Takardar wucewa ta canja hannu

“Tsaya a waje,” Rabi’u ya daka wa direban motar magana yana daga hannu kamar shi ne mamallakin kofar. “Wannan layin na manyan baki ne. Ke kuma, Aisha, ki matsa. Kada ki bata mana hanya.”

Motar da Aisha ta kira daga filin jirgi ta tsaya tana hura hayaki a gaban otel din nan na Kano, a inda janareta ke rurrusawa karkashin rumfar sauke baki. Wani yaron aiki ya riga ya kama hannun kofar baya, amma da Rabi’u ya yi masa kallo sai ya saki ya juya wajen wata Lexus mai shigowa. A hannun Aisha akwai rabin kwali na abinci da ya huce tun azahar, da kuma takardar karɓa da ta ninke ta sake buɗewa sau da yawa. Ta zo da sunayen baki, dakin da za a saukar da su, da jadawalin motocin karɓa. Shi kuma ya zo da murya.

“Rabi’u,” ta ce a taƙaice, “ni na tsara wannan layin tun jiya. Bakin Hajiya Binta daga Zinder na nan cikin wannan mota.”

Ya yi dariyar raini ya dubi masu gadi biyu. “Kun ji ta ko? Kowa yanzu wai shi ne mai tsara komai. Ki bari masu aiki su yi aikinsu.”

Kalmar “masu aiki” ta fito daga bakinsa kamar datti. Kusa da ƙofar gilashi, ƙannen amarya biyu da wasu ‘yan uwa suna kallon su, suna kame fuskoki irin na mutane masu jiran ganin wa zai fi ƙarfi. Aisha ta san dalilin zafinsa. Tun sati biyu tana ta daukar nauyin dawainiyar saukar baki cikin trade dinta na logistics, saboda dangin ango ba sa son rikici a ranar aure. Ta ci bashi, ta tura kuɗi ta wayar hannu, ta ajiye motoci biyu a standby. Idan Hajiya Binta ta tsaya a rana tana jiran wanda zai karɓe ta kamar baƙuwa marar kima, to kunyarta ce.

Sai ga wata tsohuwa ta buɗe labulen motar ta leƙo, ta ɗaga gira. “Aisha? Mun iso ko?”

Kafin Aisha ta ƙarasa, Rabi’u ya yi wa Musa, shugaban masu ɗaukar kaya, alama. “Kai, kai wannan trolley din can. Wannan motar ta tsaya gefe. VIP na zuwa.”

Musa ya yi wata ‘yar jinkiri a bakin ƙofa, sannan ya bi umarnin Rabi’u. Wannan shi ne raunin farko da kowa ya gani: an kwace mata layin sauke bakinta a idon jama’a. Hajiya Binta ta tsaya a rabin fitowa daga mota, ba ta san ko ta zauna ko ta fito ba. Ɗaya daga cikin ‘yan uwa ya yi kamar zai taimaka, amma ya ja ƙafarsa da ya ga Rabi’u na kallonsa.

Aisha ta matso kusa da motar. “Hajiya, ku jira daƙiƙa kaɗan.”

“Daƙiƙa?” Hajiya Binta ta ce da murya mai sanyi da ke da nauyi fiye da ihu. “A gaban jama’a?”

A can masallacin kusa ana kiran la’asar. Sautin ya tsallaka sama da ƙarar janareta. Rabi’u ya yi kamar bai ji komai ba. Ya matsa gaba ya karkatar da wata karamar shingen sarka da ke ware hanyar shigowa da ta fita, ya bar wa Lexus ɗin da ya zo bayan su sarari. Direban Aisha ya tsaya da motarsa a gefe kamar mai laifi. A wannan lokacin ne ƙaramar ‘yar kanin amarya ta fito daga ƙofar otel da wayarta a hannu, ta aika saƙo cikin sauri. Labari na gudu kenan.

“Wace VIP?” Aisha ta tambaya.

Rabi’u ya gyara rigarsa. “Bakan Alhaji Sani daga Accra. Idan ba ki gane tsarin mutunci ba, ki tsaya kawai.”

Ta dube shi na daƙiƙa ɗaya. Akwai hasken wayarta a tafin hannunta, a ɓoye ƙasa, ba tare da daga shi sama ba. Ta danna lambar da ta san ba ta kamata ta kira ba sai an takura ta ƙarshe. Reception. Ta yi magana a takaice. “Aisha Lawan ce. A buɗe booking na arrival ring yanzu. Sunan da ke kan takardar canja shi zuwa nawa kamar yadda aka sanya a safen nan. Ina son duty manager yanzu a layin sauke baki.”

Rabi’u ya ji sunanta ya yi tsaki. “Da wayarki za ki yi min barazana? Ki sani, nan ba kasuwa ba ce.”

Ta katse kiran, ta zare takardar karɓar ta nuna masa ba tare da miƙa masa ba. “Ba barazana ba ce. Gyara ne.”

Da farko babu abin da ya faru. Sai wasu daƙiƙu masu ɗaci. Sai ƙofar gilashi ta buɗe da sauri, duty manager ɗin otel, wata mata mai ɗaure daurin kai mai tsauri, ta fito da wani ma’aikaci ɗauke da ƙaramin na’urar duba jerin shigowa. Ta kalli Aisha kai tsaye, ba Rabi’u ba.

“Madam Aisha, an dawo da layin karɓa zuwa booking ɗinku,” ta faɗa. “An cire sunan mai amfani na wucin gadi. Daga yanzu direbobi da masu kaya su bi umarninki.”

Maganar ta fito fili, a cikin iska, kamar an tsinke igiya. Musa ya juya kai tsaye daga wajen Lexus ɗin. Yaron da ya saki kofar motar Hajiya Binta ya dawo da sauri ya riƙe ta. Ma’aikacin na’urar ya kalli Rabi’u, sannan ya matsa gefe ya ba Aisha hanya a jiki. Wannan shi ne lokacin da iko ya motsa ba tare da tambaya ba.

Rabi’u ya yi saurin dawowa ya ce, “A’a, akwai kuskure. Ni ne aka ba ni kula da bakin dangin ango. Ki kira manager na sama—”

Duty manager ɗin ta yanke masa magana. “Malam, an riga an gyara layin. Don Allah ku tsaya a wajen shingen sai a kira motocinku.”

Wannan “ku tsaya” da aka jefa masa a gaban masu gadi ya sare masa kafafuwa fiye da marin fuska. Amma bai tsaya ba. Ya kamo hannun Musa da ƙarfi. “Kai, kar ka motsa komai. Na ce VIP daga Accra—”

Musa ya zare hannunsa cikin ladabi mai sanyi. “Hajiya Aisha, trolley nawa kuke so a kawo?”

Aisha ba ta kalli Rabi’u ba. “Biyu. A taimaka wa Hajiya Binta da jakunkunanta. Bala, ka shigo cikin layi. Kada ka sake tsaya gefe.”

Direba Bala ya jujjuya motarsa daga matsayin kunyata zuwa bakin rumfar da ake sauke baki. Tayar ta yi ƙara a bakin kwarya yayin da yake gyara bakin motar. Hajiya Binta ta fito a hankali, amma yanzu akwai mutane uku suna taimaka mata. Daga can ƙofar gilashi, wata ɗiyar Alhaji ta ɗaura mayafi da kyau sannan ta taho da murmushin da ya yi latti; minti guda da ya gabata ba ta motsa ba.

Rabi’u ya yi yunƙurin ceto fuska. Ya ɗaga murya ga mai gadi. “A bude wa motar Accra hanya. Wannan tsohuwar motar ta riga ta ɓata layi.”

Mai gadin ya yi duban Aisha. A baya, duty manager ta ɗaga hannu kaɗan, isharar aiki kawai. Mai gadin ya mayar da shingen sarka zuwa inda yake, ya rufe gefen da Rabi’u ke son buɗewa. “Sai an ba da izini daga booking holder,” ya ce.

Kalmar ta kara kwace wa Rabi’u numfashi. Booking holder. A gaban dangi, a gaban ma’aikata, a gaban direbobi. Kowa ya ji wa ake nufi.

Aisha ta kai Hajiya Binta zuwa ƙofar. A nan ta tsaya na ɗan lokaci a bakin ɗan sararin ƙofa, inda mutane kan yi jinkiri idan ba su tabbatar da matsayinsu ba. Hajiya Binta ta taɓa hannunta sau ɗaya, ba cikin taushin neman gafara ba, sai kamar wadda ta gane wa ya kamata a bi. “Ki karɓi sauran mutanena ma. Kada a sake tsayawa a hanya.”

“Za a karɓe su,” Aisha ta ce.

Ta juya tun kafin kofar ta rufe, saboda sabuwar matsala ta shigo da sauri. Motar da ke ɗauke da kanwar Hajiya Binta da wani malam daga Zinder ta iso, a daidai lokacin da doguwar SUV baƙar fata ta kuma bayyana daga gefen hanya—bakon Rabi’u daga Accra kenan. Layin sauke baki ya rage guda ɗaya kacal a bude. Idan aka ba ɗaya, ɗaya sai an jinkirta shi bayan zagaye na waje, inda cunkoso da masu tsaron hanya ke tarawa. Kowa ya gane haka lokaci guda; har direbobin suka rage gudu suna jiran wanda za a kira.

Rabi’u ya kusan gudu zuwa bakin hanya. “Wannan ta Accra ta fara! Ku buɗe! Wannan ne ya fi muhimmanci!”

Yanzu murya tasa ta yi sautin roƙo mai ɓoye cikin umarni. Ya kamo kofar SUV ɗin tun kafin ta tsaya sosai, yana ƙoƙarin nuna wa kowa cewa har yanzu shi ne maigida. Amma babu wanda ya bishi. Mai gadi ya tsaya a shingen sarka. Musa ya tsaya da trolley. Duty manager ta tsaya gefe tana jiran magana guda daya kawai.

Aisha ta zaro katin layin karɓa daga jakar ta. Ba sabon katin ban mamaki ba ne; ƙaramin katin roba ne mai launin toka da jan rubutu, wanda tun da farko shi ne aka kwace mata amfani da shi. Ta miƙa wa mai gadi ba tare da rawar hannu ba. “A buɗe ciki ga motar Zinder. A saka SUV ɗin can a holding lane na waje. Kada ta shigo nan sai na kira.”

Rabi’u ya juya gare ta, fuskarsa ta yi sanyi kamar an wanke ta da toka. “Aisha, ki kula. Waɗannan baƙi na—”

Ta katse shi da aiki, ba da magana ba. Ta yi wa Bala alamar ya matsa ya ba motar Zinder sarari. Ta yi wa Musa alamar trolleys biyu su nufi motar da ke ɗauke da dangin Hajiya Binta. Sannan ta dubi duty manager. “Bayan wannan, a tsaida duk wata mota da ba ta cikin jerin da na tura. Kowa ya jira a waje.”

“An ji,” duty manager ta ce.

Wani matashi a kofar SUV daga Accra ya fito rabin jiki ya fara tambaya cikin ɗaga kai, amma direbansa ya tsaya cak da ya ga mai gadi bai daga sarka ba. Wannan tsayuwar ita ce rauni a fili: tsadar motar, kyallen alfarma, gaggawar shigowa—duk sun tsaya a wajen hanya kamar an makale su da ido. Rabi’u ya yi ƙoƙarin yi wa mai gadi tsawa. “Na ce bude!”

Mai gadin bai ko dube shi ba. Ya karɓi katin daga hannun Aisha, ya saka shi cikin ƙaramin na’urar gefen sandar. Wata ƙaramar fitila ta canja daga ja zuwa kore.

Motar Zinder ta shiga daidai cikin rumfar sauke baki. An buɗe mata ƙofofi biyu lokaci guda. Malamin da ke ciki ya fito yana gyara rawaninsa, kanwar Hajiya Binta kuma ta sauko tare da wata tsohuwar jaka mai ɗaure da zare. Musa da yaronsa sun riga sun karɓa. Aisha ta matsa gefe kaɗan, ta gyara musu hanya, ta koma ga mai gadi ba tare da kallon SUV ɗin waje ba.

“A rufe bayan wannan.”

Mai gadin ya ja sarkar da ta dan yi ƙaran ƙarfe a kasa, sannan ya sake ɗagata ga motar da Aisha ta nuna. Da ta wuce, ya saukar da ita a kan gibin layin ɗaukar fasinja. SUV ɗin Rabi’u ta tsaya a waje, hancinta kusan taba sarƙar amma ba ta wuce ba. Aisha ta ɗaga yatsa guda zuwa ga gibin layin.

“A bar wannan a kulle.”

Mai gadi ya saki makullin ƙarfen. Sarkar ta tashi ga motar Aisha da ke dawowa cikin layin ɗaukar baki, ta bar ta wuce, sannan ta koma ta rataye a gaban ɓangaren Rabi’u, a rufe.