Filin da ta shirya ya juya

Ta daka min tiren shayi da kundin kaya a hannuna a tsakiyar bene, sannan Hajiya Binta ta miƙe hannunta ta hana ni hawa sama. “Amina, ba ki jin magana ne? Na ce duk abin da zai shiga ofishin sama sai an bi takarda.”

Na tsaya da zafin tururin shayi yana hura min yatsu. A ƙasan tire ɗin, gilashin shayin ya riga ya bar zobe mai launin ruwan kasa saboda an yi ta tsayar da ni tun daga ɗakin girki zuwa shagonsu na trade a ƙasa. Na yi sallar azahar a guje, ban zauna ba, ban ci ba. Tun safe ni nake karɓar kuɗin POS, ni nake tura saƙon wayar salula ga masu kawo kaya, ni nake gyara ɗakin baƙi domin ‘yan uwan da suka zo daga Zinder. Amma a idon Hajiya Binta, ni kawai yarinya ce da za a turawa hawa da sauka kamar ƙaramar mai aiki.

A landing ɗin tsakanin bene na farko da ofishin sama ne ta kafa mulkinta. Akwai ƙaramin tebur a gefen bango, a kansa akwai kundin da ta yi wa layi da alƙalamin ta mai tsohon tabon tawada a gefen murfi. Bala mai gadi yana bakin ƙofa, Mansur yana kan matakala yana ɗauke da fakitin takardu, Uwar ɗaki na ƙasa tana dubanmu daga bakin corridor. Binta ta ɗaga kundin kamar hukunci. “Wannan checklist ne. Duk wanda zai wuce, a rubuta lokaci. Duk abin da ya jinkirta, a rubuta sunan wanda ya kawo jinkirin. Ke za ki riƙa bi ta nan. Ba za ki bi ta bayan ginin ba kuma.”

Na san abin da take yi. Hanyar bayan ginin ita ce gajeriyar hanya daga ɗakin ajiya zuwa ofishin sama. Idan aka rufe min ita, duk wani kaya, takarda ko baƙo sai ya tattaru a wannan kunkuntar landing ɗin. Duk jinkiri zai dawo kaina.

Ta ajiye tire ɗin a teburin ba tare da ta tambaye ni ko shayin zai huce ba. Ta buɗe kundin, ta sa alamar farko. “Ga shi. Shayi—an kawo a makare. Sunan Amina.” Sai ta sa wani ƙaramin tsini da alƙalami kamar tana gyara adalci. “Yau akwai baƙi daga Accra. Kada ki ba ni kunya.”

Mansur ya sauke idanunsa. Bala ya juya fuska kamar bai ji komai ba. Amma dukkansu sun ga yadda Hajiya Binta ta matsa min kafa gefe da kanta domin ni in tsaya a bango, ita kuma ta wuce da mayafinta mai ƙamshin turare tana hawa sama. Wannan shi ne abu na farko da ya ciza zuciyar kowa: ita ce ta sa ni tsaya, amma ta rubuta ni a matsayin mai jinkiri.

Ban ce komai ba. Na ɗaga tire ɗin da shayin ya fara yin fata a sama, na bi a hankali. Takalmina suna min nauyi kamar ƙarshen doguwar yini ko da safiya ce. A cikin ƙaramin madubin lif da ke manne kusa da landing ɗin, na hango fuska ta da zufa da kuma alamun goge-goge na hannu a saman ƙarfen. Na ga yadda ta so ta rage ni zuwa abin da za a iya zargi da sauƙi.

Da na kai sama, baƙin ba su zauna ba tukuna. Hajiya Binta ta riga ta shiga yi musu murmushin da ba ta taɓa yi wa duk wanda ya yi mata aiki ba. “Mu na da tsari,” ta faɗa cikin murya mai laushi. “Komai da lokaci.” Ta juya gareni ba tare da canja fuska ba. “Ki dawo da rasit ɗin canjin kaya. Kuma ki yi sauri. Duk abin da ya tsaya, a rubuta.”

Na sauko. Ta riga ta yi wani sabon layi a checklist ɗin: “Amina—rasit.” Sai ta zana akwatin lokaci a gefensa. Na ɗauki rasit daga drawer na ƙasa. Kafin in juya, ta ce, “A’a. Sai ki fara kai ma Uwar ɗaki mabuɗin ɗakin baƙi. Daga nan ki karɓo package ɗin da aka kawo. Daga nan ki dawo da rasit. Kada ki rikita min tsari.”

Tsari nata ba tsari ba ne; tarko ne. Ta na jera ayyukan da ba su bi hanya ɗaya ba, duk a cikin wannan kunkuntar wuri, domin ko ta ina na juya in yi kuskure. Ta ƙara rubuta a kundin: “Ba ta bi jerin umarni ba—laifi.” Ta yi kafin ma in motsa.

Sai ga wani yaro ɗan aike ya iso da carton ɗin takardu. Bala ya ɗaga hannu ya hana shi hawa saboda checklist. Hajiya Binta ta yi tsawa daga sama, “Babu mai wucewa ba tare da Amina ta rubuta ba!” Yaron ya tsaya a rabin matakala, carton ɗin a kafaɗarsa. Ni kuma ina ƙasa da shi da mabuɗi da rasit da kuma package da aka dora min. Hanyar ta cika da jiki da kaya.

Wannan ne lokacin da tarkon ya fara ɗan juyawa. Wata dattijuwa daga cikin ‘yan uwan gidan ta fito daga sama, tana so ta sauko sallar la’asar. Hajiya Binta ta yi saurin cewa, “A tsaya! Kowa ya tsaya. Amina ta fara share hanya.” Amma ita ce ta hana kowa motsi; yaron ba zai iya komawa baya da carton a kafaɗa ba, dattijuwar ba za ta sauko ta tura shi ba, ni kuma ina tsaye a ƙasa da hannaye cike. Sai Hajiya Binta ta makale a tsakiyar landing ɗin, ba za ta iya hawa gaba ba, ba za ta iya sauko ba. Murmushinta ya yanke a fuska lokacin da dattijuwar ta ce, “Binta, me ya sa kika tara mutane a matakala haka?”

“Tsari nake yi,” Binta ta ce da sauri, amma dole ta ja baya ta manna da bango domin dattijuwar ta wuce. Wannan ita ce ƙa’idar da ta shimfiɗa: mai hawa ya tsaya, mai sauka ya wuce. Ta faɗa da kanta, yanzu ita ce ta tsaya a bango tana riƙe mayafinta kada ya shafi carton ɗin yaron.

Na yi amfani da buɗaɗɗen ɗan sararin nan, na miƙa mabuɗin ga Uwar ɗaki ba tare da na shiga sabani ba. Na sa rasit ɗin a saman carton ɗin yaron. Na juya na ɗora package a teburin checklist. Akwatin “jinkiri” da ta ƙirƙira ya fara cin lokacinta, ba nawa ba, amma ba ta yi shiru ba.

Da baƙin Accra suka gangaro su ga abin da ya faru, Hajiya Binta ta sake tauri. Idan ta ja baya a gaban su, fuska za ta zube. Ta sauko da sauri, ta cafki kundin daga teburin checklist. “Amina,” ta ce da murya mai kaifi da ta sa Bala ya ɗaga kai. “Ki fita daga wannan landing ɗin. Yanzu. Ki koma ɗakin baya. Bala, kada ta sake hawa sama har sai an gama zama.”

Kalmar ta fado kamar dutse. Tana son ta kore ni daga hanyar gaba ɗaya, amma ta manta dukkan shigar sama yau tana hannun checklist ɗin da ta yi. Sunan wanda aka ba ikon karɓa da sakin masu wucewa a rubuce yana saman shafin farko: “Mai kula da shigar kaya da baƙi: Amina.” Hajiya Binta ce da kanta ta rubuta haka da safe saboda tana son a dora min laifin komai. A gefen ƙasa kuma ta rubuta ƙa’ida: “Duk wanda ba shi da alamar karɓa daga mai kula, kada ya wuce.”

Mansur ya tsaya da takardun kwastomomi a hannunsa, idanunsa tsakanin kundin da Hajiya Binta. Baƙin suna a rabin matakala. Dattijuwar da ta wuce yanzu tana ƙasa, ta juya tana duban teburin. Bala ba ya son ya saɓa wa Hajiya Binta, amma ba ya son ya karya rubutacciyar doka a gaban baƙi da dangi.

“Ki ji ni?” Hajiya Binta ta sake cewa, tana nuna min hanyar ƙasa. “Na ce ki bar nan. Ni zan karɓa.”

Na kalli hannunta. Ta riƙe kundin, amma ba ta canja layin ikon ba, ba ta soke sunana ba, ba ta saka nata ba. Tana son ikon ya sauya da murya kawai, a gaban takardar da ta yi da kanta. Wannan shi ne matakin da ya yi yawa.

Na ajiye mabuɗin da package sosai. Na miƙa hannu cikin nutsuwa. “Hajiya, kundin.”

Ta ɗaga girarta cikin raini, kamar zan roƙe ta. Sai na zaro ƙaramin stamp ɗin shigar da ake ajiye a gefen teburin, na janye shi zuwa gabana. Bala ya ga motsin. Mansur ma ya gani. Na sake faɗa cikin murya madaidaiciya, ba tare da ɗaga sauti ba. “Idan na fita daga landing, kamar yadda kika umarta, wanda ba shi da alamar karɓa daga mai kula ba zai wuce ba.”

Wani abu ya motsa a fuskar Bala; aikin gadinsa ya fi son takarda fiye da hargitsi. Hajiya Binta ta yi yunƙurin shigewa ta gefena zuwa sama. Amma landing ɗin ya yi ƙunci; dole ne ko dai ta miƙa kundin, ko ta karya ƙa’idarta a gaban kowa. Ta yi yunƙurin cewa, “Ni ce na ce—” amma kalmar ba ta kai ƙarshe ba, domin dattijuwar ta katse ta da busasshiyar murya: “To me ya sa kika rubuta wata, ba kanki ba?”

Zafin fuskar Hajiya Binta ya fito fili kamar an buɗe jan labule a cikinta. Ta so ta ture ni da kafada ta wuce, sai Bala ya ɗaga hannu a hankali amma a bayyane. Ba tsawa ba, ba gardama ba. Gadi ne kawai yana tsaya wa rubutacciyar doka. “Hajiya,” ya ce, “alamar karɓa.”

A wannan ɗan gajeren lokaci, ikon ya sauya. Ba daga faɗa ba. Daga hanya.

Hajiya Binta ta zaro kundin daga jikinta ta danna shi a kirji. “Ni ce uwar gida a nan.”

“Eh,” na ce, “amma a checklist ɗin nan, mai kula ni ce.”

Baƙin daga Accra ba su ce komai ba, amma ɗayansu ya sauke jakarsa ƙasa saboda an tsayar da shi. Mansur ya ja takardunsa baya kada su murɗe a tsakanin jikin mutane. Hajiya Binta ta dubi saman matakala kamar za ta samu wata hanya ta iska. Babu. Ita ce ta rufe bayan gini. Ita ce ta tattaro komai a landing. Ita ce ta hana a wuce ba tare da alama ba.

Ta yi kuskuren ƙarshe ne a lokacin da ta ce, cikin hargitsi da saurin da ya tona tsoro, “To ki sanya min alama ni ma, sai in wuce!”

Na karɓi kundin daga hannunta, na buɗe shafin da alƙalaminta mai tabo ya yi wa layi da safiyar nan. A ƙarƙashin sunana akwai akwatin “mai laifi idan ya karya jerin umarni.” A ƙasa kuma akwai layin da ta tanada wa “duk wanda ya hana zirga-zirga ko ya sauya mai kula ba tare da gyara a kundin ba.” Ta rubuta shi ne don ni. Na ɗora alƙalami a kansa. Na rubuta sunanta a fili: “Hajiya Binta.” Na sa alamar tik a akwatin laifi ɗaya, sai wata a akwatin “an hana wucewa har sai an gyara iko.” Sai na juyo na buga stamp ɗin ja a kan layin, ba a katin ta ba, a kan kundin kansa. Ja ya fito tamkar ƙulli.

Daga nan na ɗaga kundin na miƙa wa Bala, ba tare da na kalli kowa ba. “Ka bi abin da aka rubuta.”

Sai na sauke kundin a kan teburin checklist daidai ƙarƙashin landing, na lallashe gefensa ya kwanta flat. Zoben shayin da ya huce ya riga ya ɗan taba katifar teburin. A saman shafin, sabbin alamun tik sun juya zuwa kan layin Hajiya Binta, suna kulle sunanta a inda ta shirya wa wani tarko.