Layin ya warware domina

“Ki tsaya can gefe, ba nan ba.” Hannun mai usher ɗin ya zo kai tsaye kan gwiwar Aisha, ya ja ta daga bakin shimfiɗar ja zuwa wajen tayal ɗin da aka jika da ruwan wanke farfajiyar. A fili. A tsakiyar zoben shiga. Muryoyin mata a ƙarƙashin alfarwa suka yi sanyi na ɗan lokaci, sannan suka koma raɗaɗi.

Aisha ta tsaya cak, kafadunta a matse cikin atamfar da ta riga ta yi layin gajiya tun safe. A hannunta akwai ƙaramar jaka, gefenta ɗaya na ɗauke da tsohon tabon alkalami, kuma a cikin tafin hannunta an murɗe takardar sayen kayan shayi da ta ninka ta buɗe sau da yawa yau saboda kuɗin da ta fito da su ba wasa ba ne. Ita ce ta kai kayan turaren ɗaki da akwatunan dabino da mahaifiyarta ta ce, “Ko da ba su sonki, kada ki bari su ce gidanmu bai san kunya ba.”

Sai ga Ramlatu ta iso daga gefen motoci kamar ta saba da wurin. Riga mai duwatsu, mayafi mai haske, murmushi irin na mutum mai aron iko. Mai usher ɗin nan ɗaya ya saki gwiwar Aisha, ya miƙe da sauri ya ɗaga igiyar layi, ya buɗe mata cikin layin ciki da ke kaiwa kai tsaye zuwa matattakalar shiga babban zaure. Wata yarinya daga ɓangaren amarya ta karɓi wayar Ramlatu, wata kuma ta gyara mayafinta, kamar an yi mata tanadi tun jiya.

“Ai ita ba a cikin masu wucewa nan ba,” in ji Ramlatu ba tare da ta kalli Aisha gaba ɗaya ba. Ta yi maganar ne ga mai usher, amma a isar da ta isa kunnen uwar ango dake zaune kusa da matashin kujera, da kunnen ƴan uwanta, da maza masu safar shadda a bakin ƙofa. “A zauna da kowa a inda ya dace.”

Wannan shi ne raunin da ya fi ci wa Aisha. Ba wai an hanata wucewa ba kawai, a’a, an ba wulakancin sunan ƙa’ida. Idan ta yi gardama, za a ce rashin tarbiyya. Idan ta yi shiru, za a karanta shiru a matsayin yarda. Ta ɗago idanunta zuwa wajen da uwar ango take. Matar ta yi kamar tana gyara zoben hannunta. Babu taimako daga can.

Sai Aisha ta yi abin da Ramlatu ba ta zata ba. Ba ta roƙa ba, ba ta ce komai ba. Ta koma mataki biyu baya daga inda aka tura ta, ta tsaya daidai a bakin kofar ƙaramin hanyar sauka daga barandar zaure, wurin da duk mai shigowa sai ya ganta. Ta ajiye jakarta a gabanta, ba kamar baƙuwa mai kori ba, sai kamar mai jiran a tantance wanda ya isa ya ce ta matsa. Doorframe ɗin ya kama ta a tsakiyar jiki; ta cika shi da nutsuwarta, idonta a sarari.

Raɗaɗin ya ƙaru. “Ita ce Aisha ɗin nan?” “Wadda aka ce…” “To amma ai…” Wata ƙanwarta ta zo kusa, ta taɓa hannunta da yatsa ɗaya tana so ta janye ta. Aisha ta cire hannun a hankali. “Ki bar ni.”

Generator a baya yana kakkarfar amo, fitilun zaure suna ɗan jijjiga. Daga wajen masallaci da ke ƙetaren titi, muryar liman ta riga ta lafa; magariba ta wuce, bikin ya shiga lokacin da idanu suke ƙara kaifi. Mansur bai fito ba tukuna, amma mutanensa suna ciki. Wannan ya sa komai ya yi muni. Ba taron banza ba ne. Kowa yana karanta wanda ake ɗauka a matsayin na ciki.

Ramlatu ta ji zafin tsayuwar nan. Ta juyo gaba ɗaya yanzu, murmushinta ya danne. “Aisha, ki yi hankali. Nan wurin na masu gida ne.”

Aisha ta kalleta kai tsaye karon farko. “To ki kira mai gidan ya faɗa.”

Kalmar ta fita a sanyi, amma ta yanka. Wani saurayi mai aikin karɓar baƙi ya ɗauko katin zama daga kan teburi mai ƙafafun ƙarfe, ya leƙa sunaye kamar zai nemo hujja. Ramlatu ta miƙa masa hannu da sauri, ta karɓe katin, ta danna shi a ƙirjinta. “Ba sai an rikita zirga-zirga ba. Ku shigar da mutane. Ita ta san inda za ta zauna.”

Sai mai usher ɗin ya sake matsawa gabanta. “Hajiya, don Allah, ku biyo ta can. Akwai wuri na mata.”

“Hajiya?” Ramlatu ta maimaita da ɗan dariyar raini. “A yau ma har hajiya?”

Wannan karon wasu suka yi dariyar da ba su shirya ba. Dariyar ta tsaya da sauri, amma ta riga ta bayyana inda iska take. Aisha ta ji kunyar ta zo mata kamar zafi a wuya. Duk kuɗin da ta kashe, duk kwanakin da ta ɗauka tana kare mutuncin Mansur a gaban danginta, duk tsawon watannin family aware relationship ɗin da aka yi a ɓoye da rabin yarda—duk an kawo shi nan, an mai da shi matsalar layi.

Sai aka ji motsin mutane daga ciki. Ba ihu ba, ba shela ba. Wata irin sarari ce ta fara buɗewa daga saman matattakalar, irin lokacin da wani da ake jira ya taso. Mai kula da shirye-shiryen wajen, tsohuwar mace mai ɗan kaurin jiki da ɗankwali fari, ta fito da sauri, tana biye da wani dogon mutum cikin farar shadda mai laushin tsada. Mansur.

Ya yi tafiya kamar bai ji komai ba tukuna, amma idanunsa sun fara karanta wurin tun daga igiyar layi, zuwa Ramlatu dake cikin layin ciki, zuwa Aisha a bakin kofar hanya, jikinta a tsaye kamar an dasa ta. Mai kula da wajen ta ɗaga hannu zuwa Ramlatu kai tsaye saboda ta ga kayan jikinta da yadda ake mata hidima. “Ki zo nan, a raka ki—”

Sai Mansur ya tsaya. Ba ya kusan mutane, amma tsayuwar tasa ta yi aikin da ihu bai yi ba. Ya juya rabin jikinsa daga layin ciki, ya miƙa tafin hannunsa zuwa inda Aisha take. Ba da yatsa ba. Cikakken hannu, buɗe, a fili. “A kawo min ita.”

Mai kula da wajen ta rikice tsakani. Ta ɗan yi gaba zuwa Ramlatu, sai ta tsaya, idonta ya koma kan Mansur. Aisha ta ga yadda jikin matar ya sauya alkibla gaba ɗaya; kafadarta ta yanke daga Ramlatu, ƙafafunta suka nufi Aisha. Ta ratsa ta gefen Ramlatu, har mayafin Ramlatu ya ɗan gogeta. Ta isa gaban Aisha, ta dan sunkuyar da kai. “Zo, Aisha.”

Wannan ne farkon tsagewar ɗakin. Ba a yi mata bayani ba; an buɗe mata hanya. Mutane a gefen shimfiɗa suka janye sawunsu inci-insi. Wani saurayi ya ɗaga igiyar layi daga inda take a gaban Ramlatu ya mayar da ita gefe domin Aisha ta shige. Ramlatu ta yi saurin kama igiyar.

“Tsaya.” Muryarta ta fito da ƙarfi fiye da yadda ta nufa. Idanun da ke kewaye suka dawo kanta kamar ƙudan zuma ga zaki. “Ba haka tsarin yake ba. Kafin a shigar da ita cikin layin ciki, a faɗa mana matsayinta. Don ba kowa ke tsallake mutane ba.”

Wannan shi ne abin da ta yi kuskure. Da ta bari motsin ya wuce, watakila za a ce rikicewa ce. Amma ta daure a bude, ta tilasta a saka suna a kan iko.

Mansur ya sauko matakai biyu. Ya tsaya a tsakiyar budaddiyar farfajiyar, tsakanin ƙofar zaure da igiyar layi, inda duk wanda ke ƙarƙashin alfarwa, a bakin motoci, ko kusa da uwar ango zai iya gani. “Saki igiyar.”

Ramlatu ta yi dariyar da bakinta kawai. “Mansur, ina kare mutuncin gida ne. Mutane suna kallo.”

“Na sani.” Ya sauko mataki na uku. “Saboda suna kallo ne nake son ki saki igiyar.”

Ta matsa ƙafarta cikin layin ciki, kamar wanda yake kafa hujja da jiki. “Tun yaushe baƙuwa za ta zo ta shiga inda mata na kusa suke? Ku duba yadda take tsaye tana neman a kira ta.”

Aisha ba ta motsa ba. Ba ta ma kalli Mansur ba. Ta kalli yatsun Ramlatu da suka manne kan igiyar, farcen da aka yi musu zane yana tsuke da ƙarfi. Idan Mansur ya yi maganar da ba ta kai ba, Ramlatu za ta ci nasara. Domin maganar ba ta isa ba a irin wannan wuri; wajibi ne a ga wanene ake buɗewa wa.

“Aisha.” Muryarsa ta sauka a kanta kamar hukunci, ba roƙo ba. “Zo nan.”

Kalmar ta taka kan zoben jama’a. Wata tsohuwa kusa da uwar ango ta daina jujjuya tasbaha. Wani ɗan uwan Mansur da ya daɗe yana raina Aisha ya ja ƙafarsa baya daga layin ciki ba tare da an ce masa ba. Mai kula da wajen ta sa hannu kan wuyan igiyar ta ƙwace ta daga yatsun Ramlatu cikin rawar aiki. Wannan ne visible damage na farko: hannun Ramlatu ya tsaya a iska babu abin riƙewa, kamar an fisge mata takardar izini a bainar ido.

Ramlatu ta yi ja da baya rabin inci, sannan ta yi wani yunƙuri na ƙarshe. “Idan haka ne, sai a tsaya a faɗa mana ko ita ce wace. Don kada a raina wasu.”

A wannan karon Aisha ce ta yi motsi. Ta ɗauki jakarta, ta taka daga bakin doorframe ɗin, ta bi layin da aka buɗe ba da sauri ba, ba da kunya ba. Ta iso inda Mansur yake, ta tsaya mataki ɗaya ƙasa da shi. Duk wulakancin da aka yi mata yana can a cikin jini, amma fuskarta ta yi sanyi sosai har ya fi zafi.

Mansur ya juyo ga mai karɓar baƙi. “Katin da ke hannunta, kawo.” Saurayin ya yi cilli-cilli da idanu zuwa Ramlatu, amma bai da mafaka yanzu. Ya matsa, ya zare farin katin daga ƙarƙashin hannunta. Rubutu a jikinsa bayyane ne: “Matar da za a raka tare da ango.” Babu sunan banza. Babu “idan.” Karatun da ke kai wa zauren sama da matattakalar musamman.

Wani shashasha ya ja numfashi da ƙarfi. Uwar ango ta ɗaga kai da sauri kamar katin ya buge ta a fuska. Ramlatu ta kai hannu kamar za ta ƙwace katin, sai Mansur ya karɓe shi kafin ta taɓa. Wannan ne na biyu: power inversion. Abin da ta yi amfani da shi wajen toshewa ya koma hujjar da ta kore ta.

Ya miƙa katin ga Aisha, ba ga mai kula da wajen ba, ba ga uwa ko ƙani ba. “Riƙe naki.”

Aisha ta karɓa. Tafin hannunta da ke ɗauke da tsohon tabon alkalami ya lulluɓe farin katin, takardar saye da ta murɗe ta matsa cikin jaka. Ta ɗaga kanta zuwa Ramlatu. “Kin ce a tsaya a faɗa. An faɗa.”

Ramlatu ta yi wani ƙaramin dariya mai tsami, ta duba wajen masu kallo don ta nemo wani kafada. Babu. Ko waɗanda suka yi mata gyaran mayafi ɗazu sun tsere gefe. Mai usher ɗin da ya fara ja Aisha ya sunkuya ya tattara igiyar layi gaba ɗaya daga inda Ramlatu ke tsaye ya maida ta wani gefen; sararin da ya bari ya nuna fili cewa layin ciki yanzu ba a fara shi daga inda Ramlatu ke ba. Wannan ne na uku: opponent destabilization. Ta tsaya a wani yanki da ya zama kamar kura ta tsaya cikin fitila, ba ciki ba, ba waje ba.

“Mai usher.” Muryar Mansur ta fito a sarari. “A raka Aisha ta hanyar ciki. Kafin kowa.”

“Kafin…” Ramlatu ta fara, amma kalmar ta makale.

“Kafin kowa,” in ji Aisha, a karon nan ba tare da ɗaga murya ba. Ta ɗan juya ga mai kula da wajen. “Ku yi aikinku.”

Aiki ya koma kamar an bugo sabon kararrawa. Ƴan matan da ke bakin zaure suka matsa daga tsakiya. Wani ya janye kujerar roba da aka bar a hanya. Mai kula da wajen ta zo gefen Aisha, amma ba ta taɓa ta ba sai da Aisha ta fara tafiya; irin girmamawar da ake yi wa wanda ba a ja, sai a raka. Mansur ya sauko gaba ɗaya ya tsaya rabin mataki a bayanta, ba ya gogayya da ita, amma yana cike gefen da zai kare. Duk wanda ya zo daga gaba sai ya karanta abin a jiki, ba a magana ba.

Ramlatu ta yi yunƙurin bin layin su, sai wani ƙane na gida ya miƙa hannu ba tare da kallonta ba. “A tsaya can ɗan lokaci.” Yana faɗin haka ne kamar aikin yau da kullum, amma fatar kunnenta ta yi ja. Wani katin zama biyu a hannun yarinya ya rikice; an cire ɗaya daga sama, an saka wani. Wani tsohon bawan gida ya nuna mata kujeru a wajen zagaye na biyu, ba hanyar matattakala ba. Abin ya fi duka cin mutunci saboda babu gardama a cikinsa; an riga an gama yanke.

Aisha ta taka zuwa ƙasan matattakalar musamman. A can ne aka saba tsayar da waɗanda za a kai ciki cikin jerin fifiko. Da farko Ramlatu ta tsaya a wannan wurin kamar mai mallaka. Yanzu mai usher ɗin ya ɗan sunkuya, ya nuna Aisha ta fara. Ta ɗora ƙafarta ta farko. Duk idanu suna kanta. Ta ji zafin wannan kallon, amma ba kamar ɗazu ba; yanzu kallon yana bin sahun da aka shimfiɗa mata.

Mansur ya zo kusa isasshe ta ji ƙamshin turarensa mai laushi. Bai ce “ki yi haƙuri” ba. Bai ɓoye a bayan wata tattausar magana ba. “Daga yau,” ya faɗa da muryar da ta isa kunnen wadanda ke kusa, “ba wanda zai sake tsayar da ke a ƙofa.”

Aisha ta juya rabin kai kaɗan. “Sai a nuna.”

Ta ci gaba da hawa.

A saman matattakalar akwai ƙaramar hanyar shiga zuwa babban zauren mata, wuri mai ɗan tsukewa kafin ya faɗaɗa ciki. A nan ne ake kara gane wanda ake buɗewa wa da wanda ake murɗawa gefe. Mutanen da ke rike da trays na lemo da ruwa suka manne da bango da kansu. Wata yarinya mai usher, wadda tun da farko rigar hannunta ta taɓa jikin Aisha tana tureta, yanzu ta hango su ta sauri janye hannunta daga faɗaɗa hanyar. Hannun rigarta ya ja a iska da farko, launin shunayya ya sake ba da sarari a gabanta. Aisha ta riƙe katin a hannu, ta wuce cikin wannan sararin da jikunan mutane suka bari a gabanta, sannan ta taka cikin hanyar saukar ba tare da ta waiwaya ba.