An mayar da kujerarta sama

“Ke can,” mai duba ƙofa ya faɗa yana miƙa hannu ya tare Aisha daga babbar kofar shigar ’yan mallaka. Ya nuna ƙaramin hanya ta gefe, inda aka ajiye kujerun roba kusa da wata teburi mai cunkushe da kwalaben ruwa, takardun rajista, da akwatin abinci da aka bari ya huce. “An sa sunanki a masu jira.”

Aisha ta tsaya da katinta a hannu, gefensa ya yi tsage-tsage daga yawan shiga ofisoshi da sito a Kano. Ta zo a yau ne da rigar atamfa mai tsabta amma gwiwowinta suna ɗauke da nauyin safiyar da ta fara tun bayan sallar asuba. A can cikin babban zauren trade, ta hango Sadiya da wasu mata ’yan kasuwa daga Dawanau sun riga sun gani. Hatta Malam Bako, dattijon da ke kula da sasanci a ƙungiyar, ya ɗago kai. Wulakanci ne kai tsaye. An ce Yusuf ne ya kawo ta a gefen masu shi; yanzu kuma ana tura ta zuwa gefen masu jira kamar mai ɗaukar file.

Rabi ta fito daga bayan teburin rajista kamar ita ce ta mallaki dakin. Fuskarta tana ɗauke da murmushin da ba ya taɓa ido. Ta karɓe katin Aisha daga hannun mai gadi ba tare da tambaya ba, ta duba, sai ta cire igiyar wuya mai rubutun baƙo da aka yi mata da safe. “Ba nan ba ne matakinki,” in ji ta da ƙarfi sosai har waɗanda ke kusa suka ji. “Ki zauna a can. Idan ana buƙatar masu taimako za a kira ki.”

Aisha ba ta nemi tausayi ba. Ta karɓi igiyar daga hannun Rabi a hankali, ta nade ta, ta ajiye ta a kan akwatin abincin da ya huce. Sannan ta ja wata kujerar roba daga jikin bango, ba ta zauna a cikin layin masu jira ba. Ta ɗora kujerar kusa da hanyar hawa bene, inda duk mai shiga sama zai ratsa gabanta. “To,” ta ce, murya ƙasa-ƙasa amma a sarari, “zan jira inda kowa zai rika ganina.”

Murmushin Rabi ya ɗan yi rauni na sakan ɗaya. Amma ta wuce da sauri, ta daga hannu tana umartar ma’aikata. Cikin mintoci kaɗan, an yi wa Aisha karin ƙasƙanci da hannu-hannu: an kwashe farantin suna daga kujerar da aka tanadar a layin masu gabatarwa, an goge alamar sunanta daga jerin da ke kan counter, an mayar da jakar takardun da ta kawo mata zuwa ƙaramin shelf kamar kayan kai-da-kawo. Duk wanda ya zo yana tambayar inda zai kai takarda, Rabi na cewa, “Ba ita ke ba da umarni ba. Ku zo gare ni.”

Aisha ta ci gaba da kallon yadda ake satar wajen da ta yi aiki domin ya kasance. Watanni uku tana bi tsakanin kasuwa, sito, da ofis, tana haɗa ’yan kasuwa mata domin wannan rana. Ta san jerin mahalarta da sunayen masu ba da kuɗi fiye da kowa a dakin. Amma yanzu ana ba ta aikin ɗauko ruwa. Wata yarinya ma’aikaciya ta miƙa mata leda cike da kwalabe. Aisha ta ɗauki leda ta ɗora a kan teburin rajista, ba tare da ta rarraba ba. “Ban zo nan a matsayin mai ɗauko ruwa ba,” ta ce. Yarinyar ta ja baya.

Rabi ta ji. Ta juya da sauri. “Aisha, kar ki kawo mana matsala a gaban baƙi. An san matsayin kowa.”

“Eh,” Aisha ta ce, idanunta kan bangon da ke da allo mai nuna matsayi da jerin masu hawa sama zuwa zauren VIP. “A yau za a san shi sarai.”

Kalmar ta sa kusa-kusan dakin ya yi ƙanƙanta. Sadiya ta matsa daga cikin taron ta zo kusa, kamar mai sayen abu amma kunnuwanta a kan su. Malam Bako kuma ya gyara zama, sandarsa a tsakanin gwiwoyi, yana kallo ba tare da tsoma baki ba. A irin wannan rana, idon dattijo ya fi surutun taro nauyi.

An katse haske na ɗan lokaci; janareta ya ɗauki amo daga bayan ginin, fitilu suka yi rawa suka daidaita. A wannan hargitsin ne aka ji motsin ƙasa da bene: Yusuf ya iso daga taron manyan masu ba da jari. Ba ya hanzari, amma kowa ya buɗe masa hanya saboda haka aka saba. Dogo ne, sanye da babbar riga mai launin toka, wayarsa a hannun hagu. Lokacin da idanunsa suka sauka kan kujerar robar da Aisha ta jawo kusa da hanyar hawa, sai ya tsaya.

Rabi ta yi saurin karɓar yanayin kafin ya tambaya. “An samu ɗan gyara ne kawai. Na saka ta a masu jira saboda tsarin yau—”

Yusuf bai kalle ta ba. Ya miƙa hannu ga Aisha. “Taso.”

Wannan kalma ɗaya ta sa mutane huɗu a gaban matattakalar suka janye ba tare da an ce musu komai ba. Aisha ta miƙe. Jikinta ya yi nauyi daga tsayin daka, amma fuskarta ba ta canza ba. Ta ba da hannunta. Yusuf ya karɓa a fili, ba a ɓoye ba, sannan ya juya zuwa matattakalar tsakanin bene na farko da na biyu, wurin da hanya ke takaita har sai mutum ɗaya ne zai wuce.

Rabi ta riga ta taka mataki biyu sama, tana nuna wa wasu baƙi hanya zuwa dakin VIP. Ta yi tsammanin za ta ci gaba kamar kullum. Yusuf ya tsaya daidai a ƙasan landing ɗin, hannunsa har yanzu yana riƙe da na Aisha. “Koma baya,” ya ce.

Rabi ta tsaya cak. “Me?”

“Ta fara hawa.” Muryarsa ba ta tashi ba, amma ta katse duk motsi a wurin. “Ki sauko daga hanyar.”

Wurin ya zama matsi na gaske. Baƙi biyu daga Zinder sun tsaya da fayiloli a hannu. Wani ma’aikacin daukar hoto ya danne kyamara a kirjinsa. Malam Bako ya taso daga kujerarsa a kasa, ba da sauri ba, ya tsaya yana kallon landing ɗin daga ƙarƙashin tabarau. Rabi ta so ta ci gaba sama domin ta tilasta masa ya sake magana. Amma Yusuf bai matsa ba, Aisha kuma ta tsaya a gefe ɗaya jikinta kusa da bangon sanyi, tana jira a wurin da kowa ke gani.

“Sai an gama tsara suna a allo,” Rabi ta ce. “Ba za a karya doka don—”

Yusuf ya ɗaga hannun da bai riƙe na Aisha ba, ya nuna matakin da Rabi ta toshe. “Na ce ki sauko.”

Rabi ta tsaya a nan, ƙafarta ɗaya sama, ɗaya ƙasa, kamar an rataye ta tsakanin tsohon matsayi da sabon hukunci. A ƙarshe ta ja numfashi da ƙarfi, ta ja mayafinta, ta sauko mataki ɗaya, sai wani. Ba ta iya wucewa gefe ba har sai ta manne da handrail. Aisha ta taka mataki na farko, sannan na biyu, ta wuce ta kusa da ita. Rabi ce ta ba da hanya da jikinta. Yusuf ya bi bayan Aisha. Baƙin da ke bayansu suka jira. Tsarin ya sauya a ido.

Da suka isa landing, Aisha ta ga bangon da ake manna allon matsayi. Har yanzu sunanta yana ƙasa da layin Rabi: “Rabi Musa — Coordinator, Owner Table Access.” A ƙasa da shi kuma: “Aisha Sani — Support Desk.” Tsohon rubutu ne, mai zalunci saboda a yanzu bayan abin da aka gani, allon ne kaɗai bai yarda ba.

Rabi ta dawo daga ƙasa cikin hanzari, numfashinta ya ɗan tashi. Ta tsaya a jikin allon kamar garkuwa. “Abin da ya faru a hanya ba ya canza rajista,” ta ce ga ma’aikacin allo, wanda ya riga ya ɗora yatsa kan pins ɗin takarda. “Babu wanda zai motsa komai sai da izinin kwamitin.”

A wannan karon, ta jingina kalmarta da doka domin ta maido da iko. Masu kasuwa da suka fito daga zauren sama suka tsaya a landing ɗin saboda babu yadda za su ketare ba tare da sun ji ba. Sadiya ta iso a kasa tana kallo daga tsakanin handrail. Malam Bako ya taka matakai biyu, ya tsaya inda zai iya karanta allon. Jikinsa shiru ne, amma tsayuwarsa ta sa wannan ya daina zama gardama ta ma’aikata kawai.

Yusuf ya kalli allon, sannan ya kalli Aisha. “Ki faɗa.”

A karo na farko, Aisha ta matsa gaba. Ba ta kalli Rabi ba. Ta kalli ma’aikacin allon. “Ka cire ni daga Support Desk. Ka mayar da ni a Owner Table Access.”

Rabi ta yi dariyar raini mai bushewa. “Da wane suna? Da wane hujja? Wannan wurin ba wajen soyayya ba ne.”

Aisha ta juya mata kai tsaye yanzu. “Da sunan da kika taɓa ɓoyewa tun safe.” Ta ɗaga hannunta, ta zare ƙaramin jakar fayil daga karkashin hamatarta, wadda ta shaƙe tun lokacin da aka tura ta gefe. Ta ciro takarda guda ɗaya mai kauri, ɗauke da sa hannun shareholding na sabon rumbun logistics da aka bude mako biyu da suka wuce. A ƙasan shafin, sunayen biyu ne: Yusuf Lawal da Aisha Sani. “Ni ba baƙuwa ba ce a teburin nan. Ni ce mai rabo a ɓangaren da kuka kawo kuɗin shiga yau.”

Rabi ta miƙa hannu kamar za ta ƙwace takardar. Aisha ta ja ta baya, ta ba Yusuf. Shi kuma bai riƙe ta a kansa ba; ya miƙa ta kai tsaye ga Malam Bako. Wannan shi ne abin da ya fi karya gwiwar Rabi, domin dattijo ne ya karɓi hujjar, ba masoyi mai son kare mace ba. Malam Bako ya kalli sa hannun, ya duba Aisha, ya duba Yusuf, sannan ya mayar da takardar ga ma’aikacin allon.

“Abin da rubutu ya nuna ke nan,” ya ce a taƙaice.

Rabi ta yi saurin lalubo wata mafita. “Ko da haka, jerin yau ya riga ya fita. A can na fi ta matsayi. Idan kuka canza yanzu, kujeru, shiga, komai zai rikice.”

Yusuf ya juya zuwa ma’aikacin allon. “Ka gyara. Ka ɗaga sunanta sama da nata. Kuma ka sauya cards ɗin kujeru a sama yanzu.”

Wannan shi ne bugun da ya sauka a zahiri. Ma’aikacin allon ya janye pin ɗin da ke rike da takardar Aisha a ƙasa. Ƙaramar ƙarar ƙarfe ta fita daga bango. Ya cire layin “Support Desk,” ya tsaga takardar daga cikin filastik, ya rubuta da alƙalami mai kauri: “Aisha Sani — Owner Table Access.” Sannan, a gaban kowa, ya ɗaga sabon layin ya manna shi sama da na Rabi. Sunan Rabi ya zame ƙasa da shi, a layi na gaba. Ba magana ba ce; canjin matsayi ne da za a iya karantawa.

Rabi ta miƙa hannu zuwa allon cikin firgici. “A’a, ba haka ake yi ba—”

“Ki janye hannunki daga allon,” Aisha ta ce.

Muryarta ba ta da ƙarfi, amma ta tsaya daidai tsakanin Rabi da bangon. A karo na farko tun safe, ba wani ne ya yi mata magana a madadinta ba. Ita ce ta sanya iyaka. Rabi ta tsaya da hannunta a sama na sakan guda, kamar ta manta inda za ta ajiye shi, sannan ta sauke shi a hankali. Fuskarta ta yi ja da baƙi a lokaci guda.

A sama a zauren VIP, ana ganin teburin manyan baƙi daga landing ɗin. Yusuf ya ɗauko katin zama biyu daga aljihun ma’aikacin shigarwa. A kan ɗaya an rubuta “Rabi Musa.” A kan ɗaya kuma, tsohon wanda aka yi wa canji cikin sauri, “Aisha Sani.” Ya karɓe su duka, ya miƙa wanda ke da sunan Aisha gare ta. “Ki shiga da wannan.”

Aisha ta karɓa. Sannan ta miƙa hannunta zuwa katin na biyu da yake hannun Yusuf. “A ba ni.”

Ya ba ta. Ta taka zuwa ƙasan table rail da ke bakin zauren sama, inda ake jera place cards. Ta ɗauki na Rabi daga wurin da aka ajiye a gefen shugaban sashen, ta zame shi zuwa kujerar gaba ɗaya a baya, kusa da layin masu gudanarwa. Sai ta ɗora katin Aisha a wurin da aka vacanta, a saman layin da kowa ke gani kafin zama. Motsin ya kasance karami, amma azabarsa ta yi girma: an sauya fifiko a wajen zama, ba a baki kawai ba.

Rabi ta motsa kamar za ta kawo gardama ta ƙarshe. “Wannan raini ne—”

Aisha ta juya. “Raini shi ne ki sa ni a gefen masu jira da safe alhali kin san ni ce a rubuce. Yanzu kowa ya karanta inda nake.”

Ta ɗauki katinta ta rataya a wuyanta da kanta, ba wanda ya yi mata ba. Sai ta shiga ta ketare threshold ɗin zuwa teburin masu shi kafin kowa daga baya. Yusuf ya tsaya ya ba ta hanya, amma bai rufe aikin ba. Ita ce ta shiga ta zauna, ta ajiye fayilinta a gefen kofin ruwa, ta daidaita place card ɗinta da yatsunta.

A landing ɗin, ma’aikacin allon ya matsa takardun ya daidaita pins ɗin su. A bango kusa da matattakala, allon matsayi ya tsaya cif: “Aisha Sani — Owner Table Access” a sama, “Rabi Musa” a ƙasa, lambobin jerin sun kafe bayan an sake yanke hanyar.