Sunana na nan har yanzu

“Ki mayar da tray ɗin can. Wannan layin ba naki ba ne.”

Aisha ta tsaya da tray biyu a hannunta, tururin shinkafa da miya yana hura mata fuska, sannan ta ga Hajiya Binta ta ja ƙaramin takardar sunaye daga gefen ma’ajiyar faranti ta manna wata sabuwa a wurin da aka saba rubuta “Aisha – tray return.” Wata yarinya mai farin hijabi ta matsa kusa da wurin kamar an daɗe ana jiranta. A kan teburin bakin karfe akwai zoben shayi da ya bushe rabin sa, alamar an fara aikin tun kafin asuba. Aisha ce ta share wajen, ta jera trays, ta ɗauko ruwa daga bayan ginin da janareta ke kara kamar yana gardama da safiyar Kano. Amma yanzu ana kallonta kamar ta shiga inda ba nata ba.

Ta sauke trays ɗin a hankali kada miya ta zube. “Na zo ne a roster ɗin safen nan,” ta faɗa ba tare da ɗaga murya ba.

Hajiya Binta ta duba ta daga sama har ƙasa, kamar abin da Aisha ta faɗa ya yi mata rashin kunya. “Roster yana sauyawa. Ke ki tafi kitchen baya, ki taimaka da wanke-wanke. Zulaiha za ta tsaya a nan. Ta fi dacewa da front.”

Kalmar front ta fito daga bakinta da nauyin aji. Wurin cin abincin na cibiyar koyon sana’o’i ba ƙaramin abu ba ne. Wanda ke gaban layin trays shi ne fuskar ranar, wanda dalibai, baƙi, ma’aikata, har masu zuwa daga sashen trade da logistics ke gani. Aisha ta yi aiki watanni uku tana wannan wuri ba tare da kuskure ba. Saboda kudin makaranta da take biya da wahala, ta san darajar kowane slot.

Ba ta yi gardama ba. Ta ɗauki tsohuwar alƙalami mai tabon tawada da take amfani da shi wajen sa hannu a roster, ta janye sabon takardar da Hajiya Binta ta manna da gefen yatsanta, ta dubi sunayen, sannan ta mayar a hankali. “Sunana yana ƙasa,” ta ce. “Ban gama shift ɗina ba.”

Hajiya Binta ta zo kusa da ita. “Kina so in gaya wa Malam Sadiq cewa kina ƙin umarni?”

Sunansa ya sa Aisha ta ɗan ɗaga ido. Sadiq shi ne ɗan shugaban cibiyar, yana kula da ɓangaren gudanarwa idan mahaifinsa bai nan. Ba ya yawan shiga ƙananan rikice-rikice; shi ya sa Hajiya Binta ke jin cewa komai nata ne a nan. Aisha ta san wannan dabara. A yi amfani da sunan wanda yake sama don a sa wanda yake ƙasa ya janye da kansa.

Ta ɗauki trays ɗin ta bi ta bayan layi, amma ba ta shiga kitchen ba. Ta tsaya kusa da shelf ɗin mayar da trays, inda akwai fili ɗaya kawai tsakanin akwatunan robobi. Wurin nata ne. Ta bar tazarar babu komai a nan, kamar ta ajiye sunanta a iska.

Da ƙarfe goma, wajen ya cika. Ɗalibai daga azuzuwan entrepreneurship suka sauko da yunwa da hayaniya, wayoyi na tsalle da saƙonni, janareta ya kashe na ɗan lokaci sannan duhu ya buga ɗakin kamar hannu. Sai hayaniyar “ahh” ta taso, sannan emergency light ta yi kyalkyali. Aisha ce ta san inda ake kunna ƙaramin inverter na counter. Zulaiha kuwa ta tsaya rikice, tray a hannu, ba ta ma san inda ake mayar da ragowar cokali ba.

Hajiya Binta ta yi kamar ba ta ga Aisha ba. “Zulaiha, ki yi sauri!” ta faɗa. Amma layi ya fara tangal-tangal. Tea flask ya fara zubar da ruwa a gefen teburin; wani meal box da aka ajiye tun safe ya yi sanyi sosai, murfinsa ya yi ɗan ɗaga. Wani ɗalibi ya buga tray ya kusa zubar da miya a kan rigar wani bako da ya shigo da Malam Sadiq.

Sadiq ya tsaya a bakin ƙofa, ya kalli rikicin da idanunsa masu zurfi, sannan ya ce, “Wa ke kan tray return yau?”

Hajiya Binta ta buɗe baki. Kafin ta yi magana, tray ɗin da yaron ya buga ya fāɗi, faranti suka yi ƙara a ƙasa. Aisha ta riga ta matsa. Ta dafa counter, ta kunna ƙaramin inverter daga ƙasa, ta jawo trolley ɗin datti da ƙafarta, ta kama hannun yaron da ya tsorata ta tura shi baya, sannan ta ce wa Zulaiha, “Ki tsaya a cash kawai. Ki bar nan.”

Ba ta ɗaga murya sosai ba, amma muryarta ta fito kamar abu da kowa ya riga ya saba bi. Sadiq ya ga yadda layin ya koma madaidaici a cikin numfashi biyu. Ya kama flask ɗin tea kafin ya fāɗi, Aisha kuma ta miƙa masa tawul daga ƙarƙashin counter ba tare da tambaya ba. Ya karɓa kai tsaye, kamar hannunsa ya riga ya san nata.

Hajiya Binta ta ce, “Na ce mata kitchen—”

“Ku bar ta nan,” Sadiq ya katse, yana share ruwan tea daga bakin tebur. Ba ya kallon Hajiya Binta lokacin da ya faɗa. Ya kalli roster ɗin da aka manna. Yatsunsa suka ja gefen takardar sabuwa. “Wane ya canja wannan?”

Babu wanda ya amsa. Sadiq ya zare takardar, ya juya ta baya, ya ɗauki alƙalamin Aisha da ke kusa, mai tsohon tabon tawada a jiki, ya rubuta sunanta a layin da aka goge, ya manna takardar da tef. “Aisha nan.” Sannan ya matsa gefe ya ba ta hanya.

Wannan ne karon farko da aka yi mata sarari a fili tun daga safe. Bai ce komai mai dumi ba, bai yi mata yafiya ba. Amma ya sake mata slot ɗinta da hannunsa. Zoben shayin da ya bushe yana nan a teburin, sabuwar takarda kuma tana ɗauke da sunanta.

Da azahar ta kusa, sakon Mama Ladi ya shigo wayarta: Ki rabu da hayaniya. Mutunci ya fi aiki. Hajiya Binta ta riga ta kai labari unguwa. A family compound ɗin da suke, labari ba ya isa gida a sannu; yana gudu ne ta bakin manya. Aisha ta karanta saƙon sau biyu, ta mayar wayar aljihunta. Ta san ma’anar sa. Idan mace ta ga ana ture ta a fili, abin da ya fi sauƙi shi ne ta janye kafin a ce tana neman rigima.

Ta yi alwala a ƙaramin banɗakin baya bayan sallar azahar, ta kalli kanta a ƙaramar madubin da ke da tabon goge-goge da yatsu. Fuskarta ta yi ɗan gajiya, hijabinta ya ɗan karkace. Ta gyara shi. Ba ta ce wa kowa komai ba. Ta koma wajen layin trays ɗinta.

A can Hajiya Binta na jiran ta da murmushin da bai taɓa kaiwa ido ba. “Aisha, kin yi abin da ya isa. Yanzu baƙi daga gida za su zo su ga tsarinmu. Ki zauna can baya. Kada a ƙara samun ruɗani.”

“Shift ɗina bai ƙare ba,” Aisha ta ce.

“Ke yarinya ce mai hankali. Kada ki sa a ce kina manne wa wuri saboda wani.” Hajiya Binta ta sauke murya. “Mutanen gari suna gani. Har Sadiq yana nan. Ba kyau.”

Nan ne dukan zancen ya fito fili. Ba magana ce ta aiki kawai ba; magana ce ta aji, ta kallo, ta iyaka. Sadiq yana ɗan shugaban cibiyar. Ita kuwa ɗaliba ce da ke yin aikin canteen don ta ci gaba da biyan kuɗi. Hajiya Binta na son ta janye da kanta domin a ce ta san matsayinta.

Aisha ba ta amsa wannan tarkon ba. Ta ɗauki wani tray daga hannun ɗalibi, ta share gefen counter, ta mayar da tray ɗin a cikin tazarar da aka tanadar mata. Ta tsaya a wurin. Wannan tsayuwar ce amsarta.

Mutane suna shigowa a hankali, wasu dattawan gida daga masallaci, wasu malamai. Hayaniyar ta ragu amma matsin lamba ya ƙara nauyi. Hajiya Binta ta yi wata dabara ta ƙarshe. Ta kira Zulaiha a fili. “Ki tsaya a nan, ku yi tare. Idan Aisha ta gaji, ke ki karɓa gaba ɗaya.” Sannan ta ɗora stack na trays a cikin tazarar Aisha, tana son ta cike wurin da babu komai, ta sa babu alamar slot.

Aisha ta kama stack ɗin kafin ya taɓa ƙasa. Nauyin ya buga hannunta, farantin sama ya yi ƙara a ƙirjinta. Ta ɗaga shi ta mayar gefe, ta buɗe tazarar nata a fili. Ba ta yi magana ba. Hannuwanta ne suka ce a’a.

Sadiq ya shigo daga ofis ɗin gaba da takardu a hannu. A bayansa wani mutum mai farin babbar riga, mahaifinsa ko kuma wani daga manyan masu kula da cibiyar, yana duban yadda ake tafiyar da wajen. Hajiya Binta ta yi saurin cewa, “Mun riga mun sake tsara layi don baƙi—”

Wani yaro ya yi karo da kwandon spoon, ƙarfe suka watse. Zulaiha ta ja baya. Hajiya Binta ta yi yunƙurin tura trays cikin gurbin Aisha a karo na biyu, kamar idan ta cika shi yanzu, an gama. Aisha ta ɗora tafin hannunta a gefen service rail. Ta tsare tazarar, jikinta a mike, ba tare da furta komai ba.

Sai Sadiq ya tsaya a gabanta. Idanunsa suka sauka kan hannunta da ke rike da layin, sannan kan stack ɗin trays da Hajiya Binta ke son cusa wa cikin gurbin. Ya fahimci abin da ake yi, ba wai kawai rikicin aiki ba. A gaban manya, a gaban waɗanda ido suke a kan tsari da mutunci, ana son a shafe mutum daga wurinsa a hankali.

“A bar wannan gurbi,” ya ce.

Hajiya Binta ta juya gare shi da saurin da ya nuna tsoro fiye da mamaki. “Amma—”

“A bar shi.” Yanzu ya miƙa takardun hannunsa ga Zulaiha, ya ɗauki stack ɗin trays daga hannun Hajiya Binta da kansa, ya juya ya kai su wani shelf dabam. Daga nan ya ja ƙaramin takardar roster da ke gefen rail ɗin, ya daidaita ta da yatsa, sunan Aisha ya fito karara a ƙarƙashin hasken emergency light. Sannan, a gaban kowa amma ba da wata shela ba, ya tsaya a ɗan gefe, ba a cikin gurbin ba, ba kuma ya bari wani ya shiga ciki ba. Ya yi kamar mai jiran mai wannan wuri ne ya dawo ya karɓa.

Wannan ƙaramin motsi ne, amma ya ɗauke numfashi daga wurin. Ba yabon jama’a ba ne. Ba ikirari ba ne. Wurin kawai ya ƙi yarda da ɓacewarta.

Hajiya Binta ta yi ƙoƙarin satar fuska ta hanyar yin gyaran hijabi. “Ni dai ina duba abin da ya fi dacewa da baƙi.”

Sadiq bai kalle ta ba. Ya ce wa yaron da ya zubar da spoon, “Tara su a kwando.” Sannan ya ɗan matsa wa Aisha hanya. Ba ta kalle shi na dogon lokaci ba; ta ga kawai yadda ya tsaya ba tare da mamaye gurbin nata ba. Kafadarsa ta karkata gare ta, kamar yana rike mata layi ne ba sunan tausayawa ba, sunan mallakar aiki.

Aisha ta ji bugun zuciyarta a wuyanta. Amma abin da ta yi shi ne mafi ƙarancin abu kuma mafi tsanani. Ta shiga gurbin nata. Ta karɓi tray daga hannun wata ɗaliba, ta jera shi, ta ɗauki spoon ɗin da aka tara, ta mayar da komai cikin tafiyar da ta saba. Sadiq ya ja baya nan take, ya tsaya a wajen layin kamar wanda ya gama abin da ya kamata.

Bayan baƙin sun wuce, hayaniya ta watse zuwa ƙaramin gunaguni. Janareta ya dawo da ƙararsa mai nauyi. A kan teburin, zoben shayin safiya yana nan, an ƙarasa da sabon ɗan zobe a gefensa. Meal box ɗin da ya yi sanyi tun daɗe yana kusa da sink. Aisha ta tattara na ƙarshe daga trays ɗin, ta share rail ɗin, sannan ta juya zuwa layin mayar da trays na ƙarshe.

A gurbin nata an bar tazara ɗaya a sarari, tsakanin stack na faranti da kwandon cokula. Ta sa tray ɗin da ke hannunta a ciki, ta daidaita shi da yatsunta, sannan sararin layin ya dawo ya zauna a wannan wuri nasa kamar bai taɓa yarda a rufe shi ba.