Rushewar ba ta raba mu ba

Rabi ta jawo akwatin batirin fitilar gaggawa daga ƙarƙashin tebur tana haɗa wayar cajin POS a jikin sa lokacin da Mansur ya kwaɓe baki ya ce, “Wa ya ce ki taɓa nan? Ki daina kamar ke ce ke kula da komai.” Ya faɗi haka yana tsaye a bakin ƙofar ofishin trade ɗin su na sama da jerin shagunan Kasuwar Sabon Gari, alhali wayar kuɗin tura kaya ta riga ta mutu, layin abokan ciniki kuma yana ta ƙaruwa a ƙasa.

Ba ta dago kai ba. Lanyard ɗin katinta ya yi tsufa, ya lanƙwashe a wuyanta kamar wata igiyar da aka yi ta ja shekaru. A gefe kuma akwai ƙaramin kwalin abincin rana nata, tuwon shinkafa da miya sun yi sanyi tun azahar. “Idan wannan ya mutu yanzu, za a rasa lambobin direbobi uku,” ta faɗa a taƙaice, tana saka soket ɗin da ya yi laushi. Mansur ya yi dariyar raini kamar ta yi maganar da ba ta dace da matsayinta ba.

Aisha, mai zama a gaban kwamfuta, ta ɗaga ido ta ce, “Ka bar ta mana. Ita ta san waɗannan lambobin.” Wannan ne kaɗai abin da ya tsaya wa Rabi a kirji kamar ɗan ruwa a lokacin zafi: ba kariya mai yawa ba, amma aƙalla wani ya ɗauki ɗan haɗari da ita a cikin ɗaki. Mansur ya juya mata ido, amma kafin ya sake magana, wayar ta haska. Saƙonnin direbobi suka shigo a jere. Rabi ta ɗauki littafin rubutu ta fara kiran sunaye.

A lokacin da hum ɗin fitilar korido da karar fan suka gauraye da ƙarar adhana daga masallacin kusa, Haruna ya shigo daga ƙasan bene. Shi ne ɗan uwan Hajiya Binta, mai gidan ofishin, kuma shi ke kula da manyan kwangiloli da makarantar da suke kai kayan rubutu. Shiru yake yawanci, mutane kuma suna ɗaukar shirunsa a matsayin ɗaga kai. Ya tsaya ya kalli Rabi tana cike gibin da blackout ya buɗe, sannan ya miƙa mata ƙaramin mabuɗin ɗakin ajiya. “An jima bai dawo hannunki ba,” ya ce. “A yau ki riƙe shi.”

Mansur ya ji kamar an mare shi a hankali. “Ai ni zan duba ajiya,” ya ce da sauri. Amma Haruna ya riga ya wuce zuwa teburin bayan gida, ya ɗauki takardun dispatch. Rabi ta karɓi mabuɗin ba tare da murmushi ba. Mabuɗin ne ta saba mayarwa a ƙarshen dare bayan kowa ya gama amfani da ita; yau kuma ya dawo hannunta da wuri, tamkar an maido mata wani abu da aka daɗe ana jinkirta mata.

Da la’asar ta yi nauyi, Mansur ya fitar da sabon takardar roster ya manna a bangon kusa da printer. Sunayen direbobi da hanyoyi sun sauya. A ƙarƙashin “Kulawar fitowar kaya na yamma,” inda aka saba rubuta sunan Rabi da hannu, an goge. An saka “Mansur” da alkalamin shuɗi, sannan a ƙasa aka rubuta “Rabi – counter support.” Bai tsaya ga nan ba; ya nufi terminal ɗin ƙofar gilashi ya latsa wani abu, sannan ya juya. “Katinki ba zai buɗe ɗakin ajiya ba daga yanzu sai in na ba da izni. Ki zauna a gaba ki karɓi kira. Kar ki wuce ikonki.”

Aisha ta ja numfashi. Ɗaya daga cikin yaran load ya dube ta sannan ya yi kamar bai gani ba. Rabi ta ƙarasa gaban ƙofar ajiya tana son gwadawa, ta sa katin nata. Ƙaramin jan haske ya kyalla. Ba ta ce komai ba. Wannan ne abin da ya fi zafi: ba wai an yi mata ihu ba, sai dai an cire hannunta daga aikin da ta riƙe tsawon watanni a asirce, a gaban mutane da ke cin moriyar wannan tsari kullum.

Haruna yana bakin taga yana amsa waya. Ya juyo daidai lokacin da wani yaro ya fito da jakunkunan litattafai huɗu ba tare da madaidaicin igiyar ɗaure ba. Daya daga ciki ya tsinke, takardu suka zube kan bene. Mansur ya ɗaga murya, “Ku kula mana!” amma bai motsa ba. Rabi ce ta yi farko, ta durƙusa da sauri tana kamo akwatin da yake karkacewa. A daidai wannan lokacin wani stack na takardun invoice ya sulale daga teburin gefe. Haruna ya yi tafiya biyu cikin sauri, ya kama saman jakar kafin ta tarwatse gaba ɗaya, hannunsa ya yi karo da nata a kan madaurin roba.

Ba su yi wa juna magana nan take ba. Su biyun suka sunkuya a lokaci guda, shi yana tsayar da nauyin sama, ita tana turawa ƙasa ta daidaita kusurwa. Takardu biyu sun zame, ta miƙa hannu ta kwaso su; shi ya juya ya buɗe hanyar zuwa teburin lissafi da kafaɗarsa. Da suka ɗaga, jaka ɗaya ce a tsakaninsu, amma duka hannayensu na jikin ta. Mansur ya ce daga baya, “Ku bar shi, akwai ma’aikata.” Haruna bai kalle shi ba. “Idan ya sake zubewa a nan, kai za ka je makarantar ka ba su hakuri?” Ya faɗi a sanyaye, amma ya zauna tare da Rabi suna sake ɗaure madauri.

Hakan ya canza yanayin dakin fiye da gardama. Ba sabon yabo ba ne; ba hukunci ba ne. Amma daga lokacin, duk abin da ya lalace idan Rabi ta matsa hannu, Haruna yana ɗaukar wani ɓangare ba tare da jiran umarni ba. Ya kawo sabuwar igiya, ta gyara rubutun hanya. Ya ɗauki jakar da ta fi nauyi, ta ɗaure baki da tambarin makaranta. Mutane biyu a ƙasa suka ɗago kai suna kallon yadda ɗan mai gida ke tsaye kafaɗa da kafaɗa da yarinyar counter maimakon ya tsaya can nesa yana bayar da umarni.

Sai Hajiya Binta ta iso da magariba na dab da shiga, cikin mayafi mai kauri da ƙamshin turaren itace. Ta zo ne saboda sakon da wani ya aika mata cewa blackout ya jawo cunkoso kuma wani kaya na makaranta bai fita ba. Ta tsaya a bakin ofis ɗin, idonta ya sauka kai tsaye kan Haruna da Rabi suna haɗa lissafi a jikin jaka ɗaya. “Haruna,” ta kira, ba da ƙarfi ba amma da irin sautin da ke sa mutum ya tuna da gida, da suna, da ido na dangi. “Me ke faruwa a nan?”

Mansur ya yi saurin matsowa. “Hajiya, na riga na tsara komai. Amma ita—” ya nuna Rabi da yatsa kamar tana tsallaka layi. “Tana son nuna kamar babu mai iya aiki sai ita. Na ma cire mata damar shiga don kada ta ƙara rikita kaya.”

Rabi ta miƙe, hannunta har yanzu a kan littafin dispatch. Fuskar Hajiya Binta ta yi tsauri; ba ta son abin da mutane za su gani, musamman idan ya haɗa da ɗanta ɗan’uwa yana tare da yarinya a cikin rikicin aiki. “Ke, ki koma gaban counter,” ta ce. “Bar manya su gama wannan.”

Kalmar ta bugi Rabi ne a wurin da gajiya ke zama. Daga ƙasa ana jin karar generator na wani shago ya tashi, hasken ofishin ya yi walƙiya ya mutu. Duhu ya cika dakin sai ɗan fitilar gaggawa mai launin rawaya. A irin wannan duhun ne kuskure guda yake zama laifi. Wayar direba ta yi ƙara a hannun Aisha. “Makarantar Kurna na cewa gate zai rufe bayan isha,” ta ce. “Idan ba a kai yanzu ba, za su maida kayan gobe. Amma hanyar baya ta cika da ruwa, ta gaba kuma an toshe da motoci.”

Mansur ya yi saurin cewa, “A jinkirta. A rubuta cewa direba ya kasa.” Ya riga ya nemo mafitar da za a ɗora laifi kan wanda ba ya ciki.

Rabi ta buɗe littafin ta duba lambar kaya. “Ba za a iya jinkirta ba,” ta ce. “Akwai answer book da stamp a ciki. Gobe su na fara jarabawa.” Ta juya zuwa Hajiya Binta, ba ta roƙa ba, ba ta yi kuka ba. “Idan za a hana ni shiga, to ku ba ni hanya ɗaya kawai. Daga nan zuwa bayan stair ɗin loading, ta ƙofar gefen masallaci. Ni na san inda ruwan bai kai ba.” Sai ta sunkuya ta ɗauki jakar da aka fi buƙata, ta saka madaurin ta a kafadarta. Nauyin ya jawo ta kaɗan, amma ba ta saki ba.

Mansur ya yi dariyar tsiwa. “Ki je da kanki mana. Idan ta faɗi, ke ce za ki biya.” Ya yi niyyar janye jakar daga hannunta, kamar yana dawo da tsari zuwa matsayinsa. Amma Haruna ya matso ya kama wani ɓangaren madaurin kafin Mansur ya kai. “A’a,” ya ce. Ba ya daga murya, amma kalmar ta tsaya tamkar sandar ƙofa. Ya dubi Hajiya Binta kai tsaye. “Idan za a ɗora nauyi, a ɗora mana biyu. Ita kaɗai ba za ta fita da wannan ta cikin duhu ba, kuma ba za a maida ta baya ba bayan ita ce ta san hanyar.”

Babu yabo a wajen. Babu kowa da ya tafa. Abin da ya faru shi ne Hajiya Binta ta yi kallon da ya daɗe kaɗan fiye da al’ada—irin kallon da ke auna suna, abin da mutane za su faɗa, da kuma ko makarantar za ta daina kwangila. Sannan ta ce, “Ku tafi ku dawo da sauri. Aisha, ki haska musu hanyar da fitila.” Wannan ne kawai.

Koridon ya yi ƙunci, yana ɗauke da hum na wutar gaggawa da warin kwalta mai zafi daga ƙasa. Aisha ta ba su lantern ɗin caji mai karamin hannu, sannan ta ja ƙofar ƙarfe ta buɗe. Rabi ce gaba. Ita ta zaɓi hanyar, ta juya da kyau don madaurin jakar ya zauna a tsakanin ta da Haruna. Bai ƙwace daga hannunta ba; ya sa nasa hannu a gefen ɗaya, yana ɗaukar nauyi tare da ita. Sun gangaro zuwa bayan bene, suka tsallake wurin da ruwa ya taru kusa da bangon masallaci, suka lanƙwasa ta bakin baburori da aka ajje a rikice.

Direban da ya rage musu, Sani, yana can yana ta faman gyara taya da fitilar waya. Da ya ga su da jaka a tsakaninsu sai ya yi saurin ajiye kayan aikin. “Hanyar gaba ta toshe,” ya ce. “Ba zan iya shiga ba.” Rabi ta nuna masa ƙaramar hanya ta bayan dakin biredi, inda tirela ba ta iya bi amma babur zai iya kutsawa. “Za ka kai har gate na baya. Daga nan sai mu sauke da hannu.” Haruna ya riga ya ɗauki ƙugun jakar. Su uku suka tura ta cikin hanya mai cike da duhu da danshi, amma Rabi da Haruna ne ke riƙe da babban nauyin.

A bakin gate na baya na makarantar, mai gadi ya yi gardama saboda duhu. “An riga an rufe rajista,” ya ce. Mansur da zai tsaya ofis ya fi iya takarda fiye da yanayi, amma bai zo ba. Rabi ta zaro littafin dispatch daga cikin leda ta kare shi da hijab dinta daga ɗigon ruwa. “Duba lamba ta uku,” ta ce. “Akwatin exam.” Mai gadi ya yi jinkiri. Haruna ya matsa kusa da ita, ba gaba da ita ba. Ya ɗora lantern ɗin sama, haske ya faɗa kan lambobin da Rabi ta nuna, ba kan fuskar ta ba. Mai gadin ya saki ƙaramin tsaki ya buɗe ƙofar rabin jiki.

Saukewa ya fi wahalar ɗauka. Bene na biyu ne, babu haske sai lantern ɗin da Sani ya mika musu. Matakai sun yi kauri da kura. Rabi ta hau gaba da madaurin a wuyan hannu, Haruna a ƙasa da ita yana ɗauke da sauran nauyin. Duk lokacin da jakar ta buga bango, ta gyara kusurwa; duk lokacin da hannunta ya yi zafi, shi yana matsawa ya ɗaga kaɗan. Ba su tsaya suna tattaunawa ba. A can ƙasa ana jin ƙarar sallar isha daga wata masallaci dabam, tana gauraye da sautin baburori da generator.

Da suka kai ofishin jarrabawa, malamin da ke ciki ya karɓa da saurin mai tsoron gobe. Ya sanya hannu cikin duhu mai rawaya, ya mayar da receipt. Babu yabo, babu tambaya mai yawa. Aikin dai ya gama. Amma lokacin da suka juya su sauko, Rabi ba ta sauke madaurin daga hannunta ba. Ta ɗaura shi da kyau a tsakiyarsu, ta ɗauki lantern ɗin da hannu ɗaya, ta fara sauka a hankali.

A kan ƙaramin landing tsakanin benaye, ta tsaya. Numfashinsu duka biyu yana da ɗan nauyi. Ta ɗaga lantern ɗin kaɗan, ba don ta ga fuskarsa sosai ba, sai don hasken ya isa mataki na gaba. “Riƙe nan,” ta ce, tana miƙa masa ɓangaren madaurin da ya rage a tsakaninsu.

Haruna ya karɓa ba tare da ƙoƙarin kwacewa ba. Suka tsaya kafaɗa da kafaɗa a wurin matsattsen landing ɗin, lantern guda na rataye a hannunta, madaurin jaka a tsakaninsu. Hasken ya yi lilo sau ɗaya, ya shafe gefen fuskarta, sannan nasa. Nan aka yanke.