Ƙaryarsu ta mutu a rubuce

“Ki bar wannan kujerar.” Hajiya Binta ta ja farar kujerar roba daga gefen dandalin shagon kamar tana cire tukunya daga wuta. “Zulai za ta zauna a nan ta karɓi kuɗin canjin wayar. Ke ki tsaya can bakin ƙofa.”

Aisha ta tsaya da takardar rasit rabin ninke a hannunta, tana kallon yadda Zulai ta zauna a inda ita ce ta saba zama duk safiyar Juma’a. A bakin shagon trade ɗinsu a Sabon Gari, janareta na yi wani irin gutsuttsurin ƙara, fitilar wuta daga cikin shagon tana rawa a kan kwalaben turare da ledodin kayan sawa. Mansur yana tsaye kusa da Hajiya Binta, ya karɓi wayar POS daga hannun Aisha ba tare da ya kalle ta sosai ba.

“Ba kowa ake ba wa amanar kuɗi ba,” in ji shi, a hankali, amma a irin muryar da ta isa kunnen kowa. “Mun taɓa yin kuskure sau ɗaya.”

Kuskurensu. Har yanzu suna ratayawa a wuyanta.

Aisha ta miƙa POS ɗin ba tare da gardama ba. Sai dai maimakon ta koma waje kamar yadda aka umurce ta, ta ɗauki littafin bashi daga kan teburi ta ɗora a hannun Hajiya Binta. “To, ku ma ku karɓi wannan. Idan ba zan taɓa kuɗi ba, kada a ce daga baya na taɓa lissafi.”

Idon Hajiya Binta ya ɗan motsa. Wani ɗan ɗanɗano na gamsuwa ya ratsa Aisha; ba nasara ba ce, amma hujja ce. Aƙalla a yau ta sa su karɓi abin da suke so su jingina mata a ɓoye su yi kamar ba su yi ba.

Mansur ya gyara murfin wayarsa, ya yi kamar bai ji cizon maganar ba. Shekaru biyu kenan yana kawo ta gida a matsayin wadda kowa ya sani, wadda aka yi niyyar kaiwa aure idan lokaci ya yi, amma duk lokacin da amana ta zo kan hanya, sai a ware ta kamar baƙuwa mai yawan dawowa.

Da azahar ta matso, bayan sallar Juma’a, Hajiya Binta ta raba ayyuka don kai kayayyaki zuwa wani gidan liyafar suna a Kurna. “Zulai za ta je da Mansur. Sadiq ya bi su da mashin. Aisha, ke ki tsaya a nan ki gyara lissafin jiya.”

Aisha ta ɗago kai. “Ni na tattara odar. Ni na san gidan da adadin kayan.”

“Kin san gida ne ba shi ke sa a ba ki shiga ba,” Hajiya Binta ta amsa. “Mu ba ma son hayaniya a gidan mutane.”

Kalmar ta tsaya a iska kamar ƙura bayan mota. Ba wanda ya tambayi wace hayaniya. Kowa ya san tsohon zargi: wai kafin a fara kawo ta cikin gida sosai, an taɓa samun saƙon da ya nuna tana tursasa Mansur, tana neman kuɗi, tana barazanar tona sirri idan bai tsaya da ita ba. Ita ce ta yi shiru lokacin. Shi ya ce kada a tada al’amari. Daga wannan rana aka bar ta cikin dangantaka amma ba a ba ta tsakiya ba.

Sadiq, ƙanwar Mansur ta uba, ya ɗan juya. “Amma Aisha ce ta san customer ɗin—”

Mansur ya katse shi. “Na ce Zulai za ta je.”

Wannan karon abin bai tsaya kan kujera ba. An kwace mata hanya, kuɗin alawus, ganin gida, da kuma fuskar amana a gaban jama’a. Aisha ta sauke numfashi, ta ciro wayarta daga cikin jaka. Hasken allon ya yi sanyi a tafin hannunta da ta ɓoye ƙasa. Ta buɗe tsohuwar tattaunawa da Mansur, wadda ta dade tana ƙasa cikin archive kamar abu da aka binne ba a kashe ba.

Ba ta nuna wa kowa ba. Ta dai matsa sama, ta ga tsofaffin saƙonni, wasu taɓaɓɓu, wasu da ta manta. Wani gurbi ya bayyana a tsakiyar jerin; alamar “view older messages” kamar ƙofar da aka rufe da ƙugiya. A da duk lokacin da ta kusanci nan, sai ta ji zuciyarta ta huce ta daina. Yau ta tsaya a kai.

“Ke, kina jin magana ne?” Hajiya Binta ta ce.

Aisha ta ɗaga ido. “Ina ji.”

“Ki ajiye waya. Ki zo ki loda jakunkuna.”

Ta ajiye wayar a kan teburi, fuskar allo ƙasa, amma ta riga ta ga abin da ya sa kirjinta ya tsuke: tattaunawar da aka taɓa nuna wa uwargida da manya ba ita ce cikakkiya ba. Akwai tsohon ɓangare da ba a taɓa buɗewa ba. Ba ta san abin da ke ciki gaba ɗaya ba, amma ta san yanzu cewa abin da aka yanke ne aka ba su.

Suna dab da fita da kayan, sai wuta ta yanke. Janareta ya yi tari ya mutu. Aka tsaya cikin ɗan duhu, kowa na faman sarrafa wayarsa. Zulai ta yi gunjin damuwa, ta buɗe WhatsApp dinta don neman hoton adreshin gidan. A gaggauce, ta juya wayar zuwa hannun Hajiya Binta.

“Ga wanda aka turo mini lokacin wancan abin,” ta faɗa ba tare da nufin faɗin haka ba. “Na dai ajiye shi. Don kada a ce ni ce na ƙirƙira.”

Aisha ta ji cikin jikinta ya yi sanyi. Mansur ya juya da sauri. “Bani wayar.”

Zulai ta ja ta baya kaɗan. “Me ya sa? Ai ke ka ce a rike hujja.”

A cikin ɗan duhun da fitilar allo kaɗai ke yi, hoton screenshot ɗin ya bayyana a sarari: ba tattaunawa ba ce gaba ɗaya, yanke ce. An yanke sunan sama, an yanke lokacin farko, an ɗauko layi uku kacal inda kamar Aisha ce ke roƙo cikin wulakanci. A saman hoton kuma akwai alamar “Forwarded”.

Sadiq ya matsa kusa. “An turo miki wannan daga wa?”

Zulai ta haɗiye yawu. “Daga Mansur. Tun wancan lokacin.”

Mansur ya yi ƙoƙarin sace wayar. Sadiq ya kama wuyan hannunsa. Ba da ƙarfi ba, amma ya hana shi isa. Hajiya Binta ta kalli “Forwarded” ɗin kamar an zuba mata yashi a shayi.

“A screenshot ne?” ta tambaya, da muryar da ta yi ƙasa.

Zulai ta gyada kai. “Shi ya ce kada a nuna cikakke. Ya ce tsohon ɓangaren ba shi da amfani.”

Aisha ta ji kamar an danna wani ƙulli a cikinta ya buɗe. Ba gaskiya ta zo gaba ɗaya ba tukuna, amma abin da ya fi ɗaure mata wuya ya bayyana: ba kuskuren fahimta ba ne. An yanke tarihi ne.

Mansur ya janye hannunsa daga na Sadiq, ya daidaita babbar rigarsa. “Ku na son ku tsaya nan saboda tsohon saƙo? Muna da aikin kai kaya.”

“To ka kawo cikakken saƙon,” Aisha ta ce. Ba ta ɗaga murya ba. Ta miƙa hannu ta ɗauki wayarta daga kan teburi. “Ko kuma ka daina magana da sunan abin da ba ka bari a karanta cikakke ba.”

Ba wanda ya motsa. Ko janareta bai tashi ba. Daga waje an ji kiran wani mai mashin, sai ƙarar kasuwa ta yi nesa kamar ruwa. Aisha ta taɓa “view older messages.”

Sai wayar ta ɗan yi jinkiri. Tsoffin saƙonni suka lodo a hankali, lokaci da kwanan wata suna dawowa sama kamar mutanen da ake kiransu daga cikin duhu. Hajiya Binta ta matsa kusa da ita ba tare da ta lura ba. Mansur ya ce, “Aisha, kar ki yi—”

Ta ɗaga allon kaɗan, ba don ta yi masa ba, sai don kar su ce ba su gani ba.

Saƙon farko da ya fito ya riga ya sauya komai.

Mansur ne ya fara, da lokacin da ya gabaci waɗanda aka yanke: *“Ki yi shiru idan kina son in gabatar da ke gida. Na gaya wa Hajiya cewa ke ce kika matsa min. Idan suka ga saƙonnin farko zan ce kin gogesu.”*

Wani saƙo ya biyo baya minti biyu daga gare shi: *“Zan crop abin da zan tura musu. Ki daina rubutu yanzu.”*

Aisha ta ji Hajiya Binta ta sauke numfashi mai kaifi kamar wadda ta taka ƙusa.

Ta matsa ƙasa. Saƙon nata ya zo daga baya, wanda aka taɓa yanke aka miƙa wa kowa a matsayin zargi: *“Don Allah ka daina min wannan. Ka bar ni da mutuncina.”* Shi ne aka taɓa nuna musu a matsayin roƙon neman tsaya masa. Amma yanzu lokacin ya jingina shi da abin da ya gabata. Ma’anarsa ta juya a gaban ido.

Sai kuma wani daga Mansur: *“Idan kika yi magana, babu shiga gidanmu kuma. Zaki tsaya a gefe har sai na so.”*

Wannan layin ne ya sa Sadiq ya saki hannun da yake riƙe da shi. Ba saboda tausayawa ba; saboda abin ya gama magana. Mansur bai sake isa ya karɓi ko wayar kowa ba. Ya tsaya ne kawai, fuskarsa ta yi kamar takardar da aka jika.

Hajiya Binta ta miƙa hannunta, ba don ta karɓi wayar ba, sai don ta matsa allon kusa da idanunta. Ta karanta lokacin. Ta koma sama. Ta sauka ƙasa. Ta sake kallon screenshot na Zulai. Yanke. Forwarded. Sannan ta duba cikakken zaren a hannun Aisha. Lokuta sun yi dai-dai, abin da aka yanke ya zauna a tsakiyar ma’ana kamar wuƙa a cikin nama.

Mansur ya yi ƙoƙarin cewa, “Na fa yi haka ne saboda—”

“Ka yi shiru,” Hajiya Binta ta faɗa, ba tare da ta ɗaga murya ba. Wannan ne karon farko a ranar da umarni ya sauka a kansa.

Aisha ba ta bi wannan da wata doguwar magana ba. Ta gungura sama har farkon wannan ɓangaren ya sake fitowa, ta bar lokacin da kwanaki a sarari. Ta matsa “pin chat.” Alamar tauraro ta manne a saman zaren. Daga nan ta buɗe “keep in chats” a kan saƙonnin biyu na Mansur da suka fi kashe ƙaryar: wanda ya ce zai crop, da wanda ya ce za ta tsaya a gefe.

Zulai ta ja baya daga bakin ƙofa, ta saki jakar kayan da take riƙe da ita a ƙasa. Sadiq ya karkata jikinsa daga Mansur kamar wanda aka ture ba tare da an taɓa shi ba. Hajiya Binta ba ta zauna ba, amma hannunta da ya saba nuna wa Aisha gefe ya sauka gefe ɗaya babu inda yake umarta.

Aisha ta ɗauki rabin ninkakkiyar rasit ɗinta daga kan teburi, ta saka a jaka. Sannan ta juya allon wayar zuwa kanta kaɗai. Ba ta neman su yarda da ita yanzu; an riga an ɗaure abin a rubuce. Ta ɗauki ƙaramin jakarta, ta taka ta wuce kujerar robobin da aka hana ta, ta tsallake bakin ƙofar shagon.

A allon wayarta, zaren saƙon yana nan a buɗe, a manne sama, lokutan da aka gyara suna fili yayin da take sauka daga ƙofar shagon zuwa gefen titi.