riga ya ɗaga cylinder ɗin rabin tsayin cinyarsa.

Rabi ta tsaya. Ta kalli hannun sa da ya matse ƙarfen har jijiyoyi suka fito. Ta kalli hanyar duhu da za su bi, ta kalli Umaru da mai adaidaita da ke jiran kallon yadda za a warware matsalar. Sannan ta mika hannu ba ga leda ba, sai ga bel ɗin da aka ɗaure a jikin cylinder ɗin.

“A’a,” ta ce.

Mansur ya ɗan juya gare ta. “Lokaci na tafiya.”

“Na ce a’a.” Ta kama bel ɗin da ƙarfi, ta matsa kusa har gyalenta ya shafi kafadar sa. “Ba za ka ɗauka shi kaɗai ba. Ka ɗaga daga can, ni daga nan.”

Umaru ya ɗan motsa baki kamar zai yi wata magana, amma kallon Rabi ya dakatar da shi. Ba ta yi wa kowa jawabi ba. Ba ta nemi yardar Goggo ko ma’aikacin shago ba. Ta dai saka hannunta a inda nauyi yake. Wannan shi ne gefen da ta taɓa gudu daga gare shi.

Mansur ya ɗan yi shiru. Da alama jikin sa ya saba da ɗaukar kaya shi kaɗai har ma wannan taimakon ya ba shi mamaki. Sannan ya gyara tsayinsa. “To, ki riƙe da kyau.”

Suka ɗaga tare. Nauyin ya sauko kan su duka; an ji ƙarfen ya buga gefen tebur, sannan ya daidaita. Rabi ta lanƙwashe jikinta yadda za ta ɗauki rabin juyin kayan, leda mai magani ta rataya a wuyan hannu guda. Da suka fice daga shagon, mai adaidaita ya taso ya ce, “Ku sa a baya.” Amma hanyar da za su shiga ta cike da rami da taron babura; dole su yi ɗan tazara da ƙafa kafin su samu sarari.

A titin duhu, mutane suna kauce musu saboda cylinder, ba saboda suna son ba su hanya ba. Rabi ta ci gaba da riƙe bel ɗin. Sau biyu nauyin ya ja ta gefe, sau biyu Mansur ya daidaita saurin tafiyarsa da nata maimakon ya fisge ya tafi. Wannan daidaituwar kaɗai ta fi kowace kalma kusanci. Lokacin da suka isa gefen hanya, sai aka ga Goggo Larai da wani ɗan uwa sun iso a babur daga baya, watakila don duba ko sun makara. Fitilar babur ta bugi su tsaf: Rabi a gefe ɗaya, Mansur a ɗaya, cylinder a tsakaninsu, leda mai magani a wuyan ta, ba wanda ya bar wa ɗayan ragowar aiki.

Goggo Larai ta buɗe baki, amma babu abin da ya dace ya fito. Ba zagi ba, ba gyara ba. Kallon ya wuce kansu ya tsaya kan hannun Rabi da ke riƙe da bel ɗin kamar hakkinta ne. Sai ta juya wa ɗan uwanta ta ce kawai, “Ku buɗe hanya.”

A asibiti, kafin kowa ya karɓi kayan, Mansur ne ya fara durƙusawa ya sauke cylinder a hankali. Rabi ta ƙi saki bel ɗin har sai ya daidaita ƙasa. Sadiya ta miƙa hannu don ta ɗauki maganin, idonta ya zaga daga ɗaya zuwa ɗaya, ta gane abin da ya sauya amma ba ta faɗa ba. A irin waɗannan darare, abubuwan da suka fi nauyi ba sa buƙatar suna.

Bayan an shigar da oxygen, corridor ya rage cunkoso. Wutar asibiti ba ta dawo ba; an kunna fitilar cajin hannu guda domin hawa bene zuwa ɗakin da Hajiya Binta take. Mansur ya ɗauki fitilar. Da ɗaya hannun ya kamo bakin ledar magani. Ya taka matakalar farko, ya tsaya kaɗan a landing saboda gajiyar da ta cika cinyoyinsa.

Rabi ta iso bayansa ba tare da kiran sa ba. Ta sa hannunta a kan madaurin ledar, a tsakiyar tafin sa da nata. Da ɗaya hannun ta daidaita fitilar daga karkacewa. Suka tsaya a matakalar, hasken yana lilo a tsakanin su, inuwa tana yanka bango da juna, sannan suka ci gaba da hawa tare.