An juya kujerar gaba gare ni

“Ki matsa can baya,” in ji Rabi tana danne cinyar Aisha da jakar ta mai kauri, tana kwace gurbin farko a doguwar kujerar baƙin ƙarfe da aka jera a gaban ɗakin taron asibitin masu zaman kansu a Kano. Katunan suna kwance kan kujera kamar hukunci: NA FARKO, NA BIYU, NA UKU. Rabi ta jawo na farko ta dora a gabanta, sannan ta tura Aisha zuwa inda rigar kujerar ta yage kaɗan. Kawu Saleh ya gani. Hadiza ma ta gani. Har matar liyafa da take cin gyada a bakin ƙofa ta ɗaga kai.

Aisha ta tsaya da akwatin abincin dare nata da ya riga ya yi sanyi a hannu, yatsunta na matse gefen katin shiga mai tsagewa. Ta zo tun kafin la’asar, bayan yini mai tsawo a shagon kayan trade na kawunta, amma yau ba wai jiran likita kaɗai take yi ba. A yau dangin Bashir za su zauna da nata a nan ɗin, bayan an gama duba tsohuwar mahaifiyarsa a sama; wanda aka kira farko zuwa ɗakin musamman shi ne ake karɓa a ido a matsayin wanda gidan ya fi ɗauka da muhimmanci. Rabi, ‘yar uwar wani abokin Bashir ce, amma ta saba shigowa cikin al’amari kamar ita ce ta mallaki ƙofar.

Aisha ba ta yi musu roƙo ba. Ta sunkuya ta ɗauki katin NA UKU da aka dannawa kusa da ƙafarta, ta share ƙurar takalmi daga kansa, ta aje akwatin abincin a gefen kujera, sannan ta zauna daidai. Wannan nutsuwar ce ta ba wa mutane damar kallon abin da aka yi mata sosai; ba a ɓoye cin mutuncin ba, an shimfiɗa shi.

Daga bayan counter mai cunkushe da takardun rajista da kwalbar hand sanitizer, yarinyar karɓar baƙi ta ce, “Na farko?” Rabi ta miƙe da sauri, mayafinta na gogar sandar layi. “Ga ni.”

Hadiza ta juya kai a hankali kamar wanda baya son fitina amma yake son gani. Kawu Saleh ya gyara zama, gwiwarsa ta yi ƙara. Aisha ta zauna. Idanunta ba su sauka daga katin da Rabi ta kwace ba.

Sai wata mata da ta shigo daga waje da jariri a baya aka kira ta wuce gaba saboda “ta gaggawa ce.” Sannan wani saurayi da ya kawo sakon takarda daga dakin gwaje-gwaje ya wuce. Sannan wata tsohuwa da ta zo bayan Aisha da Rabi ta nufo ƙofa, saboda Rabi ta daga hannu tana cewa, “A ba Hajiya hanya mana.” Kowa yana tashi, yana wucewa. Aisha ce kaɗai aka bari a manne a NA UKU kamar an ɗaure ta da zare a cikin idon mutane.

Rabi ta juya da murmushin da bai kai ido ba. “Wasu lokuta sai an san yadda ake shiga gidaje. Ba wanda ake zaunar da shi a gaba kawai saboda ya zo da wuri.”

Fuskar Hadiza ta yi ƙunci. Wannan ba magana ce ta ɓoye ba kuma. Ta shiga kunnen manya, ta zauna a tsakiyar su. Aisha ta ɗaga akwatin abincin da ya yi sanyi daga gefen kujera, ta ajiye shi a cinyarta, kamar tana kare wani ƙaramin abu ne kada a sake ture mata shi. “Na zo ne bisa kira,” ta faɗi a sarari, ba da ƙarfi ba. “Ba bisa roƙo ba.”

Wannan jumlar kaɗai ta yi tsagewa a ɗakin. Yarinyar counter ta ɗago ido. Kawu Saleh ya ɗan gyara zaman alkyabbarsa. Rabi kuwa ta busa iska ta juya gefe, amma ta sake shafa katin NA FARKO da yatsa, kamar tana tunatar da kowa inda iko yake.

An buɗe ƙofar waje da karfi kaɗan. Bashir ya shigo da saurin wanda ya fito daga kiran sallar magariba da taron waya a lokaci guda; hularsa a hannu, agogon sa na walƙiya a ƙarƙashin fitilar da generator ke ta yi wa ido rawa. Mutane biyu daga kasuwancin logistics suka bi shi a baya da sallama. Shi ba mai yawan magana ba ne, amma a Kano ana san nauyin shigowarsa. Idonsa ya fara hawa kan manya, sannan ya tsaya a kan Aisha, daga akwatin abincin sanyi zuwa katin NA UKU da ke gabanta, sannan zuwa Rabi da ta shimfiɗa kanta a NA FARKO.

“Waye na ƙarshe da aka kira?” ya tambaya.

Yarinyar counter ta rikice. “Ai... muna jira ne, amma—”

“Waye ya kamata ya fara zama a nan?” Bashir ya sake tambaya, ya matso har zuwa layin kujera. Muryarsa ba ta ɗaga ba, amma ta sa mutanen da ke tsaye kusa da hanyar shiga suka ja jikinsu baya.

Rabi ta yi dariyar nan ta mutum mai aron iko. “Bashir, ka bar su su yi aikinsu. Muna dai gyara zama ne don ya yi kyau.”

Aisha ta miƙe a lokacin. Ba ta kalle ta ba. Ta sunkuya, ta ɗauki katin NA UKU da hannunta na dama, sannan ta zare katin NA FARKO daga gaban Rabi da hannunta na hagu kafin kowa ya yi tsammani. Takardun biyu sun yi ƙaramar karar goge-goge. Ta taka mataki ɗaya gaba zuwa tsakiyar layin, inda kowa zai iya gani, ta aza NA UKU a gurbin da Rabi ta zauna, ta ɗaga NA FARKO kaɗan a sarari. “Idan ana gyara zama,” in ji ta, “a gyara shi bisa gaskiya.”

Wani ɗan saurayi da ke kula da layi ya tsaya da igiyar hanya a hannu. Rabi ta yi ƙoƙarin mikewa ta koma gaban kujera, amma Bashir ya ɗora tafin hannu kan bayan kujerar baƙin ƙarfen daidai gurbin, ba a jikinta ba, sai dai ya rufe hanyar zama. Wannan ɗan ƙaramin motsi ne, amma ya yanke tsohon tsari biyu. Mutanen da ke tsaye a gefen layi suka dakata. Yarinyar counter ta daina kiran wanda zai wuce. Aisha ce ta rage a tsakiya da katin NA FARKO a hannu.

Rabi ta ce, “Ni na fara zuwa wajen Hajiya tun jiya. Kowa ya sani.”

“Kin zo ne saboda son kanki,” Bashir ya ce, yana juya kai zuwa manya kafin ya maido da ido kan counter. “Wadda na kira, wadda gidana ya sani, wadda muka zo da ita a yau ita ce Aisha.”

Kalmar ta sauka kamar dutse a cikin ruwan da ke ta kaɗawa. Hadiza ta sauke wayarta daga kunne. Kawu Saleh ya ɗan karkata gaba. Yarinyar counter ta zaro littafin rajista.

Bashir bai tsaya a nan ba. Ya miƙa hannu zuwa Aisha. Ba don ya ja ta kusa da jikinsa ba, sai don ya ɗauki katin NA FARKO daga hannunta. Ya juya zuwa counter, ya ajiye katin can a gaba inda takardu da ƙananan tsabar kuɗi suka yi cunkoso. “A rubuta sunanta a farko. Duk wani duba, duk wata magana da ta shafi gidanmu a yau, ita za a fara kira. Ku bi wannan.”

Yarinyar counter ta ce, “To.” Nan take ta zaro biro, ta goge wani suna daga layin da aka rubuta da sauri, ta sa Aisha a sama. Wannan gogewar da biro ya yi da ƙarfi ya fi dukan maganganu zafi. Rabi ta taka gaba. “Ba haka ake ba. Ni ce nake kula da—”

“Kina kula da me?” Kawu Saleh ya katse ta, muryarsa da dattijo ya sa ta yi kauri. “Kin fi gidan ne?”

Rabi ta tsaya, amma ba ta ja baya ba. “Ai ni dai—”

“A’a,” Bashir ya faɗa, yanzu yana fuskantar ta kai tsaye. “Ba za ki sake tsara mini layi ko gurbin da zan karɓi wadda na zaɓa ba. Ki zauna inda aka ba ki. Ko ki fita daga layin.”

Wannan shi ne lokacin da tsohon aron ikonta ya karya a bayyane. Mai kula da layi ya jawo igiyar hanya ya gyara shigarta. Kafin wannan, hanyar zuwa ƙofar ta fara ne daga gaban Rabi; yanzu ya karkatar da ita zuwa inda Aisha take tsaye. Mutanen da suka zo daga baya suka matsa jikinsu suna buɗe mata fili ba tare da an gaya musu ba. Rabi ta juya don ta zauna a gaban tsohon gurbin, amma NA UKU yana can yana kallonta kamar zagi. Ba ta iya komawa NA FARKO ba, domin Bashir ya riga ya ɗora sabon tsari a ido da baki.

Aisha ba ta yi murmushi ba. Wannan ne ya fi cin ciwo. Ta ɗaga akwatin abincinta daga kujera ta ajiye shi can ƙarshen bench, ta share gurbin farko da gefen mayafinta, sannan ta zauna. Hadiza ta mike ta ɗauko mayafin kujerar da ya yi zamewa, ta shimfiɗa masa gefe yadda ya rufe ƙarfen da ke fito mata baya. Da yardar dattijai, ta yi kamar ƙaramin aiki ne; amma kowa ya ga abin da aka gyara.

Sai ƙofar ɗakin musamman ta buɗe. Wata ma’aikaciya sanye da farin riga ta fito da takarda. Ta duba counter, ta duba littafin da aka gyara, sannan ta ɗaga murya, “Aisha, ki shigo.”

Ba ta kira Rabi ba. Ba ta ce “na farko” a fili ba. Amma kowa ya ji yadda kalmar ta dora nauyi a wuri ɗaya. Rabi ta yi yunƙurin cewa, “Ai akwai magana—” amma ma’aikaciyar ta riga ta juya idonta daga gare ta kamar ba ta da matsayi a wannan sashe na aikin.

Aisha ta miƙe. Bashir ya matsa gefe ya ba ta hanya, amma bai kai ga taɓa ta ba. Kafin ta wuce, sai ya ɗauki ƙaramin katin NA FARKO daga kan counter ya dawo da shi zuwa bakin kujerar farko, ya dora a gefen da zata koma bayan ta fito. “Wannan gurbin nata ne,” ya ce a sarari, ba ga Rabi kawai ba, ga dukan idanuwan da suka tattara hukunci tun ɗazu.

Rabi ta tsaya a tsakiyar gurbin da aka cire mata, ba gaba ba, ba baya ba. Hanyar shiga da igiyar layi ta riga ta karkata ba tare da ita ba. Katinta na bogi ya ɓace. Babu inda za ta sa idonta ya huta.

A cikin ɗakin, an yi magana kaɗan da manya, an ba Aisha wurin zama kusa da mahaifiyar Bashir. Da ta fito kuma, ba ta koma inda aka ture ta da farko ba. Ta nufi gaban bench ɗin kai tsaye, ta ɗauki katin NA UKU daga gurbin da aka makala wa Rabi, ta miƙa shi ga ma’aikaciyar layi. “Wannan ba nawa ba ne,” ta ce. “A cire shi.”

Sai ta ɗora yatsunta kan katin NA FARKO, ta tura shi ya daidaita a kan gefen kujerar da aka shimfiɗa wa zani. A layin shiga kusa da bench ɗin, inda aka taɓa sa wa Rabi alamar gaba, wajen ya rage fanko; ƙaramin zani da ya rataya a gefen kujera ya yi laushi ya sauka a hankali.