Na bogin mai umarni ya tonu

Malam Sani ya ture Rabi daga kan ƙaramin kujerar roba da ke bakin receiving bay, ya cafke rediyon da take miƙawa, sannan ya ce, “Ki tsaya a gefe. Ni zan saki kaya yau.” A lokaci guda motar farko ta tsaya da hanci a ƙofar lodin, ta biyun ta toshe mata baya, direbobi suna ta danna ƙaho, masu ɗora kaya suna kallon takardar fitarwa kamar an hana musu ruwa.

Rabi ta daidaita hijabinta ba tare da ta kalle shi ba. A ƙasan kujerar robobin, akwatin abincinta na rana ya yi sanyi har man miya ya daskare a gefen murfi. Generator yana ruri yana katse-katse kamar mai jin haushin kansa; hasken ya ɗan rawa a kan pallets ɗin sukari da kayan masarufi da za su fita kasuwar yamma kafin sallar magariba ta datse komai. Wannan ba wai aiki kaɗai ba ne. Idan aka makara, kiran waya zai isa gida-gida cikin Kano kafin motocin su isa gate.

“Lane uku na farko, ka fitar da fertilizer pallets,” Sani ya yi ihu cikin rediyo.

Bashir, wanda yake kan forklift, ya daga kansa. “Malam, fertilizer ba na wannan truck ɗin ba ne. Na Accra mixed load ne.”

“Ka yi abin da na ce!”

Pallet ɗin farko da aka ɗaga bai ma yi rabin hanya ba direban motar ya buga ƙofar ya fito. “Wallahi idan kuka tabo wannan kaya sai na kira oga yanzu. Wannan trade load ne na Zinder line!”

Rabi ta matsa daga gefen kujerar, ta kai hannu ta ɗaga takardar fitarwa da Sani ya wurgar a kan crate. “Wannan line ɗin no. 4 ne, ba uku ba,” ta faɗa a sanyi. Sani ya buge takardar daga hannunta ya sake tsare rediyon a ƙirjinsa kamar wani laya.

“Na ce ki tsaya a gefe. Kowa ya sani yau ni ke release.”

Wani ɗan karamin motsi ya wuce a layin; ba hayaniya ba, sai irin kallon da ma’aikata ke yi idan suka ga ana murguda abu da gangan. Hajiya Ladi, mai kula da kuɗin fita a window, ta lanƙwasa kai daga bayan gilashi. Ta san wacece ke iya tafiyar da lodin nan, kowa ma ya sani; amma yau ɗan’uwan mai yard ne ya zo ya zauna bisa kujerar roba kamar mulki ya fito daga filastik.

Sani ya sake yi wa rediyo ƙara. “Open gate for truck two.”

Truck two kuwa takardarsa ba a sa hannu ba. Mai gadi ya buɗe half, ya sake rufewa. Motar ta yi tsalle ta tsaya a ƙugun ƙofa, sai ta karkace ta toshe narrow lane ɗin gaba ɗaya. Bashir ya janye forklift da sauri, tayar baya ta shafi jarkar mai ta juye. Wani ɗan yaro mai ɗaure takarda ya tsuguna yana tattare envelopes, sautin takardun na busasshen gogayya ya ratsa tsakanin ƙahon motoci.

“Takardar wacece?” Hajiya Ladi ta kira.

“Ban gama ba!” Sani ya amsa da fuska a cike da zufa. Amma ya riga ya kira gate. Ya riga ya yi kuskuren da ba a iya fakewa da murya.

Direba Musa, tsohon direban da baya son shiga maganar ofis, ya jingina da ƙofar motarsa ya ce cikin murya mai nauyi, “Rabi, ki ce mana kawai wane lane za mu bi. Magariba ta kusa. Idan na kai kaya a jinkire, ba kai za ka ba ni kuɗin dizil ba.” Ba a ce da Sani ba, ga Rabi aka ce. Wannan shi ne ƙaramin sakamako na farko, bayyananne kamar bugun ƙaho.

Sani ya ji. Fuskarsa ta ɗan murɗe, sai ya nuna Musa da yatsa. “Kai, ka yi shiru. Nan ba gidan surukanka ba ne.” Maganar ta fito da ƙarfi fiye da yadda ya kamata; ta sa wasu biyu su juya kai. A wannan yard ɗin, ba a yawan jefa kalmomin iyali haka idan ba ka rasa nisan ka ba.

Rabi ta ga Hajiya Ladi ta ɗauki waya. Wannan ba waya ta son sani ba ce; waya ce zuwa cikin gidan maigidan, inda ake kula da sunan gida fiye da excuse. Sani shi ma ya gani. Sai ya hanzarta ba da wani sabon umarni. “Bashir, sauke rice bags na lane biyu ka cusa a truck one.”

Bashir ya tsaya cak. “Truck one na beverages ne. Idan na haɗa, count zai faɗi.”

“Ka yi!”

An ɗaga buhun shinkafa uku, an kai su bakin motar da ba su dace ba. Mai lodi na cikin mota ya ture su da ƙafa yana zagi. Count sheet ya fita bai yi daidai ba. Hajiya Ladi ta buɗe window da ƙarfi har gilashin ya kyarma. “Waye ya ba da wannan release? Customer ya turo screenshot yanzu!”

Sani ya buɗe baki, amma kafin ya cika jumlar kariya, wutar NEPA ta yanke. Generator ya ɗauki nauyi da ƙara mai kauri, sannan scanner ɗin gate ya mutu ya sake tashi. Rediyon ya yi ƙara mai tsami a hannunsa. Layin ya yi nauyi kamar ya tsaya a kirjin kowa.

Rabi ta matsa gaba. Ba ta ɗaga murya ba. “Bashir, kiɗa fork ɗin ƙasa. Ka mayar da rice zuwa pallet C. Musa, ka janye motarka inci shida daga gate, ka ba wa axle baya sarari. Kabiru, rufe ƙofa ta biyu gaba ɗaya, a buɗe ta huɗu kawai. Hajiya, ki aiko mini da release sheets na lane uku da huɗu.”

“Wa ya ba ki umarni?” Sani ya kaɗa rediyon a gabanta.

Amsa Rabi ba ta zo da magana ba. Ta sa hannunta kai tsaye, ta riƙe rediyon da yatsun biyu, ta juya shi daga tafin hannunsa a lokacin da ya yi ƙoƙarin dagewa. Sani bai yi zaton za ta taɓa abin a gaban kowa ba. Ya makara. Rediyon ya sauya hannu.

Rabi ta zauna a kujerar robobin da ya tashe ta daga kai, ta jawo babban marker ɗin release daga gefen crate, ta saka a cinya. “Lane huɗu farko,” ta ce cikin rediyo. “Bashir, mixed load ɗin Accra ya fita da pallets goma sha biyu kawai. Kar a taɓa fertilizer. Musa, reverse kaɗan, sai ka ɗauki line na hagu. Kabiru, gate huɗu open. Hajiya, sheet huɗu stamped yanzu.”

Abin ya motsa kamar wani ya buɗe maɓallin ruwa. Forklift ya sauka, ya juya, ya ɗauki pallet ɗin da ya dace. Musa ya janye motarsa daidai da inci shida ɗin da ta ce, baya ta samu fili. Gate huɗu ya buɗe. Hajiya Ladi ta buga stamp sau biyu, takardar ta fito ta window. Rabi ta jefa wa direban da hannu ba tare da ta miƙe daga kujerar ba. Motar farko ta shiga layi, ta fita ba tare da ta goge jikin ƙofa ba.

Wani numfashi ya sulale daga yard ɗin. Ba yabo ba ne, sai canjin biyayya. Masu ɗora kaya suka daina kallon Sani kafin su motsa; yanzu suna kallon gefen kujerar da marker ke a kan cinyarta. Sani ya tsaya kusa da ita da hannayensa a faɗe, babu abin da zai kama sai iska.

Sai ya dawo da abin da ya fi so: matsayi. “Rabi,” ya ce da murya mai sanyi ƙarya, “ki tuna girmanki. Ni na zo daga ofis ɗin sama. Kafin kowa ya manta, ni ne na ke kula da wannan shift. Kada ki sa a raina ni a gaban yara.”

“Idan kana kula da shift,” Rabi ta ce tana duba takarda, “ka faɗi nawa crates na detergent ke truck two.”

Sani ya yi shiru kamar an mare shi da lamba. Direba Musa ya sosa gemunsa ya kau da ido, don ya san amsar. Bashir ya ɗan ja forklift baya har sarkar ta yi ƙaran ƙarfe. Hajiya Ladi ta ce daga window, “Ka faɗa mana, Malam.” Yanzu ba tambayar ilimi ba ce; tambayar wacece ake saurara wa ce.

“Ba wannan ne magana ba,” Sani ya ce. “An riga an sanar da ni daga gida. Hajiya ta gida ta ce a ba ni iko yau saboda ba a son ɓata fuska idan manyan baƙi suka zo ɗaukar kaya.” Ya jefa sunan gida kamar zai rufe kuskurensa da zannuwa.

Rabi ta ɗaga kai a karon farko. “Toh kada ka ɓata fuskar gidan da ƙarya. Hajiya ba ta ce ka rikita release ba. Ta ce a tafi da mutunci.”

Maganar ta yi kaifi saboda ba ta ƙara komai ba. Idan ta yi jawabi, da ya samu wurin fakewa. Amma ta koma aiki nan take. “Truck two, ka tsaya. Sheet ɗinsa bai cika ba. Kabiru, kada ka buɗe gate har sai na ce.”

Sani ya yi gaba, ya miƙa hannu ga marker a cinyarta. “Ba zan bar ki ci gaba da raina ni ba. Ki ba ni.”

Ta danna marker da tafin hannunta. “A’a.”

Da wannan ƙin kaɗai ne rikicin ya canza siffa. Sani ya matsa ya ƙwace takardar release guda daga crate, ya ɗaga ta sama. “Ba takarda, ba fitar kaya! Kowa ya tsaya!” Ya yi abin da tsohon tsari yake yi idan yana son nuna iko: ya toshe hanyar takarda.

Nan take layin ya sake cushewa. Truck one bai gama fita ba, truck two yana rufe baya, forklift ya tsaya da pallet a sama. Daga wani sashe na yard, kiran sallah ya tashi daga masallaci mai kusa, ya zubo kan rurin generator da ƙahon motoci. Da magariba ta shiga, duk jinkirin zai ninka nauyi. Kowane minti zai zama maganar gida.

Hajiya Ladi ta fito daga window da kanta, mayafinta a kafaɗa, ta zo bakin lane. A hannunta akwai wayar da aka yi ta kira tun ɗazu. “Malam Sani,” ta ce, “gidan ya ce a motsa kaya kafin baƙi su isa. Ba wanda ya ba ka izinin rufe lane.”

Sani ya juya zuwa gare ta da sauri. “Hajiya, ke ma kin sani ba dace ba ne mace ta riƙe wannan rediyo idan—”

Rabi ta katse shi ba da baki ba, da aiki. Ta miƙa rediyo zuwa leɓe. “Bashir, sauke pallet ɗin ƙasa yanzu. Kabiru, ka karɓi takardar daga hannun sa. Idan ya ƙi, ka cire sunansa daga active roster na gate na daren nan. Hajiya, ki sa hannu a canjin release line: lane control ya koma gare ni.”

Wannan shi ne bugun ƙarshe da ya bukaci jiki, ba ra’ayi ba. Kabiru, wanda bai taɓa tsallake Sani ba, ya yi jinkiri rabin numfashi. Sai ya dubi Hajiya Ladi. Ta ɗaga masa hannu ɗaya kacal. Ya matsa, ya karɓe takardar daga yatsun Sani. Sani ya yi ƙoƙarin riƙewa, takardar ta yage a gefe da ƙaramin sauti mai bushewa. Wannan ƙaramin yagewar ta fi zagi muni. Takardar da yake fakewa da ita ta lalace a hannunsa.

“Badge ɗinsa na gate?” Hajiya Ladi ta tambaya.

“Ka cire daga roster,” Rabi ta maimaita.

Kabiru ya zaro ƙaramin littafin layi daga aljihunsa, ya shafe sunan Sani da biro mai ja. Bai yi jawabi ba. Ya yi abin da ake yi idan iko ya sauya hannu. Sani ya kalli layin, ya ga babu wanda ya tsaya don ya taimake shi. Forklift ya riga ya sauka. Direbobi sun daidaita motoci bisa umarnin da ba nasa ba. Wannan shi ne ruftawar da ya fi zafi: ba a yi masa dariya ba; an daina buƙatarsa.

“Rabi,” ya ce, yanzu muryarsa ba ta da kauri, “kina son ki jawo magana a gida.”

“Gida ba ya tura wrong pallet,” ta ce.

Sai ta miƙa hannunta gaba, a sarari, ba tare da gardama ba. “Rediyo.”

Wani sakan ya yi tsawo. Sani ya riƙe abin a gefensa kamar idan ya jima zai iya dawo da yanayin baya. Amma truck two ya yi ƙarar iska; direban ya fara zazzaga zagi. Daga bayan yard, wani sabon bike ya shigo da envelope na gaggawa. Layi bai da lokacin mutuncin ƙarya. Hajiya Ladi ta ce, “Ka ba ta.”

Sani ya miƙa rediyon. Ba da son rai ba, ba da fuska ba; ya miƙa ne domin babu inda zai kai shi. Rabi ta karɓa, ta sake zaune da cikakken nauyin kujerar robobin a ƙarƙashinta, ta ɗora marker a kan takardun da aka gyara.

“Lane huɗu ya fita. Truck two ya dawo bay uku don recount. Bashir, beverages su fara, sannan detergents. Kabiru, gate huɗu ka riƙe a buɗe; gate biyu a rufe. Duk wani release zai bi ta hannuna.”

A wannan karon babu jinkiri ko kallon gefe. Forklift ya tashi. Ƙofa ta zame. Direba Musa ya ɗaga hannu kawai, alamar ya ji, sannan ya saka gear. Truck one ya wuce daidai. Truck two ya karkata ya koma inda aka ce. Masu ɗora kaya suka koma gudu cikin layi mai tsabta. Sani ya tsaya a gefen lane ba tare da takarda, ba tare da rediyo, ba tare da sunan roster ba, mutane suna ratsawa ta gabansa kamar wani ƙaramin post da ya rage daga tsohon shinge.

Daga baya kaɗan, a crosslane na bayan dock inda ake ajiye trolleys da buhunan roba, hayaniyar bay ta ragu zuwa nisan aiki mai santsi. Rabi ta jingina da bango na kankare, hannunta ɗaya kan rediyo, ɗaya na goge gajeriyar lanƙwasar hannun rigarta mai taurin ƙarshen shift. A ƙasa, akwatin abincin da ya huce yana kusa da ƙafar trolley. Ta danna maɓallin ta ce, “Gate huɗu, release na ƙarshe ya tafi. Ku rufe bayan motar nan.” Rediyon ya yi ƙarar klik, sai static ya lafa a hankali.