Aiki daya, hannu biyu #2

Maryam ta dafe ledar jinin gwaji da hannu daya tana neman ma’aikaciyar dakin gwaje-gwaje da dayan hannu, sai muryar Hajiya Binta ta sare ta daga baya. “Ke, wa ya ce miki ki shiga can? Ki tsaya a gefe. ‘Yan uwan gida suna nan.”

Takardar karbar kudi da ta nade ta sake budewa sau uku ta manne da zufa a tafin hannunta. A corridor din asibitin Kano hayaniyar layi ce, karar takalmi a siminti, warin magani da zufar dare. Wutar NEPA ta yanke yanzu-yanzu, janareta ya dauka da rawar kasa. A cikin wannan hargitsi ne Maryam ta riga ta dauko ambulan gwaji daga lab, ta biya ta wayar salula kudin da aka ce sai yanzu, ta kuma kamo dan aikin da zai kai samfurin kafin a rufe taga. Amma Hajiya Binta ta mike kamar mai gyara kuskure a bainar ido. “Ai ba matar gida ba ce. Kar a ba ta takardu.”

Maryam ba ta ce komai ba. Idonta ya tsaya kan kofar dakin gaggawa inda aka shigar da Malam Haruna, mahaifin Sadiq. Sa’o’i biyu kenan tun da aka kawo shi daga kofar gida bayan ya fadi. Sadiq yana ciki da likita, Rabi’u kuwa—dan baffansa mai yawan magana—shi ne ke yawo da murya kamar shi ya fi kowa sanin hanyar asibiti. Duk da haka, lokacin da aka ce a je a kawo jinin gwaji, shi ne ya bace wajen kira-kira, ita ce ta gudu.

Ma’aikaciyar lab din ta mika mata karamin akwati. Kafin Maryam ta juya, Hajiya Binta ta kai hannu ta karbe. “Ni zan rike. Ke ki zauna. In an ga kina yawo da takardu za a dauka ke ce uwar gida.”

Fushin da ya taba kirjin Maryam ya yi sanyi ya koma nauyi. Ta saba da a bar ta a gefen abu idan akwai jama’a. A gida, dangantakarta da Sadiq ba boye take gaba daya ba, amma ba a taba ba ta wuri cikakke ba. Idan aiki ne, ana kiran ta. Idan suna ko matsayi ne, sai a mayar da ita baki. Amma kofar dakin gaggawar ba ta duba suna. Ta ga jini ya tsaya a bakin bututun da ake bukata, ta ga lokaci na tafiya. Ta ja numfashi, ta taka zuwa taga na'urar biyan kudi. “Akwai wani magani da aka rubuta yanzu?” ta tambayi nurse din.

Nurse din ta dago ido, ta gane fuskar da ta yi ta gudu cikin corridor. “Eh. Amma sai a fara biya a can.” Ta nuna karamar taga mai dogon layi.

“Na ji.” Maryam ta riga ta fito da wayarta. Hasken allo ya haska cikin tafin hannunta a kasa, ba ta daga shi sama ba. Kudin da ya rage a asusunta na makaranta bai kai abin rubutun ba, amma ta tura abin da take da shi sannan ta kira wata kawarta ta turo mata cikon saura. Da sakon shigar kudi ya shigo, ta nuna wa nurse din. A karo na farko nurse din ta ce, “To ki zo, ki yi sauri.”

Wannan ne farkon abin da ya canza kadan: ba a kore ta daga hanya ba. Amma da ta kai takardar wajen pharmacy, Rabi’u ya bayyana daga inda bai taimaka ba kamar wanda shi ne ya shirya komai. Ya karbi takardar daga hannunta ba tare da neman izini ba, ya juya wa mutanen layi. “Mu ne danginsa. Ku gyara mana hanya.”

Mutane biyu suka matsa saboda muryarsa. Ya sa kansa a gaban taga, ya soma magana da ma’aikacin wajen daukar magani kamar shi ne ya biya. Maryam ta ga sunan ta a kan saƙon banki a wayarta, ta ga takardar rabin nade a hannun Rabi’u. Da ya karbi maganin farko, bai juyo gare ta ba. Ya mika wa Hajiya Binta. “Ga shi. Na ce ba sai an dame kowa ba.”

“Da kudinta aka fara biyan abin,” nurse din da ta biyo bayansu ta fada a sarari, amma a muryar aiki, ba ta fada don ta kare Maryam ba. Ta fadi ne domin lissafi ya dace. Hajiya Binta ta yi kamar ba ta ji ba. “Allah ya saka,” ta ce wa Rabi’u.

Sadiq ya fito a wannan lokacin. Rigar jikinsa ta makale da bayansa da zufa, idanunsa sun yi ja saboda dare da tashin hankali. Ya mika hannu kai tsaye ga Rabi’u don karbar maganin, sai ya hangi Maryam tsaye da wayarta da receipt din da ya yi laushi a yatsunta. Ya tsaya. “Wa ya biya?”

Rabi’u ya yi saurin cewa, “Mun hada ne. Ka dai shiga wajen Baba.”

Maryam ta bude bakinta domin ta ce abin da ya kamata a fara yi da maganin, amma Hajiya Binta ta katse ta. “Ke ki je ki zauna a kan benci. Daga nan sai a ga abin da ya rage. Yawan kutsawa ba kyau.”

Wannan karon Sadiq bai juya kawai ya tafi ba. Nurse din ta daga hannunta zuwa wani karamin allon bayan magani. “Na biyu din nan ba wannan ba ne. Idan ba a fara wannan allurar yanzu ba, za a bata lokaci.” Ta dubi mutanen uku. “Wane ne ya san wane ne aka rubuta?”

Maryam ta amsa kafin kowa. “Ba wannan din ba ne. Sun canja daga na farko saboda pressure dinsa ya sauka.” Ta nuna sunan da ke kasa. Ta taba takardar da yatsa daya.

Rabi’u ya yi dariyar raini. “Tun yaushe kika fara karanta takardun likita?”

Sadiq ya mike tsaye kamar an gyara masa fahimta a take. Ya karbe takardar daga hannun Rabi’u, ya dubi inda Maryam ta nuna, sannan ya mika wa nurse din. “Ita ta san wanda aka ce a dauko. Ki bi abin da ta fada.”

Hajiya Binta ta hade fuska. “Sadiq—”

“Umma, yanzu ba lokacin ware mutum ba ne.” Muryarsa ba ta da tsawa, amma ba ta da wurin ja baya. Ya juya ga Maryam kai tsaye, a gaban su duka. “Zo.”

Kalmar guda daya ce, amma ta sauya wajen. Ba yabo ba ne, ba ikirari ba ne. Hanya ce. Maryam ta taka kusa da shi, suka bi nurse din zuwa dakin allura. Rabi’u ya tsaya da takardar da ba ta amfani a hannunsa, kamar an rage masa aiki a bainar ido.

Bayan allurar ta shiga, matsalar ta sauya salo. Wani dan jinya ya fito da zanen gado da ya lalace da jini, ya ce a canja saboda an yi gaggawar matsar da Malam Haruna. Wani kuma ya kawo sabon jerin kudi: allurai biyu, safar hannu, da kayan gwaji na gaba. Hajiya Binta ta soma kuka a hankali tana lashe baki, ita ma a tsorace take amma ta rike fuska. Rabi’u ya ce zai je ATM, ya bace. Janareta ya yi kara sannan ya mutu na dan lokaci; corridor ya shiga duhun ruwan toka kafin ya sake dauka.

Maryam ta kama karshen zanen gadon ba tare da surutu ba. “Idan aka bar shi haka zai yi sanyi,” ta ce. Sadiq ya kama dayan gefen. Suka ninka shi tare, jinin bai zube a takalmansu ba saboda sun dauke shi da kyau. A bakin lif din da madubinsa ya cika da tabon yatsu da tsohon goge-goge, suka tsaya kafada da kafada da ledar kayan datti a kasa da kuma sabon magani a cikin bakar jaka daya. Hasken wayarta ya sake haskawa a tafinta; ta bude manhajar tura kudi, ta nuna masa abin da ya rage.

“Na biya wani bangare,” ta ce. “Saura wannan.”

Sadiq bai ce me ya sa kika yi haka ba. Bai ce sai mun tattauna ba. Ya zaro katin aljihunsa, ya mika mata. “Ki rike. Ni zan kai wannan sama.” Ya nuna jakar magani. Wannan kadan ne, amma ya yi nauyin abin da ta saba rasa: ba ta neman izini ne kawai ba, an ba ta damar shiga cikin lissafi.

Ta karbi katin kamar abu mai zafi. “Kar ka ba ni idan Umma za ta gani ta ce—”

“Ki rike,” ya maimaita, sannan ya dauki ledar datti da ita, ba tare da bata duk nauyin ba. Suka taka tare zuwa karshen corridor inda ake zubar da kayan datti na asibiti. Daya gefen jakar yana hannunta, daya yana hannunsa. Babu lokacin taushi; hannayensu suna aiki ne don kada ledar ta tsage.

Da suka dawo, layi ya sake tsawo a wajen biyan sabon jerin kudi. Wani tsoho yana gardama da ma’aikaci kan sauyin kudin note, wata mata ta makale jariri a baya tana jijjiga kafarta da sauri. A can ne Hajiya Binta ta sake samun murya. Ta hango katin a hannun Maryam. “Sadiq, ka ba ta katinka? Kai kuwa! Ka maida. Rabi’u zai zo ya yi komai. Ita ta riga ta yi abin da za ta yi. Ta je gida ta huta.”

Wannan ne sabon cikas din da ya zo da gaggawa, a gaban layi, a gaban jama’ar da ke kallon wanda yake da ikon tsayawa a ciki. Maryam ta ji ido da yawa a bayanta. Idan ta mika katin yanzu, komai zai koma yadda ya saba: a yi anfani da abin da ta fara, sannan a tura ta gefe kafin a kirga wadanda suke “na gida.”

Ba ta mika ba. Ta juya ta tsaya kai tsaye a layin, ba gaba ba ba baya ba, ta saka jakar magani a kasa tsakanin kafafunta. “Saura a biya wannan, sannan a dauko sauran,” ta fada a hankali, ba wa Hajiya Binta ba, sai wa kanta da aikin gabanta. Hannunta ya rike katin, dayan ya dafe rabin nadadden receipt din.

Hajiya Binta ta yi kamar za ta zo ta janye ta da hannu. “Ke! Ba na son a ganki nan kina—”

Sadiq ya isa tsakaninsu ba tare da bugawa ko tsawa ba. Ya dauki karshen jakar maganin da ke kasa, ya daga ta daga tsakiyar, sannan ya mayar da madaurin hannunta a daya gefe na jakar, ya sa nasa a dayan gefen. Daga nan ya matsa ya tsaya a layin da ita, kafadarsa tana dan gaban nata kadan, amma ba ya toshe ta. “Umma,” ya ce ba tare da juyawa ba, “idan Rabi’u ya zo ya same mu nan. Mu biyu ne za mu karasa.”

Babu wani babban abu da ya fadi bayan haka. Amma abin da ya yi ya fi tsayi magana. Bai karbi katin daga hannunta ya kore ta gefe ba. Bai ba ta jakar ita kadai ba. Bai boye ta a baya ba. Ya tsaya da ita a cikin layin biyan kudi kamar wanda ya san hannaye biyu ake bukata yanzu, kuma ya yarda jama’a su gani.

Hajiya Binta ta tsaya. Fuskar ta ta motsa kamar mai son ta ci gaba, amma ma’aikacin taga ya daga murya, “Na gaba!” Layi ya matsa. Idan za ta yi musu fada, sai ta toshe aikin mijinta. Ta ja mayafi ta koma gefe tana taɓe baki. Wata mata daga baya ta dan ja jikinta ta ba Maryam dan fili da ƙafa guda. Ba yabo ba ne; karamin sassauci ne kawai da ake yi ga wanda ba a kore ba.

Rabi’u ya dawo da sauri daga waje, zufa na sheki a goshinsa da katin ATM a hannu. Ya tarar da su tuni suna gab da taga, jakar magani a tsakiyarsu kamar wani abu da ya riga ya zabi masu shi. “Ni na ce zan zo,” ya fara.

Sadiq bai kallireshi ba. “Ka je ka duba kofar dakin.” Muryar ta yi sanyi, amma babu wurin shiga tsakanin su. Rabi’u ya tsaya na dan lokaci, sai ya sunkuyar da katinsa ya wuce ba tare da samun inda zai saka kansa ba.

Da aka kai wajen taga, Maryam ta mika katin. Ma’aikacin ya ce a sake yunkurin na’ura saboda sadarwa ta dauke. Janareta ya yi kara a wani gefen gini, layin ya yi tsaki. Maryam ta riga ta dora wayarta a kan na’urar tura kudi domin cikon da ke cikin asusunta ya shiga kafin a kasa sake aika sakon. Sadiq ya rike jakar da hannu biyu, sannan da na’urar ta karbi kudi daga katin, ya zare receipt ya mika mata, ba ma’aikacin ko mahaifiyarsa ba. Ita ce ta nade shi rabin kamar yadda ya rigaya ya saba a hannunta.

Suka juya tare daga taga zuwa bangaren karbar kayan. Babu wanda ya ce mata ta tsaya a baya. Babu hannun da ya zo ya kwace takarda daga hannunta. A wannan karon ma’aikacin pharmacy ya mika karin allura da safar hannu yana kallon su biyun, sai Sadiq ya bude jakar, Maryam ta jera abin ciki.

A gaban tsohon bencin jirar da ke jikin bango, Maryam ce ta fara tsayawa. Ta janye jakar ta rataya a tsakaninsu, ta dauki gefen layin da ya saba zama fanko a tsakaninta da mutanen gidan. Sadiq ya zo ya tsaya a gefen dayan ba tare da ya tura ta ko ya ba wa kowa gurbin da zai saka ta baya ba. Gwiwowinsu suka yi layi daya kusa da bencin, jakar guda tana rataye a tsakaninsu, receipt din rabin nade yana cikin hannunta, kuma gurbin da ake bari a da a tsakaninsu bai sake kasancewa ba.