Sun yi mata dariya da wuri

Mansur ya ɗaga tafinsa gaban ƙofar lif ɗin baƙi kamar mai yanke hukunci. “Ke tsaya a nan, Aisha. Waɗanda ke da izinin sama sai su fara.” Ya yi wa wasu maza biyu masu babbar riga alama su wuce, sannan ya juya ya kalli wuyan hannunta da katin rataye kamar ya ga abin arha.

Aisha ta tsaya da fayil, wayarta, da takardar jerin sunaye da ta ninka rabin-rabi har gefenta ya yi laushi. Alƙalamin da take yawan riƙewa ya bar tsohon baƙin tabo a gefen yatsarta. A kan ƙaramin teburin karɓa kusa da lif ɗin, akwai ragowar akwatin abinci da ya huce tun azahar, kwalban ruwa, da igiyar makirufo a ruɗe. Ita ce ta gama gyaran duk abin nan tun safe, ta kuma san idan zaman ya ruɗe, ba Mansur ba ne zai sha zagi daga masu shigowa daga Kano, Zinder, har ma da Accra.

“Amma ni nake kula da jadawalin shiga,” in ji ta a sanyaye.

Mansur ya yi murmushi marar mutunci, irin na wanda ya aro iko daga kusanci da manya. “Kula da ƙasa mana. Sama na manyan baƙi ne. Kar ki cika nan kina hana tafiya.” Mutanen da ke jira suka dubeta daga sama zuwa ƙasa; wata mata mai ɗauke da jaka ta matsa gefe kamar Aisha mai kawo kayan shayi ce kawai.

Aisha ba ta ja da baya ba. Ta taka ta wuce teburin karɓa, ta ɗauki lanyard guda ɗaya da aka ajiye wa wani bako, ta duba sunan, ta miƙa wa yarinyar da ke rijista. “Ki kira Malam Habibu ya dawo. An ba mutumin Zinder katin wanda bai dace ba.” Yarinyar ta firgita, ta karɓa. Wannan ƙaramin kuskure ne, amma ya sa mutanen da ke kusa suka juya daga kallon Aisha zuwa teburin da sauri. Wata ƙarama ta fara ɓarkewa a cikin tabbacin da Mansur yake takama da shi.

Mansur ya ji hakan. Ya tsuke baki ya matsa gabanta. “Ba a ce miki ki tsaya ba? Kada ki rikita tsari a gaban baƙi.”

“Tsari?” Aisha ta maimaita, idonta a kansa. Ta ga a gefen falon da ake hangowa ta cikin gilashi, kujerar gaba ta tsakiya an ɗaure mata ƙaramin kati: AN AJIYE. Kujerar nan ce aka ce za a ajiye wa wanda zai jagoranci zaman buɗe trade da logistics na yini. Mansur ya bi da kallonta, ya ji abin da ta gani, sai ya yi saurin cewa da ƙarfi domin kowa ya ji, “Kujerar gaba ta Mallam Sadiq ce. Shi zai jagoranci gabatarwa idan shugaban kamfani ya makara. An gama magana.”

Wannan sabon motsi ne; ba wai ya hana ta lif kaɗai ba, har ya saukar da matsayinta a fili. Sadiq, wanda ya taɓa neman aurenta a boye kafin danginta su ce sai ya zo a bude idan da gaske yake, yanzu yana tsaye kusa da ginshiƙi da sabuwar hula, yana kallon ƙasa kamar bai ji sunansa ba. Mahaifin Aisha ya san Kawu Bako, shugaban kwamitin taron, kuma an yi maganar cewa idan wannan aiki ya kai ta, za a daina ɗaukar ta ‘yar gudu a ofis. A nan ne fuskar gida da ta aiki suka gauraya.

Rabi, wadda ke duba sunaye a tebur, ta rada, “Aisha, ki kyale shi kawai. Kawu Bako yana sama. Idan ya sauko sai...”

Aisha ta katse ta da motsi ɗaya na ido. Idan ta jira dattijo ya sauko ya gyara abin da wani ƙaramin mai ceto ƙofa ya lalata, a gaban mutane an riga an gama karanta ta ƙasa.

Mansur ya daga murya sosai. “Ina ce miki, wane iko kike da shi da za ki tsayar da shigar manyan mutane? Kina tunanin saboda kina yawo da jadawali ne ke nan kin zama—”

Aisha ta juyo gaba ɗaya ta fuskance shi. Ba ta yi jawabi ba. Ta ɗaga takardar da ke hannunta kaɗan, sannan ta mayar. “To kai, wa ya sa ka sunan Sadiq a kujerar gaba?”

Kalmar ta fita a fili kamar dutse cikin ruwa. Ba tambayar bayanin tarihi ba ce; tambayar kama-hannu-ce. Idanu da yawa suka tashi daga wayoyi suka koma kansa. Mansur ya buɗe baki, ya kalli kujerar, ya kalli Sadiq, ya sake kallon Aisha. Wani dattijo daga Accra da aka riga aka wuce da shi ya tsaya a bakin lif ɗin ba tare da shiga ba, saboda ya ji akwai abin da bai daidaita ba.

Mansur ya yi ƙoƙarin taruwa. “An fa san shi da kusa da—”

“Wa ya sa sunan?” Aisha ta maimaita, wannan karon a hankali fiye da farko. Tambayar guda ɗaya ta yi masa nauyi fiye da zargi goma. Rabi ta daina rubutu. Ma’aikacin tsaro da ke danna maɓallin lif ya sauke hannunsa daga panel.

Sadiq ya ɗan motsa kamar zai shigo tsakanin su, amma Aisha ba ta kalle shi ba. Wannan ya fi masa zafi. Shi ya saba da magana ta juya wurinsa. Yanzu tana kama mafi hatsarin wurin: inda aka ƙulla ƙarya da takarda.

Lif ɗin ya buɗe da ƙarar sanyi. Mansur ya yi hanzarin nuna wa wasu su shiga domin ya karya yanayin, amma babu wanda ya motsa nan take. Aisha ta miƙa hannu ga Rabi. “Bani guest list.”

Rabi ta kalli Mansur, ta kalli Aisha, sannan ta jawo babban allon sunaye daga kan teburin da cunkoson takardu ya rufe. A saman takardar akwai tambarin kamfani. A ƙasa kuma akwai jadawalin zaman, jerin masu magana, da jerin kujeru na gaba. Sunan wanda aka ajiye masa kujerar tsakiya ba Sadiq ba ne. “Kawu Bako – a madadin shugaban kamfani idan bai iso ba.” A ƙarƙashinsa akwai ƙaramin rubutu: “Mai gabatar da tsarin taro: Aisha Garba, Operations.”

Wannan shi ne abin da ya kamata ya kasance a bango tun farko. Amma an ninka allon aka jingine shi gefe, aka ɗaure ƙaramin kati a kujerar domin a canja karatun ɗakin ba tare da hayaniya ba. Yanzu allon yana cikin haske, kowa na iya karantawa.

Mansur ya yi saurin miƙa hannu kamar zai karɓe shi. Aisha ta ja shi sama kafin yatsunsa su kai. Ba ta matsa baya ba; ta taka gaba har gefen panel ɗin makirufo na ƙofar falon, wurin da ake kira sunaye kafin shiga. Igiyar makirufo ta yi wa takalminta shisshigi. Ta tako ta wuce.

“Aisha,” Mansur ya faɗa cikin murya mai rauni fiye da da. “Ba a nan ake—”

Ta ɗauki makirufo.

Sautin ya fara da ɗan ƙaiƙayi, ya sa mutane a cikin falon suka juya. Aisha ta riƙe allon sunayen a ɗaya hannun, wayarta a ɗaya. A fuskar wayar akwai saƙon WhatsApp da Kawu Bako ya turo da safe, an liƙa tambarin kamfani a saman PDF ɗin jadawali iri ɗaya. Ba ta buƙatar ta nuna wa kowa sirrinta; takardar da ke hannunta ta isa. Amma sanin akwai asali a hannunta ya sa muryarta ta yi ƙarfi.

“Ku saurara.” Ba ta ɗaga murya sosai ba, amma makirufo ya ɗauke ta ya baza a zauren shiga da cikin falon. “An canja tsarin shiga ba tare da izini ba. Za a bi jerin da ke nan.” Ta ɗaga allon yadda layukan suke fuskantar jama’a. “Kujerar gaba ta tsakiya an ajiye ta wa Kawu Bako a madadin shugaban kamfani. Mai gabatar da tsarin taro ni ce, Aisha Garba. Sadiq, wurinka yana layi na biyu. Rabi, cire katin kujerar gaba. Tsaro, a dakatar da shigar kowa sai a gyara jerin.”

Kalmar ƙarshe ta fito kamar al’ada ce ta yau da kullum, ba roƙo ba. Sai nan ne karfin jikin ɗakin ya sauya. Ma’aikacin tsaro ya juya daga Mansur zuwa Aisha kai tsaye, kamar yanzu ya tuna wanda yake bin umarni daga gare ta a safiyar yau. Ya matsa gefen panel, ya ja layin lif ɗin ya tsaya. Rabi ta riga ta fito daga tebur ta nufi falon da sauri, hannunta kan ƙaramin katin “AN AJIYE.”

Mansur ya miƙa hannu zuwa makirufo. “Ki sauke wannan. Kin wuce gona—”

Aisha ta sunkuya kaɗan, ta ɗauki na’urar duba katin da aka ajiye kusa da ƙofa, ta miƙa wa tsaro. “Wannan katin nasa,” ta nuna lanyard ɗin Mansur da ke rataye a kirjinsa, “a mayar da shi izinin ƙasa kawai har sai Kawu Bako ya duba rikodin canjin zama.”

Tsaro ya tsaya da katin a hannu na dakikoki biyu. Mansur ya juya gare shi da mamaki, irin wanda bai taɓa tunanin an kai ranar da za a taɓa badge dinsa a gaban baƙi ba. “Kai! Ka san ni?”

“Na sani,” Aisha ta ce cikin makirufo, idonta a jikin panel ɗin shiga. “Shi ya sa nake gyarawa a gaban kowa.”

Tsaro ya ɗauki lanyard ɗin Mansur, ya shafa shi a kan na’urar. Ƙarar ƙi-ƙi ta fito. Ya sake shafawa bayan ya canja mataki kamar yadda Aisha ta ce. Wannan karon hasken kore ya koma ja mai ɗorewa. A ƙaramin allo ya nuna: ACCESS LIMITED.

Wani abu ya fāɗi a gefen teburin karɓa; akwatin abincin da ya huce ya buɗe murfinsa ya zame. Amma babu wanda ya durƙusa ya ɗaga shi. Idanu suna kan Mansur.

Sadiq ya yi ƙoƙarin maido da mutuncinsa. Ya yi taku ɗaya zuwa gabanta. “Aisha, za mu iya magana a gefe.”

A karon farko ta kalle shi kai tsaye. Ba ta yi laushi ba. “A gefe ba ya gyara abin da aka yi a gaban jama’a.” Sai ta mayar da hankalinta kan jerin. “Baƙin Zinder su biyoni. Waɗanda sunayensu ke kan layin farko su fara shiga ta hagu. Sauran su tsaya.”

Mutanen da suka daɗe suna jiran umarni suka fara motsi bisa nata maganar, ba ta Mansur ba. Dattijon Accra ya ɗaga takardarsa ya duba layi, ya biyo inda ta nuna. Wata mata mai hijabi shuɗi da tun da farko ta matsa wa Aisha hanya yanzu ta gyara mayafinta ta dawo cikin layin da Aisha ta tsara. Lif ɗin ya sake buɗewa, amma wannan karon tsayuwar mutane ba ta cika da rudani ba; ta cika da sabon karatu.

Mansur ya tsaya a wajen layin kamar an fidda shi daga hoton da ya ɗauka da kansa. Fuskar sa ta yi wani iri, ba fushi kawai ba, facewar wanda ya ji yadda aron iko yake karyewa idan aka karanta takarda a fili. Ya sake duban Sadiq kamar zai samu taimako. Sadiq kuwa ya ga Rabi na cire ƙaramin katin ajiyar kujerar gaba, ya ga layi na biyu inda sunansa yake, ya kuma ga ba zai iya tsallaka wannan karatu ba tare da ya ƙara ɓata fuska ba. Ya ja baya da kansa.

Aisha ta ci gaba da kira suna bayan suna, tana gyara gurɓaɓɓen shiga kamar mai gyaran zare a kan dinki mai tsagewa. Wani mutum ya kawo mata tambaya kan wanda zai fara gabatar da bangaren logistics; ba ta yi bayani mai tsawo ba. Ta danna allon da yatsa. “An rubuta a nan.” Wata ma’aikaciya ta ce makirufo na tsinkewa; Aisha ta sauya tashar da sauri ta maida sautinsa daidaitacce. Komai da aka ɗauka ba za ta iya yi ba yana dawowa hannunta a gaban shaida.

Da Kawu Bako ya bayyana a bakin ɗayan korido, ba a buƙatar ya yi ihu ko ya ceci kowa. Ya iske tsarin ya riga ya juya. Rabi na daidaita fitowar baƙi, tsaro na bin umarnin Aisha, kuma Mansur na tsaye a ƙasa da jan haske a katinsa. Kawu Bako ya kalli allon sunaye a hannun Aisha, ya kalli kujerun gaba ta cikin gilashi. Wannan kallo kaɗai ya isa ya yi wa sauran abin da kalma ba za ta yi ba.

Aisha ba ta jira ya yi mata yabo ba. Ta ɗaga makirufo karo na ƙarshe. “A cire sunan da aka ɗaura ba bisa ka’ida ba. Duk wanda ya ƙirƙiri sabon tsari ba tare da izini ba ba zai shiga sahun yanke shawara na yau ba.”

Sai ta ajiye makirufo, ta shiga falon a gaba, ta ɗan matsar da kujeru biyu da ba su yi daidai ba, sannan ta nuna wa ma’aikaciyar tsafta ta ɗauke ƙaramin katin ajiyar. A layin gaba, tsakanin Kawu Bako da shugaban ƙungiyar baƙi daga Zinder, kujerar da aka tanada aka bar ta a sarari babu kowa a cikinta.