Layin ya kona amma ya tsaya

“Ki bar takardun nan a nan,” in ji Sadiq yana janye kundin da Rabi ta gama gyarawa da hannunta. Ya danna hatimin ofis a saman shafin farko, ya rubuta sunansa a wurin da ya kamata a saka nata, sannan ya ɗaga murya ga mutumin da ya zo daga kasuwar Dawanau. “Na shirya muku komai. Ku tafi ku jira a sama.”

Rabi ta tsaya a gefen counter mai cunkushe da agogo mara aiki, wayar caji, da akwatin abinci da shinkafa ta huce a ciki. Lanyard ɗinta ya yi laushi har ya ninke saboda yawan sawa. Ita ta kwana tana tattara bayanan jigilar trade daga Kano zuwa Accra, ita ta buga rasit, ita ta lissafa kuskuren kaya. Amma a gaban kwastoman, an mayar da ita iska. Abin ya fi zafi saboda kuɗin overtime ɗin da take dogara da shi domin maganin mahaifiyarta bai shigo ba tun mako biyu.

“Ka manta da wanda ya yi aikin?” ta tambaya a hankali, ba tare da ɗaga kai ba.

Sadiq ya kalleta da murmushin da ya saba yi idan zai cutar ba tare da hayaniya ba. “Aiki aikin ofis ne. Ke dai ki je ki ɗauko tsohon file daga sama. Kada ki tsaya kina sa ido a nan.”

Ta ɗauki file ɗin da ya nuna, ta juya zuwa matattakalar gefen baya. A lokacin fitilar NEPA ta yi ƙif, generator ya yi tari kafin ya kama. Haske ya yi rawar jiki a bango. A murfin matattakalar, Mansur yana saukowa daga sama da wayarsa a hannu, sanye cikin farin babbar riga mai tsabta da agogon da ya yi tsada fiye da albashin wata uku nata. Shi ba ma’aikacin ƙasa ba ne kamar su; ɗan gidan Hajiya Binta ne, mai sa ido kan manyan kwangiloli, wanda ake yi wa hanya tun daga ƙofar har ofis.

Ta matsa ta ba shi wuri. Shi ma ya tsaya. Wurin ya yi ƙanƙanta tsakanin bango da handrail; lallai ɗaya ya wuce ɗaya. Idonsa ya sauka kan file ɗin da take riƙe da shi, sannan ya dawo kan fuskarta. “Wa ya sa ki sake hawa?” ya tambaya.

Ta san ya ji abin da ya faru a counter. Ba ta son ta roƙa. “An ce in ɗauko tsohon rajista.”

Mansur ya mika hannu kamar zai karɓi file ɗin, sai ya tsaya rabin hanya kafin yatsunsa su taɓa gefen takardar. Wani ma’aikaci daga ƙasa ya yi gyaran murya, yana zuwa da sauri. Mansur ya janye hannun daidai lokacin da Rabi ta taka gefe. “Ki zo da shi kai tsaye ofishin rajista,” ya faɗa cikin murya madaidaiciya, sannan ya wuce ba tare da ya sake kallonta ba. Amma ta ji canjin; ba wai ya tausaya mata ba, sai dai ya ga abin da aka yi mata, ya tsaya kansa kamar abu mai nauyi.

Da safe na gaba, sunan Rabi ya bace daga jadawalin shiga ɗakin ajiya na sama. An liƙa sabon takarda a jikin allo; a ƙasa da sunayen ma’aikata, Sadiq ya rubuta da biro ja cewa izinin shiga records room yana hannunsa kaɗai. Hakan na nufin duk abin da ta shirya sai ya bi ta hannunsa kafin ya fita. A ofis irin nasu, hanya ce mafi sauƙi ta cin gajiyar aikin mutum ba tare da ka yi sata a fili ba.

Rabi na tsaye a wajen ƙofar gilashi lokacin da Mansur ya iso. Sallarsa ga kowa ta tsaya daidai daidai, amma idanunsa sun ga lanyard ɗinta da ba ya buɗe kofofin sama. “Me ya sa kike nan?”

Sadiq ya amsa kafin ta buɗe baki. “Na daidaita tsarin shiga. Yara suna yawan rikita file. Ni zan kula da shi.”

Mansur ya karɓi takardar jadawalin daga allo. Bai yi gardama da yawa ba; abin da ya yi ya fi muni. Ya ɗauki biro daga aljihunsa, ya ja layi kan sunan Sadiq a sashen kula da tsoffin kwangila, ya mayar da shi zuwa receiving. Sai ya rubuta “Rabi — records / transfer log” cikin rubutu mai tsabta. “Wanda ya lissafa kaya, shi zai gyara tarihinsu,” ya ce. Daga nan ya juya ga mai tsaron ƙofa. “Ka sabunta katinta yanzu.”

Kowa ya ji. Ba saboda ya yi ihu ba, sai don ya yi gyara a fili kamar wanda yake mayar da abu wurin da ya dace. Fuskar Sadiq ta matse. “Amma—”

“Receiving,” Mansur ya maimaita. “Motar Zinder za ta iso kafin azahar. Ka je ka tsaya can.”

Rabi ta karɓi katin da aka kunna mata. Yatsun Mansur suka tsaya a saman katin rabin daƙiƙa yayin da yake mika mata shi; sai ya saki kafin su taɓa juna. A wannan ofis, irin wannan ɗan jinkiri ma magana ne. Hajiya Binta, wadda ke wucewa zuwa ɗakin taro, ta ɗan tsaya. Idonta ya bi tsakanin su, ba tare da ta ce komai ba. Wannan shiru nata ya fi tsawa.

Bayan sallar azahar, rikicin ya tashi a records room. Wani dillali daga kasuwar Singer ya zo neman tsohon kwangila, yana ta gardama cewa an canja masa adadin kuɗi. Rabi ta fidda asalin takardar da gyaran ya tsaya a kanta. Sadiq ya shigo daga baya, zufa a goshi, ya kai hannu ya finciki file ɗin daga hannunta. “Ba ke za ki yi wa manyan mutane bayani ba,” ya ce.

Hannun Sadiq bai kai ga murfin file ba. Mansur ya kama wuyan file ɗin daga ɗaya gefen, ya tsaya tsakanin su ba tare da ya kusanci Rabi fiye da kima ba. “Ka bar shi.” Murya ce ƙasa-ƙasa, amma ta yanke. Sadiq ya yi ƙoƙarin ja. Mansur ya saki file ɗin daga hannunsa gaba ɗaya ya mayar wa Rabi shi. “Ke,” ya ce ba tare da kallon kowa ba sai takardun, “ki karanta layin gyara.”

Ta yi. Murmushin dillalin ya mutu da kansa. Asalin kuskuren ya fito daga wani canjin da Sadiq ya saka ba tare da izini ba. Mansur ya ɗauki takardar izinin shiga daga aljihun Sadiq, ya zare ƙaramin kati da ke ba shi damar shiga sama kai tsaye. “Daga yau, ba ka hawa nan sai an kira ka.” Ya miƙa katin ga jami’in tsaro da ya biyo bayan hayaniyar. “A canja.”

A cikin dakika ɗaya, an mayar da abin da aka saba ɓoye wa Rabi ya zama abu mai gani: file a hannunta, magana daga bakinta, izinin shiga a hannun wani ana kwacewa. Sai dai Mansur ya ja baya nan take, ya ba ta sarari kamar bai san zafin da ya saka a ɗakin ba. “Ki kammala,” ya faɗa cikin lafazi na aiki kawai. Wannan janyewar tasa ce ta fi ɗaga bugun zuciyarta; ba ya cin layi, amma yana sa ta ji duk inda layin yake.

Daga wannan rana, ido ya ƙara yawa. A ƙofar gida, ƙanwarta ta tambaye ta me ya sa direban Hajiya Binta ya sauke ta kusa da babban gate maimakon bakin titi. A ofis, matan accounting suna ɗaga gira idan aka aika Rabi sama kai tsaye ba tare da bi ta counter ba. Hajiya Binta ta kira ta sau ɗaya bayan la’asar, ta ba ta ledger guda biyu da muryar da ta yi sanyi fiye da kankara. “Aiki ne kawai zai kai ki sama. Kin ji?”

“Na ji, Hajiya.”

Hajiya ta yi mata kallon da ya tsaya a kan mayafinta da ɗaure hannunta. “Ke yarinya ce mai suna. Kada mutane su yi miki magana kyauta.”

Rabi ta fito da ledger ɗin a ƙirji. A kan corridor, Mansur yana tsaye yana magana da wani mai kaya a waya. Bai kalleta ba har sai ta wuce. Da ya kalle ta, kallon bai sauka a fuska kawai ba; ya tsaya a littattafan da ta rungume, a tafiyarta mai tsauri bayan dogon yini, a yadda ta ƙi sauke kai ko da dukkan gidan na sa ido. Wannan ne ya fi tsoratar da ita. Idan namiji mai iko ya ƙi ka, kana iya tsira. Idan ya fara kula da inda kake tsayawa, me kake ɗauka, me ake ɗauke miki, hadarin ya fi kusa.

An yi kwana biyu babu wata magana ta kai tsaye. Sai dai ƙananan abubuwa suka yi kauri. Idan file ya kamata ya bi ta hannun Sadiq, sai a same shi ya riga ya isa kan teburin Rabi. Idan an ce babu wanda zai shiga sama bayan magariba, ita kaɗai ake ba umarnin ta kai takardun da suka rage sannan ta fito. Duk lokacin da hakan ya faru, Mansur yana kiyaye nisa daidai da ya kamata. Yana buɗe ƙofa, yana janye jiki, yana bari ta wuce. Wannan tsari ne mai tsafta, amma a cikin tsaftar akwai wani nauyi da ya hana ta yin kuskure ko sau ɗaya. An gyara ta daga wulakanci zuwa abin lura.

Yammacin Alhamis, bayan mutane da yawa sun fita saboda taron aure a unguwa, Rabi ta rage da aikin canja rajistar sabon kaya da tsohon bashi zuwa babban ledger. Generator ya yi ƙara mai kauri; hasken corridor ya yi rawar zinariya. Akwatin abincinta da bai buɗe ba tun rana yana gefe da biro biyu a kansa. Ta gama rubuta shafi na ƙarshe lokacin Mansur ya shigo da katin canja wurin hannunsa. “A saka wannan cikin babban rajista kafin a rufe.”

“Yanzu?” ta tambaya.

“Yanzu.”

Takardar ta buƙaci sa hannun sa a ƙasa da nata a gefen musamman na sama. Dole su je landing ɗin matattakala saboda teburin ƙasa an riga an rufe shi da kulle. Wurin babu kowa sai ƙarar generator da ƙamshin takarda da kura. Ta tsaya a mataki na biyu daga ƙasa, ta buɗe ledger a handrail. Shi yana mataki guda sama da ita. Iskar dare ta shigo ta taga ƙarama, ta ɗaga gefen mayafinta sannan ta sauke shi.

“Nan,” in ji ta, ta nuna wurin sa hannu ba tare da ta kalle shi ba.

Ya jingina takardar a saman bango, ya sa hannu. Sai ta ja ledger zuwa gare ta don ta kulle murfin. A nan ne ya yi kuskuren rabin mataki. Ba kuskuren ƙafa ba; kuskuren nisa. Ya sauko mataki ɗaya kamar zai taimaka ya kama gefen ledger ɗin da ke zamewa. Hannunsa ya zo cikin sauri zuwa nata.

Rabi ta ga komai cikin hasken da ke rawa: yatsunsa, farcen da aka tsaftace, inuwa a jikin bango, ƙanƙanin sararin da ya rage tsakaninsu. Ba wanda zai gan su a nan. Ba wanda zai ji idan ya ce wani abu. Wannan ne ya sa haɗarin ya yi zafi; babu taro da zai zama katanga, babu idon Hajiya Binta, babu Sadiq da za a kunyata. Sai layi kawai da ita ce kadai za ta rike.

Ta ɗaga hannunta daga ledger, ta kama handrail da ƙarfi har jijiyoyin wuyanta suka tashi. Sannan ta ja jikinta rabin tafiya baya, ba gudu ba, ba rawar tsoro ba, sai tsayayyen kin barin nisan ya mutu. “A nan ya isa,” ta ce.

Kalaman ba su da yawa, amma sun canja duk abin da wurin ya yarda da shi. Mansur ya tsaya a rabin mataki, kusa da ita fiye da yadda ya kamata, amma yanzu dole ne ya yarda da abin da ta zaɓa ko ya karya shi da gangan. Takardar a ɗayan hannunsa ta yi ƙaramar kara. Numfashinsu ya cika ƙaramin landing ɗin, ya tsaya a can maimakon ya fita.

Idonsa ya sauka kan hannunta da ke manne da ƙarfen rail, sannan kan tazarar da ta ƙirƙira tsakanin jikinsu. Ya iya karya ta cikin sauƙi; matsayi, iko, sirri duk suna masa hanya. Amma bai yi ba. A maimakon haka, ya miƙa hannunsa zuwa ledger ɗin da ya kusa zamewa, sai ya tsaya kafin ya taɓa nata. Tsayuwar ba ta da tsawo, amma ta isa ta nuna cewa ya fahimta. Ba ya janye saboda bai so ba. Yana tsayawa ne saboda ita ce ta ce a tsaya.

Rabi ta rufe ledger ɗin da hannu ɗaya, ta matsa shi a ƙirji. “Zan ajiye,” ta ce.

Ta wuce shi ta gefen da ya bari, ba tare da gogayya ba, ba tare da ta waiwayo ba. Hannunta ya ci gaba da manne wa handrail yayin da take sauka mataki na gaba, ƙarfen sanyi a tafin hannunta, sararin da ta riƙe a bayanta yana nan. A landing ɗin, hannun Mansur ya tsaya a rabin hanya tsakanin su.