Tsarin bai motsa sai da ni ba

Karfen ƙofar bay ɗin karɓa ya buga da ƙarfi, keken kaya biyu suka makale baki da baki, sai Mansur ya ɗaga hannu ya ce, “Ba ke za ki taɓa tashar ba, Rabi. Ki tsaya gefe.” Ya cire mata kujera a gaban na’urar saki, ya zauna da kansa, lanyard ɗin katinsa yana rataye a wuyansa kamar sabon sarauta, alhali layin pallets ya cika har bakin ƙofa. Rabi ta tsaya da kafadu a matse cikin rigar shift ɗinta mai layin gajiya, akwatin abincin rana ya yi sanyi a saman crate kusa da ita. Motar ɗaukar kaya daga kasuwar Dawanau na ta busa wuta a waje, guard ɗin kofa yana juyawa tsakanin takardu da ihu.

Mansur ya danna maballin da bai dace ba. Ƙofar gefen hagu ta buɗe maimakon ta tsakiya. Wani pallet na buhunan wake da ya kamata ya shiga duba ya karkata zuwa layin fita. Bala, direban ƙaramin forklift, ya riga ya ɗaga hannu zuwa Rabi kamar tsohuwar al’ada. “Hajiya, ta wace hanya?” Mansur ya tsawata masa ba tare da ya ma kalli allon ba. “Ka bi abin da na ce maka. Kada ku saba mini.” Bala ya tsaya tsakanin layuka biyu kamar mutum da aka sa a tsakiyar rijiya.

Rabi ba ta yi musu huduba ba. Ta matsa ta zare tsohon allon rubutu daga gefen crate, ta rubuta lambobin pallets uku cikin sauri, ta ɗaga shi zuwa guard ɗin da ke rikice. “Ka rufe layin fita. Ka bar shigar dubawa kawai. Idan aka sake motsa wannan na wake, zai fasa jerin nauyi.” Guard ɗin ya dubi Mansur, ya dubi allon, ya ga buhun sama yana ta zamewa. Ya yi abin da Rabi ta ce. Wannan shi ne ƙaramin tsagewar farko a ikon da Mansur ya sato.

Mansur ya ji, ya murɗe baki. “Ke wa kika ba umarni?” Ya miƙa hannu ya janye allon daga guard ɗin, amma a lokacin keken baya ya tsaya cak saboda an toshe masa hanya da pallet ɗin da aka karkatar. Karfen ya yi ƙara mai tsami. Wani ma’aikaci ya yi tsalle baya kafin buhun roba ya zube masa a kafa. Fuskokin da ke kusa da tashar suka juya zuwa Rabi ba saboda tausayi ba, sai don su san wace murya ce za ta ceci rana.

“Takardun nan ba su da hatimi na fita,” Rabi ta faɗa a taƙaice, tana kallon pallet ɗin da ke tangal-tangal. “Na gaya maka tun safe.” Mansur ya yi dariyar raini kamar yana yi wa yara magana. “Ni ne supervisor. Ki koyi tsayawa inda aka sa ki.” Ya ɗauki jakar takardu, ya ba Nasiru guard ɗin tsaro. “Buɗe musu.”

Nasiru ya juya takardun, ya hango layin da babu sa hannun mai karɓa. Ya dago kai. “Idan na buɗe yanzu, ni zan amsa.” Mansur ya yi masa tsawa ya matso har bakin mashin ɗin karɓa. A daidai lokacin, fitilar wuta ta raunana, generator ya ɗauki ƙara daga bayan rumbun, allon tashar ya yi kyalli sau biyu. Rabi ta san abin da ke zuwa; idan ba a daidaita jerin sakin kaya kafin canjin wuta ya cika ba, duk sarkar za ta tsaya. Ta ɗora akwatin abincinta ƙasa da ƙafarta, ta ce cikin sanyi, “Idan ka ci gaba da bude ƙofofi ba tare da jerin daidai ba, za ka kulle mana duka bay ɗin.”

Ya yi biris. Ya danna saki ga pallet ɗin da bai gama shigar dubawa ba. Wannan karon na’urar ta yi ƙarar gargaɗi, layin jan fitila ya haska. Ƙofar tsakiya ta ƙi motsi. Forklift ɗin Bala ya makale a cikin rabin hanya, sauran kekuna uku suna jingine a bayansa. A cikin minti biyu, zafi da ƙurar pallet suka gauraya da haushin masu kaya. Wani ɗan kasuwa ya fito daga inuwa yana duba wayarsa, yana ta tura saƙonni ga wanda ke jira a kasuwa. “Har yanzu ba ku gama ba?” ya yi tambaya da murya mai ɗaci.

Sai wata mata ta iso daga ƙofar gaba, mayafinta mai tsari yana tara kallon kowa ba tare da ta nemi hakan ba. Hajiya Safara ce, mai kaya babba daga Sabon Gari, kuma kawar mahaifiyar Rabi tun daɗe. Ba ta zo da yara ko ‘yan ɗaki ba; ta zo da direba biyu da wani ƙaninta mai gemu fari. Wannan ne ya sa bay ɗin ya ƙara nauyi. Idan aka kunya mata a nan, maganar ba za ta tsaya a wurin aiki ba. Za ta shiga gida, ta shiga masallaci, ta shiga taron mata.

Ta tsaya a bakin layin tsaro, ta ga Rabi a gefe ba tare da kujera ba, ta kuma ga Mansur ya mamaye tashar da ba ta amsa masa. Idonta ya ɗan yi kauri. “Rabi, kayanmu na garin gero ne. Muna da motar da za ta tashi zuwa Zinder kafin la’asar.” Kalmarta ta zama doka ga ma’aikatan da suka ji sunan Zinder da asarar lokaci. Mansur ya yi saurin amsawa kafin Rabi ta buɗe baki. “Hajiya, komai yana hannuna. A nan muna gyara matsala.”

“Kana gyarawa?” Hajiya Safara ta nuna masa keken da ya makale, pallet ɗin wake da ya karkata, da guard biyu da suka kasa sanin wane layi za su buɗe. “Tun da na iso, ban ga komai ya motsa ba.”

Mansur ya mike tsaye da gaggawa, lanyard ɗin katinsa ya bugi kirji. “Wannan wurin aiki ne, ba dandali ba.” Ya juya wa Rabi. “Ki tafi wajen ƙirga kaya na gefe. Bar manya su yi aikinsu.”

Kalmar “manya” ta yi ƙaramin rauni mai zafi. Bala ya matsa da forklift ɗinsa ba tare da ya iya motsawa gaba ko baya ba, zufa na taruwa a gefen hancinsa. “Mansur,” ya kira, yanzu ba tare da “oga” ba, “idan ba a saki layin B kafin C ba, tayar baya za ta makale a rail.” Rabi ta san daidai abin da yake nufi. Haka ake koyaushe a wannan bay ɗin; sarkar nauyi tana da nata ka’ida, ba ta jin girman kai.

Mansur ya nufi na’urar yana son nuna iko. Ya danna sake, ya juya maɓalli, ya yi ƙoƙarin cire jan alamar gargaɗi da katinsa. Na’urar ta ƙi. Red light ta ci gaba da walƙiya. Sai karar ƙarfe daga ƙofar tsakiya ya sake tashi, mafi muni. Wani sashin latch ya makale a rabin buɗewa. Idan forklift ya matsa da ƙarfi, ƙofar za ta iya karya. Idan ƙofar ta karye, duk kaya na yau za su tsaya.

“Kar ka sake tura ta!” Rabi ta yi magana a karon farko da murya ta fita sama. Bala ya taka birki nan take. Hajiya Safara da Nasiru da sauran ‘yan kasuwa suka kalli Mansur gaba ɗaya. Babu wani daki a wajen; ƙofofi, pallets, takardu, mutane, duka sun matse shi a cikin wannan kurar.

Mansur ya sunkuyar da kai kan allon kamar yana neman abin da ya rasa a ciki. Hannunsa ya fara rawar damuwa. “Akwai jam a sequence,” ya faɗa da ƙyar, kalmar ta fito tana ƙone shi. “Bala, ka ja baya.” Bala ya yi masa kallon raini mai ɗan ɓoye. “Ba zan iya ja baya ba. Kana da ni a rabin rail.” Nasiru ya ce, “Idan ba a warware yanzu ba, zan rufe lane.” Wannan ba barazana ba ce; aikinsa ne. Kuma idan ya rufe, kowa zai ga wa ya jawo haka.

Rabi ta matso har gefen kujera da aka kore ta daga kai, amma ba ta zauna ba tukuna. “Katinka ka ba ni.” Ta faɗi haka kamar umarni ne ga ƙaramin ma’aikaci. Mansur ya dago kai da wani gajeren haushi. “Ba zan ba ki ba.” Rabi ta nuna ƙofar da ta makale, pallet ɗin da ya durƙushe gefe guda, da Hajiya Safara da take kallonsa tamkar ana auna shi a kasuwa. “Ko ka ba ni yanzu, ko ka tsaya ka kalla ana lalata ƙofar a gabanka.”

Ya yi yunƙurin danna wani maɓalli na ƙarshe don ya ceci fuska. Na’urar ta yi ƙarar ƙi, sai allon ya nuna layin kuskure da ya sa hatta wadanda ba su iya karatu ba suka gane abin ya fi ƙarfinsa. Forklift ɗin baya ya yi ƙara, buhun sama ya zame ya faɗi ƙasa da ƙarfi, ya ɓalle, wake suka watse a ƙasa kamar zargi da ya buɗe buhu. Wannan shi ne ɓarnar da ya zama ba za a iya fakewa da ita ba.

Hajiya Safara ta yi magana ba tare da dagawa ba. “Mansur. Ka ba ta.” Ƙaninta mai gemu fari ya tsaya kusa da ita, ba ya surutu, amma kasancewarsa kaɗai ya isa ya sa kallon jama’a ya canja. Mansur ya juya neman mafita a fuskar ma’aikatansa; bai samu ba. Bala ya sauke idonsa daga gare shi. Nasiru ya riga ya cire hannunsa daga lever ɗin buɗe hanya. Kowane jiki a wajen ya ja baya daga umarninsa.

Sai ya fizgo katin daga lanyard ɗinsa da mugun sauri, kamar yana cire wani abu daga fata. Ba ya son ya miƙa mata, amma dole ya miƙa. Katin ya tsaya a hannunsa rabin daƙiƙa; Rabi ba ta taimaka masa da wata magana ba. A ƙarshe ya tura masa zuwa gare ta a gaban kowa. Ita kuma ta karɓa kai tsaye, ta ajiye allon rubutu a kan na’urar, ta zauna a kujerar da aka kwace mata tun farko.

Canjin ya faru nan take. Ba cikin zuciya ba, a cikin aiki. Ta zura katin cikin mai karantawa, ta soke umarnin da ya rikice, ta sake gina jerin saki cikin matakai uku. “Nasiru, ka kulle fita. Bala, ka ɗaga ƙafafun gaba santimita biyu kawai. Aliyu, ku kwashe wake daga rail yanzu. Kada a bar ko ɗaya.” Muryarta ba ta da ƙarfi sosai, amma kowa ya motsa daidai da ita. Wannan shi ne bambanci. Ba ta neman a yarda da ita; tana sa injin ya amsa.

Red light ta mutu. Ta danna maballin sakewa, latch ɗin ƙofar tsakiya ya yi ƙaramar ƙara mai tsafta. “Yanzu,” ta ce. Bala ya matsa a hankali. Pallet ɗin farko ya wuce ba tare da gogewa ba. Ta nuna na biyu. “Wannan zuwa duba. Wannan zuwa loading lane B. Kada ku haɗa min nauyi.” Keken da ya makale baya ya sami numfashi. Guard ɗin da ya kasa sanin wane layi zai buɗe ya bi yatsarta kawai. A cikin minti ɗaya, abin da ya cunkushe wuri ya fara zarewa tamkar ana kwance igiya da aka sa daidai.

Mansur ya yi yunƙurin cewa wani abu. “Ai ni ma—” Rabi ba ta kalle shi ba. “Ka matsa daga panel.” Ta faɗi abin da ake faɗa wa wanda ba shi da aiki a wuri mai hatsari. Kalmar ta sare shi fiye da zagi. Ya yi rabin taku baya saboda Bala ya zo da pallet na biyu ya kusa goga masa hannu. Ya rasa wurin tsayawa. Bayan kujerar tashar babu sararin nuna iko; akwai ƙura, crate, da mutane masu aiki.

Ta ɗaga takardun Hajiya Safara ba tare da salo ba, ta duba lambar kaya, ta buga hatimin fita ga wanda ya cika sharudda, ta ware wanda bai cika ba. “Motar gero ta wuce yanzu. Na wake sai bayan sake aunawa.” Hajiya Safara ta amsa da kai ɗaya kawai; ta san umarnin da ya fito daga aiki idan ta ji shi. Motarta ta fara matsawa, direbobi suka yi sassarfa cikin tsari. A gefe, ma’aikacin da ya kusa faɗowa tun farko ya durƙusa yana ɗaure igiyar takalminsa da hannun da ke rawa; hatsarin ya riga ya wuce shi.

Mansur ya tsaya kusa da crate ɗin da akwatin abincin Rabi ya yi sanyi a kai, ba zai iya taɓa tashar ba, ba zai iya ba da sabuwar doka ba. Lanyard ɗinsa yanzu babu komai sai ratayen clip mai fanko. Nasiru ya zo kusa da shi ya ce cikin lafazi mai sanyi na aiki, “Katin yana kan active station. Don haka kai ka tsaya a wajen lane.” Ba wani ya yi ihu ba. Wannan ya fi zafi. A gaban ‘yan kasuwa da guards da ma’aikata, an mayar da shi daga mai bada umarni zuwa abin da ake kauce wa.

Lokacin da cunkoso ya fara sulalewa kuma ƙofofi suka koma amsa a daidai jeri, Rabi ta tashi daga kujerar. Ba ta mika katin ga Mansur ba. Ta juya kai tsaye zuwa lane na tsaro inda ake tantance mai rike da izinin tashar kafin a canja hannun aiki. Nasiru ya bude karamin littafin shigarwa, ya duba allon tashar, sannan ya mika mata sabon layin sa hannu. Ta sanya sunanta a inda ya dace, ta janye tsohon clip ɗin da aka rataya wa Mansur na wucin gadi daga gefen sandar tsaro. Ƙarfen clip ɗin ya yi laushi da tsohon gogewa, alamar amfani da shekaru. Rabi ta ce, “Daga yanzu, duk sakin kaya ta nan zai bi murya ta.” Sai worn badge clip ɗin ya fāɗi tafin hannunta.