Ita ce sunan da aka daga sama

Rabi ta janye katin Aisha daga saman teburin kira, ta danna shi a ƙarƙashin wasu fayiloli, sannan ta ce da murya mai kaifi, “Ki koma benci. Idan muna kiran ma’aikatan wucin-gadi, za a san naki.” Aisha tana tsaye kusa da ƙofar rabin-buɗe, kafaɗunta sun yi nauyi da gajiyar yini, hannunta na riƙe ƙaramin akwatin abinci da ya huce tun azahar. A kan bencin jiran layi, mata uku suka juya suka kalle ta. Namiji ɗaya mai babur-key a yatsa ya ɗan yi dariyar raini.

A ofishin tallafin rajista na Kano, abin da aka rubuta a bango ya fi bakin mutum ƙarfi. Duk wanda sunansa ya hau allon sanarwa, shi ake bi. Duk wanda aka mayar benci, jama’a kan ɗauka ba shi da iko. Aisha ta yi watanni tana gyara takardun waɗannan mata, tana duba lambobin asusu, tana haɗa bayanan trade na kananan ‘yan kasuwa, amma yau Rabi ta tsaya a kan hanya kamar ƙofar ofishin mallakinta ce.

Aisha ba ta koma benci ba. Ta ajiye akwatin abincin a gefen kujera mai fashewar kumfa, ta miƙa tsohon katin shigarta mai gefen da ya yi laushi saboda yawan gogewa, ta ce a fili, “Katin nan na kan jadawalin yau. Kafin ki boye shi, ki karanta lambar.” Wannan shi ne abin da Rabi ba ta zata ba. Ba gardama ba, ba roƙo ba. Karatu.

Rabi ta ɗaga gira kamar an zage ta. Ta ɗauki katin da yatsa biyu, ta karanta a zuciya, sannan ta ture shi gefe. “Lamba ta yi daidai ba ya sa ki zama mai kula da tebur. Ki daina ɗaga murya a gaban masu nema.” Amma har zuwa wancan lokacin Musa, mai gadi da ke kula da shigar fayiloli, ya ɗaga kai daga kan littafin sa. Ba ya cewa komai, amma ya daina jujjuya alƙalaminsa. Wannan ƙananan tsayuwar ita ce tsagin farko a kwarin gwiwar dakin.

Rabi ta yi amfani da wannan shiru ta ƙara danniya. “Hajiya Binta!” ta kira da sauri, ta nuna tsohuwa mai mayafi mai kyau da ta zauna kusa da Aisha. “Ku zo. Ku ba ni takardunku. Ba sai kun tsaya jiran waɗanda ke taimakawa kawai ba.” Sai ta ƙara da murya da kowa zai ji, “A nan akwai bambanci tsakanin ma’aikaci da mai kai takarda.”

Hajiya Binta ta miƙe da ɗan wahalar gwiwa. Ta kalli Aisha daga sama zuwa ƙasa, ta ga atamfar aikinta ta yi laushi a gwiwa, ta ga akwatin abinci da aka manta da shi, ta ga ba ta zaune a bayan tebur. Hakan ya ishe ta. “’Yata,” ta ce cikin murya irin ta dattijuwa mai son gyara tsari, “idan ba ke ce shugaba ba, ki bar mai iko ya yi. A gaban jama’a, mace ta san inda za ta tsaya. Ba abin kirki ba ne ki yi ca-ce-ku-ce haka. Har ma na san kanwarki da ake nema wa miji a Gwale. Idan aka ce kina tada murya a ofis, ba zai yi kyau ba.”

Kalmar ta sauka kamar toka mai zafi. Wasu kan layi suka ɗan matsa daga Aisha, ba domin tsoro ba, domin kauce wa wanda aka fara ɗora wa laifi. Rabi kuwa ta ji ƙarfin wannan sabon mari na fuskar jama’a. Ta karɓi takardun Hajiya Binta da hannu biyu, tana murmushi irin na mutuncin ƙarya. “Ku ga? Haka ake bin tsari.”

Aisha ta kalli Hajiya Binta kai tsaye. “Hajiya, ni na cika muku fom ɗin gyaran suna jiya da yamma. Ni na kira ɗanku ya turo hoton shaidar biyan kuɗi ta waya. Idan ba ku so ku tuna, babu damuwa. Amma kada a kira ni mai kai takarda.”

“Ke?” Hajiya Binta ta yi mamaki na ɗan lokaci, amma Rabi ta shiga tsakanin maganar da sauri.

“Kar ki rikita masu nema,” in ji Rabi. “Jiya an yi mutane da yawa. Kowa yana taimako. Ba wanda yake da hakkin da kike nema.”

Daga ƙarshen benci wata matashiya mai ɗaure jariri a baya ta ce, “Ba kowa ba ne.” Muryarta ba ta da ƙarfi, amma ta yanke layin maganar kamar reza. Kowa ya juyo. Ta miƙe tana matse wayarta a hannu. “Ita ce ta gyara min takardar da kika ce ba za ta shiga ba saboda sunan kasuwata bai yi daidai ba. Ke”—ta nuna Rabi—“kin ce in koma wata rana. Ita kuma ta ce min in buɗe WhatsApp in nuna hoton rijistar trade, ta haɗa min daidai nan.”

Rabi ta yi wata gajeriyar dariya marar daɗi. “Mutane da yawa suna ba da shawara. Ba ki san wanda ya kammala aikin ba.”

“Na sani,” yarinyar ta ce. “Saboda Musa ya kawo min sabon lamba bayan ita ta rubuta min gyara.”

An ja Musa cikin haske ba tare da izini ba. Ya ɗago kansa gaba ɗaya yanzu. Ya kalli Rabi, ya kalli Aisha, ya ga idon layin duka a kansa. “Eh,” ya ce a taƙaice. “Ita ce ta ba ni takardar gyaran. Na saka lambar shigarwa saboda ta ce a gaggauta kafin wutar ta yanke.” Ya yi nuni da janaretar da ke gunji a waje kamar tana tabbatar da hakan.

Rabi ta murɗe baki. “Shigarwa daban, amincewa daban. Kada ka cusa kanka cikin abin da bai shafe ka ba, Musa.”

Sai wani saurayi mai dogon jiki daga ƙofar ciki—Lawan, mai kula da ajiyar fayiloli—ya tsaya a doorframe ɗin, bai shigo gaba ɗaya ba. Ya ji sunansa ba a faɗa ba, amma ya ga yadda kowa ya koma kansu. “Abin ya shafe ni,” ya ce. “Fayil ɗin Hajiya Binta da na yarinyar nan duk ni na kai ciki. A sama, sun shiga a ƙarƙashin rubutun Aisha. Rabi ce ta ce kar a ɗora sunanta a allon canji tukuna, wai sai oga ya dawo. Amma aikin da aka yi, nata ne.”

Dakin ya sauya ba da hayaniya ba, sai da abubuwa suka tsaya a inda suke. Hajiya Binta ta kasa miƙa takardarta gaba. Namijin mai key ya zura maɓallinsa aljihu. Rabi ta ɗan matsa baya daga tebur, hannunta ya ci karo da kwalin stamp.

Aisha ta ɗauki wannan tsagewar kafin ta rufe. Ta matsa gaba, ta sa akwatin abincinta a kan benci ta yadda duka hannuwanta suka ’yanta. “Fayil mai lamba KNO-17,” ta faɗa da murya madaidaiciya. “Katin aiki da ke ƙarƙashin waɗancan takardu nawa ne. Sauyin allon sanarwa na safiyar yau ya rage ne kawai saboda Rabi ta rufe sunana. Ina da ikon kammala kira na rukunin nan. Ku ba ni katina da fayil ɗin aiki.”

Rabi ta buga tafin hannunta a tebur. “Ke wa kike umarta? Sai oga ya tabbatar. Ba za ki tsaya a nan kina mallakar wajen ba.”

“Na ambaci abin da ake iya karantawa,” Aisha ta ce. “Katin. Fayil. Allon sanarwa. Idan kina da ƙaryar da ta fi waɗannan ƙarfi, ki karanta ta a fili.”

Muryar ta fita ta manne a bango. Har masu jiran da ke zaune bayan ginshiƙi suka miƙa wuya domin su ji. Rabi ta buɗe baki ta rufe. Ta zaro katin kamar za ta warware takarda, amma kafin ta yi, ƙofar ciki ta buɗe da sauri. Alhaji Sani, babban jami’in ofishin, ya shigo yana goge zufa da handkerchief. Janareta ya yi ƙara, fitila ta yi ɗan kyarma, kowa ya ɗauka yanzu ne za a yi shiru na girmamawa. Amma Aisha ta riga ta tsai da dakin.

“Alhaji,” ta ce, ba ta ja da baya ko inci guda ba. “A gaban layi ina neman a karanta ikon wannan tebur yadda yake a fayil, ba yadda aka ɓoye shi ba. Rabi ta janye katin aiki na, ta kira ni mai kai takarda, ta hana a ɗora sunana a allon sanarwa duk da cewa ni na kammala fayilolin safiyar nan. Musa ya tabbatar da shigarwa. Lawan ya tabbatar da ajiyar ciki. Idan akwai gyara, a yi shi yanzu a gaban jama’a.”

Wannan ba kuka ba ne. Iƙirari ne. A fili. A ƙarƙashin allon sanarwar da ke jingine a bango.

Alhaji Sani ya tsaya cak. Idonsa ya fara zuwa ga Rabi, domin ita ce ta saba cika sarari da murya. Amma yau sararin ya riga ya canja. “Katin,” ya ce.

Rabi ta yi yunƙurin ɓoye shi da fayil, “Alhaji, yarinyar nan tana rikita—”

“Katin.” Yanzu muryarsa ta zama busasshiya.

Ta miƙa shi. Ya karanta lambar. Ya buɗe fayil mai saman rawaya. Ya juya shafi biyu. Sai ya ɗaga kansa ya kalli Lawan. “Wa ya rubuta wannan gyaran?” Ya nuna layin da ke gefen shaidar Hajiya Binta.

“Aisha,” Lawan ya ce.

“Musa, wa ya buɗe shigar KNO-17 da KNO-18?”

“A bisa takardarta,” Musa ya ce.

Alhaji ya juyo ga Rabi. “Me ya sa sunanta ba ya allon yau?”

Rabi ta haɗiye yawu. “Na jira ku dawo ne domin ku sanya hannu. Na ga bai dace a—”

“Kin ga bai dace a karanta gaskiya ba?” Ya katse ta. Ya miƙe zuwa gefen tebur, ya cire ƙaramin sitam ɗin kira daga hannunta, ya ajiye shi kusa da Aisha. Wannan ƙaramar motsi ta fi zagi. Sannan ya miƙa hannu ga Musa. “Ka kashe katin shiga na tebur daga gare ta yanzu.” Musa ya ɗan firgita, amma ya karɓi umarni. Wayarsa ta yi ƙarar karɓar saƙo. Rabi ta jawo katin lanyard ɗinta a kirji, kamar abin zai tsira idan ta matsa shi da tafin hannu.

Alhaji bai tsaya a nan ba. “Rabi, ki sauka daga kiran layi. Ki zauna can.” Ya nuna bencin da aka mayar da Aisha a farko. “Aisha, ki karɓi teburin. Kuma a gaban nan, a gyara allon sanarwa kafin a kira mutum na gaba.”

Wannan shi ne raɗaɗin gaske. Ba a ce a yi gyara daga baya ba. Ba a ba da maganar lallashi ba. A can, bencin da ya ɗauki raini ya zama wurin saukar wanda ya yi ikirarin ƙarya. Rabi ta tsaya na ɗan lokaci kamar ba ta gane Hausa ba. Sannan Musa ya zo da na’urar duba shiga, ya karɓi lanyard ɗinta. Hakan ya karye a fili. Hajiya Binta ta ja mayafinta zuwa baki. Matashiyar mai jariri ta matsa gefe domin Aisha ta wuce. Lawan ya kawo allon ƙaramin sunaye da ake sauyawa kafin babban allon ya bushe.

Rabi ta yi ƙoƙarin tsare mutunci da sauri. “Alhaji, ai ni kawai na kiyaye tsari—”

“Tsari?” Alhaji ya nuna mata benci. “Tsari ba ya sace aikin wani. Zauna.”

Kalmar ta fado kamar ƙofar ƙarfe. Rabi ta zauna. Ba a bar mata tebur ba, ba a bar mata lanyard ba, ba a bar mata murya ba. Har gwiwarta ta bugi gefen benci da sauti marar daɗi. Namijin mai key ya matsa gefe daga gare ta, ya nemi wata tazara kamar ƙazanta ta samu iska.

Aisha ta shiga bayan teburin ba tare da sauri ba. Ta ɗauki sitam, ta duba fayil, ta kira suna na gaba da murya madaidaiciya. Sai ta juya ga allon sanarwa. A saman notice wall ɗin, takarda mai rubutun “Mai Kula da Rajista na Yau” tana manne da tsohon suna. Lawan ya miƙa mata sabon name board ɗin da aka rubuta da manyan baƙaƙe. “AISHA BELLO.” A ƙasa kuma: “Mai Kula da Rajista.”

Ta karɓa da hannunta biyu. Hajiya Binta, wadda ta fara raina ta, ta ce da murya ƙasa-ƙasa amma ana ji, “’Yata, ki fara da tawa idan lokaci ya yi.” Ba neman gafara ba ne. Karɓar iko ne.

Aisha ta ɗago ƙafafunta daga gajiyar yini, ta taka zuwa bangon sanarwa inda kusurwar takardar tsohuwa ta riga ta lanƙwashe saboda zafi. Ta cire tsohon allon, ta sa nata a maƙallan fil biyu, ta daidaita shi da yatsunta. Daga bayanta muryoyi suka fara sauya suna biye da nata, amma ba ta juya ba. Ta danne gefen takardar har ta kwanta daidai, kuma haruffan suka tsaya a fili: AISHA BELLO — MAI KULA DA RAJISTA.