Tayin ya tsaya a hannunsa

Mansur ya kamo hannun jakar Aisha kafin ta kai ƙofar dandalin motar, ya ja ta kaɗan yana cewa, “Ki tsaya. Ba za ki tafi haka ba. Mabuɗin ɗakin nan yana wurina har yanzu.”

Kalmar ta fito kamar umarni, ba kamar roƙo ba. Aisha ta kalli yatsunsa a kan igiyar jakarta, sannan ta kalli mutanen da suke kusa da benci na filastik. Khadija tana zaune a gefe da kofin shayi a gabanta, ya riga ya yi sanyi har ya bar zobe a kan katakon bencin. Anti Rabi na tsaye da rabin takardar rasit a hannunta, ta ninka ta sake buɗewa sau da yawa saboda kuɗin hanya da aka tura ta wayar hannu bai shigo da wuri ba. Sautin janareta daga shagon kusa yana bugawa a kunne, sai kiran magariba daga masallaci ya ratsu a sama. Duk wannan wahalar jiran mota, shi kuma ya zo ya tsaya a gabanta kamar wata hanya ce ta gidansa.

Aisha ta zare jakar daga hannunsa ba tare da hayaniya ba. “Ka saki.”

Mansur bai ja da baya ba. Riga mai tsada ce a jikinsa, agogo mai kyalli a wuyan hannu, fuskar nan tasa da ta saba yin magana da natsuwa idan yana son ya rinjaya mutum. “Aisha, ba wannan ce hanyar maganar mu ba. Na ce ki jira ni. Na zo ne in gyara komai.”

Khadija ta ɗaga gira kawai, ba ta ce komai ba. Amma ta matsa ƙafafunta ta ƙara buɗe sarari a gefenta, kamar tana tuna wa kowa wanda aka tanadar wa wuri. Yahya, ɗan uwansu na gida, yana tsaye kusa da mashin ɗinsa yana duba waya, amma idanunsa suna dawowa kan Mansur akai-akai. Aisha ta san irin kallon nan; ba hayaniya ba ce, amma kallon da ke ce wa mutum ya lura da tazarar da ta kamata ya kiyaye.

“Gyara?” Aisha ta faɗa, tana daidaita mayafinta. “A nan, yanzu, kafin motar Zinder ta cika? Bayan ka bar ni ina ta jira kamar wata yarinya da ba ta da gobe?”

Mansur ya sauƙaƙa murya, kamar sirri ne tsakaninsu. “Ke kaɗai nake so mu yi magana. Ki zo can gefe.”

Wannan shi ne rashin adalcin da ya fi ƙona mata rai. Shekaru biyu yana fitowa yana ɓacewa bisa lokacin da ya ga dama. Idan ya kira, sai ta amsa. Idan ya yi shiru, sai ta ɗauki nauyin shiru kamar bashi. Yau ma ya zo da wannan tsohuwar izinin da bai tambaya ba, a gaban mutanen da suka san ta, a wurin tafiya, ya ce ta bishi gefe. Kamar ba ta riga ta saka rayuwarta a wani sabon layi ba.

Anti Rabi ta ce, “Aisha, ki zauna nan. Direban ya ce saura minti kaɗan.” Ta faɗi hakan ne cikin sauƙin da ba ya ba da gardama. Ba ta ɗaga murya ba, amma ta kira ta da sunan da ke ɗauke da kulawa ta manya.

Aisha ta zauna a gefen bencin, ba kusa da Mansur ba, kusa da Khadija. Hakan kaɗai ya canza yanayin. Mansur ya tsaya a gabansu, ba shi da wuri. Yahya ya zo ya ɗauki jakar da ke ƙafarta ya aje ta bayan bencin. “Ina kula da wannan,” ya ce. Kalma ce mai sauƙi, amma ta cire hannun Mansur daga abin da zai taɓa.

Mansur ya kalli Yahya kamar zai tambaye shi me ya shiga tsakaninsu, sai ya fasa. “To yanzu kenan kina tafiya ba tare da kin saurare ni ba?”

Aisha ta ce, “Na saurare ka sosai a ranakun da ba ka zo ba.”

Wayarta ta yi ƙara. Khadija ce ta ɗauka daga gefenta saboda hannun Aisha na rik'e tikitin mota da ƙaramin katin makaranta da ke rataye da tsohuwar igiya mai gajiya. “Daga Umma ne,” Khadija ta ce, ta miƙa wayar. Aisha ta amsa cikin gajeriyar murya, “Mun kusa shiga. Ina tare da Anti Rabi. Eh, Yahya ma yana nan.” Ta kashe. Sai ta mayar da wayar a jikinta. Wannan ma wata tazarar ce ta daban; gida ya san inda take, da waɗanda take tare da su.

Mansur ya haɗiye abin da zai faɗa. “To, yanzu kin sa kowa ya shiga maganar da ba ta shafesu ba.”

“Ba ni na sa ba,” Aisha ta ce. “Kai ne ka zo inda mutane suke jira ka yi magana da ni kamar ni ce abin da ka bari a shiryayye.”

Daga ƙofar ofishin tikiti, wani saurayi mai hanzari ya ratsa cikin taron yana ɗaga hannu. “Aisha!” Ya tsaya yana huci. Dalibi ne a jami’ar su, Bashir, wanda yake yawan yi wa Khadija aiki a ƙungiyar kasuwancin dalibai, trade ɗin da suke kai kaya daga Sabon Gari zuwa makarantar. A hannunsa akwai ƙaramar maɓalli a jikin zoben ƙarfe, da ƙaramin takarda da aka nannaɗe.

Mansur ya juya kafin Aisha ta amsa. “Me ya kawo ka?”

Bashir bai dubi Mansur ba. Ya miƙa maɓallin ga Aisha kai tsaye. “Na same shi wurin mai kula da ɗakin. Ya ce in ba ki. An sauya makulli da safe. Wannan tsohon ne, na akwatin littattafanki da kika bari. Ya ce ba a sake buɗe kofofin da wannan.”

Maɓallin ya taɓa tafin hannunta da sanyi. A gefe guda akwai ƙaramin takardar da sunan mai kula da ɗakin ya rubuta, cike da rubutun sauri: An karɓi tsohon maɓalli. An miƙa sabon mallaka ga mai zama na yanzu.

Mansur ya yi shiru. Karon farko tun zuwansa, fuskarsa ta nuna wani abu dabam da izini. Ya miƙa hannu kamar zai karɓa ya duba, amma Bashir ya janye hannunsa ya koma baya. “An ce a ba ita kawai,” ya faɗa.

Ba wani jawabi aka yi ba, amma a sarari ne. Tsohuwar hanyar shiga ta rufe. Tsohon mabuɗi ya koma abu marar amfani a hannun wadda aka taɓa hana shigarta. Khadija ta ɗan ja numfashi, ta matsa kofin shayin ta gefe don a samu fili a kan bencin. Aisha ta aje maɓallin a tsakanin kofin da rabin takardar rasit, ta kalle shi na ɗan lokaci. Daga can baya aka ji direba yana kiran fasinjoji zuwa Zinder.

Mansur ya ce da sauri, kamar yana neman ya cimma abu da ya riga ya kuɓuce, “Aisha, ba haka nake so ya kasance ba. Na yi kuskure. Na shiga abubuwa da yawa. Bikin yayata, matsalar kuɗi, makaranta, komai ya rikice. Amma ba ni na manta da ke ba.”

Aisha ta ɗaga idanu a hankali. “Ka manta da ni a hanya mafi muni. Ba da suna ba. Da lokaci.” Ta taɓa gefen tikitinta da yatsa. “Ka bar ni ina shigewa masallaci bayan Isha ina jiran saƙonka. Ka bar Anti Rabi tana yi min karya a gida cewa kana zuwa. Ka bar Yahya yana ɗaukar mashin yana kai ni da dare saboda ban son mutane su ga ni ina tsaye ni kaɗai. Ka bar ni ina riƙe da wannan tsohon maɓalli ina tunanin har yanzu akwai kofa.”

Kalmar ƙarshe ta fito a sanyi, amma ta bugi wurin da ya kamata. Mansur ya kalli maɓallin, sannan ya kalli bencin da ba shi da wuri a kai. Janareta ya yi ƙara ya ɗan mutu, wutar shagon ta yi rawar jiki sannan ta dawo. A lokacin ne aka ji nauyin abin da ya jawo ya kai ga wannan wajen: ba wai ta ɓaci kawai ba, ta yi jinkirin da ya sa wasu mutane suka ɗauki nauyinta a bayyane.

“Ki ba ni dama yanzu,” in ji shi, muryarsa ta lafa. “Na zo. Na san abin da nake so. Ki dawo. Ko da ba yanzu ba, bari mu fara daga farko. Zan je gidanku. Zan yi magana yadda ya dace.”

Aisha ta yi murmushi kaɗan, ba na farin ciki ba. “Abin da ya dace yana da lokaci. Idan ya zo a baya, ba ya dawo ya zama na farko.”

Khadija ta miƙa mata zoben makulli na jakar kaya. “Motar ta cika,” ta ce. Kalma ce mai sauƙi, amma ta zo kamar an yanke igiya. Anti Rabi ta ɗauki rabin takardar rasit ta saka a jaka. Yahya ya jawo jakar Aisha daga bayan bencin ya ɗora a kafaɗarsa. Babu wanda ya yi wa Mansur kallon raini, kuma wannan ya fi tsanani; sun riga sun tsara tafiyar da ba ta buƙatarsa.

Sai ya fidda wani ƙaramin abu daga aljihunsa. Sabon maɓalli ne, mai sheƙi, a jikin ƙaramin laƙabi. “Na kawo miki wannan,” ya ce. “Na karɓi sabon ɗakin a kusa da makaranta. Na ce mu fara da kyau. Ki ɗauka. Ko da ba za ki zo yau ba, ki riƙe shi. Alamar cewa na canza.”

Wannan ne abu mafi tsauri da zai iya yi a wannan lokacin: ya mayar da nadama zuwa wani sabon izini, yana miƙa mata hanyar da za ta sake komawa tsohon zobe da sunan canji. Ya riƙe maɓallin a tsakaninsu, hannunsa a buɗe, kamar ya yi latti ne kaɗan ba fiye da haka ba.

Aisha ta tsaya. Wannan karo ba saboda rikicewa ba. Saboda ta san abin da yake nufi. Da ta karɓa, ko da a zuci kawai, zai sake samun wata ƙofa ta tambaya, ta kira, ta jira. Sabon ƙarfe, tsohuwar cuta.

Ta ɗauki sabon maɓallin daga hannunsa. Na ɗan lokaci, Mansur ya yi kamar numfashinsa ya dawo. Sai Aisha ta ajiye shi a kan bencin, kusa da tsohon maɓallin da Bashir ya kawo. Sabon da tsoho suka yi kwance a gefe da kofin shayin da ya yi sanyi.

“Ka zo da gida ne bayan mutanen da suka taimake ni sun riga sun gina hanya,” ta ce. “Ba na karɓar mabuɗin da aka kawo bayan an rufe dare.”

Mansur ya buɗe baki. Ta ɗaga hannu kaɗan, ba don ta tsawata ba, sai don ta hana ya sake shimfiɗa tsohon ikon da ya saba. “Kada ka zo gidana don gyara wannan. Kada ka kira Anti Rabi. Kada ka sa a ce wai lokaci ne ya ɓata abu. Kai ne ka ɓata shi.”

Ta juya ga Khadija. A nan ne ƙaramin kusanci na gaskiya ya bayyana, ba da sumbata ba, ba da alkawari ba. Khadija ta miƙa mata mayafinta da ya zame, ta gyara mata shi a kafaɗa kamar yadda ’yar’uwa ke yi idan tafiya ta yi tsauri. Yahya ya riga ya nufi ƙofar shiga da jakar. Anti Rabi ta bi bayansu cikin sauri mai natsuwa. Aisha ta tsaya rabin dakik’a ɗaya kacal, ta dube su, ba shi ba, sannan ta tafi tare da su.

Bencin ya rage babu kowa. A kai akwai tsohon maɓalli da sabon maɓalli a kusa da kofin shayin da ba a ƙara taɓawa ba. A saman ruwan, siririn hayaki na ƙarshe ya ɗan tashi, ya mutu.