Tauraruwarta ta fashe kai tsaye

Maryam ta daga akwatin kayan aikinta daga ƙasa tana shirin shiga gefen dandalin gwaji, sai wata yarinya mai sanye da farin hijabi mai kauri ta tare ta da hannu. “Ke a can baya,” in ji ta, tana nuna kusurwar kujerar roba da ta karye a gefe. A gaban Maryam, Rabi’atu ta riga ta tsaya a wurin gabatarwa da rigar vest mai tambarin shirin trade a wuya, tana rataye da lanyard sabo mai sheƙi, alhali na Maryam ya yi lankwashe ya yi laushi kamar ya sha gumi da rana da yawa. A teburin alkalai, Alhaji Baffa ya riga ya lankwashe takardar sakamako gabansa, yana cewa, “To, wannan ita ce jagorar ƙungiyar?”

Maryam ba ta amsa nan take ba. Hayaniyar janareta na rawar jiki a bayan labule, fitilu suna ɗan kyallin tsalle-tsalle. A gefen teburin demo akwai kofin shayi da aka ajiye tun daɗe, fatar shayin ta yi duhu a sama, zoben ruwan zafi ya riga ya bushe a kan katako. Wannan shi ne teburin da ta shafe makonni tana gyarawa, tana horar da yara kan yadda ake daidaita ƙaramin injin feshi na noma da na’urar ɗaga ruwa ta hannu. Idan ta rasa wannan zagaye, ba wai suna ba kawai za ta rasa ba; kuɗin kwangilar bita a Kurna da take jira zai tafi. Kuma a cikin taron akwai kawun Nasiru da babban yayarta Zulaiha, idanuwansu suna kallon inda za a ɗora mutuncinta.

Rabi’atu ta juya da murmushi kamar komai nata ne. “Maryam, ki zauna can. Idan an buƙaci kayan aiki zan kira ki.” Ta miƙa hannu ta karɓe ƙaramin spanner daga akwatin Maryam kamar tana ciro abin da ya mallaka. Sannan ta dubi alkalai ta ce, “Mun shirya, sir.” “Mun?” Maryam ta maimaita a zuciya kawai. Amma idanunta suka tsaya kan katin shigar da ke manne a rigar Rabi’atu: an goge tsohon suna da biro, an rubuta sabo a kai da sauri. A nan gaban dattawa, an yi mata satar fili, satar suna, satar aiki.

Mai kula da gabatarwa ya matsa kusa da dandalin ya ce, “A fara calibration.” Rabi’atu ta ɗora na’urar feshi a kan teburin demo, ta kama bututun kamar ta san nauyinsa. Sai allon ma’auni ya yi wata karkarwa ya tsaya a sifili, amma fitilar jan gargadi ta ci gaba da kyalli. Rabi’atu ta matsa maballin sake kunnawa sau biyu cikin sauri, fitilar ta ƙara ja. Wata ‘yar dariya ta motsa daga layin masu kallo.

Maryam ta yi motsi ne kawai saboda jikinta ya saba. Ta fice daga kusurwar kujerar roba, ta sa yatsa ƙarƙashin murfin gefen famfon, ta janye ƙaramin clip ɗin iska da ya makale, ta busa ƙura daga bakin bututun, sannan ta ɗaga regulator ɗin rabin yatsa kawai. Fitilar ja ta mutu. Ma’aunin ya hau ya tsaya daidai. Alhaji Baffa ya ɗago kai. Zulaiha ma, daga layin mata a baya, ta gyara zaman mayafinta ta kafe Maryam. Amma tun kafin a samu kalma, Rabi’atu ta karɓe na’urar da sauri ta ce da ɗan tsaki, “Taɓawar farko ce kawai. Na riga na gani.”

Ta tura Maryam baya da gwiwar hannu, ba da ƙarfi mai yawa ba amma a yadda kowa zai gani. “Don Allah a kiyaye tsarin tsari,” in ji mai kula da shirin, yana kallon Maryam kamar ita ce matsala. Wannan ya fi zafi. Ba wai sun kwace wurinta kaɗai ba; sun mai da ita mai karya doka a kan abin da hannunta ya farfado da shi a gaban su. Maryam ta koma bakin labule. Lanyard ɗinta mai gyambon amfani ya daki akwatin ta da ɗan sautin takarda busasshiya.

An kira zagaye na ainihin gwaji. “Yanzu a nuna full pressure alignment,” in ji ɗaya daga cikin alkalai mata, Hajiya Safara’u, tana rubutu. Wannan shi ne motsin da ba mai kallo na waje ke iya kwaikwayonsa ba. Dole ne a saki bawul ɗin tsaro kadan, a juyar da ƙarar ƙarfe zuwa alamarsa, sannan a daidaita allurar ma’auni ta tsaya kafin a matsa lever ɗin feshi. Kuskure kaɗan, matsin zai yi tsalle, na’urar ta yi tiririn iska, duk wanda ya san aiki zai gane ba a taba jikin wannan injin da gaskiya ba.

Rabi’atu ta shafa tafin hannunta a rigarta, ta yi murmushi ga taron, sannan ta kama ƙarar saman tankin. Maimakon ta saki bawul ɗin tsaro, sai ta matsa lever ɗin feshi kai tsaye. Na’urar ta yi wata kara mai kaifi, allura ta yi tsalle zuwa ja, ta girgiza, ruwa ya toka gefe ya watsa tabon danshi a kan rigar gabanta. Ta ja hannu baya da firgici. Sai ta sake ƙoƙarin juya ƙarar, amma ta juya shi a akasin hanya. Cikin dakika biyu kacal, duk wanda yake kusa ya ga abin da ba za a iya fakewa da shi ba: ba ta san wane ɓangare ne na farko ba.

Karar janareta a bayan labule ta ci gaba da rawa, amma a gefen dandalin abin da ya tsaya shi ne idanuwa. Alhaji Baffa ya ɗaga biro daga takarda. Hajiya Safara’u ta miƙe daga kujera kadan. Rabi’atu ta yi saurin duban baya kamar tana neman wanda zai ceto ta. Idanunta suka sauka kan Maryam. Wannan kallo ne na mutum da ya ci gaba da hawa kan wani har sai matakin ya tsinke.

“Ke,” in ji mai kula da shirin, yanzu murya ta canza. Ba zagi ba, ba korar baya ba. Umurni ne mai gaggawa. “Ki shigo ki gyara. Yanzu.”

Maryam ba ta tsaya ta yi gardama ba. Ta taka daga inuwar labule zuwa hasken gefen dandalin. Mutane suka ja jikinsu kadan domin ta wuce; wannan kaɗai ya isa ya nuna canjin da ya faru. Ta ajiye akwatin kayan aikinta a kan teburin demo da hannunta, ta jawo zip ɗin da ke ƙafarsa, ta buɗe shi. Kayan cikin akwatin sun yi sautin ƙarfe mai sanin mai su. Rabi’atu ta yi kamar za ta riƙe na’urar, Hajiya Safara’u ta ce, “Ki bar mata.” Kalma uku. Amma a ciki akwai hukunci: an kwace ikon taɓa kayan daga hannun da ya yi ikirari.

Maryam ta sa yatsunta a kan bawul ɗin tsaro da ya kamata a fara. Ba ta ɗaga kai ta kalli kowa ba. Ta ɗan saki iska—tsit-tsit mai gajarta. Ta jira allurar ta sauko daga ja. Ta juya ƙarar matsa lamba zuwa alamarsa daidai, ta taba regulator da spanner ɗinta mai ƙaramin baki sau biyu, tak, tak. Sai ta danna gefen ma’aunin da yatsan babban hannu har allurar ta tsaya ba tare da rawa ba. Daga nan ne kawai ta ja lever ɗin feshi. Feshin ya fito a siririn layi madaidaici, ba tare da tari ko tsalle ba, ya buga farar takardar gwaji da aka manne a bango. Daidaitaccen zagaye ya buɗe a tsakiyar takardar, kamar an zana shi da madaidaicin compas.

“Again,” Alhaji Baffa ya ce cikin sauri, kamar yana son ya tabbatar da idanunsa ba su yaudare shi ba.

Maryam ta sake yi. Wannan karon ta canza matsin daga ƙasa zuwa sama a hankali, tana sauraron numfashin injin, tana gyara ƙarar da bakin yatsa kamar tana sanin inda ƙarfen zai yi taurin kai tun kafin ya nuna. Feshin bai warware ba. Babu aman ruwa a gefe, babu tsallen allura. Hajiya Safara’u ta matsa takardarta gaba. Wani daga layin masu kallo da ya yi ta kallon Rabi’atu da girmamawa tun farko ya sauke wayarsa daga sama; babu abin ɗauka yanzu sai kunyarta.

Rabi’atu ta motsa bakinta. “Ai na—” ta fara.

“Ki kawo wrench ɗin bakwai idan kina so ki taimaka,” in ji Maryam a sanyaye, ba tare da kallonta ba.

Duk dandalin ya ji abin. Ba magana ce ta rama ba. Umarni ce ta aiki. Kuma mafi muni gare ta shi ne cewa umarnin ya dace. Rabi’atu ta tsaya da hannunta a rabin sama, ba ta san ko wane wrench ne bakwai ba. Maryam ta kai hannu cikin akwatin nata, ta ɗauko shi da kanta, ta ci gaba. Fuskar Rabi’atu ta yi ƙanƙancewa kamar an cire iska daga ciki. Wannan ne karo na farko da ta yi kama da yarinya da ta sa kaya masu tsada fiye da ilmi.

A wajen mata masu kallo, Zulaiha ta haɗe tafin hannunta a cikin mayafi, amma ba ta ce komai ba. Kawun Nasiru, wanda ya zo da kallon za a tantance ko Maryam ta cancanci a ci gaba da maganar aurensu, ya gyara zama ya matsa gaba. Ba don soyayya ba, ba don tausayi ba—don ganin wanda dakin nan ya amince da hannunta. Wannan shi ne abin da ya fi tsauri a Kano: ba ka fasa mutum da hayaniya ba; ka fasa karatun da jama’a suka yi masa.

“Cikakken buɗewa,” in ji Hajiya Safara’u.

Maryam ta cire kan ƙaramin bututun feshi, ta nuna datti ƙalilan da ya tsaya a bakin ramin fitarsa ba da magana ba, ta goge shi da zaren auduga daga cikin akwatin, ta maido shi, ta daidaita lock-nut ɗin ƙasa. Daga nan ta ɗaga tanki kadan ta saurari motsin cikin ciki. Ta sake matsa bawul ɗin tsaro, ta saki, ta juya ƙarar daidai. Feshin ya fita a faffaɗen fan mai tsabta. Babu ɓarna, babu makarewa. A takardar gwaji, layin farko, na biyu, na uku—duk suna daidaituwa. Alhaji Baffa ya daina kallo tsakaninta da na’urar; yanzu duk kallonsa yana kan hannunta.

Mai kula da shirin, wanda ya kore ta baya mintuna kaɗan da suka wuce, ya matsa gaba ya ce, “To, a ba ta microphone—”

“A’a,” Alhaji Baffa ya katse shi.

Ba a buƙatar microphone. Abin da ake nema ya riga ya faru. Hannunta ne ya yi bayanin. Kururuwar taro ma ba ta samu wuri ba, domin kowa ya makale a cikin wannan canjin da ya afka musu ba tare da izini ba. Hajiya Safara’u ta zaro wani sabon shafi daga allon rubutunta ta janye tsohon zuwa gefe. Wata alama ce mai tsabta, mai mutuwa ga tsohuwar ƙarya.

Rabi’atu ta yi wani yunƙurin tsaya wa kusa da teburin kamar har yanzu tana da haƙƙin kasancewa a wurin. Amma mai kula da shirin da kansa ya ce mata, “Ki ba ta sarari.” Kalmar nan ta buge ta fiye da duk wani zagi. Sararin da ta karɓe da ƙwarya-ƙwarya an maida shi na mai shi a bainar jama’a. Ta ja baya har gefen kujerar roba da aka ajiye wa Maryam tun farko. Da ba ta kula ba, ta buga bayan ƙafarta a kusurwar kujerar, ta kama ta don kada ta zube. Babu wanda ya miƙa mata hannu.

Maryam ta gama zagaye na ƙarshe. Ta kashe matsin a tsari, ta share bakin bututun da auduga, ta dawo da spanner cikin wurinsa. Ta rufe murfin tanki. Ta yi komai a hankali irin na mutum da bai zo ya ceci mutuncinsa da hayaniya ba, sai dai ya kammala abin da ya sani. Alhaji Baffa ya ja takardar sakamako kusa, Hajiya Safara’u ta yi alama a kai ba tare da ta tambayi suna ba. Yanzu sun riga sun sani. Ba wai ta gaya musu ba; sun gani a cikin lissafin hannunta.

Maryam ta ɗaga akwatin kayan aikinta daga kan teburin demo, ta share gefen zip ɗin da yatsa ɗaya saboda ɗan danshin da ya fito daga na’urar, sannan ta rufe akwatin da tsattsauran sauti ɗaya. A kan teburin alkalai, takardar sakamako ta kwanta cak a wurinta, tana nan daram.