Aiki daya, hannu biyu

Amina ta janyo buhun shinkafar da ke kusa da bango ta dora kan tsohon akwati da sauri, tana kuma shimfiɗa ledar rufi a kan katanin kayan miya, sai ruwan da ya balle daga butar ajiya ya cigaba da zuba a ƙasa kamar an fasa famfo. “Ki bar min kaya na!” Rabi ta daka mata tsawa daga bakin ɗakin ajiya, muryarta ta fi ƙarar ruwa tsini. “Wa ya ce miki ki shiga nan?”

A cikin gidan Hajiya Binta a Kano, abin da ya fi saurin lalacewa ba kaya ba ne; fuska ce. Kayan nan na trade ne na watan makaranta, kwalayen madara, sabulai, buhunan dawa da takardun bashi da aka ninke rabi-rabi har suka yi laushi a gefen tebur. Idan ruwa ya ci su, asara za ta hau kan gida gaba ɗaya. Amma Amina ba ta da matsayin da za ta taɓa komai ba tare da wani ya ɗaga gira ba. Duk da haka ta sunkuya ta ɗaga kwalin taliya na ƙasa, ta dora a kan kujera, ruwa na yawo yana lasa ƙafarta.

“Rabi, ki kawo tsumma!” ta faɗa, ba tare da ɗaga ido ba.

“Ni?” Rabi ta yi dariyar raini. Ta gyara mayafinta a gaban ‘yan matan makwabta biyu da suka tsaya a ƙofar tsakar gida suna kallo. “Tunda ita ce ta san komai, ita za ta gyara. Tun da ta fara shiga inda ba nata ba.”

Wannan ya isa. Zargi ya sami siffa. Rabi ta shiga ɗakin da takunta na ƙarfi, ta janye ledar daga hannun Amina kamar tana fizgar wani ƙaramin abu daga yaro. Sai ta nuna mata guga da bokiti. “Ki fito da wannan duka ki kwashe ruwan. Idan takardun bashi suka jike, ke za ki yi bayani ga Hajiya. Na fa ce kada ki motsa kaya.”

Amina ta ɗan tsaya da hannu a iska, ruwan butar na dukan leda da bango. Ta ga wayar Rabi tana haske a tafin hannunta a ƙasa, kamar wadda aka ɓoye domin a aika saƙon gaggawa ba tare da ta shiga aikin ba. Sai Amina ta lanƙwasa, ta tattara takardun lissafi da suka kusa taɓa ruwa, ta ɗora su a saman firinji kafin ta ɗauki guga. Babu gardama. Idan ta yi magana, za a ce tana neman wuri.

Daga sama muryar Hajiya Binta ta sauko, “Me yake faruwa a store?”

“Babu komai, Hajiya,” Rabi ta amsa da sauri, tana kallon Amina kamar mai riƙe da wuƙa ta ba wa wani. “Ta shiga ta rikita kaya, yanzu ina sa ta gyara.”

Kalmar ta sauka a kan Amina kamar ƙasa mai nauyi. “Ina sa ta gyara.” Kamar duk ruwan da ke gudu ta hannunta ne ya zo. Ta sunkuya ta fara jan ruwan zuwa ƙofar baya, guga na cika, ta zube a magudanar da ke tsakar gida. Kafarta ta jike, mayafinta ya manne a bayanta. ‘Yan kallo suka matsa gefe kada ruwa ya taɓa takalmansu.

A lokacin ne Sadiq ya shigo daga ƙofar waje da akwatin noodles biyu a kafaɗa. Ɗan uwan Hajiya ne, ɗalibin polytechnic, mai yawan shigowa ya fita da babur kamar wanda ba ya ɗaukar wata magana kai tsaye. Ya ajiye akwatin a harabar ɗakin, ya dubi ruwa, ya dubi kayan da aka ɗora a kan kujera da akwati, sannan idanunsa suka tsaya kan Amina da guga a hannu.

“An toshe magudana ne?” ya tambaya.

Rabi ta ɗaga baki. “A’a, ita ce ta shiga store tana motsa kaya. Yanzu ka bar ta ta gama.”

Sadiq bai ce komai ba nan take. Ya taka zuwa bango, ya tsugunna kusa da inda ruwan ke fitowa. Sai ya taɓa butar da hannu; makullin bakin butar ya fashe ne daga ƙasan igiyar roba. Ya ɗaga kai ya kalli kwalayen da Amina ta ɗora a sama, ya ga sauran da ke ƙasa. Wannan ƙaramin duba ne, amma ya sa ‘yan kallo suka yi shiru na ɗan lokaci.

Daga can cikin ɗaki Hajiya ta sake kira, “Kada kayan sukari su jike!”

Kafin Rabi ta motsa, wani ƙarar fashewa ya tashi daga gefen katako. Wani ƙaramin tiren kwalayen madara da ruwa ya jiƙa ya soma karkacewa. Amina ta watsar da gugarta ta mike da sauri. “Wancan!” Ta isa gefen, ta ɗora hannu ƙarƙashin tiren. Amma nauyi ya ja ƙasa; akwatin ya zame.

Sadiq ya iso a lokaci guda. Bai tsaya ya yi wa kowa hujja ba. Ya sa hannu ɗaya ƙarƙashin tiren, ɗaya ya ja ragowar kwalayen zuwa saman teburi. Ruwan ya buga wuyansa, shirt ɗinsa ya jike a gaba. “Ki ɗaga can,” ya faɗa wa Amina kai tsaye.

Ta ɗaga. Shi ma ya ɗaga. Su biyun suka kwashi kwalayen madara guda-guda zuwa saman firinji, sannan ya kife tsohon tabarma a inda ruwa ke zuba domin ya karkatar da gudun zuwa ƙofar baya. Da haka ya karya wata ƙa’ida ta gidan: ya zaɓi gefe a fili, ba da baki ba, da aiki.

Rabi ta yi saurin matsowa. “Sadiq, ka bar mata! Za ta ƙara rikita—”

“Ki matsa,” ya ce ba tare da kallonta ba, yana miƙa hannu ya karɓi guga daga Amina. Ba daka ba ne, amma ba roƙo ba ne. Ya cika gugun da ruwa, ya nufi waje da shi. Amina ta bi shi da na biyu. Wannan ne karo na farko tun da hargitsin ya fara da ba ta ke kaɗai ɗaukar nauyin kunyar ba.

Daga nan aikin ya yi sauri mai ciwo. Ita tana tattara takardun bashi da rasit ɗin da aka ninke aka buɗe sau da yawa, tana shimfiɗa su a kan faifan ƙarfe da ke gefen janareta don iska ta busar. Shi yana ɗaga buhunan gero da dawa, yana dora su kan benci a tsakar gida. Rabi tana ƙoƙarin sake mallakar filin da murya, tana cewa a kai wannan can, a bar wancan nan, amma mutane sun daina bi sautin maganarta; suna kallon hannayen da ke ceto abin da za a iya ceto.

Wata matar makwabta ta kawo tsoffin zannuwa. Rabi ta miƙa hannu domin karɓa, amma matar ta ba Amina kai tsaye. Wata ƙaramar juyawa ce kawai, amma ta yi kaifi. Rabi ta haɗe fuska, ta juya ta fara goge saman shelf ɗin da bai jiƙa ba, aikin da ba ya ɗaukar nauyin asara.

Hajiya Binta ta sauko daga bene a ƙarshe, tana ɗaga rigarta kaɗan kada ruwan ya taɓa ta. Ta tsaya a bakin ɗakin ajiya. Ba ta tambayi wa ya fara ba. Idonta ya fara zuwa kan buhunan da aka tsira, sai kan takardun da aka shimfiɗa, sai kan Amina da Sadiq da ke shigowa da fitowa da kaya a jiki ɗaya na gaggawa. A aljihun hannunta akwai mabuɗin ƙaramin ɗakin baya, wanda ake kulle kayan da suka fi tsada a ciki.

Rabi ta yi gaba da sauri, ta dafa shelf ɗin da hannu kamar ita ce ta tsare komai. “Hajiya, na ce mata tun farko kada ta shiga. Yanzu muna ƙoƙarin—”

“Hm.” Hajiya ta datse maganar ba tare da kallon ta ba. Ta juya ga Amina. “Takardun bashi?”

“A nan, Hajiya.” Amina ta nuna su a shimfiɗe, yatsunta har yanzu suna da ɗigon tawada mai gauraya da ruwa.

“Madarar jarirai?”

Sadiq ya daga haɓa ya nuna saman firinji. “Mun ɗaga su.”

Mun. Kalmar ta sauka cikin ɗakin kamar an kafa wani sabon katako a wurin da tsoho ya karye. Rabi ta yi shiru.

Har yanzu akwai sauran abu mafi nauyi: kwalayen sukari da sabulai da suka jiƙa a ƙasa, da kuma ɗakin baya da za a buɗe a zuba waɗanda suka tsira, sannan a bi ta ƙaramar hanya ta baya zuwa ƙarƙashin rumfar ajiya domin rana ba ta bugi takardu. Wannan shi ne aikin da yake nuna wa wa aka ba amanar ƙarshe. Hajiya ta janye mabuɗin daga zoben hannunta. Ta kalli Rabi da ke tsaye a shirye, sannan ta kalli Amina da gwiwa a jika, sai Sadiq da rigarsa ta manne a ƙirji.

“Ke, Amina.” Ta ajiye mabuɗin a tafin hannun Amina. “Ki buɗe ɗakin baya.”

Rabi ta motsa kamar za ta yi magana.

Hajiya ta riga ta ɗauki ƙaramin takardar lissafi daga kan tebur, ta miƙa wa Sadiq. Takardar ma an ninke ta rabi-rabi, an buɗe, gefenta ya ɗan jiƙa. “Kai kuma ka bi ta da wannan. Kayan da suka tsira ku ware, ku kai ta bayan rumfa. Wannan hanyar za ku bi, ba ta gaba ba. Kada a cakuɗa da waɗanda suka jike.”

Ba ta ɗaga murya ba. Ba ta hukunta kowa a bainar jama’a ba. Amma da mabuɗi a hannun Amina da lissafi a hannun Sadiq, filin aikin ya sauya. Rabi ta rage a gefen shelf ɗin da tawul a hannu kamar ba a buƙatar abin da ta zo da shi sosai ba.

Amina ta matse mabuɗin a tafinta na daƙiƙa ɗaya. Ta ga ɗigon ruwa yana sauka daga gashinta zuwa bayan wuyanta. Sannan ta juya kai tsaye zuwa ƙaramin ƙofa. Ba ta nemi izinin wani ba. Ta saka mabuɗin, ta juyar, ƙofar ta yi ƙanƙaran sauti ta buɗe. Sadiq ya ɗauki kwalin farko, ya tsaya kusa amma ba ya matse mata hanya. Ta shiga, ta nuna masa inda zai sa busassun kaya da yatsa ɗaya. Shi ya bi.

Suka koma kan hanya ta baya sau uku, huɗu, biyar. Ita na gaba da ƙaramin kaya masu muhimmanci—takardu, madara, kayan yaji—shi na biye da manyan kwalaye da buhuna. Duk lokacin da suka wuce ta gefen tsakar gida, idanun mutane na binsu, amma ba wanda ya tsayar da su kuma. A hanya ta kankare, kusa da bango mai tabon share-share a madubi ƙarami da aka rataya don a duba hijabi kafin fita, Amina ta hango fuskar kanta a hargitse: gumi, ruwa, tawada. Ta wuce. Babu lokacin gyara fuska; an riga an gyara wuri mafi tsada.

Da aka rage kwalaye biyu masu jike da rabin guga na ƙazantar ruwa, ƙarar la’asar daga masallaci ta kutsa cikin unguwar. Janareta ya yi tari ya mutu. Tsakar gidan ta yi ɗan duhu irin na ƙarshen yini. Hajiya ta dawo bakin ƙofar baya, ta duba abin da ya rage, sannan ta ce kawai, “Ku gama can.”

Kalmar “ku” ta yi aikin da doguwar magana ba za ta iya yi ba. Ta juya ta tafi.

Amina ce ta fara tafiya zuwa kusurwar tsakar gidan da bokiti ke nan, ta saka shi a tsakaninsu kamar ana daidaita wani nauyi na ƙarshe. Hannunta ya kama bakin bokitin. Ba ta kalli Sadiq ba da farko; ta dai tsaya, numfashinta yana sauka a hankali bayan gudu da ɗagawa da zargi. Sai ya zo ya kama ɗayan bakin bokitin, ba tare da ya taɓa hannunta ba, amma kusa sosai da har dumin jikinsa ya isa.

A can gefe, takardar lissafin da aka ba shi tana lanƙwashe a aljihunsa, rabinta yana fito wa waje. Mabuɗin ɗakin baya yana rataye a yatsar Amina, an mayar da shi amma ba a kwance daga hannunta gaba ɗaya ba. Tsakar gidan ta yi tsit irin na aiki da bai gama ba. A cikin bokitin, ruwan da ya rage ya motsa sau ɗaya.