Mun tsaya a bakin gibi

“Ki mayar da wannan ajiya can baya,” Sadiq ya faɗa yana jan takardar daga hannun Maryam a gaban teburin karɓar baƙi. Ya danna yatsarsa a kan layin sa hannun da ita ce ta shirya tun jiya da daddare, ya ce da murya mai isa kunne na dukan ofis ɗin, “Ba ke ke kula da fayil ɗin kamfanin Accra ba. Ki tsaya a abin da aka ce miki.” A gefen teburin akwai ƙaramin akwatinta na abinci da shinkafa ta riga ta huce cikinsa, lanyard ɗinta kuwa ya yi laushi da lanƙwashewa saboda yawan sawa. Janareta yana ruri a bayan ofis bayan wutar NEPA ta sake yanke, kuma mutanen da ke jiran hatimi suka ɗaga kai suna kallonta kamar ita ce ta yi kuskuren.

Maryam ta buɗe baki domin ta ce ita ce ta tattara invoice, ta gyara lambobin kaya, ta biya kuɗin lodin farko ta wayar hannu lokacin da Sadiq ya ɓoye. Amma ya riga ya matsa ya zauna a kujerar da ta saba ɗauka idan za a kira dillalan Ghana ta waya. “Ki ba ni kujerar nan,” ya ce, har yana ture kofin ruwan ta gefe da baya na hannu. Wannan ne ya fi mata zafi. Ba wai takarda kaɗai ya kwace ba; gurbin magana ya kwace, gurbin zama ya kwace, aikin da ta ɗauka tsawon makonni ya zama nasa a cikin minti ɗaya.

Kafin ta ja baya sosai daga gefen counter ɗin da aka cika da stapler, ledger, da ƙananan tsabar canji, ƙofar cikin ofis ta buɗe. Mansur ya fito daga ɗakin gudanarwa da wayarsa a hannu. Bai tambayi me ke faruwa ba. Idonsa ya fara zuwa kan takardar da Sadiq ya kama, sai ya sauka kan kujerar, sannan kan lanyard ɗin Maryam da ya rataye amma katin shigarta ya yi karkace kamar wanda aka ja da sauri.

Sadiq ya yi murmushi mai ɗan sassauci na munafunci. “Yallabai, na ce mata ta tsaya daga wannan. Zan shiga taron nan da kaina.”

Maryam ta juya domin ta kauce wa hanyar fita, sai Mansur ya ɗaga hannu kaɗan ba tare da ya taba ta ba. Hannunsa ya tsaya a sararin da ke tsakanin kafadarta da bakin ƙofa, ya toshe mata ci gaba na rabin taku, ba kamar mai hana ta ba, kamar mai hana wani abu ya ƙara tabarbarewa. “Ki bar takardar a nan,” ya ce mata, muryarsa ƙasa. Sa’an nan ya kalli Sadiq. “Kai kuma, ka kawo min roster.”

Ba a yi wata magana mai taushi ba. Babu ceton da ya sa jama’a su ji daɗi. Amma hanyar da ya tsaya a bakin ƙofar ta tilasta Sadiq ya ja hannunsa baya daga takardar, ta kuma hana Maryam fita kamar wadda aka kore.

A mintuna kaɗan, dakin ya koma aiki amma ba cikin salama ba. Sadiq ya kawo takardar halartar taron da jadawalin aikin mako. Mansur ya tsaya kusa da na’urar kwamfuta, ya duba allon, sannan ya ce a fili, “Daga yau, duk wanda bai kan jadawalin shiga ba, ba zai zauna a taron ciniki na safiya ba.” Sadiq ya yi saurin gyara tsayuwarsa, kamar ya riga ya yi nasara. Sai Mansur ya karɓi katin Maryam daga wuyan ta, ya shigar da wani lamba a na’urar, ya mayar mata da shi. “Katin nan ya koma ɗakin takardu da teburin kaya. Ki shiga daga can.” Daga bisani, ya ɗauki biro ya zare sunan Sadiq daga layin “client follow-up”, ya maida shi karɓar kira kawai. “Kai, ka zauna a gaba. Kada ka taɓa fayil ɗin Accra sai an kira ka.”

Kallon da Sadiq ya yi kamar an mari fuska ya fi kowace faɗa amo. Ya ce, “Amma ni ne zan—”

“Na ji,” in ji Mansur, ya mayar masa takardar da layin iko ya gyaru a kai. “Abin da za ka yi na daban ne.”

Maryam ba ta gode ba. Hakan ma zai sa ido ya ninka. Ta karɓi katinta da yatsun da suka yi sanyi, ta bi hanyar ɗakin takardu. Amma lokacin da ta wuce gefensa, ta ji sararin da ya bari ya yi ƙanƙanta fiye da yadda ya kamata, kamar ƙofa ta matse. Bai kalle ta tsawon lokaci ba; hakan ne ya sa abin ya fi zafi.

Bayan sallar la’asar, wayar Maryam ta yi ƙarar saƙonni uku daga Hajiya Rabi. “Ki dawo da wuri.” “Ba na son ji kina yawo da dare.” “Mijinta na kawarki zai zo da ƙanne.” A gidan su da ke cikin unguwar da katanga mai dogon corridor, magana ba ta tsaya ga aiki kaɗai ba. Duk wata yarinya da ta dawo makare daga trade office tana buɗe baki ga tambayoyi fiye da albashi.

Ta hau adaidaita sahu ta koma gida da ƙurar hanya a gefen hijabinta. Cikin harabar gidan, ƙananan yara suna bi da ball na roba, sai kamshin tuwo da miya daga ɗakin girki. Hajiya Rabi na zaune a tabarma tana duba kayan lalle na makwabciya. Da ta ga Maryam, ta danna leɓe. “Na ji an ce an rage miki wuri a ofis. Ki kula da mutuncinki. Mace ba ta taƙama da maza a wurin aiki.”

Maryam ta sunkuyar da kai. “Ba na taƙama.”

“Ai ba sai kin yi magana ba. Mutane suna gani.” Hajiya Rabi ta jefa maganar tana gyara zannenta. “Kuma na lura wani mutum yana sauke ki da babur jiya a bakin titi.”

Ba Mansur ne ya sauke ta ba; mai gyaran takardu ne daga kasuwa. Amma a irin gidajen nan, kuskuren gani ya fi gaskiya sauri. Maryam ta ce, “Ba na hawa babur da kowa daga ofis sai idan babu hanya.”

Hajiya Rabi ta kalle ta da ido mai tsauri. “To ki tabbatar babu wanda zai saba gani.”

Washegari yamma, lokacin da ta dawo da fayil daga shagon ajiya da ke wajen babban ginin, ta tarar da Mansur a bakin corridor na ofis, kusa da ƙofar da ke kaiwa wajen ajiyar kaya. Bai kira ta da suna ba. Ya ɗauki carton ɗin daga hannunta kafin ya zame. “Kafadarki ta yi tsami,” ya ce kawai. A can ƙasa, masu ɗaukar kaya biyu suna wucewa. Idan ta tsaya kusa da shi sosai, za su gani. Idan ta ja da baya nan take, kamar za ta ƙaryata wani abu da ba a faɗa ba.

Ta sa hannu domin karɓar carton ɗin. Ya sako amma ba gaba ɗaya ba, har sai yatsunsu suka kusanci juna a bakin kwali mai kaifi. Sai ya saki. “Ki bi ta ƙarƙashin inuwa. Rana na dukan fuska.”

Ta ji haushi da wannan kulawar da ba ta da izinin bayyana. “Ni ba yarinya ba ce.”

“Na sani.” Kalmar ta tsaya daidai tsakanin su. Ba ta yi taushi ba; ta yi nauyi.

Daga wannan rana, ya zama kamar yana fitowa ne a duk inda hanya ta matse. A ƙofar ɗakin buga takardu. A ƙarshen layin karɓar baƙi. A gefen allon jadawalin inda aka canja sunaye. Bai taɓa kusantar da bai kamata ba. Amma kullum shi ne ke zaɓar nisan. Hakan ya fi maganar banza hatsari.

Sadiq kuwa ya kasa jure rashin iko. Ranar Juma’a, bayan mutane sun rage saboda shirin sallah, ya ɗauko wani tsohon abu ya sake ƙoƙarin cin mutuncinta. Ya kira Maryam zuwa ɗakin gaba inda akwai kabad mai madubi a jikin ƙofar. “Katin ki bai kamata ya ba ki damar shiga ɗakin lissafi ba,” ya ce, yana riƙe da lanyard ɗinta da ya cire daga kan tebur ba tare da izini ba. “Kin wuce iyakarki. Idan yallabai bai nan, zan gyara abin nan yanzu.”

“Ka ba ni,” ta ce, ta miƙa hannu.

Sai ya ja da baya, ya ɗaga murya da nufin jawo hankalin mai gadi a waje. “Ke kina jin kamar ke ce mai wannan wurin ko? Saboda an ba ki hanya ɗaya, sai ki manta matsayinki?”

Maryam ta san irin wannan muryar. Idan ta yi gardama, za a ce ta raina namiji. Idan ta yi shiru, za a ɗauka laifi ne. Ta yi yunƙurin wucewa ta gefensa ta ɗauki katin daga kan counter kusa da madubin. Wannan ƙetaren zai sa ta shiga cikin sabon wulakanci kai tsaye, domin ya riga ya shirya ya kira ta mai ƙoƙari.

A lokacin ne Mansur ya bayyana daga ɓangaren baya, cikin saurin da bai yi amo ba. “Sadiq.” Sunan ya fito kamar umarni ne, ba kira ba. Sadiq ya juyo, amma bai saki lanyard ɗin ba. “Ta bari ta tsaya,” ya ce. “Ina koyar da ita iyaka.”

Maryam ta ɗauki taku ɗaya zuwa madubin domin kada ta tsaya tsakaninsu kamar kayan magana. Idan ta isa can, sai ta ɗauki katin ta fice. Sai yatsan Mansur ya kama wuyan hannunta.

Ba ƙarfi ba. Ba laushi ba. Daidai tsayin da ya dakatar da ita a bakin layin madubin kafin ta ketare gaban Sadiq. Wuyan hannunta ya tsaya a cikin tafin sa na ɗan lokaci mai kaifi, kamar an ɗaura doka a jiki. Ba ya jan ta kusa. Ba ya jefa ta bayansa. Ya tsaya ne kawai ya hana ta shiga inda zai ƙara ƙona mata fuska.

Dukan corridor ɗin ya yi ƙanƙanta. Janareta a waje yana bugawa a bango. A cikin madubin, rabin jikinta ne kawai ke gani, tare da gefen kafadarsa a baya, ba tare da sun taɓa haɗuwa ba.

“Saki ni,” ta furta ƙasa, ba domin tana so ya saki ba a wannan daƙiƙar, sai domin akwai Sadiq.

“Ki tsaya,” in ji Mansur, idonsa na kan Sadiq ba kanta ba. Daga hannun da bai kama ta ba, ya miƙa wa Sadiq takarda ɗaya da ya kawo tun da farko. “Ka karanta layin ƙasa.”

Sadiq ya karɓa da rashin so. A layin ƙarshe akwai gyaran iko da sa hannun mai kamfani: duk damar shiga ɗakin lissafi da fayilolin Accra na Maryam ne har ƙarshen wata, kai tsaye daga ofishin gudanarwa. Sadiq ya buɗe baki ya rufe. Fuskar sa ta yi kamar wanda aka hana zama a kujerar da ya rigaya ya jingina da ita.

“Ka ajiye katin a kan counter,” Mansur ya ce.

Sadiq ya yi. Hannunsa ya yi nauyi sosai da ya bugi bakin katako. Ya yi kamar zai yi magana, amma kallon da Mansur ya masa ya cire abin daga bakinsa. Ya ja da baya, ya fita ta ƙofar gaba cikin saurin da ba ya iya ɓoye kunyarsa.

Sai da takun sawunsa ya nisa ne Mansur ya saki wuyan Maryam. Nan take. Kamar taɓawar ma ta riga ta wuce abin da ya kamata. Ya koma rabin taku baya, ya ba ta hanya zuwa katin nata, amma ba tare da ya ce komai ba.

Maryam ba ta motsa ba na numfashi biyu. Wurin da ya riƙe ya yi zafi ƙarƙashin fatarta, amma abin da ya fi mata zafi shi ne yadda bai yi amfani da damar ba. Bai ce “nawa ce” ba. Bai tambaye ta komai ba. Bai ma kalle ta don ya ɗauki sakamako ba. Ya dakatar da lalacewar ne kawai, ya tsaya a gefenta kamar layi, sannan ya janye kamar wannan shi ne abin da ya fi tsanani.

Sai ya ce, a ƙasa sosai, “Kar ki sake bari ya sa ki wuce inda yake so.”

Ya juya da farko.

A layin madubin da hasken corridor ya raba gida biyu, numfashinta ya buga a saman gilashin ya yi hazo na ɗan lokaci. Iskar wajen ta tsaya kaifi, hazo ya ɗan ɗore, sannan ya soma shuɗewa.