Ba su iya goge gurbina ba

Aisha ta zare akwatin abincin da ya huce daga saman firij ɗin ofis ta kai kan teburin Hajiya Rabi, tana cewa a hankali, “Kin manta da shi tun azahar.” Hajiya Rabi ta ɗago kai daga wayarta kamar an taɓa mata mutunci. Ta ture akwatin da yatsa ɗaya har ya kusan faɗuwa. “Wa ya ce miki ki taɓa min kaya?” ta faɗa, sannan ta juya ga Khadija da ke manne takardar jadawalin halarta a bango. “Kuma cire sunan nan daga wurin gaba. Aisha ta zauna baya yau. Ina son ‘yar uwata ta samu kusa da fan.”

Aisha ta tsaya da lanyard ɗinta mai lanƙwashewa a hannu, igiyar ta yi fari a gefuna saboda yawan sawa. Teburin gaba, ƙarƙashin taga mai ɗaukar ƙurar Kano, shi ne gurbin da aka ba ta tun fara shirin trade ɗin nan—inda take rubuta shigar kaya, kuɗin tura sakonni, da lissafin ɗalibai masu biyan kuɗi ta waya. A nan ne kuma ƙaramar ƙugiyar sunanta ke jere da sauran ƙugiyoyi a bangon kusa da teburori. Khadija ta riga ta soma goge “Aisha” daga kan ɗan kwali da biro mai kauri.

Aisha ta miƙa hannu, ta ɗauki ɗan kwalin kafin a cire shi gaba ɗaya. “Idan an sauya ni, kar a ba ni mabuɗin drawer ɗin gaba,” ta ce. Muryarta ba ta yi tsawa ba, amma ta ajiye mabuɗin a kan teburin Rabi da ƙarar ƙarfe. “Ni ma ba zan sake buɗe shi wa kowa ba.”

Wurin ya ɗan yi tsit, amma ba irin shiru na mamaki ba; irin na mutanen da suka ga an taɓo abin da suke so a ci gaba da yi musu kyauta. Daga corridor an ji ƙarar fitilar dogo tana yi kamar ƙudan zuma, sannan janareta ya yi tari ya kama. Hajiya Rabi ta yi wata ‘yar dariya mara daɗi. “Kai, kin ji ta? Yanzu ta fara nuna mana dokoki. A ofishinmu?”

“Ba dokoki ba ne,” Aisha ta ce. “Iyaka ce.”

Hajiya Rabi ba ta zagi ba. Ta fi son abin da ya fi zagi raɗaɗi. Ta gyara mayafinta, ta rage murya kamar tana faɗin abin kirki. “Aisha, ki koyi fahimtar gida. Yau ƙanwar mijin yayana za ta zo ta duba shirin nan. Idan ta ga ba a mutunta jini a nan ba, wa zai yi mana magana a unguwa? Ke ba ‘yar gida ba ce. Kina zuwa ne ki yi aiki ki tafi. Akwai bambanci.”

Khadija ta sauke sabon ɗan kwali a gaban teburin: “Maryam.” Maryam dai ba ta ma iso ba tukuna, amma an riga an baza mata littafin attendance da alƙalamin da Aisha ke amfani da shi. Hajiya Rabi ta ɗauki akwatin abincinta ta mayar can gefe ba tare da kallon Aisha ba, kamar duk matsalar ta samo asali ne daga hannun da ya kawo mata shi.

Aisha ta ɗauki jakarta ƙarama ta koma teburin baya kusa da printer da ke yawan cin takarda. Sai dai ba ta taɓa lissafin da ke gaban teburin gaba ba. Da misalin rabin awa Maryam ta iso cikin turare mai tsada da takalmi masu ƙarar ƙasa, ta zauna a gurbin kamar ta saba da shi. “Password ɗin wayar kuɗin nan fa?” ta tambaya. Khadija ta kalli Aisha. Hajiya Rabi ma ta kalle ta.

Aisha ta ci gaba da rubuta sunayen sabbin ‘yan mata a wata tsohuwar takarda. “Drawer ɗin an ba sabon mai zama. Ita ta kula da shi.”

“Ki dai gaya mata mana,” Hajiya Rabi ta ce, yanzu tana fara jin ƙamshin wahala.

“A’a.” Aisha ta ɗaga ido a karon farko. “Ba zan yi aiki daga wajen gurbi na ba.”

Nan take rikici ya zama abu mai taɓuwa. Maryam ta buɗe drawer ɗin ba tare da mabuɗi ba, ta kasa. Wayar karɓar kuɗi ta soma tsinkewa da sanarwar sakonni. Ɗalibai biyu daga Zinder da wata daga Kurna suna jiran a tabbatar da biya kafin a saka su a rukunin safe. Hajiya Rabi ta ja kujera ta gwada shiga manhajar rajista, amma ba ta san inda Aisha ke adana hotunan shaidun biyan kuɗi ba. Printer ɗin baya ya yi wani nishi ya haɗiye takarda biyu. Aisha ta zauna can baya tana sauraron komai, hannunta a kan littafin sunaye kawai.

Mansur ya shigo daga wajen shago da ƙurar hanya a gefen wando, makullin mota a yatsunsa. Shi ne ke kula da ofishin idan mahaifiyarsa, Hajiya Rabi, ta fita ko ta shagaltu da baƙi, amma sau da yawa yana barin mata ta yi yadda take so domin zaman lafiya. Ya tsaya a ƙofar, ya dubi abin da ya tarwatse: Maryam tana taɓa wayar karɓar kuɗi da yatsun da ba su san tsari ba, Khadija ta ruɗe da takardu, Hajiya Rabi na yi wa wata mata magana a waya tana faɗin, “Ai komai under control yake,” alhali babu komai a hannunta.

“Me ya faru?” Mansur ya tambaya.

“Ba komai,” Hajiya Rabi ta ce da sauri. “Mun kawai matsar da zama. Amma ita nan ta ɗauki abu da zuciya.”

Mansur ya kalli gaban teburin, ya ga ɗan kwalin “Maryam.” Sannan idanunsa suka sauka kan bangon ƙugiyoyi. Wurin Aisha babu lanyard ɗinta. Ta rataye shi a cikin jakarta. A ƙasa kuma mabuɗin drawer na gaba na kan teburin Hajiya Rabi, ba a amfani. Wata ɗaliba a bakin ƙofa ta ce, “Dan Allah, aunty, an ce sai an tabbatar da transfer yanzu kafin Magariba.”

Aisha ba ta yi wa Mansur kuka ba. Ta ce masa ne kawai, “An ce ni ba ‘yar gida ba ce. To na dawo inda ba ya buƙatar a dogara da ni.”

Wannan jumla ta sauka a kansa fiye da hayaniyar ofis. Ya ɗauki wayar karɓar kuɗin, ya danna abu biyu ya kasa. Maryam ta ce, “Ai ku ba ku yi min briefing ba.” Hajiya Rabi ta daure fuska, amma ba ta musanta abin da ta faɗa ba. A corridor fitilar ta ci gaba da hum, tana sa yanayin ya ƙara damƙe.

Da yamma wutar NEPA ta yanke, janareta ya ɗauki lokaci kafin ya kama. A cikin duhun da fitilar corridor kaɗai ke ratsawa, Mansur ya tsaya kusa da teburin baya inda Aisha ke lissafin hannu abin da ya kamata tuni ya shiga kwamfuta. “Idan na mayar da gurbin?” ya tambaya a hankali.

Aisha ta ci gaba da rubutu. “Ba na neman alfarma.”

“Na sani.”

“Idan za a iya cire sunana yau don jinin wani, gobe ma za a sake yi. Ni ba zan riƙa koyar da mutanen da aka zaunar a gurbi na yadda ake min maye ba.”

Mansur ya ɗan sunkuyar da kai. Bai yi maganar soyayya ba, bai nemi ta sassauta ba. Wannan ma ba lokacin hakan ba ne; tun tuni akwai maganar cewa iyayensa sun san yana son ta, amma babu abin da aka fito aka ce fili, komai na tafiya ne a cikin ladabi da idanu. Sai ya tambaye ta, “Mabuɗin drawer ɗin?”

Ta zaro daga cikin jakarta, ta ajiye a gaban sa, amma ba ta saki ba sai da ya ce, “Ba don yau kaɗai ba.” Sannan ta sake.

Da safe washegari, gaban ofishin ya cika da ‘yan mata tun kafin takwas. Hajiya Rabi ta shigo da saurin da ke nuna ta shirya warware al’amari ta nata hanya. Maryam ta riga ta iso, ta ajiye mayafinta a bayan kujerar gaban, kamar jiya ta zama doka. Khadija na kokarin manna sabon active roster a allo. Aisha tana waje a kan babur ta tafi banki ta kai kuɗin da aka tattara jiya da dare; Mansur ne ya ba ta makullin kabad ɗin takardun banki da daddare, ya ce ta je da safe kai tsaye.

Da Aisha ta fita, Hajiya Rabi ta miƙa hannu ta cire mayafin Maryam daga baya ta daidaita kujerar. “Ku bar wannan haka. Yarinya za ta zauna nan tun da ta fi dacewa da mutane. Waccan idan ta dawo, ta zauna inda take jiya. Kada a sake kawo min gardama.”

Khadija ta ɗauki biro, ta matsa kusa da ɗan kwali na teburin. A wannan lokacin Mansur ya fito daga ɗakin baya da babban littafin rajista da kuma wani ƙaramin kwali mai rami a tsakiya—na ƙugiyar suna. Ya ji maganar ƙarshe. Ya dubi mayafin Maryam, ya dubi kujerar, ya kuma ga Khadija ta kai hannu zuwa sunan Aisha da aka mayar jiya da dare a cikin drawer.

“A ajiye komai,” ya ce.

Hajiya Rabi ta juyo. “Mansur, kar ka fara min wannan da safe. Baƙi za su zo. Ina son wanda zai zauna gaba ya zama wanda ya dace.”

“Wanda ya dace ya riga ya dace,” ya ce. Ba ya ɗaga murya ga mahaifiyarsa, amma wannan karon kalmomin sun fito da kaifi. Ya ɗauki mayafin Maryam daga bayan kujerar, ya miƙa wa Khadija. “A ba ta teburin gefe. Wannan ba aron gurbi ba ne.”

“Ni ce nake kula da fuskar gidan nan,” Hajiya Rabi ta ce, muryarta tana murɗewa da ɓacin rai. “Kai ba ka san abin da mutane ke faɗi ba. Yarinya daga waje—”

“Daga waje ce amma ita ke buɗe ofis, ita ke rufe shi, ita ke sanin duk hanyar kuɗin shiga da fitarsu.” Ya ɗauki active roster daga hannun Khadija, ya kai biro ya ja layi a kan sunan Maryam a jere na gaba, sannan ya rubuta a gefensa: “teburin gefe.” Daga nan ya maida “Aisha” a jere na farko. “Kuma wannan ba zai sake motsawa ba sai da izinina.”

Hajiya Rabi ta yi wani motsi kamar za ta ƙwace takardar. Mansur ya riga ya manna roster ɗin da pin biyu a allo, sama da matakin idonta. Sannan ya je bangon ƙugiyoyi kusa da teburori. An cire ƙaramar ƙugiyar sunan Aisha daga jere, an ajiye ta cikin tray na roba tare da tsoffin alƙaluma. Ya ɗauke ta, ya share ƙurar da yatsan hannu. A wajen da ta saba rataya akwai hasken ƙarfen da ya yi sheƙi saboda yawan taɓuwa, tsakanin “Khadija” da “Store.”

Ya rataya ta a can, ya murɗa dunƙulen da ke riƙe da ita har ta tsaya da ƙarfi. “Wannan ma nan za ta tsaya.”

Babu wani jawabi na nasara. Ɗalibai a bakin ƙofa sun yi shiru ne saboda suna son a biya musu bukata, ba don su saurari dramarsu ba. Maryam ta ja bakinta, ta kwashe mayafinta daga hannun Khadija. Hajiya Rabi ta kalli roster, ta kalli ƙugiyar suna, ta gane cewa idan ta sake cire su a fili, za ta zama ita ce ke karya tsarin ofishin da kanta. Wannan shi ne abin da ta fi tsoro.

Aisha ta dawo da saurin rana a jikinta da ɗan ƙurar banki a gindin hijabi. Ta shigo tana riƙe da takardar ajiya da makullin da ta jinkirta mayarwa saboda layi. Da farko ba ta lura ba; sai ta ga Maryam na zaune a teburin gefe tana ta fama da ledger marar muhimmanci. Sannan idanunta suka sauka gaban taga. Kujerarta tana can. Littafinta yana nan a matsayin da ta bar shi. A gaban teburin an manna ɗan kwali mai rubutun “Aisha” da sabon biro mai baƙi, madaidaici ba kamar na jiya ba.

Hajiya Rabi ta buɗe baki, watakila don ta ce wani abu mai santsi, amma Aisha ba ta tsaya ta karɓa ba. Ta wuce kai tsaye zuwa teburin, ta ajiye takardar ajiya a kan littafinta. Ta zaro lanyard ɗinta mai lanƙwashewa daga jaka, ta sa a wuya. Mansur yana tsaye kusa da ƙofar ɗakin baya, hannunsa a gefen littafin rajista, bai ce komai ba.

Aisha ta ɗauki mabuɗin kabad daga tafin hannunta, ta mayar da shi kan ƙugiyar makulli a bangon da ke kusa da teburori. Sannan ta ɗaga yatsa ta gyara ƙaramar ƙugiyar sunanta da aka sake ratayawa a layi, inda ƙarfen da ke ƙarƙashinta ya yi haske da gogayya ta tsohon amfani. Ta bar ta a wurinta, ta rataye lanyard ɗinta a kanta.