Takardar wucewa ta koma hannu #2

“Ki tashi daga nan,” Rabi’u ya faɗa yana manna tafin hannunsa kan kusurwar kujerar roba, kamar kujerar gadonsa ce. “Wannan wajen an riga an ware shi.”

Mansura ta tsaya da fayil ɗinta a hannu, an murɗe gefen katin shigarta na mota a cikin yatsunta saboda yawan zirga-zirga tun asuba. Gindin mayafinta ya sha ƙurar babur, kafaɗunta kuma sun yi nauyin gudun ofis-zuwa-kasuwa-zuwa wannan sashen izini na kasuwar Sabon Gari. Ta iso kafin kiran farko; takardunta duk suna cikin leda mai maɓalli: shaidar biyan kuɗi, rajistar rumfa, hotuna biyu, da wasiƙar amincewar ƙungiyar ‘yan trade. Amma a gaban kowa, Rabi’u ya ɗaga ƙwanƙolin hancinsa ya nuna mata gefen bango mai dumi da rana. “Masu zama a nan sun san jeren su.”

A kan bencin jiran kira, tsoho mai babbar riga ya janye ƙafarsa kaɗan don kada takalmin Mansura ya taɓa shi. Wata mata mai jar lullubi ta ɗaga ido daga wayarta ta kalli fayil ɗin da ke hannun Mansura sannan ta mayar da kai, irin kallon da ke cewa: idan ba ki da mai baki, sai ki tsaya. A ciki, daga bayan ƙaramar gilashin counter, Sadiq magatakarda yana karɓar takardu yana zira su cikin tarin fayiloli. Ana jin karar janareta daga waje kamar ƙasa na nishi.

Mansura ta ce, “Na zo da wuri. Sunan nawa yana cikin jerin safe.”

Rabi’u ya yi dariyar da ba ta kai ido ba. Ya ɗauki ƙaramin allo da aka rataye da takarda mai ɗauke da sunaye, ya dan karkatar da shi zuwa kirjinsa. “Jerin hannunwa ne. Idan aka kira, za a sani. Ki tsaya a can.” Sai ya juya ya yi wa wata yarinya da ta zo daga baya alama ta zauna a kujerar da Mansura ta ke dubawa.

Wannan ne ya fi zafi. Ba wai an ce ta jira ba; an nuna mata ainihin inda za ta tsaya, an kuma ba wani jikinta kujerar da ta kamata. A bayan ta, wayar ta yi ƙarar saƙon kuɗin da aka cire mata na cike-ciken takardu, ƙaramin ƙarar da ya tuna mata da dalilin da ya sa ta kasa komawa gida hannu wofi. Mahaifiyarta ta riga ta sanar da ƙannen ta cewa yau za a tabbatar da rumfar kayan gyale da turaren da suke shirin buɗe wa lokacin faɗaɗa kasuwa. Idan ta dawo ba tare da izini ba, ba kawai asarar rana ba ce; fuskar gida ce.

Ta matsa taku biyu zuwa bench ɗin. “Toh a nuna min sunan. Idan babu nawa, zan tsaya.”

Rabi’u ya kamo gefen takardar da sauri kamar ya ji ana son cire masa abin hannu. “Ke kina koyon aiki ne a nan? Ki tsaya mana. Hajiya Bilkisu ce ta ce na kula da jere kafin ta iso.”

Sunanta ya fito a bakin mutanen biyu da ke kusa da ƙofar. Hajiya Bilkisu ce mai kula da rabon sabbin wuraren kasuwar da ‘yan kasuwa ke nema, kuma duk wanda ya san tsarin ofishin ya san idan ta amince, maganar ta tsallaka murmushi da tsoro. Amma yanzu ba ta nan. Sunan nata a bakin Rabi’u ya zama kamar tambarin aro.

Sadiq ya buɗe ƙaramar taga ya kira suna. “Balaraba Shehu!”

Ba ita ba. Wata da ta iso bayan Mansura ta miƙe daga kujerar da aka ba ta. Rabi’u ya yi mata hanya da hannu kamar babban mai gida. Mansura ta ga yadda tsohon da ke kan bench ya gyara zamansa, ya ɗan matsa ya ba wa wani namiji wuri, amma bai kalli inda take ba. A nan, zama ma wata shaida ce. Wanda ya zauna yana cikin gani; wanda ya tsaya yana nesa da kiran.

Kira na biyu ya sake tsallake ta. Na uku ma haka. Kowanne lokaci Rabi’u yana sunkuyar da kansa kusa da taga, yana nuna takarda, yana tura fayil daga sama. Ba ya taɓa shiga ciki, amma komai yana wucewa ta hannunsa kamar shi ne ƙofar. Mutanen da ke zuwa daga baya suna masa sallama da “yaya Rabi’u,” suna miƙa masa takardunsu kafin su ga Sadiq. Daga inda Mansura ke tsaye, ta ga ainihin abin da yake yi: yana ajiye wasu fayiloli a saman tarin, yana nutsar da wasu ƙasa. Ba zagi ba ne; aikin gate ne.

Wata tsohuwa da ke kan benci ta ja tsaki a hankali. “Yarinya, idan ba ki da wanda ya san ki, yau za ki yi tsayuwar ibada.”

Mansura ba ta amsa ba. Ta zare wayarta daga aljihun jaka, allon ya nuna saƙonnin da suka yi ta taruwa tun daga mahaifiyarta, daga ƙanwarta, daga wani dillalin da ke jiran ta turo masa tabbacin wurin kafin ya sauke kaya. A sama kuma akwai saƙo guda na jiya da ba ta taɓa buɗewa ba sosai: murya daga Hajiya Bilkisu, “Ki zo da takardar ƙungiya da hatimin shugaban trade. Idan Sadiq ya ga, a saka a safe.” Ta danna murya. Muryar dattijuwar ta fito a sarari duk da hayaniyar janareta.

Rabi’u ya juyo da sauri. “A kashe wannan. Ba kasuwa ba ce nan.”

Mansura ta ɗaga idanunta daga wayar zuwa fuskarsa. “Ba kasuwa ba ce, amma izinin kasuwa ne.”

Wata ‘yar dariya ta kuɓuce daga bakar tsohon da ke benci, amma ya rufe ta da tari. Rabi’u ya matso, muryarsa ta yi kauri saboda idanu sun fara taruwa. “Na ce ki tsaya. Idan kina da magana, sai Hajiya ta zo.”

Sai ƙofar waje ta buɗe da sauri. Karamar iska ta shigo da ƙurar titi da ƙamshin fetur. Hajiya Bilkisu ta shigo da doguwar mayafinta mai launin ruwan kasa, tana riƙe da wayarta a kunne, idanunta a lissafi. Babu wanda ya miƙe gaba ɗaya, amma bench ɗin ya motsa; mutane sun gyara zama kamar an ga malama ta shiga aji.

Rabi’u ya yi gaggawar isa gare ta. “Hajiya, waɗannan—”

Ta ɗaga masa yatsa ba tare da ta kalle shi ba. “Sadiq, a dakata da kira.” Sai ta kashe wayar, ta juya kai tsaye zuwa Mansura. “Kin zo?”

“Tun kafin a fara,” Mansura ta ce, tana miƙa fayil ɗinta. “Amma an ce wajen zama da jerin safe an riga an ware.”

Idanun Hajiya Bilkisu suka sauka kan bench, suka ga kujerar da aka cike, suka ga Mansura tsaye da fayil mai cikakken lissafi a hannu, suka ga Rabi’u a tsakani da allon sunaye a ƙirji. Bata yi wa kowa wa’azi ba. Ta miƙa hannu. “Allon.”

Rabi’u ya yi jinkiri mai kankanta, irin wanda yake cin mutunci idan an gani. “Hajiya, ni dai ina tsara su ne saboda—”

“Allon.”

Ya miƙa. Ta karɓa, ta danna gefen takardar da yatsanta, sannan ta kai ta gaban taga. Sunayen da aka rubuta da alƙalami sun fito fili. An ja layi kan “Mansura Ado” an maye gurbin wajen da wani suna da aka rubuta daga baya. Hajiya Bilkisu ta zaro alƙalami daga jakarta, ta tsallake sabon sunan da aka tsoma a tsakiyar, ta dawo da “Mansura Ado” zuwa lamba ta biyu. Ta juya takardar ta manna ta a gefen gilashi inda kowa zai gani.

“Mai sunan nan,” ta ce ba tare da ɗaga murya ba, “ita ce ta biyu. Kuma wannan kujerar—” ta nuna kusurwar bencin da Rabi’u ya hana ta, “—an riƙe ta ne domin masu safe, ba domin abokai daga baya ba.”

Wata mata ta miƙe da sauri daga kujerar. Ta tattara hijabinta tana kaucewa ba tare da magana ba. Hajiya Bilkisu ta yi wa Mansura alama da kai. “Zauna.”

Mansura ta zauna. Robar kujerar ta yi ƙara ƙarƙashin nauyin jikinta, ƙaramar ƙara ce, amma a dakin ta fito sosai. Rabi’u ya tsaya kusa da bench ɗin babu inda zai zauna; wuraren sun cika kuma babu wanda ya ƙara matsawa. Tsohon da ya taɓa ja ƙafarsa ya mayar da ita yanzu, ya daidaita babbar rigarsa, ya ce a ƙasa, “To.”

Sadiq ya mika hannu ta taga. “Fayil ɗin Mansura.”

Rabi’u ya yi ƙoƙarin katsawa. “Hajiya, akwai waɗanda na riga na shirya—”

Hajiya Bilkisu ta waiwayo gare shi. “Abin da ka shirya ba shi da hatimi. Abin da aka rubuta daidai shi ake bi. Ka tsaya.”

Kalmar ta same shi kamar an cire masa abin jingina. A ɗazu shi ne ke ce wa mutane su tsaya; yanzu shi aka ajiye a tsaye. Ya yi ƙoƙarin ɗaga wani fayil daga tarin hannunsa ya kai taga. Sadiq bai karɓa ba. “Na ce fayil ɗin Mansura.”

Mansura ta miƙa nata kai tsaye. Sadiq ya buɗe shi a gaban kowa. “Shaidar biyan kuɗi… hotuna biyu… wasiƙar shugaban trade…” Ya ɗan ɗaga kai. “Cikakke.”

Rabi’u ya yi saurin cewa, “Akwai ɗan gyara a lambar rumfa. Ni na gani tun da—”

Mansura ta buɗe jakar ta zaro takarda ta biyu, ƙaramin kwafin gyara da hatimin ofishin ƙungiya a kai. Ta ajiye a kan counter kafin muryarsa ta kammala. “An gyara jiya da yamma. Wannan ce ta ƙarshe.”

Sadiq ya jawo takardar, ya kwatanta lamba da ke kan babban fom. Hajiya Bilkisu ta leƙa sama da gilashin. “Da wannan ake aiki.”

A wajen, wani kira daga masallaci ya ratsa saman hayaniyar titi, ya shigo cikin ginin kamar iska mai sanyi. Mutane a bench suka yi shiru na aiki, ba na tausayawa ba; na sabon tsari ne. Kallon da suke yi wa Mansura ya canza daga wanda ake ɗauka a gefe zuwa wanda ake jira ya kammala. Rabi’u ya matsa kusa da taga, amma babu sarari. Kafadarsa ta bugi ƙarshen bench, ya ja baya kamar ya taɓa ƙarfe mai zafi.

Sadiq ya ɗora babban littafin rajista a kan counter. “Sa hannu a nan.”

Mansura ta karɓi biro. Hannunta bai yi rawa ba, duk da nauyin safiyar da ke a wuya. Ta rubuta sunanta a layin da aka dawo da shi. A ƙasa, akwai wani fili domin lambar izini ta yau. Sadiq ya rubuta lambar, ya saka tambarin sashen a saman fom, sannan ya buɗe drawer ya ɗauko takardar izinin shigar rumfa—mai kauri kaɗan, mai launin toka, da sararin hatimi a ƙasa.

Rabi’u ya sake yunƙuri na ƙarshe. “Hajiya, a bari a fara duba na mutanen da suka zo tare da ni. Wannan yarinya ai—”

“Wace yarinya?” Hajiya Bilkisu ta katse shi, idanunta a kansa yanzu. “Mai takarda cikakkiya da ta zo tun safe? Ko kai da ka ja layi a sunan mutane?” Ta ɗaga allon da ya ba ta ta nuna inda aka shafa sunan Mansura da sabon alƙalami. “Wannan ba tsari ba ne. Wannan wasa ne da mutuncin jama’a.”

Kalmar “jama’a” ta yi aiki fiye da zagi. Matar da ke kusa da ƙofa ta ja hijabinta sosai. Wani saurayi da ke riƙe da waya ya sauke ta daga kunne. Rabi’u ya buɗe baki ya rufe. Bai ƙara kiran kowa da “zauna” ko “tsaya” ba. Ya tsaya da fayilolinsa a ƙirji kamar kaya marasa amfani.

Sadiq ya ɗora takardar izinin a kan ƙaramin katakon counter, ya shafa hatimin tawada ja, ya duba inda sunan ya ke, sannan ya ɗaga hannunsa. A ɗazu dakin ya taɓa zama na Rabi’u saboda yadda yake tsare jere; yanzu komai ya taƙaita zuwa wannan ƙaramin motsi na wuyan hannu. Mansura ta ga hatimin yana saukowa kafin ta ji sautin sa.

Tsam.

Jan tambari ya zauna a ƙasa da sunanta: izinin shigar rumfa, yau, sashe B, layi na biyu. Sadiq ya busa takardar sau ɗaya, ya miƙa ta ta taga. Rabi’u ya miƙa hannu cikin hanzari kamar zai hana, amma Hajiya Bilkisu ta matsa allon sunaye a gabansa kamar katanga. “Jerenka yana baya. Ka jira.”

Mansura ta karɓi takardar daga hannun Sadiq. Ta sa babban yatsanta a gefen da ba a jike ba, ta janye zuwa jikinta, sannan ta ce da Sadiq, “Na gode. A ba ni kwafin ƙofa ma.” Muryarta ta fito dai-dai, ba ta ɗaga ba, ba ta rage ba.

Sadiq ya zaro ƙaramin slip mai lambar ƙofa ya manna masa ƙaramin tambari, ya ajiye a saman izinin. Mansura ta haɗe su cikin fayil ɗinta, ta rufe maɓallin ledar. Sai ta ɗauki allon sunayen da Hajiya Bilkisu ta jingina a kan counter, ta tura shi ɗan gefe domin a ga layin da ke bi a sarari, sannan ta zame hanya ta wuce da takardarta.

A kan counter ɗin izini, hatimin ja na takardar Mansura ya kwanta kusa da gefen katako mai cike da layukan gogewar jiran mutane, tawadar tana ɗan sheƙi tana bushewa a hankali.