An mayar da kujerata sama

Mai gadin ƙofar ya ɗaga hannunsa ya katse Maryam da tafin hannu a ƙirjinta. “Ke ki jira a gefe.” Ya nuna bakin layin motoci da sandar ƙarfe mai jan igiya, sannan ya buɗe ƙofar SUV ɗin gaba wa Aisha kamar ita ce amaryar da ake jira. Fitilar hotel ɗin ta yi fari a fuskar kowa, amo na janareta na rawa a bango, kuma takardar baƙi da Maryam ta naɗe ta buɗe ta riga ta yi laushi a tafinta kamar ta sha zufa da haƙuri. Ta ga yadda Aisha ta gyara gyalenta, ta ɗora ƙafarta a kan tabarmar maraba, yayin da mutane daga ɓangaren angon suke matsowa suna yi mata sallama. Abin da ya fi ci wa Maryam rai ba cin mutunci kaɗai ba ne; ita ce ta biya kuɗin babban teburin liyafar da kuɗin trade ɗinta na wata shida, ita ce aka fara nema da aure gaban dangi, sannan makonni biyu da suka wuce aka tura ta gefe da kalmar “an canja shawara.”

Maryam ba ta koma baya ba kamar yadda mai gadin ya umurta. Ta matsa ta tsaya a bakin sandar, ta ɗaga murya ba tare da ihu ba. “Ka tsaya da kati na shigar baƙi sosai. Wanda ke hannunka nawa ne.” Wannan shi ne abin da ba su zata ba. Aisha ta juyo da sauri, murmushi a bakinta amma idonta ya kaure. A gefen keken kaya, wani ƙaramin kwalin abinci mai sanyi da wani yaro ya ajiye ya yi ta janyo ƙamshin miya mai daskarewa, kamar dare ya daɗe yana jiran wani tashin hankali.

“Maryam,” Aisha ta faɗa da muryar da ake yi idan ana so a ji ta da ladabi a gaban jama’a, “ki bar wannan ranar. Yau ba lokacin fitina ba ne. Gidanmu ya riga ya yanke hukunci.”

“Gidanku?” Maryam ta maimaita. “A kan ni aka kawo zancen, a gidana aka zauna, da ni aka fito a group ɗin dangi ana cewa family aware relationship ne. Sai da aka tara mata nawa aka nuna ni. Yanzu kin sauka daga mota kina umartar ƙofa?”

Aisha ba ta amsa zancen farko ba. Ta juya ga mai gadin, “Ka kai ni ciki. Umma tana jira. Ni ce za a fara karɓa.” Ta miƙa masa wayarta da hoton katin gayyata a allon WhatsApp kamar hujja ce ta gado. Wannan ba raini ne na baki ba; raini ne na wuri, na layi, na wanda za a miƙa hannu a gaishe shi da fari.

Daga bayan motar biyu, Alhaji Sani ya fito yana gyara babbar riga, tare da Bello ɗan uwansa da ke ta latsa wayar sa. Alhaji Sani shi ne uban Mustapha, mutumin da ya fara zuwa gidan Maryam da alkawura sannan ya juya ya bar ta cikin kunyar da ba ta da suna. Da ya ga Aisha a tabarmar maraba sai fuskarsa ta lafa, kamar tsarin da ya yi a ɓoye ya zo daidai. “Ku wuce da ita ciki,” ya ce wa masu karɓar baƙi. “Ba a so cunkoso a ƙofa.”

Maryam ta ji kalmar ta sauka a kanta kamar ruwan sanyi a rana. “Alhaji,” ta ce, “idan ba a so cunkoso a ƙofa, to a ba wa kowa hurumin da ya dace. Kada a ba ni matsayin mai bin baya alhali ni ce mai ɗauke da rasit na hall ɗin nan.” Ta zaro takardar daga jakarta. Takardar ta yi rabin ninki-rabi, gefenta ya yi tsami saboda ta riƙa buɗewa tana duba lambar canja wurin kuɗi tsawon kwanaki. Ta ɗaga ta, ba kamar mai roƙo ba, kamar mai nuna mallaka.

Bello ya yi ƙasa da murya, “Yaya, a rage wannan a wajen mutane.”

“Mutane?” Maryam ta kalle shi. “A wajen mutane aka canja ni. A wajen mutane za a gyara.”

Mai kula da baƙi, Malam Nura, ya fito daga ƙarƙashin bakin ƙofar gilashi yana ɗauke da ƙaramin na’urar duba kati. Ya tsaya saboda ya ga layin ya tsaya, motoci na tara a baya, direbobi na ɗaga kai suna kallo. Idonsa ya sauka kan takardar da Maryam ke riƙe da ita, sannan ya ɗaga ga fuskar Alhaji Sani. “Wacece mai lambar booking 4B-Red?” ya tambaya. “Sunan nan ne ya sa aka toshe lane ɗin girmamawa.”

Aisha ta yi saurin cewa, “Na gidanmu ne. Za a shigar da ni.”

Maryam ba ta yi gaggawar yin magana ba. Ta miƙa takardar ga Malam Nura. Dry ɗin sautin takarda ya yi kara a tsakaninsu. “Duba sunan da aka biya da shi.”

Malam Nura ya karɓa, ya dube ta da wani sauyin ido da ya fi komai nauyi. “Hajiya Maryam Lawan?” Ya ɗan sunkuya kaɗan, irin gaisuwar da ake yi wa mai kuɗin da ya ɗaura aikin. “Yi haƙuri. A zo nan, don Allah.” Ya matsa sandar jan igiya ya buɗe ɗan fili a gefensa, ba ga Aisha ba, ga Maryam. Sannan ya juya wa wani ma’aikaci, “Ka tsaya. Kada a shigar da kowa a lane ɗin nan sai mun daidaita mai booking.”

A wannan ƙanƙanin motsi ne layin ya yi karkata. Wani ɗan’uwa da ya riga ya miƙa hannunsa ga Aisha ya janye shi cikin iska. Mai gadi da ya tura Maryam gefe ya daidaita hularsa, ya matsa baya ɗaya. Aisha ta yi dariya mai ɗaci. “To saboda ta biya hall ne, shi kenan? Aure ma za a biya a ɗauka?”

Maryam ta kafe ta. “Aure kuka ɗauka a ɓoye. Amma wannan ƙofa ba ta cin kunya kamar ku. Tana bin suna da hujja.”

Alhaji Sani ya yi ƙoƙarin murɗa yanayin da sauri. “Nura, ka san al’ada. Ba a so a tona abin gida a waje. A fara shigar da yarinyar nan”—ya nuna Aisha—“sai mu zauna mu yi magana da waccan.”

“Waccan?” kalmar ta fito daga bakin Maryam a lauje. “Sunana Maryam. Ka kira ni da sunana idan kana tsaye a kan abin da na biya.”

Malam Nura bai sake kallon Alhaji Sani ba a lokacin. Wannan shi ne fasa ta farko da ba za a iya mayar da ita labari ba. “Hajiya Maryam,” ya ce da cikakkiyar girmamawa, “da akwai sirrin mabuɗin lane da kati na shiga a ofis. Na ajiye ne domin wanda booking ɗin yake zai fara wucewa ya karɓi baƙinsa. Idan ke ce, ki zo kusa.”

Aisha ta yi gaba har ta kusan taka tabarmar ciki. “A’a. Ni ce matar da za a kai wa ciki yanzu. Kowa ya sani. Ku daina haɗa aikin hotel da al’amarin gida.”

Ta faɗi hakan da murya mai kaifi sosai har mutanen da ke sauka daga wata mota a baya suka tsaya a ƙaramin tsakar ƙofa, kamar a cikin doorframe pause, suna kallon wadda take neman karɓar abu kafin a ba ta. Wannan ya sa abin ya zama dole: ba sauran hanyar da za a kai shi gefe.

Mustapha ya fito daga wata mota ta gefe a lokacin, sai dai ya yi kuskuren fitowa a makare. Riga ce mai kyau a jikinsa, amma fuskarsa ta yi kamar wanda aka ɗaure masa harshe. Aisha ta kama damar. “Mustapha, ka gaya musu. Ni za a fara kai wa ciki.”

Ya buɗe baki, ya rufe. Idonsa ya sauka kan Maryam, sai kan takardar, sai kan mahaifinsa. Bai ceci kowa ba.

Maryam ta ɗauki mataki ɗaya zuwa tsakiyar lane. “A nan ne za a gama. Ba a sake tura ni gefe ba.” Ta nuna na’urar duba kati a hannun Malam Nura. “Wanda booking ɗin yake, shi ne ke karɓar gate token, shi ne ake fara raka wa. Ko ba haka tsarin ku yake ba?”

“Eh,” Malam Nura ya ce, yanzu muryarsa ta fito fili domin ma’aikatansa su ji. “Mai booking da baƙin da ta amince da su ake ba fifiko a lane ɗin karɓa.”

Aisha ta yi saurin katseshi, “Ni ce za ta amince da ni! Ni ce za a aura!”

“Ke ce?” Maryam ta yi sanyi fiye da ita. “To miƙo rasit. Miƙo kati. Miƙo sunan da ke cikin tsarin shiga.” Ta jira. Aisha ba ta da komai sai screenshot da ta ɗaga kamar ƙaramin allo. Maryam ta ƙara da kalma ɗaya mai sare fata: “Ko screenshot za ta buɗe ƙofa ne?”

Bello ya yi ƙasa da idanu. Wani tsoho daga ɓangaren uwa ya share tari, ya ja gefen babbar riga daga gwiwarsa, alamar ya daina jin daɗin inda al’amarin ya dosa. Alhaji Sani ya kai hannu kamar zai karɓi takardar daga Malam Nura. “Ka ba ni, mu warware.”

Malam Nura ya janye takardar cikin ladabi amma ƙarfi. “Ba zan iya ba. Idan na ba da lane ga wanda ba shi da booking, aikinmu zai zama kuskure a gaban CCTV da baƙi.” Daga bayan gilashi wani ma’aikaci ya riga ya kawo ƙaramin katin roba mai launin zinariya, an rataya masa zaren shudi. Gate token.

Aisha ta gane abin da ke gab da faruwa ne a lokacin, kuma muryarta ta sauya daga iko zuwa hanzari. “To me? Za ku bar ni a waje? A gaban dangi?”

Maryam ba ta kalle ta ba. Ta kalli Alhaji Sani. “A gaban dangi kuka sauya ni. Yanzu a gaban dangi za ku karanta sunan mai iko da wannan ƙofa.”

Malam Nura ya miƙa katin zuwa ga Maryam da hannu biyu. A motsin nan ne visible damage ɗin ya bayyana sarai: hannun Aisha da ya riga ya miƙe ya tsaya a sarari babu abin da ya kama, sannan ya dawo ƙasa a hankali kamar an sare masa iska. Mai gadi ya matsa sandar jan igiya gaba ɗaya ya ƙirƙiri sabuwar hanya. “A buɗe lane,” Malam Nura ya ce. “A raka Hajiya Maryam.”

Aisha ta yi ƙoƙarin ƙarshe, ta tsaya a bakin sabon hanyar da aka bude. “Ba za ta shiga a gaba na ba.”

Maryam ta tsaya gabanta, katin a tafinta yana sanyi kamar ƙaramin ƙarfe. “Yau zan shiga a gaban ki, ba don kina so ba, sai don tsarin da kuka yi ƙoƙarin sacewa daga hannuna bai amince da ƙaryarku ba.” Ta juya ga Mustapha ba tare da tausayi ba. “Idan kana son shigowa, ka shigo a bayan mai katin. Idan ba haka ba, ka tsaya tare da wadda ba ta da izini.”

Maganar ta sare shi daga duk inda yake ɓoye kansa. Bai motsa zuwa Aisha ba, bai kuma iya ketare Maryam ba. Wannan tsayuwar tasa ta fi kowace hujja cin fuska ga tsohon tsarin; mutumin da aka yi ta juyawa a kansa ya zama abin da ake jira, ba mai yanke ba.

Malam Nura ya nuna wa ma’aikatansa cikin sauri. Daya ya ɗauki ƙaramin trolley daga gaban Aisha ya janye shi ya bi bayan Maryam. Wani ya buɗe ƙofar gilashi ta ciki sosai, ba da salon maraba ga amarya ba, da salon aiki ga mai iko. Alhaji Sani ya yi yunƙurin cewa wani abu, amma babu wanda ya tsaya masa; har ma mai gadi ya ɗaga masa tafin hannu cikin girmamawa mai sanyi, irin wanda ke nufin, ku bari tsarin ya tafi. Aisha ta rasa wurin da za ta sa idonta. Screenshot ɗin wayarta ya dushe a allon saboda ba ta taɓa shi ba.

Maryam ta ɗan jingina takardar rasit a ƙarƙashin katin, ta ratsa tsakanin sandar ƙarfe da tabarmar maraba. Kusa da na’urar duba kati, ƙamshin wutar janareta ya gauraya da turaren sabuwar fesa da aka yi a ƙofar. Akwatin abincin nan na sanyi ya rage a baya wajen bakin tayar mota, ba wanda ya kula da shi yanzu. Malam Nura ya ja baya kaɗan ya ba ta gefen mai gida, ba gefen baƙo ba.

Ta ɗaga gate token ɗin, ta daidaita shi a kan scanner, sannan ta taka cikin lane ɗin da aka buɗe mata a gefen mai shi; hasken kore ya kyallara, layin raka’a ya juya ya bi bayanta.