Su ne suka roki a barsu su shiga

“Ke, ke, ba nan ba,” in ji Usman ɗan ofishin ƙofa yana miƙa hannu ya tare Aisha a gefen layin saukar baƙi, alhali yana daga igiyar ƙarfen hanya ya bar wasu mata uku cikin gyale masu walƙiya su wuce. Katinta mai rataye a wuya, tsoho ya lanƙwashe a gefe saboda yawan sawa, ya bugi kirjinta sau biyu. A bayan gilashin otel ɗin, hasken janareta yana rawa kan farin tayal, kuma motoci na ci gaba da juyowa zuwa bakin hanyar sauka kamar ruwa.

Aisha ta tsaya da ƙafarta ɗaya kan zanen fari na bakin hanya, ɗaya kan kwalta. A hannunta akwai takardar rasit rabin-naɗe, wadda ta riga ta buɗe ta naɗe sau da yawa tun safe saboda kuɗin ɗaukar motar Sule da kuɗin ƙaramin gyaran fulawa da aka yi mata alƙawari a dawo mata. Ita ce ta tsara jerin isowar manyan baƙi na daren gabatar da zumuncin iyalai da kuma taron masu trade daga Kano da Zinder. Ita ce ta haɗa ɗakuna, ta tsara motocin karɓa, ta gyara lokacin sallar magariba da shiga ba tare da hargitsi ba. Amma Usman bai dubi katin ba. Ya dubi bayanta, ya ce wa direban wata Prado, “Ku kawo su gaba. Wannan layin na VIP ne.”

“Ni ce na ware layin,” Aisha ta faɗa cikin laushi.

Kafin Usman ya amsa, Malam Rabi’u ya fito daga ƙarƙashin rufin bakin otel ɗin yana gyara hularsa. Farin babban rigarsa sabuwa ce, amma murya tasa ta zo da tsohon raini. “Aisha, ki tsaya can gefe. Ba lokacin nuna cewa kin san aiki ba ne. Iyaye suna isowa.”

Kalmar ta sare ne saboda akwai ido da yawa a wurin. Hajiya Salma tana fitowa daga cikin motar ɗan’uwanta, tana kama hannun wata ƙawarta. Wani dattijo daga ɓangaren su Aisha ya gyara gilashinsa ya kalli wannan katanga da aka yi mata a fili. A cikin irin wannan family aware relationship da ake ta ɓoye da mutunci tsawon watanni tsakanin Aisha da ɗan Hajiya Salma, tozarta ta a bakin hanya ba kawai aikin ba ne; fuskar gida ce ake murɗawa.

Malam Rabi’u ya ƙara yi mata mugun salo da aiki. Ya jawo ƙaramin allo na jerin baƙi daga kan madafa ya miƙa wa wani saurayi. “Cire sunanta daga karɓar baki. Ta je ciki ta tsaya kusa da lif idan ana buƙatar ƙarin hannu.” Ya juyo ya ce wa Aisha, “Wannan ba kasuwa ba ce. Ki san matsayinki.”

Wannan ne farkon dukan da ya fi zafi: ba korarta kaɗai aka yi ba, an mayar da ita gefe kamar mai ɗaukar roba, alhali har yanzu katinta na rataye a wuyanta yana nuna sunan kamfanin logistics da ta yi wa wannan taro dinkin bayan fage. Wani ma’aikacin otel ya zo da kujera ɗaya da aka tanada kusa da rumbun isowa domin mai kula da jerin baƙi. Usman ya ɗaga kujerar ya kai ta gaban Malam Rabi’u. “A nan za ku zauna, Mallam.”

Aisha ba ta yi gardama ba. Ta zare wayarta daga jakar hannu, ta duba saƙon banki na canjin kuɗi, sannan ta danna lambar Sule direba. “Ina kake?”

“Na kawo motar Alphard ɗin da aka ware wa Hajiya Salma. Amma an ce a jira a waje. Rabi’u ya ba da wajen ga baƙin Accra.”

Aisha ta ɗaga idanunta zuwa allo. Sunan Hajiya Salma da aka rubuta da alƙalami mai shuɗi a layin farko an goge shi da sauri, an ɗora sunan wani Alhaji Bashir a kai. Wannan ba kuskure ba ne. Cire suna ne a gaban ido. Hajiya Salma ta gani; hannunta ya tsaya a kan jakar ta. Dattijon ɓangaren Aisha ya dan matsa, amma saboda ana tsaye a bakin otel kuma ma’aikata na kallon wanda ya fi ƙarfi, babu wanda ya fara magana.

Aisha ta taka zuwa gefen ƙaramin teburin karɓa. “Usman, ba ni littafin ajiyar hanya.”

Ya yi dariyar da ba ta kai ido ba. “An karɓe miki aiki. Ki bari masu iko su yi.”

Sai allon wayarta ya haska. Sunan da ya bayyana ya sa idon Aisha ya yi sanyi maimakon ya yi zafi: Alhaji Musa Kurawa, mamallakin kamfanin da ya ɗauki aikin zirga-zirgar baƙin taron. Mutumin bai cika kira ba sai idan lamarin ya kai inda ya kamata a gyara cikin gaggawa.

Ta amsa. “Na’am, Alhaji.”

Muryarsa ta zo kai tsaye. “Ina bakin hanya. An gaya min an canja jerin baƙi ba tare da amincewa ba. Wane ne ke rike allocation yanzu?”

Aisha ta ɗaga kai ta kalli Malam Rabi’u, wanda ya ɗauki waya daga hannun wani ma’aikaci yana ba da umarni kamar shi ne ya mallaki komai. “Ni ce na tsara komai. Amma an matsar da ni.”

“Ba a matsar da mai sa hannu,” Alhaji Musa ya ce. “Bude min tablet ɗin check-in. Code ɗin ajiyar Hajiya Salma ki mayar da shi yanzu. Ni ina shigowa.”

Aisha ta miƙa hannu. “Tablet.”

Usman ya yi yunƙurin ja baya. Amma a daidai wannan lokacin ƙofar gilashi ta buɗe, manajan otel ɗin ya fito da sauri saboda ganin Alhaji Musa yana saukowa daga SUV ɗinsa. Idanun manajan suka sauka kan Aisha, sai kan Malam Rabi’u, sai kan tablet ɗin da ke hannun Usman. “A ba ta.”

Wannan ne motsin da ya canja dakin ba tare da hayaniya ba. Usman ya mika mata tablet ɗin da hannu mai rauni. Aisha ta shigar da lambar, ta buɗe shafin ajiya. A gaban kowa aka ga layin da aka riƙe wa Hajiya Salma a bakin sauka yana can, ba a goge ba, sai dai an karkatar da shi zuwa wani suna ta hanyar gyaran banza. Aisha ta taɓa allo sau biyu. Sunan Alhaji Bashir ya koma layi na uku. “Salma Yusuf – Arrival Priority” ya koma saman shafi. Ta juya allon ga manajan. “An mayar.”

Nan take wani ƙaramin ma’aikaci ya bar wajen da yake riƙe baƙin Accra, ya ruga zuwa motar Sule. Wani mai ɗaukar kaya ya ɗebo trolley ya nufi Hajiya Salma. Igiyar ƙarfen hanyar da aka ɗaga wa wasu ta sauko can, an buɗe wata hanya nan inda Aisha take. Ko ba wanda ya ce komai ba, motsin jiki ya riga ya fadi cewa ajiyar da aka sace ta koma hannun mai ita.

Malam Rabi’u ya yi dariyar takurewa. “Ai kuskuren rubutu ne. Ba sai an mayar da wannan abin drama ba a gaban iyaye.”

Aisha ta mayar da tablet ɗin ga ma’aikacin, amma ba ta matsa baya ba. “Kuskuren rubutu baya canja motar karɓa, baya cire kujera, baya goge suna sau biyu.”

Hajiya Salma ta daidaita gyalenta, ta tsaya a inda ma’aikata suka koma yi mata hidima. Idonta bai kan Aisha kai tsaye ba, amma abin da ta kasa ɓoyewa shi ne sabon auna mutum. Wannan ne ya fi ci wa Malam Rabi’u zafi.

Sai ya nemi ya ceto fuska ta hanyar dattawa. Ya matsa kusa da dattijon ɓangaren Aisha. “Baba, ku gaya mata ta rage tsalle. Mu gama taro lafiya. Ita yarinya ce mai aiki, amma a irin wannan wuri ana bin manya.”

Dattijon ya bude baki, amma Alhaji Musa ya riga ya iso ƙarƙashin rufin bakin hanya. Ya tsaya ba tare da sallama mai tsawo ba, ya dubi Aisha ya ce, “Wane ne ya ba da umarnin canjin allocation ba tare da sa hannuna ba?”

Malam Rabi’u ya yi saurin shiga gaba. “Ni ne nake kula da tarbar iyalai. Aisha tana da ƙoƙari, amma—”

“Ka na kula da tarba, ba ka na mallakar layin sauka ba,” Alhaji Musa ya katse shi. Ya miƙa hannunsa ga manajan otel. “Daga yanzu, duk pass na arrivals daga Aisha za ku karɓa. Duk wanda bai fito daga gare ta ba, ku riƙe.”

Wani ɗan sanyi ya bi bayin Aisha kamar ruwa mai sanyi. Wannan ba yabon baki ba ne; umarni ne da ya cire ƙarya daga hannun wanda ya saba jingina kansa ga sunan iyalai. Malam Rabi’u ya juya da sauri ya ce wa Usman, “Ka kawo motar Alhaji Bashir gaba yanzu.”

Usman bai motsa ba. Ya dubi Aisha. Ya sake duban manajan otel. Hannunsa ya sauka daga igiyar ƙarfe. A fili umarnin Malam Rabi’u ya rataye a iska ba tare da mai ɗauka ba. Wannan shiru mai ƙarfi ne; ba irin shiru na mamaki ba, irin na mutum da aka ji amma ba a bi ba.

Aisha ta karɓi ƙaramin fakitin pass daga kan teburin karɓa. Takardar filastik masu launin toka ne, kowanne da lambar hanya. Ta zaɓi biyu, ta rubuta da alƙalaminta: “Lane A – Salma Yusuf” da “Lane B – Dattawan Binta.” Sai ta miƙa wa Sule na farko. “Ka kawo Hajiya daga nan. Ku bi layi A.” Ta juya ga wani matashi da ya zo da mota daga Zinder, wanda tun dazu aka hana shi kusantowa saboda ba ya cikin manyan masu suna. “Kai kuma, ka tsaya a layi B. Dattawanmu za su sauka nan.”

Malam Rabi’u ya ji abin da ta yi kamar mari ne. “Wannan hanya ta cika! Ba za ki iya raba layi haka kawai ba.”

Aisha ta ɗauki littafin ajiyar hanya daga ƙarƙashin tablet ɗin, ta buɗe shafin da ke nuna sa hannun kamfanin logistics da na otel. “Zan iya.”

Sai ya nemi ya maido ikon da ya riga ya zube. Ya ɗaga murya ga masu tsaro. “Ku rufe ƙofar ciki. Ba wanda zai motsa sai na duba.”

Masu tsaron suka tsaya, amma ba su rufe komai ba. Manajan ya ce cikin sanyi, “A’a. A bi pass.”

Motoci uku suka iso kusan lokaci guda; fitilunsu suka yi layi a bakin hanya. A can ne Aisha ta ɗauki mulkin aiki gaba ɗaya. Ta nuna wa na farko da pass, ƙofar otel ta buɗe masa. Ta ɗaga hannu ga Sule, motar Alphard ta shigo ciki lafiya. Mai ɗaukar kaya ya buɗe ƙofa ga Hajiya Salma kafin ta ma zura ƙafarta waje. A lokaci guda, motar Alhaji Bashir da Malam Rabi’u ya tanada don ya nuna kansa ta tsaya a waje bayan sandar ƙarfe saboda babu pass, babu lane. Direbansa ya fito ya zo da gaggawa, “Ranka ya daɗe, a ba mu wuri mu shiga.”

Malam Rabi’u ya juya kamar zai ƙwace pass daga hannun Aisha. Ta matsa kaɗan, ba da tsoro ba, daidai gwargwado. “Kar a taɓa takardun hanya.”

Alhaji Bashir kansa ya fito daga bayan mota, yana goge zufa a goshinsa duk da sanyin AC da ya fito daga cikin motar. “Malam, me yake faruwa? An ce an tanadar min isowa ta musamman.”

Malam Rabi’u ya buɗe baki, amma babu abin da zai ce da zai buɗe sandar ƙarfe. Duk abin da ke ba da izini yanzu yana hannun Aisha: pass, littafin allocation, da idon ma’aikatan da suka riga suka canja gefen da suke gani a matsayin na gaske. Wannan ne lalacewar da ta fi muni—ba kawai an ƙi umarninsa ba, dole sai ya tsaya a gaban mutanen da ya takura yana neman a ba shi hanya.

Ya matso kusa, ya rage murya saboda dattawa suna kallo. “Aisha, ki ba su su shiga. Kada ki sa ni abin kunya.”

Ba ta yi masa wa’azi ba. Ba ta tuna masa da yadda ya cire mata suna ba. Ta ɗauki pass ɗaya ta duba agogo. “Lane C an rike shi domin motocin dattawan da ke kan hanya. Idan Alhaji Bashir zai jira minti bakwai, zai samu. Idan ba zai jira ba, a ajiye motarsa a parking na gefe.” Ta juya ga Usman. “Ka nuna musu parking na gefe.”

Usman ya yi saurin ɗaga igiyar ƙarfen zuwa ƙaramin hanyar ajiye motoci na gefe, ba babban layin sauka ba. Direban Alhaji Bashir ya kalli Malam Rabi’u kamar yana neman ceto, amma babu. Motar ta ja gefe a hankali. Wani ƙura mai haske ya tashi daga bakin tayar. Wannan juyawar ta isa ta sa waɗanda suke tsaye karkashin rufin su gyara matsayin jikinsu; wanda aka yi wa hanya ya karɓi haske, wanda ya yi wa kansa iko ya koma gefen inuwa.

Aisha ba ta tsaya ba. Ta ci gaba da kiran layi, tana ba da pass, tana karɓar baƙi, tana umartar ko wace ƙofa za a buɗe. Motocin da aka hana a baya suka samu shiga a kan sunaye da ta dawo da su. Wadanda Malam Rabi’u ya tara domin ya yi musu nuna kusanci suka tsaya suna jira ko su nemi izini. Kowane buɗewar ƙofa a ƙarƙashin ikon Aisha yana ƙara nutsar da shi. Wani ma’aikaci ma ya zo da kujera ya sa kusa da teburin karɓa, amma ba domin shi ba; ya sa ta kusa da Aisha domin ta samu wajen sa hannu.

Malam Rabi’u ya yi yunƙurin ƙarshe. Ya sa hannu kan hannun contract folio da manajan ya kawo domin a tabbatar da canjin allocation na dare. “Wannan sai mu shiga ciki mu duba.”

Aisha ta ɗora yatsunta kan gefen folio ɗin, ta ja shi a hankali daga ƙarƙashin hannunsa. “A nan za a gyara.” Ta buɗe shafin da layin iko yake a bayyane: “Arrival Route Authority: Malam Rabi’u, family liaison.” Ta zaro alƙalami, ta ja layi ɗaya tsaf a kan sunansa, ba zube ba, ba firgici ba. A ƙasa ta rubuta: “Arrival Route Authority: Aisha Binta, operations signatory.” Ta sa hannu, ta tura folio ɗin a kan teburin kwantiragin zuwa gaban manajan, takardar ta yi busasshen sautin gogayya kamar takardar da aka naɗe aka sake buɗewa sau da yawa.