Dakin ya juya musu a hanya

“Ki matsa can gefe,” in ji Ramlatu tana daga min tray ɗin da ke hannuna da yatsa guda, kamar ni ce yar aikin otel ɗin da ta makara. Kofar mota ta baya ta buɗe a daidai lokacin, fitilun gaban otel ɗin suka haska kofunan shayi da suke kaɗawa a saman tray ɗin. “Ba a karɓar manyan ba daga nan da tray a hannu. Je ta bayan layin masu kawo abin sha.”

Amina ba ta ce komai ba. Hannunta ya matse gefen tray ɗin har farin yatsunta ya fito. Rigaarta ta nuna gajiyar yini; a wuyan hannunta katin shiga mai goge-gefen ya ɗan leƙo daga cikin jaka, alamar dawowa da makullin ɗaki a makare bayan yawo tsakanin gida da otel tun asuba. A yau ne bikin ɗaurin niyya na dangin Alhaji Kabiru, kuma ita ce ta shafe sati biyu tana tsakanin trade na kayan liyafa, kira a waya, da zaman da Hajiya Bilkisu wajen tsara waɗanda za a fara karɓa a hanya. Amma a gaban direbobi, ’yan uwa, da ma’aikatan ƙofa, Ramlatu ta mai da ita mai ɗaukar tray.

Sai dai Amina ba ta juya ta nufi bayan otel ba. Ta ɗan matsa gefe kawai, ta tsaya a gefen layin saukar baki, tray ɗin a hannu, idanunta a kan motocin da ke shigowa. Wannan kaɗai ya sa wata tsohuwa da aka fito da ita daga mota ta kalli Ramlatu sau biyu, kamar ta ji akwai ɗan tsagewa a cikin umarnin.

Ramlatu ta ci gaba da motsi cikin kwalliya da hanzari, mayafinta mai tsada yana dukan kugunta. “Musa! Ka karɓi Hajiya Maryam daga motar fari. Ke kuma,” ta jefa wa Amina kallo na sama da ƙasa, “idan an ce a kai lemon zaki zuwa ɗakin amarya, kada a tsaya ana kallo.”

Kofa ta gaba ta sake buɗewa. Wani ɗan uwansu daga Zinder ya fito yana gyara hularsa, ya miƙa hannunsa ga Ramlatu. Ta yi masa murmushin da ake yi wa wanda ake so a gani. “Sannu da zuwa. Mu ne a nan gaba.”

“Mu ne?” Amina ta ji kalmar kamar an danna ta a ƙirji. Amma ta cigaba da riƙe tray ɗin. Kofunan suna kaɗawa, ba saboda hannunta na rawa ba, sai don masu wucewa na gogawa juna a kusa da ita. Duk wanda ya zo yana kallon Ramlatu, yana ɗauka ita ce mai layin nan.

Wata ƙaramar yarinya daga bangaren amarya ta zo ta ɗauko cup ɗaya ba tare da izini ba. Ramlatu ta ce, da ƙarfi don masu sauraro su ji, “A bar wannan a hannunta. Tunda abin da ta iya kenan.” Wasu mata biyu suka ɗan yi murmushi na mutunci, irin wanda bai kai dariya ba amma ya isa ya ciji mutum a zuciya.

Sai motar baƙa mai lambar Abuja ta shigo. Direba Musa ya ɗan yi nisa da kafar gabansa domin ya sami wuri. Ramlatu ta ɗaga hannu da sauri, tana son a tsayar a inda take. Amma Musa ya hangi Amina a gefe da tray, ya ɗan ja birki kamar yana ruɗani.

Ramlatu ta hanzarta zuwa can. “A nan, Musa. Ka buɗe nan.”

Musa ya sunkuya kaɗan. “Amma Hajiya Bilkisu ce ta ce—”

“Ni na ce a nan!” Ramlatu ta katse shi, muryarta ta ɗan yi kauri saboda sabon isowar mutane uku da suka fito daga ƙofar gilashi suna kallon hanya. “Ko yanzu kai ma za ka koya min aikin karɓar baƙi?”

Wannan ne ƙaramin lada na farko: ba kowa ne ya amince mata ba. Musa bai motsa nan take ba. Ya kalli Amina sau ɗaya, ya kalli Ramlatu sau ɗaya, sannan ya buɗe kofar amma ba da wancan saurin biyayya ba. Tsagin da ya fara a farko ya ƙara faɗa.

Daga cikin motar wani dattijo ya fito tare da matar sa. Ramlatu ta miƙa hannu, “Sannu da zuwa, Baba—”

Matar dattijon ta dakatar da ita da ido. “Ina Amina? Ita ce ta yi mana kiran jiya kan ɗakinmu.”

Ramlatu ta ɗan yi murmushi mai nauyi. “Eh, tana can tana taimako ne kaɗan. Ni zan karɓe ku.”

Amina ta ɗan matsa gaba, tray ɗin har yanzu a hannu. “Sannu da zuwa, Hajiya. An tanadi muku ɗaki na uku a saman, kusa da lif ɗin hagu. An canza saboda kun ce gwiwar Baba tana ciwo.”

Hajiyar ta juya gaba ɗaya zuwa gare ta. “To, kin tuna.” Ta kalli Ramlatu. “Ita ce ta yi komai da wayar. Har maganar abincin Baba mara yaji.”

Ramlatu ta ɗan bude baki, sai wani murya daga ƙofar gilashi ta biyo baya nan take. “Hakane.” Hajiya Bilkisu ce, fitowarta daga cikin hasken lobby kamar an ɗaga labule. “Amina ce ta tsara ɗakunan baki. Ni na ce ta tsaya a hanyar nan.”

Ramlatu ta yi saurin gyara fuska. “Hajiya, ina ƙoƙarin dai a ware mata abin—”

“Wane abin?” Hajiya Bilkisu ta tambaya a sarari, ba da ihu ba amma da nauyin da ya fi ihu. Ta kalli tray ɗin a hannun Amina, sannan ta kalli ma’aikaciyar otel da ke gefen ƙofa. “Wanene ya ba ta wannan?”

Ma’aikaciyar ta amsa kai tsaye saboda ana kallonta. “Ni ce na ba ta, Hajiya. Matar nan”—ta nuna Ramlatu ba da son rai ba—“ta ce a mika mata. Na ɗauka umarni ne daga gida.”

Sai Musa ya ƙara ɗaure zaren. “Ni ma ta ce in dinga kawo motoci wajenta. Amma tun safe Amina ce ke min lissafin waɗanda za a fara saukarwa.”

Wata mata daga bangaren ango da ta fito daga lif ta tsaya jin ana magana. “Amina? Ita ce wadda ta aika mini location da invoice na kujeru jiya da daddare?”

“Ni ce,” Amina ta ce a taƙaice.

Wannan ya isa. Ba a buƙatar kowa ya yi wa kowa wa’azi. Idanu suka fara sauya inda suke sauka. Ma’aikacin ƙofa da ya dade yana jiran umarni ya ɗan karkatar da jikinsa zuwa inda Amina take. Wani matashi mai ɗaukar jakunkuna ya zame daga gaban Ramlatu ba tare da an ce masa ba.

Ramlatu ta ji ƙasa na gangarawa daga ƙarƙashinta, sai ta yi abin da mutanen da suka saba da aro iko suke yi idan suka ji ana kwace musu shi: ta ɗaga muryarta. “A’a, ba haka ba ne. Ko da tana ta shirye-shirye, akwai iyaka. A gaban mutane ba za ta tsaya a nan tana karɓar manyanmu ba. Bai dace ba. Amina, ki kai wannan tray ta ciki yanzu. Sadiq na hanya; ni zan tarbe shi.”

Sunan ya sauka kamar dutse a cikin ruwa. Kusa da ƙofar, mutane biyu suka juya lokaci guda. Sadiq. Sunan da aka yi ta ambata a hankali cikin makonni uku, cikin salon dangin da suka riga suka sani amma ba su fadi a sarari ba. Amina ta ɗan ɗaga kai. Ba ta yi gaggawar kallon kowa ba.

Sadiq ya shigo a wannan lokacin cikin wata mota mai toka, fitilar dashinta na yawo a fuskar masu tsaye. An buɗe masa ƙofa. Ya fito da sutturar da gajiyar tafiya ta ɗan ɓata layinta, amma idanunsa suka tafi kai tsaye kan hanyar, kan Ramlatu da Amina, kan tray ɗin da ke hannun Amina. A gefensa wani kawun su daga Accra ya fito yana gyara agogo.

Ramlatu ta yi gaba cikin murmushi. “Sannu da zuwa. Mun shirya—”

“Tsaya.” Muryar Amina ba ta yi ƙarfi ba, amma ta yanke motsin. Ta juya ga ma’aikaciyar otel da ke kusa. “Karɓi wannan.” Ta miƙa mata tray ɗin. Da zarar tray ɗin ya fita daga hannunta, kamar an cire mata abin da ake ratayawa a wuya. Sai ta ɗauko daga cikin jakarta katin da ya jajjage a gefuna, ta ciro ƙaramin takarda da aka ninka. Ta taka kai tsaye zuwa gaban layin saukar baki.

Ramlatu ta miƙa hannu don ta tare ta. “Amina, kin ji abin da na ce?”

Amina ba ta kalle ta ba. Ta tsaya inda kowa zai gani, a tsakanin motar Sadiq da ƙofar gilashin otel. Ta miƙa takardar ga ma’aikacin ƙofa. “Karanta sunan wanda aka rubuta a mai karɓar babban baƙo.”

Ma’aikacin ya karɓa da sauri. Takardar ba guest list ba ce ta baki ɗaya; takardar tsarin isowa ce, mai tambarin otel a sama da sa hannun Hajiya Bilkisu a ƙasa. Ya karanta saboda an umurce shi a fili. “Mai karɓar Sadiq Kabiru da iyalinsa: Amina Usman.”

Ramlatu ta yi wani ƙaramin dariyar raini da ba ta tsaya cikakke ba. “Takarda ce kawai—”

“Ka kuma nuna sa hannun,” in ji Hajiya Bilkisu daga baya, yanzu ta iso kusa sosai har babu iska a tsakanin umarni da gaskiya.

Ma’aikacin ya ɗaga takardar. Musa ya ga sa hannun. Matar dattijon ta gani. Kawun daga Accra ya duba ya ce, “Wannan shi ne aka turo mana a WhatsApp.” Nan take ya juya ga Sadiq. “Shi ya sa na ce maka a Kano komai a hannun yarinyar nan yake.”

Ramlatu ta ga kulle yana rufewa, sai ta yi yunƙurin ƙarshe, mafi muni. Ta nuna ma’aikatan ƙofa da masu ɗaukar kaya. “Kada ku motsa har sai na ce! Ku bari ni na jagoranci shi zuwa ciki.”

A nan ne Amina ta ɗago idonta gare ta a karon farko tun daga farkon cin mutuncin. Babu kuka, babu roƙo, babu bayani mai tsawo. “A yau,” ta ce, da murya mai tsabta da ta isa bakin ƙofa da cikin motar, “ni ce zan karɓi Sadiq. Duk wanda ke kan hanyar isowarsa, ya bi umarnina.”

Ta juya kai tsaye ga Musa. “Ka kawo jakar hannunsa nan.” Ta juya ga mai ɗaukar kaya. “Kai, ka buɗe hanya zuwa lif ɗin hagu.” Ga ma’aikacin ƙofa: “A sanar da ɗaki na uku cewa manyanmu sun iso.”

Abin da ya cutar da Ramlatu ba maganar ba ce; abin da ya karya ta shi ne biyayya. Musa ya riga ya janyo jakar Sadiq kafin numfashi na biyu. Mai ɗaukar kaya ya matsa gaban layi, ya ɗage igiyar hanya. Ma’aikacin ƙofa ya sa hannu a kunne yana magana da cikin gida. Sadiq bai tsaya tsakanin su ba, bai ceci kowa da magana mai laushi ba; ya taka ya tsaya kusa da Amina, ba kusa da Ramlatu ba. Wannan tsayuwar kaɗai ta cire duk wani sauran aro.

Ramlatu ta ce, muryarta ta yi tsami, “Kin manta da kanki ne?”

Amina ta amsa ba tare da juyowa ba. “A’a. Yanzu ne na tuna a gaban ku duka.”

Sadiq ya miƙa wayarsa ga Amina. “Key ɗin suite ɗin Baba yana tare da ke?”

“Tare da ni.” Ta karɓa daga jakar ta, wancan makullin da ta dawo da shi a makare ya buga ɗan sanyi a tafin hannunta. Ta miƙa shi ga ma’aikacin otel. “A kai su sama farko.”

Kawun daga Accra ya bi layin da aka buɗe. Hajiya Maryam ta matsa daga gefen Ramlatu ba tare da neman izini ba. Matar dattijon ta ɗaure mayafi sannan ta ce wa Amina, “Ki zo gaba, mu bi ki.” A cikin daƙiƙu kaɗan, hanyar da aka taɓa tura ta daga cikinta ta juya gaba ɗaya zuwa gare ta. Ramlatu ta tsaya a gefen motar, hannunta a sama kamar umarnin da bai samu jiki ba.

Amina ta ɗan karkata ga ma’aikaciyar da ta karɓi tray ɗin. “Bani.” Ta sake karɓar tray ɗin, amma ba don a mayar da ita baya ba yanzu. Ta ɗaga shi a hankali, ta juya ta bi layin da aka riga aka share mata. A lanƙwason hanyar masu kai-kawo kusa da service lane, mutane suka rabu gabanta da kansu; tray ɗin ya daidaita a hannunta, kofunan suka daina kaɗawa.