Layin ya ƙone amma ya tsaya

“Ki bar wannan kujerar,” in ji Sadiq yana janye fayil ɗin daga gaban Zulai tamkar ba ta kwana tana ta gyaran lissafin kwastoma ba. Ya ajiye shi a gaban wata sabuwar yarinya mai farin takalmi. “Ita ce za ta shiga meeting. Ke je ki tsaya wajen scanner.”

Zulai ta tsaya da hannunta a kan katin shigarta mai gefen da ya goge, gefen yana ta tsaga yatsarta saboda yawan shiga da fita. Hannun rigarta ya yi laushi da lanƙwashewar dogon yini; gwiwowinta suna nauyi kamar ta fito daga Kofar Wambai a kafa. A takardar rasitin da ta ninke rabi a cikin tafin hannunta akwai jerin kuɗin haya da kuɗin magani na kanwarta. Duk abin da ta yi tun safe shi ne shigar da bayanai, kira, gyara, sake kira. Amma yanzu an cire sunanta daga taron da ita ce ta shirya.

A ƙofar ɗakin taron Mansur ya tsaya. Bai shiga ba, bai yi magana ba. Idonsa ya sauka a kan fayil ɗin da Sadiq ya ɗauka, ya koma kan kujerar da aka nuna wa Zulai ta bari, sannan ya ɗan tsaya a bakin ƙofa kamar wanda ya ji abu ya yi masa nauyi kafin ya furta.

“Sadiq,” ya ce a hankali, “wa ya tanadi wannan jadawalin?”

Sadiq ya yi murmushin da yake sakawa idan yana aro iko. “Ni na gyara shi, yallabai. Don a samu tsari.”

“Tsari?” Mansur ya miƙa hannu ya ɗauki takardar attendance. “Sunanta na ina?”

Ƙananan murya suka fara yawo cikin ɗakin. Sabuwar yarinyar ta ɗago kai sannan ta sake kalle-kallen takardunta. Zulai ba ta motsa ba; ta san irin wannan tambaya na iya karewa da kunyarta idan aka juya ta ta zama mai raina kai.

Mansur ya danna alƙalami a jikin takardar, ya rubuta suna ɗaya a ƙasa sannan ya ja layi a kan wani. “Mayar da kujerar. Ita za ta yi bayanin da aka tara daga kasuwar Bichi da jigilar Zinder. Ke,” ya ce yana kallon Zulai karon farko kai tsaye, “ki shigo.”

Abin ya yi ƙanƙanta ne a ido, kujerar ce kawai ta dawo, amma zuciyarta ta buga da ƙarfi fiye da kiran sallar la’asar da ke tasowa daga masallacin can ƙarshen titi. Da ta motsa zuwa ƙofar, Mansur ya ja ƙofar ya riƙe mata. Ba ta goge jikinsa ba, amma sararin da ya bari ya yi kaɗan sosai; numfashinta ya dan tsaya kafin ta wuce. Da ta wuce, ya saki ƙofar ya koma nesa kamar bai taɓa kusantowa ba.

Bayan taro, wutar NEPA ta ɗauke na ɗan lokaci, janareta ya yi ƙara ya kama. Dukan ofishin ya ɗan yi duhu ya sake haske. Zulai na tsaya a gaban allon jadawali tana ƙoƙarin sake duba sunayen masu shiga loading na gobe, sai ta ga an cire sunanta daga damar shiga rumbun bayan ofis. Sadiq ya tsaya a bayanta da ƙananan dariyar da ba ta da sauti.

“Ke dai ki yi abin da ake ce miki,” ya ce. “Ba kowa ake ba key process ba.”

Zulai ta juya. “Ni na yi updating ɗin stock na yau.”

“Ki yi a takarda, ba a system ba.”

Ta haɗiye amsa. A irin wannan wajen, mace ce, ba ta da ƙarfin dangi a ofishin, kuma kowa ya san Mansur ɗan gidan Hajiya Binta ne, yana kula da manyan kwangilolin trade na iyali. Kusan kowace magana tana da kunne a waje.

Da ta juya za ta tafi, sai muryar Mansur ta zo daga corridor. “Me ya sa aka toshe damar ta?”

Sadiq ya ɗan yi sauri. “Na ɗauka saboda audit ne—”

“Kar ka ɗauka.” Mansur ya tsaya kusa da terminal ɗin shiga, ya buɗe allon da lambarsa. “An mayar mata yanzu.”

An yi shiru irin na aiki, ba irin na wasan kwaikwayo ba. A kan allon sunan Zulai ya sake bayyana. Mansur ya cire katin daga hannunta da yatsunsa biyu, ya dora shi a na’urar, sannan ya mayar mata. Gefen katin ya taɓa cikin tafin hannunta da zafin da ba daga filastik yake ba. A ƙofar corridor ya tsaya mata hanya na sakan ɗaya kawai, yana kusa fiye da yadda ya kamata, kafin ya koma gefe ya bari ta wuce.

“Ki gama kafin magariba,” ya faɗa ba tare da laushi ba.

“To,” ta ce, kuma ta tsani yadda muryarta ta fito ƙasa.

Da yamma, bayan ta fito daga sashen kaya, wayarta ta yi rawar saƙo. Hajiya Binta ce: Ki shigo ofis ɗina kafin ki tafi. Zulai ta ji ƙirjinta ya yi sanyi. Ta shafe hannunta da mayafin kanta, ta tura ƙofar ofishin tsohuwar matar. Hajiya Binta na zaune da ƙaramin tasbaha a hannu, fitilar ofis tana jefa inuwa kan fuskar da ta saba ajiye hukunci a hankali.

Mansur ma yana nan, a tsaye kusa da taga, amma bai zauna ba.

Hajiya Binta ta kalli Zulai daga kai zuwa ƙafa. “Kin iya aiki. Wannan ba matsala ba ce. Matsalar ita ce baki da gaskiyar gane iyaka.”

Zulai ta ɗan yi tsit. “Ban gane ba, Hajiya.”

“Ki gane.” Hajiya Binta ta ajiye tasbaha. “Ofishi ba kasuwa ba ne da kowa zai ɗora ido inda ya ga dama. Mutane suna gani. Ana magana. Idan an ce yaro na ya tsaya yana gyara miki hanya sau biyu a rana, me kike tsammani za a ce?”

Numfashin ɗakin ya canja. Zulai ta ji zafin kunya ya hau mata, ba don ta yi wani abu ba, sai don an ɗauko sunan mutuncinta an ajiye a teburin wani. Ta ji Mansur ya motsa, amma bai katse ba.

“Ban roƙi komai ba,” Zulai ta ce, a sarari.

Hajiya Binta ta ce, “Ke ba sai kin roƙa ba. Wani lokacin tsayuwa a wuri ɗaya ya isa a ba wa magana kafa. Ni ba zan bari a yi wa gida irin wannan yawo da baki ba. Ki yi aikinki. Ki san wurin da za ki tsaya.”

A wannan karon Mansur ya ce, “Hajiya—”

Ta ɗaga masa hannu, shiru mai iko. “Kai kuma ka sani. Akwai bambancin gyara kuskure da ƙirƙirar magana.”

Jikinsa ya yi ƙarfi kamar an jan masa igiya. Zulai ta kalli takardar da ke gaban Hajiya Binta maimakon ta kalli fuskarsa. Ta fahimci abin sosai ba tare da wani dogon bayani ba: ba aikin kawai ake tsarewa ba; ana tsare fuska, dangi, masallaci, magana. Duk wani tsayuwa kusa ya kan zama shaida.

Da ta juya za ta fita, Mansur ya matsa daga taga tamkar zai bi ta. Hajiya Binta ta tari numfashi kaɗan. Wannan ƙaramar alama ce ta isa. Mansur ya tsaya. Zulai ta fita ba tare da ta waiwayo ba, sai dai ta lura da ɗan tsayuwar ƙofar kafin ta rufe.

Washegari ofis ya cika da zafi da ƙamshin man janareta. Sadiq ya zauna a tsakiyar teburin files yana magana da wata mata daga Accra a kan takardar jigila, yana nuna kamar shi ne ya haɗa dukkan gyaran da aka yi kan kwantiragin masara. Sunan Zulai, wanda ya kamata ya kasance a layin wanda ya tattara bayanan asali da ya gyara kuskuren kaya biyu, an share shi a cikin sabon print.

“Na riga na tura,” Sadiq ya faɗa da ƙarfi da gangan. “Ba sai an sake dubawa ba.”

Zulai ta ɗauki takardar, ta ga layin da aka canja. Jikinta ya yi sanyi. “Wannan ba daidai ba ne.”

“Ki mayar.” Ya mika hannu zai ƙwace. “A gabansu za ki koya min aiki?”

Ba ta saki takardar ba. “Kai ne ka cire sunana.”

Masu aiki biyu a gefen printer suka yi kamar suna gyara waya, amma kunnuwansu na nan. Matar daga Accra ta ɗan ja kujera baya. Sadiq ya yi dariya marar mutunci. “Sunan ki? Wai me kika kawo a nan da ya wuce typing?”

Mansur ya fito daga ofishinsa ne a wannan lokacin, da alamar sallama ta gama fitowa daga masallacin kusa. Bai ɗaga murya ba. “A kawo min takardar.”

Sadiq ya miƙa masa kwafin da ke hannunsa kamar har yanzu yana da iko da lamarin. Mansur ya duba layin da aka gyara, ya buɗe drawer ya cire asalin takardar da aka sa hannu jiya. Ya ajiye su biyu a gaban kowa. A asali, sunan Zulai na nan a layin tattara bayanai da daidaita jadawalin kaya. A sabon print, babu shi.

“Wa ya ba ka izinin canja wannan?” ya tambayi Sadiq.

Sadiq ya haɗiye yawu. “Na yi ne saboda—”

“Saboda me?” Mansur ya jawo keyboard, ya shiga tsarin kamfani, ya buɗe jadawalin masu kula da kwantiragin. A gaban idon kowa ya cire sunan Sadiq daga active roster na wannan fayil, ya mayar da na Zulai. Sannan ya ɗauki sabon badge access na rumbun bayan ofis daga tray ya saka a gabanta. “Daga yau ita ce za ta kula da wannan lodi. Kai za ka tsaya a waje da checking kawai.”

Wannan ne ainihin mari, ba ihu ba. Kujerar da Sadiq yake jingine da ita ta yi ƙaramin ƙara lokacin da ya ja baya. Bai rasa aiki ba, amma an cire masa damar ba da umarni a kan abin da ya mallaka cikin baki kawai. Matar daga Accra ta ɗauki sabon takardar da hannu biyu. “To, mu bi wannan,” ta ce cikin sanyin aiki.

Zulai ta ɗauki badge ɗin. Bai yi nauyi ba, amma yatsunta suka matse shi da ƙarfi. Ta san dukkan idanu suna a kansu, ba don soyayya ba, sai don haɗarin abin da ya fito fili: an gyara iko a gabansu saboda ita. Shi ya sa ta ce kawai, “Na ji.”

Ba ta tsaya ta more komai ba. Ta juya da takardu da badge a hannu, ta bi corridor zuwa lif domin ta sauka ƙasa kafin wani ya nemo wata magana sabuwa a kanta. A jikinta akwai gajiyar kwanaki da ƙaramar rawa da take zuwa idan mutum ya yi nasara a inda ya kamata ya yi shiru.

Ta danna maballin lif. A bayan ta takalman mutum ɗaya suka zo da sauri amma ba a guje ba. Ko da ba ta juya ba, ta san nisan takun.

Ƙofar lif ta buɗe. Ta shiga. Ta juyo za ta bar ta rufe.

Sai hannunsa ya zo ya tsayar da ƙofar kafin ta haɗe.

Mansur ya tsaya a bakin lif ɗin, ba ya shiga gaba ɗaya, ba ya fita. Hasken corridor yana bayansa; a ciki hasken lif ya fi sanyi. Tsakaninsu akwai faɗin da mutum zai iya ɗauka a matsayin ladabi, amma ba zai iya ɗauka a matsayin rashin komai ba.

“Zulai.”

Sunanta a bakinsa ya fi duk wata shaida ƙarfi. Ba “ke” ba, ba umarni ba.

Ta ɗago ta kalle shi. “Yallabai, ƙasa nake sauka.”

“Na sani.” Muryarsa ta yi ƙasa, ba ta karya iska ba. “Abin da aka yi miki yau da jiya… na gani.”

Babu wata kalma da ta motsa ofis gaba ɗaya kamar wannan guda uku. Na gani. Ba a cikin taro ba, ba a gaban Hajiya ba, ba a wurin da zai zama aro ko ceto. A nan ne kawai, a bakin ƙofar da ke son rufewa.

Ya ɗaga hannu, kamar zai gyara lanƙwason rigarta da ya murtuke a kusa da wuyan hannu ko ya karɓi rasitin da har yanzu ke murɗe a yatsunta. Hannunsa ya tsaya a tsakiyar iska. Tazara ta rage, zafinta ya karu. Da ya ƙara inci ɗaya, layin zai karye ba da amo ba.

Zulai ta ji jinin jikinta ya haye mata ido. Ta tuna muryar Hajiya Binta, ofis, sallar magariba, idanu a kan komai, yadda kalma ke zama zagi idan ta sami jiki. Ta kuma tuna kujerar da aka mayar mata, katin da aka dawo da shi, sunanta da ya koma inda ya dace. Gani ba ƙaramin abu ba ne. Amma ba zai sayi abin da zai sa a ci gaba da raina ta gobe ba.

Don haka ba ta ja kusa ba. Ta ɗaga hannunta da badge ɗin da ya ba ta, ta dan matsa baya cikin lif ɗin har ƙafarta ta taɓa bango, sannan ta ce da murya mai tsabta, “Ya isa.”

Ba ƙi ba ne. Ba gayyata ba ce. Iyaka ce ta mai hankali.

Hannunsa ya sauka a hankali. Ba tare da wani bacin rai a fuskarsa ba, ya yi abin da ba kowa zai lura da tsaninsa ba sai wanda yake a wajen nan: ya ja ƙafarsa baya daga bakin lif, ya ba wa kalmarta wuri. Amma kafin ya gama fita, idonsa ya tsaya a kanta sau ɗaya, da irin gane mutum da ba za a iya gogewa da jadawali ko badge ba.

Zulai ta kai yatsa ga maballin rufewa. Ta danna shi.

Ƙofar ta fara haduwa a tsakaninsu, rata tana raguwa bayan ya riga ya taba hana ta rufewa sau ɗaya; da ya ƙara ja baya, layin ya tsaya a nan ɗan lokaci, ba ya rufe gaba ɗaya nan take.