Makullina kadai ya rage

Sadeeya ta cafke kwalbar ruwan sanyi da hannun hagu, da dama ta riƙe gaban rigar Faisal da ya jiƙe da jini kaɗan a ƙirji, tana tura shi zuwa ƙofar asibitin makarantar kafin masu tsaye a corridor su sake toshe hanya. “Ku ba shi wuri,” ta faɗa, numfashinta na kaɗawa, amma Rukayya ta dube ta daga sama har ƙasa kamar mai korar mai yawan surutu.

“Ke kuma tsaya a nan. Iyalan sa suna zuwa,” Rukayya ta ce, tana jan mayafin ta da wani irin tsari na masu gida. Kamar ba Sadeeya ba ce ta ɗaga Faisal daga gefen titin market street lokacin da mashin ya shafe shi, ba ita ta biya kuɗin adana katin rajista da wayarta ba, ba ita ta bar akwatin abincin rana nata ya huce a kan benci har man miya ya daina motsi ba.

Faisal ya karkata saboda zafin allura, ya kusa fāɗuwa daga kujerar ƙarfe. Sadeeya ta matsa ba tare da izini ba, ta ɗora tafin hannunta a bayansa ta daidaita shi. Ta cire takardar nade-naden magani daga ƙarƙashin cinyarsa kafin ta jiƙe, sautin takardar ya bushe a corridor ɗin mai warin dettol. Sai nurse ta wuce, ta karɓi form ɗin daga hannun Sadeeya, ta ce, “Wadda ta kawo shi, zo ki sa hannu nan.” Rukayya ta buɗe baki, amma tuni alkalami ya shiga yatsun Sadeeya.

A Kano, a irin wannan wurin, ba ya ɗaukar lokaci mutane su yanke ma’anar kusanci. Musamman idan yarinya mai aikin trade office ce daga annex ɗin mata, ba daga gidajen da ake san sunaye ba. Sadeeya ta saba a dinga cin aikinta a ɗauki mutuncinta. Amma a yau abin ya fi zafi; kudin da ta tara na data da abincin dare ya tafi ne kan maganin Faisal, sannan ana gaya mata ta tsaya can gefe kamar mai kawo ruwa kawai.

Da aka gama dinkin ƙaramar ɓarnar da ke gefen goshinsa, aka mayar da Faisal corridor. Hajiya Binta ta iso da ƙamshin turarenta da saurin takalmin da ya saba sa kowa ya ja baya. Ta fara duba ɗanta, sannan idonta ya tsaya kan Sadeeya, kan hijab ɗinta mai ɗan kura, kan ledar magani a hannunta. “Nagode,” ta ce, cikin muryar da ba ta da dumi ko sanyi. “Amma yanzu ki tafi hostel. Dare na yi.”

Faisal bai yi musu kallon roƙo ba. Wannan ne ya sa Sadeeya ta fi jin ciwo. Sai ya miƙa hannu kawai, ya ɗauki flask ɗin ruwan zafi da ke kan kujera kusa da shi, ya ce wa Sadeeya a sarari amma a hankali, “Ki bari a nan. A benci kusa da ƙofar side room. Idan kina jiran adaidaita, ki zauna a can.” Ƙaramar magana ce, amma ya matsar da akwatin takardun gwaji ya buɗe mata wuri. Rukayya ta ji, Hajiya Binta ta ji. Ba a ce ta zauna da su ba; amma ba a sake korarta titi ba.

Tun daga wannan dare ne hanyar ta soma da wahala. A harabar training campus, mutane suna gani idan Faisal ya ajiye mata kofin shayi a kan ƙaramin teburi na ofishin trade kafin ya tafi lecture. Sadeeya kan dawo ta tarar da da'irar shayi mai sanyi ta zana a itacen tebur, alamar ya jira ya gaza shan sa. Idan akwai lissafin fita zuwa market don sayen kayan workshop, sunanta yakan bayyana a ƙasan takarda a hannunsa, ba wai a babban allo ba, amma a list ɗin da ke ba ka izinin shiga motar makaranta. Karamin abu ne. Amma karamin abu ma yana da idanu.

“Kin manta matsayin ki ne?” Malam Nura ya tambaye ta wata rana a ofishin annex, yana mayar da ledger ya buga a kan teburi. Shi ne mai kula da haɗin kai tsakanin hostel da trade office; kullum yana amfani da ƙa’ida idan ƙa’idar za ta ɗaga shi. “Ba ke ce za ki riƙa zama kina jiran namiji a corridors ba.”

Sadeeya ta ɗaga kai daga rubuta bayanan kayan masarufi. “Ba na jiran kowa. Ina jiran motar kaya ko takardar fita.”

“Takardar fita?” Ya zare takardar daga allon file, ya goge sunanta da biro mai ja a gabanta. “Daga yau Rukayya za ta wakilta annex. Ke ki tsaya cikin iyaka.”

Ta ji kamar ya ɗauke mata kujera a tsakiyar idon mutane. Amma ba ta roƙa ba. Ta tattara receipts ɗinta, ta mayar da drawer, ta ce kawai, “To, Malam.” Sai ta fita. A ƙofar office ɗin ta tsaya ɗan lokaci a firam ɗin ƙofa, numfashinta a lauje, kafin ta wuce zuwa masallaci domin la’asar.

Da yamma Faisal ya same ta a gefen rijiyar generator inda surutun injin ke rufe mutane. “An cire sunanki daga fitowar gobe,” ya ce.

“Na sani.”

“Na mayar.” Ya miƙa mata ƙaramin kati na izinin shiga sashen store, wanda ake bayarwa ga mai karɓar kaya. “A wurin gate idan wani ya tambaya, ki nuna wannan.”

“Za su gani.” Ta kalli hannunsa, ba katin ba. “Za su ce kana raina gidan ku.”

Ya ɗan yi murmushi mara daɗi. “Ai tun tuni suna cewa. Ki riƙe.”

Ba ta amsa da godiya ba. Ta karɓa, ta saka a aljihun jakar ta. Wannan ne irin abin da ke ɗaure rai fiye da kalmomi; ba ya neman ta yi masa laushi, sai dai ya buɗe mata wata hanyar komawa cikin fili.

Makonnin suka tafi cikin irin wannan ɗinki-da-warware. Da safe su zama kamar ba su san sirrin junansu ba; da rana ya bar mata gurbin zama kusa da taga a office idan zafi ya yi yawa; da dare ta duba ko ya ci abinci kafin ya koma boys’ block. Akwatin abincin da take ɗauka sau da yawa yakan dawo ya huce saboda wani aiki, wani kira daga gida, ko wani ɗan hatsaniya da ke biyo kudin makaranta. Akwai mutane da suka fara sa ido ba don suna da hujja ba, sai don ƙofa ta fara samun mai tsare ta.

Juyin ya zo ne a daren da wuta ta yanke lokacin ana lissafin kudin kayan workshop. Ofishin trade ya yi duhu sai fitilar waya da ke sheƙi a fuska. Malam Nura ya dawo daga waje da sauri, ya buɗe aljihun drawer inda ake ajiye envelope na kuɗin da aka tara. “Ina kuɗin?”

Kowa ya tsaya. Faisal ne ya riƙe lissafi a ranar. Idan kuɗin ya ɓace, ba batun raini kaɗai ba ne; magana ce da zata kai gida da makaranta. Rukayya ta yi saurin cewa, “Ai shi ne ya rufe drawer ɗin.” Muryarta ta fito cikin duhu kamar ta dade tana jiran amfani.

Faisal ya durƙusa ya buɗe drawer na ƙasa, ya duba ƙarƙashin files. Hasken waya ya rawar jiki a goshinsa. Sadeeya ta hango abin da ya wuce idon su: envelope ɗin ya zame ya manne da gefen kwalin printer da aka ture yayin fitowar generator. Amma a daidai wannan lokaci kofin shayi da ya ragu a tebur ya kife, ya fara zuba kan takardun lissafi. Idan sun jiƙe, ko an gano kuɗin, za a ce ya lalata hujja.

Ba ta yi ihu ba. Ta ja mayafinta daga kafaɗa ta shimfiɗa shi a kan takardun kafin shayin ya bazu. Da ɗaya hannun ta ciro envelope ɗin daga bayan kwalin printer, ta tura shi ƙasan ledger ba tare da ta nuna inda ta tsinta ba. Sai ta ce cikin nutsuwa, “An same shi. Ku fara ƙirga kafin tawada ta jiƙa.”

Malam Nura ya fizgi envelope ɗin, kamar shi ya gano. Amma takardun sun tsira ne saboda mayafinta ya sha zafin shayin. Faisal ya ɗaga ido ya kalle ta cikin fitilar waya—ba da mamaki ba, da wani irin sanin da ya shiga zurfi. Da wuta ta dawo, ta ga gefen mayafinta ya yi ruwan kasa. Ta naɗe shi kawai. Ba ta ba wa kowa bayani ba.

Daga wannan dare, canjin ya zama ba a iya musunsa. Faisal bai ƙara sakinta tsaye a waje idan aikin ya yi dare ba. Idan ya rufe office, sai ya ce mata ta tsaya a ƙarƙashin rumfar annex har sai ya tabbatar motor ya samu. Wani lokaci ma ya bar mata maɓallin ƙaramin side room inda ake ajiye forms da flask ɗin zafi, don ta zauna kafin a kira ta daga hostel. Wannan maɓalli ne da ba ya yawo a hannun kowa. Da zarar ta gama amfani, sai ta mayar masa. Kowane dawowa irin sa yana ƙara tsananta idon mutane.

Sai ga matsin lamba ya taru a ranar Juma’a, bayan magrib, lokacin da Hajiya Binta ta kawo kaya daga family compound. A harabar annex akwai ‘yan mata biyu a matakala, Rukayya a gefe, Malam Nura a bakin ƙofar side room. Sadeeya tana zuwa daga gate da jakarta da flask ɗin ta, saboda Faisal ne ya ce mata ta jira cikin side room; akwai takardun da za su kai da safe.

Malam Nura ya miƙa hannu ya karɓe maɓallin daga hannun Faisal. “Ya isa haka. Ba za a ƙara buɗe wannan ɗaki da dare saboda ita ba. Yau ma ta kwana a wajen idan ta makara.”

Hajiya Binta ba ta ce komai nan take ba. Amma shiru irin nata ya fi magana. Yana nufin ka tuna fuskar gida, ka ji nauyin ta. Rukayya ta lumshe ido kaɗan, kamar an tabbatar mata da abin da take so: a mayar da Sadeeya wajen da ta saba—gefe, waje, ba ta da hanya.

Sadeeya ta tsaya a gindin matakalar, ba kusa ba ba nesa ba. Ta ji mutane suna kallon flask ɗin hannunta fiye da fuskarta. Wani abu a cikinta ya daina yarda da tsaya a nan har a sake ba ta umarnin komawa. Ta miƙa hannu gaba kaɗan. “Ka bani maɓallin, Faisal,” ta ce a fili, ba tare da ta ɗaga murya ba.

Kalaman suka tsaya a tsakanin su kamar abu mai zafi. Idan ya yi shiru, komai ya ƙare. Idan ya roƙi afuwa ko ya yi bayani, su ma sun ci nasara. Malam Nura ya juya maɓallin a yatsunsa, yana shirin saka a aljihu, ya ce, “Ki wuce hostel, yarinya. Kada ki sa mu koya miki ladabi a gaban manya.”

Faisal ya mika hannu cikin nutsuwa. “Maɓallin.”

“Na ce—”

“Maɓallin.” Wannan karon muryarsa ta yi ƙasa, amma ba ta bar fitarwa ba. Ya karɓe shi daga hannun Malam Nura ba da faɗa ba, da ƙarfin mallaka kai tsaye. Sai ya juya ya saka maɓallin cikin ramin ƙofa. Ƙofar side room ta buɗe da ɗan ƙaramin ƙara, hasken ciki mai rawaya ya fito ya yi layi a ƙasa.

Hajiya Binta ta ce, “Faisal.” Sunansa ya fito daga bakinta kamar jan zare daga nama.

Bai waiwaya gare ta ba. Ya matsa gefe daga ƙofar, amma bai kauce gaba ɗaya ba; ya tsaya a firam ɗin ƙofar, hannunsa na riƙe ta kada a sake kullewa. “Shiga,” ya ce wa Sadeeya.

A can ne ainihin tsoro ya zo. Ba a cikin umarnin manya ba, ba a cikin kallon ‘yan mata ba. A cikin matakin ƙafa ɗaya da zai canja komai. Idan ta ja baya yanzu, za su ce ta gane kuskurenta. Idan ta shiga, zai tsaya a kanta da fuskar gida a bayansa.

Sadeeya ta ɗaga flask ɗin ta a hannu ɗaya, da dayan ta janye jakarta daga kafaɗa saboda ta samu sarari. Ta taka mataki na farko. Malam Nura ya yi yunkurin matsowa, Faisal ya ƙara buɗe ƙofar sosai, ya tsaya cik da kafada a tsakiyarta. Ba ya faɗar hujja, ba ya neman yardar kowa. Yana riƙe hanya ne kawai.

Ta wuce gefensa, kusa da hannun da ke kan makulli. A cikin ɗan sararin ƙofa ta ji dumin jikinsa da ƙamshin sabulun da ya gauraya da hayakin generator. Ta shiga side room ɗin gaba ɗaya. A kan ƙaramin teburi akwai files, akwai kwalin abinci da ya huce, akwai kofin shayi da aka bari har ya zana da’ira a kan katako. Ta juya rabin jiki, idonta ya haɗu da nasa. Bai taɓa ta ba. Ya ce kawai, da wata muryar da ta cire tsoron daga ƙirjinta, “Ajiye kayan ki. Zan dawo da sauran.”

Sai ta ɗaga ƙafarta ta ciki gaba ɗaya, ta janye flask ɗin daga ƙirjinta, ta aje shi a kan shelfin bango kusa da ƙofa—wurin da a da ake cunkushe da tsofaffin receipts da robobin ruwa. Yanzu an share shi sarai domin kayan ta su samu wuri. Bayan ta gama, ta rufe jakarta da kanta, ta tura ta cikin dakin. Wannan ne nata motsin ƙarshe: ba wai an shigar da ita kawai ba; ta sa kayanta cikin wuri.

A gefen ƙofar annex, shelfin bangon ya tsaya babu cunkoso, flask ɗin ruwan ta na zaune a gurbin da aka tanada masa, hanyar da ke bayansa a buɗe take.