Wurin da suka hana ni ya jira

Rabi ta janye tiren Aisha daga layin mayar da tire tana goge sunanta daga jadawalin yammacin daren, alhali Aisha na tsaye a bakin bandaki tana wanke kofunan shayi da ruwan da ya yi sanyi tun da wuri. “Ba sai kin tsaya ba yau,” Rabi ta ce ba tare da ta kalle ta ba. “Dalibai sun gama. Ki bar wa mutanen ciki.”

Aisha ta dago daga kumfar sabulu. Lanyard ɗinta mai tsage-tsage ya manne a gefen wuyanta saboda zufa. A kan teburi kusa da sink akwai akwatin abinci nata da shinkafa ta huce, murfin a ɗan buɗe kamar wani ya taɓa ya manta. Ta kalli jadawalin da aka manna da sellotape a jikin bango; inda sunanta yake a layin “kulawar dare” an goge da alkalami mai baki, aka saka na Rabi. Kowa ya gani, babu mai cewa komai. A cikin aji na gaba malamai na ƙarshe suna gyara takardun jarabawa, kuma Usman yana yi wa wani uba bayani game da biyan kuɗin wata mai zuwa kamar babu abin da ke faruwa a bayan bango.

“Makullin ɗakin printer na wajena,” Aisha ta faɗa a hankali.

Rabi ta juya, ta miƙe kamar ita ce mai gidan. “Ki kawo. Ni zan rufe. Kada ki sa mutane su ce kina neman zama fiye da kima.”

Wannan ne zafin. Ba wai aikin ba ne. Aisha ce ke buɗe ɗakin, ita ke haɗa janareta idan wuta ta yanke, ita ke tara cajin dalibai ta hanyar canja wurin waya idan mahaifa suka ce za su tura daga kasuwa. Amma a karshe kullum ana yi mata kamar ta zo ta ƙara nauyi. Ta share hannunta da zani, ta cire makullin daga aljihun jakar ta riƙe a tafin hannu, ba ta miƙa ba.

“Idan ba na cikin kulawar dare,” in ji ta, “to wa ya karɓi ledger ɗin canja wurin da ke wajena?”

Rabi ta yi tsaki. Wannan ɗan jinkirin kaɗai ya sa wani abu ya motsa. Wani dalibi da ya dawo ɗaukar cajar waya ya jefa ido daga ƙofa, ya ga Rabi tana riƙe da tiren Aisha kamar abin da ba nata ba. Usman ya juya daga wajen uba saboda muryoyin sun kaure kaɗan. Idanunsa suka sauka kan tiren a hannun Rabi, kan jadawalin da aka goge, sannan kan Aisha da ke tsaye da makulli a hannu.

“Me ke faruwa?” ya tambaya.

Rabi ta yi saurin murmushi irin na mutumin da ya aro iko. “Ba komai. Ina gyara tsari ne. Tunda ta gama, ta tafi gida. Zan rufe komai.”

Usman ya kalli Aisha. Ita kuma ba ta yi roƙo ba. “Ledger ɗin canja wurin da rasit na yamma na wajena,” ta ce. “Da makullin printer. Idan an cire ni daga jadawali, sai a karɓe su a rubuce.”

Uban ya yi gyaran murya ya kalli agogon hannu, ya fahimci an shigo cikin abin da ba na shi ba. Usman ya ce masa a tausashe ya jira minti ɗaya, sannan ya zo ya ɗauki jadawalin daga bango. Bai maida sunan Aisha ba tukuna, amma bai bar Rabi ta ci gaba da gogewa ba. Ya nad’e takardar ya ajiye a gefen teburin karɓa. Wannan ɗan canjin matsayi kaɗai ya sa Rabi ta saki tiren ta a kan counter maimakon ta kai shi can baya. Ba nasara ba ce, amma ba a kammala goge ta ba.

An ci gaba da darasin dare saboda dole. A Kano, da zarar magariba ta wuce, hayaniyar babura daga titin kasuwa tana raguwa amma muryoyin masallaci da karar janareto suna ɗaukar sarari. Cibiyar koyarwar ta cika da zafi, farin tube light na rawa a corridor mai ƙaramar hoda, hum ɗinsa yana ci wa kunne. Usman ya koma ya duba ɗaliban JAMB, ya ba wani malami marker, ya amsa saƙonnin biyan kuɗi. Duk inda ya juya, sai ya kira Aisha idan wani abu ya tsaya.

“Aisha, ina cajar calculator ɗin?”

“Aisha, wancan transfer ya shigo?”

“Aisha, wa ya karɓi makullin store?”

Ta ba shi amsa duka, tana kawo abin da ake nema, tana sake komawa wajen da ba a yarda ta zauna a ciki ba. Rabi kuma na zaune a gaban reception tana yi wa wata yarinya umarni, kamar ita ce ta kula da komai. Duk lokacin da Aisha ta shigo ciki don ɗaukar takarda ko ƙidayar kuɗi, Rabi ta ce, “Ki yi sauri. Za a rufe.” Ta maida kujerar gefe, ta ja labulen ɗakin staff kaɗan, ta sanya Aisha ta tsaya a ƙofa kamar ba ta da hurumin shiga.

Aisha ta jure saboda ɗaliban da ke karatu ba su san ya kamata a sami rasit, marker, ruwa, printer paper, da hasken janareta a lokaci guda ba. Idan wani ya gani daga waje, zai ce Rabi ce mai tsari, Usman kuma shugaban da yake tafiyar da komai. Aisha ce kawai ke yawo da lanyard mai taushi, tana shiga corridor tana fitowa, hannunta na ɗauke da ledger ɗin canja wurin kamar baƙin ƙarfe mai nauyi.

Da tara ta kusa, wuta ta yanke. Dakin ya nutsu na daƙiƙa ɗaya kafin ihu na ɗalibai ya tashi a raunane. Janareta bai ɗauka nan take ba. Corridor ya cika da duhu mai zafi, sai hum na emergency light ɗin bango. Rabi ta yi sauri ta tashi. “Kowa ya tafi. Za mu rufe. Aisha, kawo min makulli da token, ki wuce. Dare ya yi.”

Aisha ta tsaya kusa da akwatin janareta da ke bayan corridor. A hannunta akwai ƙaramin token na mai da ake amfani da shi idan za a ƙara fitila da printer bayan lokaci, da kuma makullin da ake mayarwa a makare a kan ƙarfe mai kusurwa a bayan ofis. “Ba zan ba ki ba,” ta ce.

Rabi ta tako kusa. “Me kika ce?”

“Ba zan ba ki ba har sai an gyara abin da kika yi.” Muryarta ba ta yi ƙarfi ba, amma ta fito daidai. Ta ɗaga ledger ɗin ta buga yatsarta a inda aka rubuta mai kula da dare. “Ki rubuta sunana inda yake. Ki mayar da tirena a layi. Sannan ki karɓi makulli a matsayin wanda aka canja masa. Ba da baki ba.”

Rabi ta zaro ido kamar an mare ta. “Wai saboda tire? A gaban yara?”

“Ba a gaban yara ba,” Aisha ta ce. “A gaban aikin da nake yi.”

Wutar janareta ta yi jinkirin ɗauka. Duhu ya sa duk abin da ake ɓoyewa ya fito fili. Rabi ba ta iya cewa Aisha ba ta da muhimmanci ba, domin babu mai iya kunna akwatin da ke hannunta. Usman ya zo daga aji da fitilar waya a fuska. Haske ya sauka kan ledger, kan makullin, kan fuskar Rabi da ke cike da ɓacin rai.

“Aisha,” ya ce, “ba lokacin wannan ba ne. Yara suna nan.”

“Ni ma na san yara suna nan,” ta amsa. “Shi ya sa nake son rubutu. Duk lokacin da an gama anfani da ni, sai a kore ni daga ciki. Yau ba haka ba.”

Wani ɗalibi daga ƙarshen corridor ya riƙe exercise book a kirji, yana jiran haske. Wata malama ta yi kamar za ta shiga, sai ta fasa. Hakan ya fi kowace magana nauyi. Usman ya miƙa hannu. “Ba ni ledger.”

Aisha ta ja ta baya kaɗan. “A’a. Sai an mayar da sunana.”

Daƙiƙa biyu suka yi tsawo. Sai Usman ya ɗauki alkalami daga aljihunsa, ya jingina ledger a bango, ya rubuta sunan Aisha a inda aka goge, ya sa alamar lokaci a gefen sa. Daga nan ya juya zuwa jadawalin da ya nannade ya sake manna shi a jikin bango da sabon tape. Sunan Aisha ya dawo cikin layin daren, ba a tsakiyar yabo ba, sai dai a inda yake tun farko. Ta miƙa masa token ɗin. Sannan ta ɗora makullin a tafinsa. Bayan haka ne ta zare sandal ɗin ta ɗan taka zuwa akwatin janareta, ta kunna shi da sauri kamar ba abin mamaki ba ne. Haske ya cika corridor. Fuskar Rabi ta yi laushi irin na wanda ya rasa damar ba da umarni.

Darasin ƙarshe ya kammala cikin gajiya. Iyaye suka ɗauki yara. Mota biyu suka tsaya a waje, babura suka shige titin BUK Road da ƙurar dare. A lokacin da Aisha ke tattara rasit, wayar Usman ta fara rawa sau uku a jere. Sunan Hajiya Binta ya haska a fuska. Ya ɗaga. Muryar dattijuwar ta fito har Aisha ta ji ɗan gutsi: “Wace ce yarinyar nan da ake cewa tana ta yawo a cibiyar da dare? Mutane suna magana. Kai ma ka san idon unguwa.”

Usman ya juya baya kaɗan, amma corridor ƙanƙanta ne. Hum na fitila, ƙanshin mai, da iska mai ɗauke da ƙurar titi sun sa kowane kalma ta yi kusa. “Hajiya, aiki ne ake yi,” ya ce a ƙasa.

“Aiki aiki. Amma sunan mace ba wasa ba ne. Ka rufe da wuri. Kada a ce gidanku ba ya da iyaka.”

Aisha ta cigaba da kirga kuɗin canja wurin da suka shigo ta wayar mahaifa. Hannunta bai rawa ba, amma zuciyarta ta danna. Wannan shi ne abin da Rabi ta fi dogaro da shi: ba ƙarfi ba, sai tsoron abin da mutane za su ce. Idan ana son komai ya yi laushi, a kore mai ƙasa. A aika ta gida. A bar wanda yake da baki ya zauna cikin haske.

Rabi ta lura da kira, ta samu ƙarfi. “Ka ji? Shi ke nan. Na ce tun ɗazu ta tafi. Ni zan gama komai.”

Ba ta faɗa da Aisha ba; ta faɗa da tsarin da ta saba. Ta ɗauki jerin tire daga kan shelf, ta soma ja su zuwa layin mayarwa a service corridor ɗin baya, inda ma’aikata ke ajiye abin da suka ci ko sha kafin su rufe. Aisha ta bi da idonta. Wurin nata a layin yana tsakanin kofi mai shuɗi na malam Ibrahim da ƙaramin roba na ruwan sanyi. Wurin nan ne ta kan ajiye tirenta kullum, ba saboda alfarma ba, sai don kowa ya san idan tiren nan na nan to ita ma na cikin dare.

Usman ya gama kiran da “to, Hajiya” mai nauyi. Ya dawo, ya ga Rabi ta kai hannu kan tiren Aisha na biyu. Wannan karon ba ta ɓoye ba; ta ɗauke shi daga inda ya tsaya a counter ta juya za ta ɗora shi sama da sauran, wuri marar suna, wuri na baƙi.

Aisha ba ta motsa ba. Ta tsaya da ledger a kirji, ta bar abin ya faru a gaban idanun wanda ya kamata ya gani. Wannan ne layinta na ƙarshe: ba za ta sake ceton su daga abin da suke yi mata ba.

Usman ya iso service corridor cikin matakai biyu. Hasken fitilar corridor yana ta humming sama, yana ba kowane abu siffa mai kaifi—karfen shelf, tabon shayi a jikin tiles, akwatin abincin Aisha da ya huce a kusurwar sink. Rabi ta ce, “Ina gyara ne kawai.”

Bai amsa ba. Ya karɓi tiren daga hannunta, ba da ƙarfi ba amma ba da sararin gardama ba. Daga nan ya saukar da shi zuwa layin mayar da tire, ya zura shi cikin wajen da aka bari tsakaninsu kamar abin da ya san wurin tun da dadewa. Ya gyara gefensa da yatsa har ya yi layi da sauran. Sai ya ɗaga jadawalin gobe da aka ajiye a kan ƙaramin fridge, ya kalli layin kulawar dare, ya latsa shi da magnet a wurin da sunan Aisha ke nan, ba tare da gogewa ko sauya ba.

Rabi ta miƙa hannu kamar za ta sake ɗauka. Usman ya ajiye tafinsa a kan gefen tiren, kawai ya hana motsi. “A bar shi,” ya ce.

Kalmar kaɗai ta yi ƙanƙanta, amma ba ta da rami. Ba wa’azi ba ne. Ba kare martaba a bainar jama’a ba ne. Umarni ne ga abin da ya kamata ya tsaya. Rabi ta ja hannunta a hankali, kamar tana tuna masa akwai ido, akwai magana, akwai Hajiya Binta. Amma ba ta sake taɓa tiren ba.

Aisha ta sauko zuwa sink ta ɗauki akwatin abincinta mai sanyi. Tana jin hum na fitilar corridor da karar janareta daga nesa kamar numfashin wani abu da ya daina rikici. Usman ya matsa gefe ya bar mata hanya, ba kusa sosai ba, amma ba yadda ake barin baƙuwa ta wuce ba. Ita ce ta ɗauki lanyard ɗinta daga ƙugun kujera, ta gyara shi a wuyanta, sannan ta sa akwatin a ƙarƙashin hannu. Idonta ya sauka kan layin tire ɗin sau ɗaya.

Tiren nata yana nan a inda aka mayar masa, tsakanin shuɗin kofin malam Ibrahim da ƙaramin robar ruwan sanyi, kuma sararin da ke kewaye da shi ya koma daidai kamar kullum.