Dakin ya jira ni

“Ajiye wannan nan? A’a, cire jakar ki daga ƙarƙashin gadon,” Binta ta faɗa tana janye akwatin Rabi da ƙafa, a daidai lokacin da Hauwa’u ke durƙushe a ƙasa tana riƙe cikinta da hannu biyu. Rabi ta juya daga akwatin nata ba tare da ta gama buɗe zaren da ya ɗaure buhun tufafinta ba, ta durƙusa wajen Hauwa’u, ta ɗora mata ruwa a leɓe, ta lalubo wayarta. A kan teburi, shayin da ta dafa tun sallar la’asar ya yi sanyi har ya bar zobe mai ruwan kasa a filastik. Binta kuwa ta ci gaba da shimfiɗa sabon katifa a wurin da aka taɓa ce wa Rabi “na ɗan lokaci ne.”

“Numfashi a hankali,” Rabi ta ce wa Hauwa’u, tana aika saƙo ga Yusuf da ke aikin dare a asibitin koyarwa na kusa. “Ku zo da keke yanzu. Tana jin zafi sosai.”

Binta ta ɗaga gira. “Ke kullum sai kin ɗauki kanki kamar ke ce uwargidan ɗakin nan. Wanda zai shigo yau daga Zinder ina zan kwantar da ita?”

Rabi ba ta kalle ta ba. Ta naɗe hijabin Hauwa’u kada ya ruɗe ta, ta sa mata silifa, sannan ta miƙa hannu domin ta tallafe ta zuwa ƙofar corridor. A nan ne Yusuf ya iso da saurin da ya sa takalman roba suka yi ƙaran shafewa a kasa. Da ya ga Hauwa’u ta yi fari kamar an tsame mata jini, bai yi tambayar daɗewa ba; ya kama ɗayan hannunta. Idanunsa sun sauka kan buhun Rabi da akwatin da aka tura gefen bango kamar kayan wanda ya riga ya fita.

“Ki kawo mayafinki,” ya faɗa a taƙaice.

“Ba komai,” Rabi ta ce masa. “Mu fara da ita.”

Suna isa asibitin, ƙamshin magani da zufa ya gauraya da dumin janareta da ke girgiza bene. Hauwa’u na kuka a hankali, tana damƙe hannun Rabi kamar yarinya. Yusuf ya shige gaba ya gyara wajen rajista, ya yi amfani da sunan wata nas a ciki don a karɓe su da sauri. Da aka shigar da ita, Rabi ta tsaya a corridor tana tauna gajiyarta. Wayarta ta yi ƙarar saƙo. Binta ce.

Ki dawo ki ɗauki kayanki. Na ba wa waccan gado.

Rabi ta kalli saƙon na ɗan lokaci, sannan ta saka wayar cikin jakar hannu ba tare da amsa ba. Yusuf ya fito daga ɗakin duba marasa lafiya ya same ta a tsaye jikin bango.

“An ce ba komai mai muni ba ne, amma za su saka mata drip.” Ya tsaya, idanunsa suka sake komawa ga jakar da ke rataye a kafadarta. “Kin ci abinci?”

Rabi ta girgiza kai. Daga lefen jakarta ƙaramin akwatin abinci ya fito, ya yi sanyi tun daɗe. Bai yi mata wa’azi ba. Ya cire kwalin ledar da ya kawo masa tuwon shinkafa daga canteen, ya tura mata a hankali. “Ki zauna a nan. Ba zan bar kowa ya ture ki a corridor ɗin nan ba.”

Wannan ƙaramin motsi ne kawai, amma ya sa ta zauna. A gefenta ya tsaya ya hana masu wucewa su matse mata gwiwa, kamar ƙofar wajen ta samu mai tsaro.

Da dare ya yi, Rabi ta koma hostel ɗin makarantar jinya da ƙamshin maganin asibiti a jikinta. Wutar NEPA ta yanke; corridor ya koma baƙin duhu sai hasken wayoyi. Ta ji ƙaran takardar nade-nade kafin ta kai ƙofar ɗakin. Binta da wata sabuwar yarinya suna taɗa buhun tufafinta cikin sauri, suna nade takardu da hotuna cikin envelope kamar kayan marar muhimmanci.

“Kin dawo kenan,” Binta ta ce ba tare da kunya ba. “Na ɗauka kin gane cewa an riga an cika.”

Rabi ta tsaya a bakin ƙofa, ɗan sararin da ke tsakanin jamb da kafadarta ya yi ƙunci kamar yana murɗa numfashinta. “Wa ya ba ki ikon taɓa kayana?”

“Ke ma wacece?” Binta ta buɗe wani ƙaramin kabad, ta zaro robar man shafawa da littafin practical. “Sunana ne a roster na ɗakin nan yanzu. Matron ta cire taki. Idan kina da magana, gobe.”

Sannan wata yarinya daga ɗaki na gaba ta fito da bokitin ruwa. “Rabi, don Allah charger ɗina ya ƙi. Ki duba min kafin safe, ina da test.”

Abin ya sauka mata kamar mari. Ana jefa kayanta waje, amma har yanzu hannunta ake nema idan abu ya ƙi tafiya. Ta karɓi charger ɗin, ta kintsawa wayar yarinyar bakin fitila, ta gyara contact ɗin da allurar tsaro. Wutar alama ta kunna. Yarinyar ta yi murmushin sauƙi sannan ta shige ciki ba tare da ta ko kalli buhuhun da ke ƙasa ba.

Binta ta yi dariyar raini. “Kin ga? Kowa yana son ki idan aiki ne. Amma zama fa daban.”

Rabi ta tattara littattafanta cikin tsohuwar trolley. Wurin da ake yi mata alamar “na ɗan lokaci” ya matse zuwa bakin corridor. A ƙarshe, babu komai nata sai rabin tabarma kusa da ƙofa da ƙaramin akwatin abinci da bai ci ba. Ta kira mai kula da hostel; aka ɗaga, aka ce mata cikin gajiya, “Kin san ba ke kaɗai ke neman wuri ba. Ki sasanta da ‘yan uwanki.”

‘Yan uwan nan su ne suka matsa mata daga gado.

Kashegari da yamma, Yusuf ya sake cin karo da ita a asibiti. Ya zo ne ganin Hauwa’u kafin ya tafi makarantar sa ta evening lecture, sai ya tarar da Rabi a benci tana jujjuya idanu saboda rashin bacci. Ta tashi da sauri tana kai masa takardar da likita ya rubuta don ya sayo magani.

Ya karɓa, amma bai wuce ba. “Ina kika kwana?”

“Wani wuri.” Muryarta ta yi laushi fiye da yadda take so.

“Wani wuri ɗin yana cikin buhunan nan?” Ya nuna trolley ɗin da aka cusa a bayan bencin, da hijabi da littattafai suna leƙowa. Fuskar taƙaitacciyar ƙarya ta ɓalle daga kanta. Kafin ta samu wata magana, fitilar corridor ta yi karkarwa; janareta ya yi tsalle ya mutu na ɗan lokaci. Duhu ya kwanta. Wani mai gadi daga ƙofa ya zaro fitila ya fara tambayar mutanen da suka rage a corridor me suke yi a nan bayan visiting hours.

Yusuf ya matsa gabanta kai tsaye. “Ta na tare da ni,” ya faɗa wa mai gadin. Bai ɗaga murya ba, amma ya sa trolley ɗin ya koma bayan cinyarsa, ya hana ido kai tsaye sauka a kansa. Da fitilar ta yi masa fari a fuska, ya nuna ID ɗinsa na asibiti. “Muna jiran a sallami mara lafiya.”

Mai gadin ya ja baki, ya wuce. A hasken wayar Yusuf, Rabi ta tsaya da jakunta a hannu ɗaya, kamar mutumin da ya saba kasancewa a shirye idan aka ce ya tashi. Sai a lokacin idanunsa suka ga sosai: takalmin da ta ajiye a saman trolley, bokitin kankana da ya cika da takardu, envelope ɗin da aka murɗe ciki da hotonta na graduation na SSCE. Baƙin ciki ya bayyana masa ba daga bakin ta ba, daga yadda kayan nata suka tsaya kamar an kori ta a ruwan sama.

“Rabi,” ya ce a hankali. “Kin rasa wajen kwana.”

Ba tambaya ba ce. Ta gyara mayafinta. “Zan samu. Kada ka dame kanka.”

Sai dai daga wannan daren wani abu ya canja. Da Hauwa’u ta samu sauƙi, Yusuf ya fara kawo mata ruwa da abinci lokacin practical, ya riƙe mata wuri a benci idan corridor ya cika. Sau ɗaya ma ya ba ta ƙaramin maɓallin store a ɗakin records domin ta ajiye trolley ɗinta daga idon mutane har zuwa safiya. “Kafin a rufe,” ya ce. “Kar wani ya gani.” Wannan shi ne kariya ta farko mai ɗan kamshi na gida, ko da ba gida ba ne.

Amma Kano ba ta bar abu ya zauna lafiya. Wata rana da yamma, Hajiya Lami—mahaifiyar Yusuf—ta zo asibitin da tulin kunun aya da gurasar gero domin ta kai wa ƙanwarta mai jinya. Ta tarar da Rabi tana zaune kusa da ɗakin records, tana cin abincin sanyi daga akwatin da murfin sa ya yi ƙara lokacin buɗewa. Yusuf yana tsaye a gabanta yana gaya mata ta ɗauki naman da ya rage.

Idon tsohuwar ya tsaya nan. Ba ta yi ihu ba; ta fi waɗanda ke ihu hatsari. “Yusuf,” ta kira, “mu zo nan.”

A ƙarƙashin bishiyar neem da ke gefen parking, maganar ta yi nauyi fiye da dare. “Na san yarinyar nan mai kirki ce,” Hajiya Lami ta ce, tana gyara zani. “Amma kirki ba ya sa a karya ƙa’ida. Mutane suna gani. Kai ka san gidanmu. Akwai ‘yan’uwa, akwai maƙwabta. Ba za ka riƙa ɓoye wa yarinya wuri a asibiti ba.”

Yusuf ya yi shiru. Daga nesa, ƙarar adhan na magariba na gauraye da ƙarar babura masu kaiwa da kawowa. Hajiya Lami ta ƙara matsowa. “Idan tana da matsala, a gaya wa matan hostel ko a tuntuɓi danginta. Kada ka jawo abin da zai sa mutane su yi magana da sunanmu.”

Sunanta. Mutuncin gida. Fuskar dattaku. Duka suna tsaye tsakanin Rabi da ko da ƙaramin maɓalli ne.

Rabi ta ji maganar duk da ta yi nesa. Ba ta matsa kusa ba, ba ta yi hawaye ba. Ta tattara trolley ɗinta ne kawai daga store kafin a rufe. Da Yusuf ya iso gare ta daga parking, ya tarar da ita ta riga ta ɗaure buhu da kyau, kamar wadda ta yanke hukunci cikin nutsuwa.

“Rabi—”

“Ka bar shi.” Ta ɗaga hannun da bai yi rawa ba. “Na ji abin da Hajiya ta ce. Daidai ne. Ni ba zan sa a zage muku suna ba saboda ni.” Ta zaro ƙaramin maɓallin store daga jakarta, ta ajiye a tafin hannunsa. “Na gode da abin da ka yi. Amma ni ba mai roƙo ba ce. Idan ba a so in zauna, zan tafi.”

Ta juya. Wannan ne karo na farko da ta daina gyara wa wani abu, daina tsayawa domin wani. Trolley ɗinta na jan ƙasa da ƙaramin ƙara mai ciwo.

“Ki tsaya.” Muryar Yusuf ta fito kamar an yanke ta daga ciki. Ta tsaya ba don ta so ba, sai don gajiyar da ta taru a ƙafafunta. Da ta waiwayo, ta ga Hajiya Lami na tsaye can bakin parking, tana kallon ɗansu, shi kuma ya na kallon maɓallin a tafinsa kamar abu mai zafi.

Sai ya taka zuwa gare ta, bai miƙa maɓallin store ba. Ya zaro wani maɓalli daban daga aljihun rigarsa—ƙarami, mai tsohon zobba. “Ba nan ba,” ya ce.

Rabi ta kalli maɓallin, sannan ta kalle shi. “Me kake yi?”

“Abin da ya kamata na yi tun jiya.” Ya juya ya dubi mahaifiyarsa sau ɗaya. Ba da rashin kunya ba, amma ba da baya ba. “A bayan gidan Hajiya akwai ƙaramin ɗaki da ake ajiye kayan trade na marigayi Baba. Mun gyara shi watanni biyu da suka wuce saboda ɗan uwana zai zo daga Accra; bai zo ba. Na riƙe maɓallin.”

Numfashinta ya tsaya. “Yusuf, mutane—”

“Mutane za su yi magana ko ba su da hujja. Amma ni ba zan sake bari ki yi yawo da kayanki kamar babu inda za ki ajiye su ba.” Ya miƙa hannu ya karɓi trolley ɗin daga gare ta; ba ya jan ta daga yanke hukuncinta, yana bi ne da nata. “Idan ba ki so, za ki iya komawa. Amma ba zan sa ki tsaya a bakin kofa kina roƙo ba.”

Hajiya Lami ta iso kusa, fuskar ta yi tsauri da takaici. “Yusuf.”

Ya juyo gare ta cikin ladabi mai nauyi. “Hajiya, ɗakin yana nan. Ba na ɓoye ta a corridor, ba na barinta a waje. Za ta shiga ta rufe ƙofa. Ni zan ɗauki alhakin abin da ya shafi ni.”

Kalmar ta sauka tsakanin su uku kamar dutse. Hajiya Lami ta buɗe baki, ta rufe. Wata motar achaba ta yi ƙarar birki a gefen titi. A ƙarshe, tsohuwar ta ce cikin sanyi, “Idan ka riga ka yanke, to ka yi abin da zai sa a ga akwai hankali a ciki.” Ta juya ta tafi, zani na jan ƙasa da ƙura.

Ba su yi magana sosai a kan babur ba. Rabi ta zauna a baya tana riƙe trolley ɗin a gefe ɗaya, dayan hannunta a ƙarshen kujerar kar ta taɓa bayansa sosai. Sun bi unguwannin Kano da fitulun shaguna suna walƙiya a cikin ƙurar dare, suka shige cikin ƙaramar kofar gidan Hajiya bayan babban compound. Wurin ya yi shiru sai ƙarar janareta daga gidan makwabta.

Yusuf ya sauka, ya ɗaga trolley ɗin a kan matattakalar siminti. Ya tsaya a bakin wata ƙofa mai fenti fari da ya ɓalle kaɗan. Nan ɗan sararin ƙofar ya sake rikidewa, ba kamar na hostel da ke kore ta ba, sai kamar yana jiran ta yanke hukunci. Ya saka maɓalli, ya buɗe, ya tura ƙofar. Bai shiga gaba ba. Ya riƙe ƙofar ne kawai.

Cikin ɗakin ya fito da hasken fitilar da ya riga ya kunna tun safe: katifa mai shimfiɗa daidai, zanin gado ba tare da lankwashe ba, ƙaramin fan a sama, bokitin ruwa a gefe, da ƙaramin akwatin abinci a kan stool—an nannaɗe shi a takarda, ya yi shiru yana jira. A bango akwai madaidaicin shelf mara cunkoso, kamar an bar masa fili ne da gangan.

Rabi ta tsaya, idanunta suna taɓa abubuwan ɗakin ɗaya bayan ɗaya kamar ba za su yarda ba. “Ka riga ka shirya wannan?”

Yusuf bai yi jawabi ba. “Ki shiga.”

A can nesa ƙofar babban gidan ta yi ƙaran rufewa. Rabi ta ja dogon numfashi, ta ɗaga buhun tufafinta da kanta, ta taka ƙofar. Da ta tsallaka, sai ta juya ta karɓi trolley daga hannunsa gaba ɗaya, ta shigar da ita cikin ɗakin ba tare da neman izini na biyu ba. Wannan ne zaɓin da ya rage gare ta, kuma ta yi shi da kafafunta.

Yusuf ya ajiye maɓallin a kan stool kusa da akwatin abincin, ya janye ƙofar kaɗan ba tare da rufewa gaba ɗaya ba, hasken ɗakin yana zubowa a gefen corridor. A ciki, katifar tana nan a daidaye, ƙaramin akwatin abincin a ajiye, fitilar kuma a kunne take, tana barin inuwar haske ta kwanta a kan ɗakin da aka riga aka tanada.